Adhyaya 30

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । तोषितः केन सिद्धेन तत्र सिद्धेश्वरो विभुः । एतत्सर्वं समाचक्ष्व विस्तरात्सूतनन्दन

ரிஷிகள் கூறினர்—அங்கே எந்தச் சித்தரால் வல்லமைமிகு சித்தேஸ்வரர் திருப்தியடைந்தார்? ஓ சூதநந்தனே, இதனை எல்லாம் விரிவாகச் சொல்வாயாக।

Verse 2

सूत उवाच । आसीत्सिद्धाधिपोनाम पुरा हंस इति स्मृतः । अनपत्यतया तस्य कालश्चक्राम भूरिशः

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் ‘ஹம்ஸ’ எனப் புகழப்பட்ட சித்தர்களின் தலைவன் ஒருவன் இருந்தான். அவனுக்கு சந்ததி இல்லாததால் நீண்ட காலம் கழிந்தது.

Verse 3

ततश्चिन्ता प्रपन्नः स गत्वा देवपुरोहितम् । पप्रच्छागिरसः पुत्रं विप्रश्रेष्ठं बृहस्पतिम्

பின்னர் கவலையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவன் தேவர்களின் புரோகிதரிடம் சென்று, அங்கிரஸின் புதல்வனும் பிராமணர்களில் சிறந்தவருமான ப்ருஹஸ்பதியைக் கேட்டான்.

Verse 4

भगवंश्चानपत्यस्य वार्द्धकं मे समागतम् । तस्मादपत्यलाभाय ममोपायं प्रकीर्तय

அவன் கூறினான்—“பகவனே, சந்ததி இல்லாத எனக்கு முதுமை வந்து சேர்ந்தது. ஆகவே சந்ததி பெறும் வழியை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 5

तीर्थयात्रां व्रतं वापि शांतिकं वा द्विजोत्तम । येन स्यात्संततिः शीघ्रं त्वत्प्रसादाद्बृहस्पते

“இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்த ப்ருஹஸ்பதியே! தீர்த்தயாத்திரையோ, விரதமோ, சாந்தி கிரியையோ—உமது அருளால் விரைவில் சந்ததி உண்டாக எது உதவும், அதைச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 6

बृहस्पतिश्चिरं ध्यात्वा सिद्धं प्राह ततः परम् । चमत्कारपुरं क्षेत्रं गत्वा तत्र तपः कुरु

ப்ருஹஸ்பதி நீண்ட நேரம் தியானித்து அந்த சித்தனிடம் கூறினார்—“சமத்காரபுரம் என்னும் புனிதக் க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்று அங்கே தவம் செய்.”

Verse 7

ततः प्राप्स्यसि सत्पुत्रं वंशोद्धारक्षमं शुभम् । नान्यं पश्यामि सिद्धेश सुतोपायं शुभावहम्

அப்போது நீ ஒரு சற்புத்திரனைப் பெறுவாய்—அவன் மங்களமுடையவன், குலத்தை உயர்த்தி காக்க வல்லவன். ஓ சித்தேஸ்வரா! புத்திரப் பெறுதற்கு இதைவிட மங்களமான வேறு வழி எனக்குத் தெரியாது।

Verse 8

ततस्तत्क्षेत्रमासाद्य स सिद्धः श्रद्धयान्वितः । लिंगं संपूजयामास यथोक्तविधिना स्वयम्

பின்னர் அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து, அந்தச் சித்தன் பக்தியுடன் தானே விதிப்படி சிவலிங்கத்தைச் சிறப்பாகப் பூஜித்தான்।

Verse 9

ततश्चाराधयामास दिवानक्तमतंद्रितः । बलि पूजोपहारेण गीतवाद्योच्छ्रयादिभिः

பின்னர் அவன் பகல்-இரவு சோர்வின்றி ஆராதனை செய்தான்; பலி, பூஜை-உபஹாரங்கள், தான-அர்ப்பணங்கள், மேலும் பாடல், வாத்தியம் முதலிய பக்தி ஒழுக்கங்களால் (சிவனை) திருப்திப்படுத்தினான்।

Verse 10

चांद्रायणैस्तथा कृच्छ्रैः पाराकैर्द्विजसत्तमाः । तथा मासोपवासैश्च तोषयामास शंकरम्

சாந்திராயண விரதங்களாலும், கடுமையான க்ருச்ச்ரம் மற்றும் பாராகம் தவங்களாலும், மேலும் மாதநீள உபவாசங்களாலும் அந்த த்விஜச்ரேஷ்டன் சங்கரனைத் திருப்திப்படுத்தினான்।

Verse 11

ततो वर्षसहस्राभ्यां तस्य तुष्टो महेश्वरः । प्रोवाच दर्शनं गत्वा वृषारूढः सहोमया

பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பின் மகேஸ்வரன் அவன்மேல் திருப்தியடைந்தார்; ரிஷபத்தில் ஏறி, உமையுடன் கூடி தரிசனம் அளித்து அவனிடம் உரைத்தார்।

Verse 12

हंसाद्य तव तुष्टोऽहं तस्मात्प्रार्थय वांछितम् । अहं ते संप्रदास्यामि दुष्प्राप्यमपि निश्चितम्

ஓ ஹம்ஸா! இன்று நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன்; ஆகவே உன் விருப்பமான வரத்தை வேண்டு. பெறுதற்கரியதாயினும் நிச்சயமாக உனக்குத் தருவேன்.

Verse 13

हंस उवाच । अपत्यार्थं समारंभो मयाऽद्य विहितः पुरा । तस्मात्त्वं देहि मे पुत्रान्वंशोद्धारक्ष मान्विभो

ஹம்ஸன் கூறினான்—மகப்பேறு வேண்டி நான் முன்பே இந்த விரதத்தைத் தொடங்கினேன். ஆகவே, எங்கும் நிறைந்த ஆண்டவனே, என் குலத்தை உயர்த்தி காக்கும் புதல்வர்களை எனக்குத் தாரும்.

Verse 14

त्वया चैव सदा लिंगे स्थेयमत्र सुरोत्तम । मम वाक्यादसंदिग्धं सर्वलोकहितार्थतः

மேலும், தேவர்களில் சிறந்தவனே! நீ இங்கே இந்த லிங்கத்தில் எப்போதும் நிலைத்திரு. என் சொல்லினால் இது ஐயமற்றது—அனைத்து உலகங்களின் நலனுக்காக.

Verse 16

यो मामत्र स्थितं मर्त्यः पूजयिष्यति भक्तितः । तस्याहं संप्रदास्यामि चित्तस्थं सकलं फलम्

எவன் என்னை இங்கே நிலைத்திருப்பவனாக அறிந்து பக்தியுடன் வழிபடுகிறானோ, அவன் உள்ளத்தில் உள்ள முழுப் பலனையும் நான் நிறைவாக அளிப்பேன்.

Verse 17

यो मे लिंगस्य याम्याशां स्थित्वा मंत्रं जपिष्यति । षडक्षरं प्रदास्यामि तस्यायुष्यं सुतान्वितम्

எவன் என் லிங்கத்தின் தெற்குத் திசையில் நின்று மந்திரத்தை ஜபிக்கிறானோ, அவனுக்கு நான் ஷடாக்ஷர மந்திரத்தை அருளி, புதல்வர்களுடன் நீண்ட ஆயுளையும் அளிப்பேன்.

Verse 18

एवमुक्त्वा महादेवस्ततश्चादर्शनं गतः । हंसोऽपि च गृहं गत्वा पुत्रानाप महोदयान्

இவ்வாறு கூறி மகாதேவர் பின்னர் கண்முன்னே மறைந்தார். ஹம்ஸனும் இல்லம் சென்று மகோதயமும் செழிப்பும் உடைய புதல்வர்களைப் பெற்றான்.

Verse 19

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तल्लिंगं यत्नतो द्विजाः । स्पर्शनीयं च पूज्यं च नमस्कार्यं प्रयत्नतः

ஆகையால், ஓ இருபிறப்பினரே, முழு முயற்சியுடனும் கவனத்துடனும் அந்த லிங்கத்தைத் தொடந்து, வழிபட்டு, பணிவுடன் வணங்க வேண்டும்.

Verse 20

षडक्षरेण मन्त्रेण कीर्तनीयं च शक्तितः । वांछद्भिर्वांछितान्कामान्दुर्लभांस्त्रिदशैरपि

மேலும் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப ஷடக்ஷர மந்திரத்தைப் பாடி ஜபிக்க வேண்டும்; அது விரும்புவோர்க்கு விரும்பிய வரங்களை அளிக்கும்—தேவர்களுக்கும் அரிதானவற்றைத் தந்திடும்.