Adhyaya 38

Verse 1

। सूत उवाच । तत्रैव स्थापितं लिंगं धुन्धुमारेण भूभुजा । सर्वरत्नमयं कृत्वा प्रासादं सुमनोहरम्

சூதர் கூறினார்—அங்கேயே அரசன் துந்துமாரன் லிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்து, எல்லா ரத்தினங்களாலும் செய்யப்பட்ட மிக மனோகரமான பிராசாதம் (ஆலயம்) கட்டினான்.

Verse 2

तत्र कृत्वाऽश्रमं श्रेष्ठं तपस्तेपे सुदारुणम् । यत्प्रभावादयं देवस्तस्मिंल्लिङ्गे व्यवस्थितः

அங்கே சிறந்த ஆசிரமம் அமைத்து அவர் மிகக் கடுமையான தவம் செய்தார்; அந்தப் புண்ணியப் பிரபாவத்தால் இத்தேவன் அந்த லிங்கத்தில் நிலைபெற்று இருக்கிறான்.

Verse 3

तस्य संनिहिता वापी कृता तेन महात्मना । सुनिर्मलजलापूर्णा सर्वतीर्थोपमा शुभा

அதன் அருகில் அந்த மகாத்மா ஒரு வாபி (படிக்கிணறு/குளம்) அமைத்தார்; அது மிகத் தூய நீரால் நிரம்பி, மங்களகரமாக, எல்லா தீர்த்தங்களுக்கும் ஒப்பானது.

Verse 4

धुन्धुमारेश्वरं पश्येत्तत्र स्नात्वा नरोत्तमः । न स पश्यति दुर्गाणि नरकाणि यमालये

அங்கே நீராடி சிறந்த மனிதன் துந்துமாரேஸ்வரரை தரிசிக்க வேண்டும்; அப்பொழுது யமலோகத்தில் உள்ள கொடிய நரகங்களை அவர் காணார்.

Verse 5

ऋषय ऊचुः । धुंधुमारो महीपालः कस्मिन्वंशे बभूव सः । कस्मिन्काले तपस्तप्तं तेनात्र सुमहात्मना

ரிஷிகள் கூறினர்—துந்துமாரன் என்னும் மன்னன் எந்த வம்சத்தில் பிறந்தான்? எந்த காலத்தில் அந்த மகாத்மா இங்கே தவம் செய்தான்?

Verse 6

सूत उवाच । सूर्यवंशसमुद्भूतो बृहदश्वसुतो बली । ख्यातः कुवलयाश्वेति धंधुमारस्तथैव सः

சூதர் கூறினார்—அவன் சூரியவம்சத்தில் தோன்றியவன், ப்ருஹதஸ்வனின் வல்லமைமிகு மகன்; ‘குவலயாஸ்வன்’ எனப் புகழ்பெற்ற அவனே ‘துந்துமாரன்’ என்றும் அழைக்கப்பட்டான்.

Verse 7

तेन धुन्धुर्महादैत्यो निहतो मरुजांगले । धुन्धुमारः स्मृतस्तेन विख्यातो भुवनत्रये

அவன் பாலைவனக் காட்டில் ‘துந்து’ எனும் மகாதைத்யனை வதைத்தான்; அதனால் ‘துந்துமாரன்’ என நினைவுகூரப்பட்டு, மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றான்.

Verse 8

चमत्कारपुरं क्षेत्रं स गत्वा पावनं महत् । तपस्तेपे वयोंऽते च ध्यायमानो महेश्वरम्

அவன் மிகப் புனிதமும் பரிசுத்தமும் ஆன சமத்காரபுரத் தலத்திற்குச் சென்று, வாழ்நாளின் இறுதியில் மகேஸ்வரனைத் தியானித்து தவம் செய்தான்.

Verse 9

संस्थाप्य सुमहल्लिंगं प्रासादे रत्नमंडिते । बलिपूजोपहाराद्यैः पुष्पधूपानुलेपनैः

ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பிராசாத-ஆலயத்தில் அவன் மிகப் பெரிய லிங்கத்தை நிறுவி, பலி, பூஜை, உபஹாரங்கள்—மலர்கள், தூபம், சந்தனலேபனம் முதலியவற்றால் வழிபட்டான்.

Verse 10

ततस्तस्य महादेवः स्वयमेव महेश्वरः । प्रत्यक्षोऽभूद्वृषारूढो गौर्या सह तथा गणैः

அதன்பின் மகேஸ்வரனாகிய மகாதேவன் தானே, வृषபத்தின் மேல் ஏறி, கௌரியுடனும் தம் கணங்களுடனும் சேர்ந்து அவன் முன் நேரில் வெளிப்பட்டான்।

Verse 11

उवाच वरदोऽस्मीति प्रार्थयस्व यथेप्सितम् । सर्वं तेऽहं प्रदास्यामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

அவர் கூறினார்—“நான் வரம் அளிப்பவன்; உனக்கு விருப்பமானதை வேண்டு. அது மிக அரிதானதாயினும், அனைத்தையும் உனக்கு அளிப்பேன்.”

Verse 12

धुन्धुमार उवाच । यदि देयो वरोऽस्माकं त्वया सर्वसुरेश्वर । संनिधानं प्रकर्तव्यं लिंगेऽस्मिन्वृषभध्वज

துந்துமாரன் கூறினான்—“அனைத்து தேவர்களுக்கும் ஈசனே! நீ எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், வृषபத்வஜனே, இந்த லிங்கத்தில் உன் நிலையான சன்னிதியை நிறுவுவாயாக.”

Verse 13

श्रीभगवानुवाच । चैत्रे शुक्लचतुर्दश्यां सांनिध्यं नृपसत्तम । अहं सदा करिष्यामि गौर्या सार्धं न संशयः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—“அரசர்களில் சிறந்தவனே! சைத்ர மாதத்தின் சுக்ல சதுர்தசியில், கௌரியுடன் சேர்ந்து நான் எப்போதும் சிறப்பு சன்னிதியை உறுதியாக வழங்குவேன்; இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 14

तत्र वाप्यां नरः स्नात्वा यो मां संपूजयिष्यति । लिंगेऽस्मिन्संस्थितं भूप मम लोकं स यास्यति

“அங்கே உள்ள தீர்த்தக் குளத்தில் நீராடி, இந்த லிங்கத்தில் நிலைபெற்ற என்னை யார் முறையாக வழிபடுகிறாரோ, அரசனே, அவர் என் லோகத்தை அடைவார்.”

Verse 15

सूत उवाच । एवमुक्त्वा स भगवांस्ततश्चादर्शनं गतः । सोऽपि राजा प्रहृष्टा त्मा स्थितस्तत्रैव मुक्तिभाक्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி பகவான் பின்னர் கண்களுக்கு அப்பாற்பட்டார். அந்த அரசனும் மகிழ்ந்த மனத்துடன் அங்கேயே தங்கி, மோட்சத்தை அடைந்தான்.