Adhyaya 94

Verse 1

सूत उवाच । तथान्या लोहयष्टिस्तु तस्मिन्क्षेत्रेऽतिशोभना । मुक्ता परशुरामेण भंक्त्वा निजकुठारकम्

சூதர் கூறினார்—அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் இன்னொரு மிகச் சிறப்பாக ஒளிவிடும் ‘லோஹயஷ்டி’ உள்ளது. பரசுராமர் தம் கு஠ாரத்தை உடைத்து, அதிலிருந்தே அதை நிறுவினார்.

Verse 2

तां दृष्ट्वा मानवः सम्यगुपवासपरायणः । मुच्यते हि स्वकात्पापात्तत्क्षणाद्विजसत्तमाः

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! அந்தப் புனித தரிசனத்தைச் செய்து, உபவாசப் பக்தியில் நிலைத்திருப்பவன், அதே கணத்தில் தன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । कुतः परशुरामेण भंक्त्वा निजकुठारकम् । निर्मिता लोहयष्टिः सा तत्रोत्सृष्टा च सा कुतः

ரிஷிகள் கூறினர்—பரசுராமர் தம் கு஠ாரத்தை உடைத்த பின், எந்த நோக்கத்திற்காக அந்த லோஹயஷ்டியை உருவாக்கினார்? மேலும் எந்த காரணத்தால் அதை அங்கே விட்டுவிட்டார்?

Verse 4

सूत उवाच । यदा रामो ह्रदं कृत्वा तर्पयित्वा निजान्पितॄन् । गतामर्षो द्विजेन्द्राणां दत्त्वा यज्ञे वसुन्धराम्

சூதர் கூறினார்—ராமர் (பரசுராமர்) ஒரு ஹ்ரதத்தை அமைத்து தம் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, பிராமணேந்திரர்களின் மீது இருந்த கோபத்தை விட்டு, யாகத்தில் பூமியை தானமாக அளித்தபோது—

Verse 5

ततः संप्रस्थितो हृष्टो धृत्वा मनसि सागरम् । स्नानार्थं तं समादाय कुठारं भास्करप्रभम्

பின்னர் அவர் மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டார்; மனத்தில் கடலை இலக்காகக் கொண்டார். நீராடுவதற்காக சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் அந்தக் கு஠ாரத்தை எடுத்துச் சென்றார்.

Verse 6

तदा स मुनिभिः प्रोक्तः सर्वैस्तत्क्षेत्रवासिभिः । वांछद्भिस्तु हितं तस्य सदा शमपरायणैः

அப்போது அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் வாழ்ந்த, எப்போதும் சாந்தியில் நிலைத்தும் அவன் நலத்தை நாடியும் இருந்த எல்லா முனிவர்களும் அவனை நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 7

रामराम महाभाग यद्धारयसि पाणिना । शस्त्रं पूर्णे प्रतिज्ञोऽपि तन्न युक्तं भवेत्तव

‘ராமா ராமா, மகாபாகனே! நீ கையில் ஏந்தியுள்ள ஆயுதம்—விரதம் நிறைவேறியபின்பும்—உனக்கு ஏற்றதல்ல.’

Verse 9

अनेन करसंस्थेन तव कोपः कथंचन । न यास्यति शरीरस्थस्तस्मादेनं परित्यज

‘இது உன் கையில் இருக்கும் வரை, உடலுள் தங்கியுள்ள உன் கோபம் எவ்விதத்திலும் நீங்காது; ஆகவே இதை விட்டுவிடு।’

Verse 12

यदि चैनं मया मुक्तं कुठारं च द्विजोत्तमाः । ग्रहीष्यति परः कश्चिन्मम वध्यो भविष्यति

(பரசுராமன் கூறினான்:) ‘ஓ த்விஜோத்தமர்களே! நான் இந்த குதாரத்தை விட்டுவிட்டால், வேறொருவன் அதை எடுத்துக்கொள்வான்; அப்போது அவன் எனால் வதைக்கப்பட வேண்டியவனாகிவிடுவான்।’

Verse 13

नापराधमिमं शक्तः सोढ़ुं चाहं कथंचन । अपि ब्राह्मणमुख्यस्य जनस्यान्यस्य का कथा

(பரசுராமன் கூறினான்:) ‘இந்த அபராதத்தை நான் எவ்விதத்திலும் பொறுக்க இயலாது—முக்கியமான ஒரு பிராமணருக்கு எதிராக நடந்தால் மேலும்; பிறரைக் குறித்து என்ன சொல்ல வேண்டும்!’

Verse 14

तथापि नास्ति ते शांतिर्मुक्तेऽप्यस्मिन्द्विजोत्तमाः । गृहीतेऽपि च युष्माभिस्तस्माद्रक्ष्यः प्रयत्नतः

ஆயினும், ஓ த்விஜோத்தமர்களே, இது விடுவிக்கப்பட்டாலும் உங்களுக்கு அமைதி உண்டாகாது. நீங்கள் இதை ஏற்றுக்கொண்டாலும், ஆகவே இதை முயற்சியுடன் காக்க வேண்டும்.

Verse 15

ब्राह्मणा ऊचुः । यद्येवं त्वं महाभाग रक्षार्थं संप्रयच्छसि । अस्माकं तत्र भंक्त्वाशु पिंडं कृत्वा समर्पय

பிராமணர்கள் கூறினர்—ஓ மகாபாகனே, எங்கள் பாதுகாப்பிற்காக நீ உண்மையிலே ஏதாவது அளிக்க விரும்பினால், அதை அங்கேயே உடனே உடைத்து ஒரு திடப் பிண்டமாக செய்து எங்களுக்கு அர்ப்பணிப்பாயாக.

Verse 16

येन रक्षामहे सर्वे परमं यवमाश्रिताः । न च गृह्णाति वा कश्चिद्गते कालांतरेऽपि च

அதனால் நாங்கள் அனைவரும் பரமப் புனிதமான ஆதாரத்தைச் சார்ந்து பாதுகாக்கப்படுவோம்; காலம் கடந்தாலும் யாரும் அதை கைப்பற்ற இயலாதபடி.

Verse 17

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा रामः शस्त्रभृतां वरः । चक्रे लोहमयीं यष्टिं तं भंक्त्वा स कुठारकम्

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட ஆயுததாரர்களில் முதன்மையான ராமன், தன் கோடாரியை உடைத்து அதிலிருந்து இரும்புக் கம்பு (யஷ்டி) ஒன்றை உருவாக்கினான்.

Verse 18

ततः स ब्राह्मणेंद्राणामर्पयामास सादरम् । रक्षार्थं भार्गवश्रेष्ठो विनयावनतः स्थितः

பின்னர் பார்கவ குலத்தில் சிறந்த பரசுராமன் பணிவுடன் தலைவணங்கி நின்று, பாதுகாப்பிற்காக அந்த பிராமணத் தலைவர்களுக்கு அந்த யஷ்டியை மரியாதையுடன் அர்ப்பணித்தான்.

Verse 19

ब्राह्मणा ऊचुः । लोहयष्टिमिमां राम त्वत्कुठारसमुद्भवाम् । वयं संरक्षयिष्यामः पूजयिष्याम एव हि

பிராமணர்கள் கூறினர்—ஓ ராமா! உமது கோடாரியிலிருந்து தோன்றிய இந்த இரும்புத் தண்டை நாம் காத்து, நிச்சயமாக வழிபடுவோம்।

Verse 20

यथा शक्तिमयी कीर्तिः स्कन्दस्यात्र प्रतिष्ठिता । लोहयष्टिमयी तद्वत्तव राम भविष्यति

இங்கே ஸ்கந்தனின் புகழ் சக்தி (வேல்) வடிவில் நிலைபெற்றதுபோல், ஓ ராமா! உமது புகழும் இரும்புத் தண்டு வடிவில் இங்கே நிலைபெறும்।

Verse 21

भ्रष्टराज्यस्तु यो राजा एनामाराधयिष्यति । स्वं राज्यमचिरात्प्राप्य स प्रतापी भविष्यति

அரசாட்சியை இழந்த எந்த அரசனும் இதை ஆராதித்தால், அவன் விரைவில் தன் அரசை மீட்டு, பெரும் பிரதாபம் உடையவனாக ஆவான்।

Verse 22

विद्याकृते द्विजो वा यः सदैनां पूजयिष्यति । स विद्यां परमां प्राप्य सर्वज्ञत्वं प्रपत्स्यते

கல்விக்காக எந்த இருபிறப்பனும் இதை இடையறாது வழிபட்டால், அவன் உன்னதமான ஞானத்தைப் பெற்று, அனைத்தறிவு நிலையை அடைவான்।

Verse 23

अपुत्रो वा नरो योऽथ नारी वा पूजयिष्यति । एतां यष्टिं त्वदीयां च पुत्रवान्स भविष्यति

மகன் இல்லாத ஆணாக இருந்தாலும், பெண்ணாக இருந்தாலும்—உமது இந்தத் தண்டை வழிபட்டால், அவர்/அவள் சந்தானப் பேறு பெறுவார்/பெறுவாள்।

Verse 24

उपवासपरो भूत्वा यश्चैनां पूजयिष्यति । आश्विनस्यासिते पक्षे चतुर्दश्यां विशेषतः

உபவாசத்தில் நிலைத்து இந்த தேவியை வழிபடுவோர்—விசேஷமாக ஆவினி மாதக் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று—மிகுந்த புண்ணியத்தை அடைவர்।

Verse 25

एवं श्रुत्वा ततो रामस्तेषामेव द्विजन्मनाम् । प्रणम्य प्रययौ तूर्णं समुद्रसदनं प्रति

இதைக் கேட்ட ராமன் அந்தத் த்விஜப் பிராமணர்களுக்கு வணங்கி, விரைவாக சமுத்திரத்தின் தாமத்தினை நோக்கிப் புறப்பட்டான்।

Verse 26

तेऽपि विप्रास्ततस्तस्याश्चक्रुः प्रासादमुत्तमम् । तत्र संस्थाय तां चक्रुस्ततः पूजासमाहिताः

அந்தப் பிராமணர்களும் அவளுக்காக ஒரு சிறந்த பிராசாதம் (ஆலயம்) அமைத்தனர்; அங்கே அவளை நிறுவி, ஒருமனத்துடன் பூஜை செய்தனர்।

Verse 27

प्राप्नुवंति च तत्पार्श्वात्कामानेव हृदि स्थितान् । सुस्तोकेनाऽपि कालेन दुर्लभास्त्रिदशैरपि

அந்தப் புனிதச் சான்னித்யத்தால் மக்கள் தம் இதயத்தில் உறைந்த ஆசைகளையே அடைவர்—மிகக் குறுகிய காலத்திலேயே—தேவர்களுக்கும் அரிதான வரங்களாகியவை கூட।

Verse 94

कुठारश्चैव विप्रेंद्रा रुद्रतेजोद्भवेन च । लोहेन निर्मितः पूर्वमक्षयो विश्वकर्मणा

ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே! ருத்ரனின் தீவிரத் தேஜஸிலிருந்து தோன்றிய இரும்பால் செய்யப்பட்ட ஒரு குதாரம் (பரசு) முன்பு விஸ்வகர்மாவால் உருவாக்கப்பட்டது; அது இயல்பாகவே அழியாதது।