Adhyaya 252

Verse 1

शूद्र उवाच । महदाश्चर्यमेतद्धि यत्सुरा वृक्षरूपिणः । चातुर्मास्ये समायाते सर्ववृक्षनिवासिनः

சூத்ரன் கூறினான்—இது மிகப் பெரிய அதிசயம்; தேவர்கள் மரவடிவம் எடுக்கின்றனர். சாத்துர்மாஸ்யம் வந்தவுடன் அவர்கள் எல்லா மரங்களிலும் வாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 2

भगवन्के सुरास्ते तु केषुकेषु निवासिनः । एतद्विस्तरतो ब्रूहि ममानुग्रहकाम्यया

பகவனே, அந்த தேவர்கள் யார்? அவர்கள் எந்த எந்த மரங்களில் வாசம் செய்கிறார்கள்? எனக்கு அருள் செய்ய விரும்பி இதை விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 3

गालव उवाच । अमृतं जलमित्याहुश्चातुर्मास्ये तदिच्छया । लीलया विधृतं देवैः पिबंति द्रुमदेवताः

காலவன் கூறினான்—சாத்துர்மாஸ்யத்தில் அவர்களின் விருப்பத்தால் நீர் ‘அமிர்தம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. தேவர்கள் லீலையாகத் தாங்கிய அந்த நீரை மரங்களில் உறையும் தேவதைகள் அருந்துகின்றனர்.

Verse 4

तस्य पानान्महातृप्तिर्जायते नाऽत्र संशयः । बलं तेजश्च कांतिश्च सौष्ठवं लघुविक्रमः

அந்த அமிர்தத்துக்கு ஒப்பான நீரைப் பருகினால் பேர்திருப்தி உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை. வலிமை, தேஜஸ், காந்தி, நலமுடைமை மற்றும் இலகு இயக்கம் பிறக்கும்.

Verse 5

गुणा एते प्रजायन्ते पानात्कृष्णांशसंभवात् । नित्यामृतस्यपानेन बलं स्वल्पं प्रजायते

இவ்வகை குணங்கள், ஸ்ரீகிருஷ்ணன் (விஷ்ணு) அಂசத்திலிருந்து தோன்றிய அந்தப் பானத்தைப் பருகுவதால் உண்டாகின்றன. ஆனால் சாதாரண அமிர்தத்தை எப்போதும் பருகினால் சிறிதளவே வலிமை உண்டாகும்.

Verse 6

भोजनं तत्प्रशंसंति नित्यमेतन्न संशयः । तस्माच्चतुर्षु मासेषु पिबन्ति जलमेव हि

அவர்கள் அதையே உணவெனக் கொண்டு எப்போதும் புகழ்கிறார்கள்—இதில் ஐயமில்லை. ஆகவே அந்த நான்கு மாதங்களில் அவர்கள் உண்மையிலேயே நீரையே பருகுகின்றனர்.

Verse 7

वृक्षस्थाः पितरो देवाः प्राणिनां हित काम्यया । वृक्षाणां सेवनं श्रेष्ठं सर्वमासेषु सर्वदा

உயிர்களின் நலனை விரும்பி பித்ருக்கள் மற்றும் தேவர்கள் மரங்களில் தங்குகின்றனர். மரசேவை எப்போதும், எல்லா மாதங்களிலும், சிறந்த தர்மமாகும்.

Verse 8

चातुर्मास्ये विशेषेण सेविताः सौख्यकारकाः । तिलोदकेन वृक्षाणां सेचनं सर्वकाम दम्

சாதுர்மாஸ்யத்தில் சிறப்பாகச் சேவித்தால் அவை இன்பம் அளிப்பவையாகும். எள்ளுநீரால் மரங்களுக்கு நீர்ப்பாய்ச்சி செய்வது எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வதாகும்.

Verse 9

क्षीरवृक्षाः क्षीरयुक्तैस्तोयैः सिक्ताः शुभप्रदाः । चतुष्टयं च वृक्षाणां यच्चोक्तं पूर्वतो मया

பாலுடன் கலந்த நீரால் பாசனம் செய்யப்பட்ட க்ஷீரவிருட்சங்கள் மங்களத்தை அளிக்கும். மேலும் நான் முன்பு கூறிய நான்கு மரங்களின் தொகுதியையும் நினைவுகூருங்கள்.

Verse 10

चातुर्मास्ये विशेषेण सर्वकाम फलप्रदम् । ब्रह्मा तु वटमाश्रित्य प्राणिनां स वरप्रदः

சிறப்பாக சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில் இந்த அனுஷ்டானம் எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் தரும். ஆலமரத்தை அடைந்து பிரம்மா உயிர்களுக்கு வரம் அளிப்பவராகிறார்.

Verse 11

सावित्रीं तिलमास्थाय पवित्रं श्वेतभूषणम् । सुप्ते देवे विशेषेण तिलसेवा महाफला

எள்ளை ஆதாரமாகக் கொண்டு சாவித்ரீ வழிபாட்டை நிறுவி, வெள்ளை அலங்காரங்களுடன் தூய்மையைப் பேணுக. இறைவன் யோகநித்திரையில் இருக்கும் போது எள்-சேவை மிகப் பெரிய பலன் தரும்.

Verse 12

तिलाः पवित्रमतुलं तिला धर्मार्थसाधकाः । तिला मोक्षप्रदाश्चैव तिलाः पापापहारिणः

எள் ஒப்பற்ற தூய்மை உடையது. எள் தர்மமும் செல்வமும் நிறைவேற்றும்; எள் மோட்சத்தையும் அளிக்கும்; எள் பாவங்களை நீக்கும்.

Verse 13

तिला विशेषफलदास्तिलाः शत्रुविनाशनाः । तिलाः सर्वेषु पुण्येषु प्रथमं समुदाहृताः

எள் சிறப்பான பலனை அளிக்கும்; எள் பகைவரை அழிக்கும். எல்லா புண்ணியச் செயல்களிலும் எள் முதன்மை எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 14

न तिला धान्यमित्याहुर्देवधान्यमिति स्मृतम् । तस्मात्सर्वेषु दानेषु तिल दानं महोत्तमम्

எள்ளு வெறும் தானியம் அல்ல; அது ‘தேவதானியம்’ என்று ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது. ஆகையால் எல்லா தானங்களிலும் எள்ளுத் தானமே மிகச் சிறந்தது.

Verse 15

कनकेन युता येन तिलादत्तास्तु शूद्रज । ब्रह्महत्यादिपापानां विनाशस्तेन वै कृतः

ஏ சூர்திரப் புத்ரா! பொன்னுடன் சேர்த்து எள்ளைத் தானம் செய்பவனால் பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாபங்கள் நிச்சயமாக அழிகின்றன.

Verse 16

सावित्री च तिलाः प्रोक्ता सर्वकार्यार्थसाधकाः । तिलैस्तु तर्पणं कुर्याच्चातुर्मास्ये विशेषतः

சாவித்ரீயும் எள்ளும் எல்லா காரிய-அர்த்தங்களையும் நிறைவேற்றுவன என்று போதிக்கப்பட்டுள்ளன. குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்யத்தில் எள்ளால் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 17

तिलानां दर्शनं पुण्यं स्पर्शनं सेवनं तथा । हवनं भक्षणं चैव शरीरोद्वर्त्तनं तथा

எள்ளைக் காண்பதே புண்ணியம்; தொடுதலும் பயன்படுத்துதலும் அதுபோலவே. ஹோமத்தில் ஆஹுதி, உண்ணுதல், உடலில் தேய்த்தல் (உத்வர்த்தனம்) ஆகியனவும் புனிதம்.

Verse 18

सर्वथा तिलवृक्षोऽयं दर्शनादेव पापहा । चातुर्मास्ये विशेषेण सेवितः सर्वसौख्यदः

இந்த எள்ளுச் செடி எல்லாவிதத்திலும் காண்பதாலேயே பாபநாசி. சாத்துர்மாஸ்யத்தில் சிறப்பாக பராமரித்து பயன்படுத்தினால் அது எல்லாச் சுகங்களையும் அருளும்.

Verse 19

महेन्द्रो यवमा स्थाय स्थितो भूतहिते रतः । यवस्य सेवनं पुण्यं दर्शनं स्पर्शनं तथा

மஹேந்திரன் (இந்திரன்) யவச் செடியில் உறைந்து, எல்லா உயிர்களின் நலனில் எப்போதும் ஈடுபட்டிருப்பான். யவத்தை உண்ணுதல் புண்ணியம்; அதைக் காண்தலும் தொடுதலும் புண்ணியமே.

Verse 20

यवैस्तु तर्पणं कुर्याद्देवानां दत्तमक्षयम् । प्रजानां पतयः सर्वे चूतवृक्षमुपाश्रिताः

யவத்தால் தேவர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்தால் அளித்த அர்ப்பணம் அழியாததாகும். மேலும் படைப்புகளின் எல்லா தலைவர்களும் காவலர்களும் சூத (மாமரம்) மரத்தைச் சார்ந்திருப்பர்.

Verse 21

गन्धर्वा मलयं वृक्षमगुरुं गणनायकः । समुद्रा वेतसं वृक्षं यक्षा पुन्नागमेव च

கந்தர்வர்கள் மலய மரத்தில் உறைவார்கள்; கணநாயகன் (கணேசன்) அகுரு மரத்தில் உறைவான். சமுத்திரங்கள் வேதச மரத்தில்; யக்ஷர்கள் புன்னாக மரத்திலும் தங்குவர்.

Verse 22

नागवृक्षं तथा नागाः सिद्धाः कंकोलकं द्रुमम् । गुह्यकाः पनसं चैव किन्नरा मरिचं श्रिताः

நாகர்கள் நாகமரத்தைச் சார்வர்; சித்தர்கள் கங்கோலக மரத்தில் உறைவார். குஹ்யகர்கள் பலா மரத்தில்; கின்னரர்கள் மிளகு (மரிச) செடியில் அடைக்கலம் கொள்வர்.

Verse 23

यष्टीमधु समाश्रित्य कन्दर्पोऽभूद्व्यवस्थितः । रक्तांजनं महावृक्षं वह्निराश्रित्य तिष्ठति

யஷ்டீமது செடியைச் சார்ந்து கந்தர்ப்பன் (காமதேவன்) அங்கு நிலைபெற்றுள்ளான். மேலும் வஹ்னி (அக்னி) ரக்தாஞ்ஜனப் பெருமரத்தைச் சார்ந்து நிற்கின்றான்.

Verse 24

यमो विभीतकं चैव बकुलं नैरृताधिपः । वरुणः खर्जुरीवृक्षं पूगवृक्षं च मारुतः

யமன் விபீதக மரத்தில் உறைகிறான்; நைருதி திசையின் அதிபதி பகுல மரத்தில். வருணன் கர்ஜூரி (பேரீச்சை) மரத்தில், மாருதன் (வாயு) பூக (சுபாரி) மரத்தில் நிலைகொள்கிறான்.

Verse 25

धनदोऽक्षोटकं वृक्षं रुद्राश्च बदरीद्रुमम् । सप्तर्षीणां महाताला बहुलश्चामरैर्वृतः

தனதன் (குபேரன்) அக்ஷோடக (வால்நட்) மரத்தில் உறைகிறான்; ருத்ரர்கள் பதரி (இலந்தை) மரத்தில். சப்தரிஷிகளுக்குப் பெரும் தால (பனை) மரம் உண்டு; பஹுலன் சாமரங்களால் சூழப்பட்டிருக்கிறான்.

Verse 26

जंबूर्मेघैः परिवृतः कृष्णवर्णोऽघनाशनः । कृष्णस्य सदृशो वर्णस्तेन जंबू नगोत्तमः

ஜம்பூ மரம் மேகங்களால் சூழப்பட்டு, கருநிறமாய் பாவநாசகமாக உள்ளது. அதன் நிறம் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் நிறத்தை ஒத்ததால், ஜம்பூ மரங்களில் முதன்மை பெறுகிறது.

Verse 27

तत्फलैर्वासुदेवस्तु प्रीतो भवति दानतः । जंबूवृक्षं समाश्रित्य कुर्वंति द्विजभोजनम्

அதன் கனிகளை தானமாக அளித்தால் வாசுதேவன் மகிழ்வான். ஜம்பூ மரத்தைச் சார்ந்து அவர்கள் த்விஜர் (பிராமணர்) போஜனத்தை ஏற்பாடு செய்கிறார்கள்.

Verse 28

तेषां प्रीतो हरिर्दद्यात्पु रुषार्थचतुष्टयम् । चातुर्मास्ये समायाते सुप्ते देवे जनार्दने

அவர்களால் மகிழ்ந்த ஹரி, புருஷார்த்தச் சதுஷ்டயத்தை அருள்வான். சாத்துர்மாஸ்ய காலம் வந்தபோது, தேவன் ஜனார்தனன் யோகநித்திரையில் பள்ளிகொண்டிருக்கும் வேளையில்—

Verse 29

ब्राह्मणान्भोजयेद्यस्तु सपत्नीकाञ्छुचिः स्थितः । तेन नारायणस्तुष्टो भवे ल्लक्ष्मीसहायवान्

தூய்மையுடன் இருந்து, பிராமணர்களை அவர்களின் மனைவியருடன் சேர்த்து போஜனம் செய்யும்வன்; அந்தச் செயலில் லக்ஷ்மியுடன் நாராயணன் திருப்தியடைவான்.

Verse 30

लक्ष्मीनारायणप्रीत्यै वस्त्रालंकरणैः शुभैः । परिधाय सपत्नीकः कृतकृत्यो भवेन्नरः

லக்ஷ்மீ-நாராயணரின் பிரீதிக்காக மங்களமான ஆடைகளும் அணிகலன்களும் அணிந்து, மனைவியுடன் சேர்ந்து செய்பவன் க்ருதக்ருத்யனாகிறான்.

Verse 31

यद्रात्रित्रितयेनैव वटा शोकभवेन च । फलं संजायते तच्च जंबुना द्विजभोजनात्

மூன்று இரவுகளின் அனுஷ்டானத்தாலும், துயரத்தால் உண்டான வட்டவிரதத்தாலும் கிடைக்கும் பலன்; ஜம்பூ மரத்தை முன்னிட்டு இருபிறப்போருக்கு போஜனம் அளித்தாலும் அதே பலன் உண்டாகும்.

Verse 32

तस्मिन्दिने एकभुक्तं कारयेत्कृत्यकृत्तदा । बहुना च किमुक्तेन जंबूवृक्ष प्रपूजनात्

அந்நாளில் ஏகபுக்த நியமத்தைப் பின்பற்றி கிரியையை நிறைவேற்ற வேண்டும். மேலும் என்ன சொல்ல? ஜம்பூ மரத்தை முறையாகப் பரிபூரணமாகப் பூஜித்தால் பலன் உறுதி.

Verse 33

पुत्रपौत्रधनैर्युक्तो जायते नात्र संशयः । जंबूर्मेघैः परिवृता विद्युताऽशोक एव च

அவன் மகன்கள், பேரர்கள், செல்வம் ஆகியவற்றால் ஆசீர்வதிக்கப்படுவான்—இதில் ஐயமில்லை. மேகங்கள் சூழ்ந்த ஜம்பூ மரம், மின்னலுடன், அசோக மரத்துடனும் அழகுற விளங்கும்.

Verse 34

वसुभिः स्वीकृतो नित्यं प्रिया लश्च महानगः । आदित्यैस्तु जपावृक्षो ह्यश्विभ्यां मदनस्तथा

வசுக்கள் பிரியால மரத்தையும் மகாநாக மரத்தையும் எந்நாளும் புனிதமாக ஏற்றுள்ளனர்; ஆதித்யர்கள் ஜபா மரத்தையும், அஸ்வின்கள் மடன மரத்தையும் அதுபோலப் புனிதமாகக் கொண்டுள்ளனர்।

Verse 35

विश्वेभिश्च मधूकश्च गुग्गुलः पिशिताशनैः । सूर्येणार्कः पवित्रेण सोमे नाथ त्रिपत्रकः

விஸ்வேதேவர்கள் மதூக மரத்தைப் புனிதமாகக் கொள்கின்றனர்; பிசிதாசனர்கள் குக்குலுவை; தூய்மையளிக்கும் சூரியன் அர்க்க மரத்தை; மேலும், ஓ நாதா, சந்திரன் திரிபத்ரகத்தை ஏற்றான்।

Verse 36

खदिरो भूमिपुत्रेण अपामार्गो बुधेन च । अश्वत्थो गुरुणा चैव शुक्रेणोदुम्बरस्तथा

பூமிபுத்திரன் (செவ்வாய்) கதீர மரத்தை ஏற்றான்; புதன் அபாமார்கத்தை; குரு (வியாழன்) அரசமரத்தை; மேலும் சுக்கிரன் உதும்பர மரத்தையும் ஏற்றான்।

Verse 37

शमी शनैश्चरेणाथ स्वीकृता शूद्रजातिभिः । राहुणा स्वीकृता दूर्वा पितॄणां तर्पणोचिता

ஓ நாதா, சனீஸ்வரனும் சூத்ரக் குலங்களும் சமீ மரத்தை ஏற்றுள்ளனர்; ராகு தூர்வா புல்லை ஏற்றான்; அது பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்யத் தகுதியானது।

Verse 38

विष्णोश्च दयिता नित्यं चातुर्मास्ये विशेषतः । केतुना स्वीकृतो दर्भो याज्ञिकेयो महाफलः

இது விஷ்ணுவுக்கு எப்போதும் பிரியமானது—சாதுர்மாஸ்ய காலத்தில் சிறப்பாக; தர்பை புல்லை கேது ஏற்றான்; அது யாஜ்ஞிகனுக்குச் சொந்தமானதாகவும் மகாபலன் தருவதாகவும் உள்ளது।

Verse 39

विना येन शुभं कर्म संपूर्णं नैव जायते । पवित्राणां पवित्रं यो मङ्गलानां च मङ्गलम्

அவரின்றி எந்தச் சுபகர்மமும் ஒருபோதும் நிறைவு பெறாது—அவரே புனிதர்களுக்கும் பரமப் புனிதன்; எல்லா மங்களங்களிலும் உத்தம மங்களம்।

Verse 40

मुमूर्षूणां मोक्षरूपो धरासंस्थो महाद्रुमः । अस्मिन्वसंति सततं ब्रह्मविष्णुशिवाः सदा

மரணத்துக்கு அண்மையானோர்க்கு, பூமியில் நிலைபெற்ற இந்த மகாவிருட்சமே மோட்சத்தின் உருவம்; இதில் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் எப்போதும் இடையறாது வாசம் செய்கின்றனர்।

Verse 41

मूले मध्ये तथाऽग्रे च यस्य नामापि तृप्ति दम् । अन्येऽपि देवा वृक्षांस्तानधिश्रित्य महाद्रुमाः

அதன் வேர், நடு, உச்சி ஆகிய இடங்களில்—அதன் நாமமே திருப்தி அளிப்பது—மற்ற தேவர்களும் அந்த மரங்களைச் சரணடைந்து மகாவிருட்சங்களில் வாசம் செய்கின்றனர்।

Verse 42

प्रवर्त्तंते हि मासेषु चतुर्षु च न संशयः । चातुर्मास्ये देवपत्न्यः सर्वा वल्लीसमाश्रि ताः

சந்தேகமின்றி நான்கு மாதங்களில் இவ்வழிபாட்டு நியமங்கள் சிறப்பாகச் செயல்படும்; சாத்துர்மாஸ்யத்தில் தேவபத்னிகள் அனைவரும் கொடிகளிலும் வள்ளிகளிலும் தங்குகின்றனர் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 43

प्रयच्छंति नृणां कामान्वांछितान्सेविता अपि । तस्मात्सर्वात्मभावेन पिप्पलो येन सेवितः

வெறும் சேவையாலேயும் அவர்கள் மனிதர்க்கு வேண்டிய விருப்பங்களை அருளுகின்றனர்; ஆகவே முழு ஆத்மபாவத்துடன் பிப்பல (அஸ்வத்த) மரத்தைச் சேவிப்பவன் பாக்கியவான்।

Verse 44

सेविताः सकला वृक्षा श्चातुर्मास्ये विशेषतः । तुलसी सेविता येन सर्ववल्यश्च सेविताः

துளசியைச் சேவித்தால் எல்லா மரங்களையும் சேவித்ததற்குச் சமம்—சாதுர்மாஸ்யத்தில் சிறப்பாக; யார் துளசியைச் சேவிக்கிறாரோ, அவர் எல்லா கொடிகளையும் சேவித்தவராவார்.

Verse 45

आप्यायितं जगत्सर्वमाब्रह्मस्तंबसेवितम् । चातुर्मास्ये गृह स्थेन वानप्रस्थेन वा पुनः

இத்தகைய சேவையால் உலகமெங்கும்—பிரம்மா முதல் புல்லின் தண்டு வரை—போஷிக்கப்பட்டு நிலைபெறுகிறது; சாதுர்மாஸ்யத்தில் இல்லறத்தார் செய்தாலும், வானப்ரஸ்தர் செய்தாலும் அதே நன்மை உண்டாகும்.

Verse 46

ब्रह्मचारियतिभ्यां च सेविता मोक्षदायिनी । एतेषां सर्ववृक्षाणां छेदनं नैव कारयेत्

பிரம்மச்சாரிகளும் யதிகளும் இதைச் சேவித்தால் அது மோட்சம் அளிப்பதாகிறது; இப்புனித மரங்களில் எதையும் வெட்டச் செய்யவே கூடாது.

Verse 47

चातुर्मास्ये विशेषेण विना यज्ञादिकारणम् । एतदुक्तमशेषेण यत्पृष्टोऽहमिह त्वया

சாதுர்மாஸ்யத்தில் சிறப்பாக—யாகம் முதலிய காரணங்களைத் தவிர—நீ இங்கே என்னைக் கேட்ட அனைத்தையும் நான் முழுமையாகக் கூறினேன்.

Verse 48

यथा वृक्षत्वमापन्ना देवाः सर्वेऽपि शूद्रज

ஓ சூத்ரபுத்ரா! எல்லா தேவர்களும் எவ்வாறு மரநிலையை அடைந்தார்கள்—(அதை நான் கூறுகிறேன்)।

Verse 49

अश्वत्थमेकं पिचुमन्दमेकं न्यग्रोधमेकं दश तित्तिडीश्च । कपित्थबिल्वामलकीत्रयं च एतांश्च दृष्ट्वा नरकं न पश्येत्

ஒரு அச்வத்தம், ஒரு பிச்சுமந்தம், ஒரு ந்யக்ரோதம், பத்து தித்திடீ மரங்கள்; மேலும் கபித்தம், பில்வம், ஆமலகி எனும் மும்மரம். இவற்றை தரிசித்தவன் நரகத்தை காணான்.

Verse 50

सर्वे देवा विश्ववृक्षेशयाश्च कृष्णा धारा कृष्णमध्याग्रकाश्च । यस्मिन्देवे सेविते विश्वपूज्ये सर्वं तृप्तं जायते विश्वमेतत्

அனைத்து தேவர்களும், உலகமரத்தின் அதிஷ்டான சக்திகளும் அங்கேயே உள்ளனர்—கருமையான ஓடைகளாகவும், அதன் நடுவிலும் உச்சியிலும் பரவிய கருமைத் தத்துவமாகவும். உலகம் போற்றும் அந்த தேவனைச் சேவித்தால் இவ்வுலகம் முழுதும் திருப்தி பெற்று நிறைவு அடையும்.