Adhyaya 165

Verse 1

सूत उवाच । ततःप्रभृतिपुण्ये च सरस्वत्यास्तटेशुभे । बाह्यानां नागराणां च स्थानं जातं महत्तरम्

சூதர் கூறினார்—அதன்பின் புண்ணியமும் மங்களமும் நிறைந்த சரஸ்வதியின் கரையில் வெளிநாகரரின் குடியிருப்பு மிகப் பெரிதும் புகழ்பெற்றதுமாயிற்று।

Verse 2

पुत्रपौत्रप्रवृद्धानां दौहित्राणां द्विजोत्तमाः । चमत्कारपुरस्याग्रे यज्ज्ञातं विद्यया धनैः

ஓ இருபிறப்போரின் தலைவர்களே, அவர்களின் மகன்கள், பேரர்கள், மகளின் மகன்களும் பெருகியபோது, சமத்காரபுரத்தின் முன்புறத்தில் கல்வியும் செல்வமும் கொண்டு பெற்றது புகழ்பெற்றது।

Verse 3

कस्यचित्त्वथ कालस्य विश्वामित्रेण धीमता । शप्ता सरस्वती कोपात्कृता रुधिरवाहिनी

பின்னர் ஒருகாலத்தில் ஞானமிகு விஸ்வாமித்ரர் கோபத்தால் சரஸ்வதியைச் சபித்தார்; அவள் இரத்தநதியாக ஓடினாள்।

Verse 4

ततः संसेव्यते हृष्टै राक्षसैः सा दिवानिशम् । गीतनृत्यपरैश्चान्यैर्भूतैः प्रेतैः पिशाचकैः

அதன்பின் அந்த இடம் பகலும் இரவும் மகிழ்ந்த ராட்சசர்களால் சேவிக்கப் பெற்றது; மேலும் பாடல்-நடனத்தில் ஈடுபட்ட பிற பூதர், பிரேதர், பிசாசுகளும் அங்கு உலாவினர்।

Verse 5

ततस्ते नागरा बाह्यास्तां त्यक्त्वा दूरतः स्थिताः । कांदिशीकास्ततो याता भक्ष्यमाणास्तु राक्षसैः । नर्मदायास्तटे पुण्ये मार्कण्डाश्रमसंनिधौ

அப்போது வெளிநாகரர் அந்த இடத்தை விட்டுத் தூரத்தில் தங்கினர். பின்னர் ராட்சசர்களால் இரையாகிக் கொண்டே காந்திசீகா நோக்கிச் சென்று, இறுதியில் நர்மதையின் புனிதத் துறையில் மார்கண்டேய ஆசிரமத்தின் அருகே அடைந்தனர்।

Verse 6

ऋषय ऊचुः । कस्मात्सरस्वती शप्ता विश्वामित्रेण धीमता । महानद्या कोऽपराधस्तया तस्य विनिर्मितः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஞானமிகு விஸ்வாமித்ரர் ஏன் சரஸ்வதியைச் சபித்தார்? அந்தப் பெருநதி அவருக்கு என்ன குற்றம் செய்தது?

Verse 7

सूत उवाच । आसीत्पुरा महद्वैरं विश्वामित्रवसिष्ठयोः । ब्राह्मण्यस्य कृते विप्राः प्राणान्तकरणं महत् । स सर्वैर्ब्राह्मणैः प्रोक्तो विश्वामित्रो महामुनिः

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் விஸ்வாமித்ரர் மற்றும் வசிஷ்டர் இடையில் பெரும் பகை ஏற்பட்டது. பிராமணத்துவத்தை அடைவதற்காக, ஓ பிராமணர்களே, அவர் உயிரையே பறிக்கும் அளவிலான கடும் தவம் செய்தார்; மேலும் விஸ்வாமித்ரர் மகாமுனி என எல்லாப் பிராமணர்களாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டார்।

Verse 8

क्षत्रियोऽपि पुरस्कृत्य देवदेवं पितामहम् । न चैकेन वसिष्ठेन तेनैतद्वैरमाहितम्

க்ஷத்திரியராக இருந்தாலும், அவர் தேவர்களின் தேவனான பிதாமஹன் பிரம்மாவை முன்னிறுத்தி வழிபட்டார்; மேலும் இந்தப் பகை வசிஷ்டர் ஒருவராலேயே ஏற்படுத்தப்பட்டது அல்ல।

Verse 9

ऋषय ऊचुः । क्षत्रियोऽपि कथं विप्रो विश्वा मित्रो महामते । वसिष्ठेन कथं नोक्तो यः प्रोक्तो ब्रह्मणा स्वयम्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ மகாமதி! க்ஷத்திரியனாக இருந்தும் விஸ்வாமித்ரர் எவ்வாறு பிராமணத்துவம் பெற்றார்? தாமே பிரம்மா அறிவித்தவரை வசிஷ்டர் ஏன் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை?

Verse 10

एतन्नः सर्वमाचक्ष्व परं कौतूहलं स्थितम्

இதையெல்லாம் எங்களுக்கு முழுமையாகச் சொல்லுங்கள்; எங்களுள் பெரும் ஆர்வம் எழுந்துள்ளது.

Verse 11

सूत उवाच । आसीत्पुरा ऋचीकाख्यो भृगुपुत्रो महामुनिः । व्रताध्ययनसंपन्नः सुतपस्वी महायशाः

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் ப்ருகுவின் புதல்வன் ருசீகர் என்னும் மகாமுனி இருந்தார்; விரதமும் வேதஅத்தியயனமும் நிறைந்தவர், பெருந்தபஸ்வி, பெரும் புகழுடையவர்.

Verse 12

तीर्थयात्राप्रसंगेन स कदाचिन्मुनीश्वरः । स्थानं भोजकटं नाम प्राप्तो गाधिमहीपतेः । यत्र सा कौशिकीनाम नदी त्रैलोक्यविश्रुता

தீர்த்தயாத்திரையின் போது ஒருமுறை அந்த முனீஸ்வரர் காதி மன்னனின் போஜகடம் என்னும் இடத்தை அடைந்தார்; அங்கே மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற கௌசிகீ நதி ஓடுகிறது.

Verse 13

तस्यां स्नात्वा द्विजश्रेष्ठो यावत्तिष्ठति तीरगः । समाधिस्थो जपं कुर्वन्संतर्प्य पितृदेवताः

அந்நதியில் நீராடிய பின் அந்தத் த்விஜச்ரேஷ்டர் தீர்த்தத் துறையில் தங்கினார்; சமாதியில் நிலைத்து ஜபம் செய்து பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் திருப்திப்படுத்தினார்.

Verse 14

तावत्तत्र समायाता राजकन्या सुशोभना । सर्वलक्षणसम्पूर्णा सर्वैरेव गुणैर्युता

அவ்வேளையே அங்கே ஒரு மிக அழகிய அரசகுமாரி வந்தாள்—எல்லா மங்கள லட்சணங்களும் நிறைந்தவள், எல்லா நற்குணங்களும் உடையவள்.

Verse 15

स तां संवीक्षते यावत्सर्वावयवशोभनाम् । तावत्कामशरैर्व्याप्तः कर्तव्यं नाभ्यविंदत

அவன் அவளின் எல்லா அங்கங்களிலும் பொலியும் அழகை நோக்கிக் கொண்டிருந்தபோது, உடனே காமனின் அம்புகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, செய்யவேண்டியது என்னவென்று அறிய முடியாமல் போனான்.

Verse 16

ततः पप्रच्छ लोकान्स लब्ध्वा कृच्छ्रेण चेतनाम् । कस्येयं कन्यका साध्वी किमर्थमिह चागता

பின்னர், மிகுந்த முயற்சியால் மனநிலை மீட்டு, அவன் மக்களிடம் கேட்டான்—“இந்த சாத்வி கன்னி யாருடையவள்? எதற்காக இங்கே வந்தாள்?”

Verse 17

क्व यास्यति वरारोहा सर्वं मे कथ्यतां जनाः

“அந்த வராரோஹா எங்கே செல்கிறாள்? மக்களே, அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 18

जना ऊचुः । एषा गाधिसुतानाम ख्याता त्रैलोक्यसुन्दरी । अन्तःपुरात्समायाता गौरीपूजनलालसा

மக்கள் கூறினர்—“இவள் காதியின் மகளெனப் புகழ்பெற்ற, மும்முலக அழகி. அந்தப்புரத்திலிருந்து வந்தாள்; கௌரியைப் பூஜிக்க ஆவலுடையவள்.”

Verse 19

वांछमाना सुभर्त्तारं सर्वैः समुदितंगुणैः । प्रासादोऽयं स्थितो योऽत्र नदीतीरे बृहत्तरः

அனைத்து நற்குணங்களும் நிறைந்த தகுதியான கணவரை விரும்பி அவள் இங்கு வருகின்றாள்; இங்கு நதிக்கரையில் இந்தப் பெரும் மாளிகை நிலைத்துள்ளது.

Verse 20

उमा संतिष्ठते चात्र सर्वैः संपूजिता सुरैः । एतां च स्नापयित्वेयं पूजयित्वा यथा क्रमम्

இங்கு உமாதேவி தங்கியிருக்கிறாள்; எல்லாத் தேவர்களாலும் முறையாகப் போற்றப்பட்டவள். அவளது திருவுருவை அபிஷேகம் செய்து, பின்னர் முறையே விதிப்படி வழிபட வேண்டும்.

Verse 21

नैवेद्यं विविधं दत्त्वा करिष्यति ततः परम् । वीणाविनोदमात्रं च श्रुतिमार्गसुखावहम्

பலவகை நைவேத்யம் அர்ப்பணித்த பின், அவள் மென்மையான வீணை-இசை விளையாட்டில் ஈடுபடுவாள்; அது ஸ்ருதி மார்க்கத்தின் இனிமையை அளிக்கும்.

Verse 22

ततो यास्यति हर्म्यं स्वं मन्दीभूते च भास्करे । ऋचीकस्तु तदाकर्ण्य लोकानां वचनं च यत्

பின் சூரியன் மெல்லியதாய்ப் பொழுதாகும் போது அவள் தன் மாளிகைக்குச் செல்வாள்; ஆனால் மக்கள் சொன்னவற்றைக் கேட்ட ருசீகர் அதை மனத்தில் சிந்தித்தான்.

Verse 23

ययौ गाधिगृहं शीघ्रं कामबाणप्रपीडितः । तं दृष्ट्वा सहसा प्राप्तमृचीकं भृगु सत्तमम् । संमुखः प्रययौ तूर्णं गाधिः पार्थिवसत्तमः

காமத்தின் அம்புகளால் துன்புற்றவன் விரைவாக காதியின் இல்லத்திற்குச் சென்றான். ப்ருகுக்களில் சிறந்த ருசீகர் திடீரென வந்ததைப் பார்த்த அரசர்களில் சிறந்த காதி, நேருக்கு நேர் விரைந்து சென்று வரவேற்றான்.

Verse 24

गृह्योक्तेन विधानेन कृत्वा चैवार्हणं ततः । कृतांजलिपुटो भूत्वा वाक्यमेतदुवाच ह

கிருஹ்ய விதிப்படி வரவேற்பும் அர்க்யாதி மரியாதைகளும் செய்து, பின்னர் கைகூப்பி பக்தியுடன் இவ்வசனங்களை உரைத்தான்.

Verse 25

निःस्पृहस्यापि ते विप्र किमागमनकारणम् । तत्सर्वं मे समाचक्ष्व येन यच्छामि तेऽखिलम्

ஓ விப்ரரே! நீர் நிஸ்ப்ருஹராயிருந்தும் உமது வருகைக்குக் காரணம் என்ன? அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்; நான் உமக்கு எல்லாவற்றையும் அளிப்பேன்.

Verse 26

ऋचीक उवाच । तव कन्याऽस्ति विप्रेंद्र वरार्हा वरवर्णिनी । ब्राह्मोक्तेन विवाहेन तां मे देहि महीपते

ருசீகர் கூறினார்—ஓ அரசர்களில் சிறந்தவரே! உமக்கு ஒரு கன்னி உள்ளாள்; அவள் உயர்ந்த வரனுக்குத் தகுதியும் அழகிய நிறமும் உடையவள். ஓ மஹீபதே! சாஸ்திரம் கூறும் பிராஹ்ம விவாக முறையில் அவளை எனக்குத் தாரும்.

Verse 27

एतदर्थमहं प्राप्तो गृहे तव स्मरार्दितः । सा मया वीक्षिता राजन्गौरीपूजार्थमागता

இக்காரணத்தினாலேயே காதல் வேதனையால் நான் உமது இல்லத்திற்கு வந்தேன். ஓ அரசே! கௌரீ பூஜைக்காக வந்த அவளை நான் கண்டேன்.

Verse 28

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा भयसंत्रस्तो गाधिः पार्थिवसत्तमः । असवर्णं च तं मत्वा दरिद्रं वृद्धमेवच । अदाने शापभीतस्तु ततो व्याजमुवाच सः

சூதர் கூறினார்—அதைக் கேட்ட அரசர்களில் சிறந்த காதி அச்சத்தால் நடுங்கினான். அவனைத் தாழ்ந்த நிலையுடையவன், ஏழை, முதியவன் என எண்ணியபோதும், தராவிட்டால் சாபம் வரும் என்ற பயத்தால் அவன் ஒரு காரணம் சொல்லி உரைத்தான்.

Verse 29

अस्माकं कन्यकादाने शुल्कमस्ति द्विजोत्तम । तच्चेद्यच्छसि कन्यां तां तुभ्यं दास्याम्यसंशयम्

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! எங்கள் கன்னியளிப்பிற்கு மணமூலம் (சுல்கம்) உண்டு. அதை நீ அளித்தால், ஐயமின்றி அந்தக் கன்னியை உமக்கே அளிப்பேன்.

Verse 30

ऋचीक उवाच । ब्रूहि पार्थिवशार्दूल कन्याशुल्कं मम द्रुतम् । येन यच्छामि ते सर्वं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ருசீகர் கூறினார்—ஓ அரசர்களில் புலியே! கன்னி-சுல்கத்தை விரைவில் சொல்லும்; அதனால் மிக அரிதானதாயினும் உமக்கு அனைத்தையும் நான் அளிப்பேன்.

Verse 31

गाधिरुवाच । एकतः श्यामकर्णानामश्वानां वातरंहसाम् । शतानि सप्त विप्रेंद्र श्वेतानां चैव सर्वतः

காதி கூறினார்—ஓ பிராமணர்களில் சிறந்தவரே! ஒரு புறம் கருமைச் செவிகளுடன், காற்றின் வேகமென ஓடும் ஏழுநூறு குதிரைகள் வேண்டும்; மற்ற எல்லாவற்றிலும் அவை முழுவதும் வெண்மையாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 32

य आनीय प्रदद्यान्मे तस्मै कन्यां ददाम्यहम्

அவற்றை கொண்டு வந்து எனக்குத் தருவோனுக்கே நான் என் மகளைக் கொடுப்பேன்.

Verse 33

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय ऋचीको मुनिसत्तमः । कान्यकुब्जं समासाद्य गंगातीरे विवेश ह

சூதர் கூறினார்—‘அப்படியே’ என்று உறுதி செய்து, முனிவர்களில் சிறந்த ருசீகர் புறப்பட்டார். கான்யகுப்ஜத்தை அடைந்து, கங்கையின் கரையில் நுழைந்தார்.

Verse 34

अश्वो वोढेति यत्सूक्तं चतुःषष्टिसमुद्भवम् । छंदऋषिदेवतायुक्तं जपं चक्रे ततः परम्

பின்னர் அவர் “அஶ்வோ வோ஢ா…” என்று தொடங்கும், அறுபத்துநான்கிலிருந்து உற்பன்னமான, சந்தஸ்‑ரிஷி‑தேவதை உடனான அந்த ஸூக்தத்தை விதிப்படி ஜபம் செய்தார்।

Verse 35

विनियोगं वाजिकृतं गाधिना यत्प्रकीर्तितम् । ततस्ते वाजिनस्तस्मान्निष्क्रांताः सलिलाद्द्विजाः

காதி உரைத்த குதிரை‑உற்பத்தி வினியோகத்தை விதிப்படி செய்தபின், ஓ த்விஜா, அந்த நீரிலிருந்து அந்த வாஜிகள் வெளிப்பட்டன।

Verse 36

सर्वश्वेताः सुवेगाश्च श्यामैकश्रवणास्तथा । शतानि सप्तसंख्यानि तावत्संख्यै र्नरैयुताः

அவர்கள் அனைவரும் வெண்மை நிறம் உடையவர்கள், மிக வேகமுள்ளவர்கள், மேலும் ஒரு காது மட்டும் கருமையாக இருந்தது; எண்ணிக்கையில் ஏழுநூறு, அதே எண்ணிக்கையிலான மனிதர்களும் உடன் இருந்தனர்।

Verse 37

ततः प्रभृति विख्यातमश्वतीर्थं धरातले । गंगातीरे शुभे पुण्ये कान्यकुब्जसमीपगम् । यस्मिन्स्नाने कृते मर्त्यो वाजिमेधफलं लभेत्

அந்த நாள்முதல் பூமியில் அஶ்வதீர்த்தம் புகழ்பெற்றது—கங்கை நதியின் மங்களமான புண்ணியத் துறையில், கான்யகுப்ஜத்திற்கு அருகில். அங்கு நீராடினால் மனிதன் அஶ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவான்।

Verse 165

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्येऽश्वतीर्थोत्पत्तिवर्णनंनाम पंचषष्ट्यधिकशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஶ்வரக்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘அஶ்வதீர்த்த உற்பத்தி‑வர்ணனம்’ எனும் நூற்றறுபத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।