Adhyaya 271

Verse 1

सूत उवाच । अथान्यदपि तत्रास्ति सुपुण्यं लिंगसप्तकम् । येनार्चितेन दृष्टेन पूजितेन विशेषतः

சூதர் கூறினார்—அங்கே மேலும் மிகப் புண்ணியமான ஏழு லிங்கங்களின் தொகுதி உள்ளது; அவற்றை அர்ச்சித்து, தரிசித்து, குறிப்பாக பூஜித்தால் மகத்தான புண்ணியம் கிடைக்கும்.

Verse 2

दीर्घायुर्जायते मर्त्यः सर्वरोगविवर्जितः । मार्कण्डेश्वर इत्युक्तस्तत्र देवो महेश्वरः

மனிதன் நீண்ட ஆயுளைப் பெற்று எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபடுவான். அங்கே மகேஸ்வரர் ‘மார்கண்டேஸ்வரர்’ என்று புகழ்பெற்றவர்.

Verse 3

इन्द्रद्युम्नेश्वरोऽन्यस्तु सर्वपापहरो हरः । पालेश्वरस्तथा चैव सर्वव्याधिविनाशनः

மேலும் இன்றத்யும்நேஸ்வரர் உள்ளார்—ஹரன், எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றுபவர். அதுபோல பாலேஸ்வரர் எல்லா நோய்களையும் அழிப்பவர்.

Verse 4

ततो घंटशिवः ख्यातो यो घंटेन प्रतिष्ठितः । कलशेश्वरसंज्ञस्तु वानरेश्वरसंयुतः

அதன்பின் மணி (கண்ட) மூலம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டதால் புகழ்பெற்ற ‘கண்டசிவர்’ உள்ளார். மேலும் ‘கலசேஸ்வரர்’ எனப்படும் லிங்கம் ‘வானரேஸ்வரர்’ உடன் இணைந்துள்ளது.

Verse 5

ईशान शिव इत्युक्तस्तत्र क्षेत्रेश्वरेश्वरः । पूजितो मानवैर्भक्त्या कामान्यच्छत्यमानुषान्

அங்கே திருத்தலத்தின் அதிபதியான இறைவன் ‘ஈசான சிவன்’ என அழைக்கப்படுகிறார். மனிதர்கள் பக்தியுடன் வழிபட்டால், மனித அளவை மீறும் விருப்பங்களையும் அருள்கிறார்.

Verse 6

वांछितान्मनसा सर्वान्कलिकालेऽपि संस्थिते

கலியுகம் நிலவினாலும், மனத்தில் வேண்டிய அனைத்தையும் (அவர் அருள்வார்).

Verse 7

ऋषय ऊचुः । कोऽयं मार्कंडसंज्ञस्तु येन लिंगं प्रतिष्ठितम् । इन्द्रद्युम्नो महीपालः कतमो वद सूतज

ரிஷிகள் கூறினர்—‘மார்கண்ட’ என அழைக்கப்படுபவர் யார்? அவரால் இந்த லிங்கம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது. மேலும் அரசன் இன்றத்யும்நன் யார்? சூதபுத்திரனே, கூறுவாயாக.

Verse 8

तथा पालकनामा च येनायं स्थापितो हरः । तथा यो घण्टसंज्ञस्तु कस्मिञ्जातः स चान्वये

அதேபோல் ‘பாலக’ எனப் பெயருடையவர் யார்? அவரால் இவ்வரன் (சிவன்) பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டான். மேலும் ‘கண்ட’ என அழைக்கப்பட்டவர் எந்த வம்சத்தில் பிறந்தார்?

Verse 9

कलशाख्यस्तु यः ख्यातो वानरेण समन्वितः । ईशानोप्यखिलं ब्रूहि परं नःकौतुकं स्थितम्

‘கலச’ எனப் புகழ்பெற்றவன், வானரத்துடன் தொடர்புடையவன்—ஏ ஈசானா, அதனை முழுவதும் விரிவாகச் சொல்லும்; எங்களுள் பேரார்வம் எழுந்துள்ளது.

Verse 10

यतोऽत्र जायते श्रेयः पुनः पुंसां प्रकीर्तय । यैरेतैः स्थापिता देवाः क्षेत्रेऽस्मिन्मानवोत्तमैः

இவ்விடத்தில் மனிதர்க்கு உத்தம நலன் எவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் உண்டாகிறது என்பதை மீண்டும் உரைத்தருவாய்; மேலும் இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் எந்த உயர்ந்த மனிதர்களால் இத்தேவர்கள் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டனர்?

Verse 11

तथा तेषां समाचारं प्रभावं चैव सूतज । दानं वापि यथाकालं मंत्रांश्च विस्तराद्वद

மேலும், ஏ சூதபுத்ரா, அவர்களுடைய முறையான அனுஷ்டானங்களையும் அவர்களின் தெய்வீகப் பிரபாவத்தையும் விரிவாக உரைப்பாய்; காலத்திற்கேற்ற தானங்களையும் மந்திரங்களையும் விரித்துச் சொல்வாய்.

Verse 12

सूत उवाच । अहं वः कीर्तयिष्यामि कथामेतां पुरातनीम् । कथितां भर्तृयज्ञेन आनर्ताधिपतेः स्वयम्

சூதன் கூறினான்—ஆனர்த்தத்தின் அதிபதி பர்த்ருயஜ்ஞன் தானே உரைத்த இந்தப் பழங்கதையை நான் உங்களுக்குக் கூறுவேன்.

Verse 13

श्रुतयापि यया मर्त्यो दीर्घायुर्जायतेनरः । नापमृत्युमवाप्नोति कथंचित्तत्प्रभावतः

அதைச் செவிமடுத்தாலே மனிதன் நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவான்; அதன் மகிமையால் அவன் எவ்விதத்திலும் அகாலமரணத்தை அடையான்।

Verse 14

यो मार्कंड इति ख्यातः प्रथमं परिकीर्तितः । संभूतिस्तस्य संप्रोक्ता युष्माकं पापनाशिनी

‘மார்கண்ட’ எனப் புகழ்பெற்றவர் முதலில் கூறப்படுகிறார்; இப்போது அவருடைய தோற்றம் விளக்கப்படும்—இக்கதை உங்கள் பாவங்களை அழிக்கும்.

Verse 15

इंद्रद्युम्नं प्रवक्ष्यामि सांप्रतं मुनिसत्तमाः । यद्वंशो यत्प्रभावश्च सर्वभूपालमानितः

இப்போது, முனிவரே, இந்திரத்யும்னனைப் பற்றி நான் கூறுவேன்—அவனுடைய குலமும் அவன் மகிமையும், எல்லா அரசர்களாலும் மதிக்கப்பட்டவை.

Verse 16

इंद्रद्युम्नो महीपाल आसीत्पूर्वं द्विजोत्तमाः । ब्राह्मण्यश्च शरण्यश्च साधुलोकप्रपालकः । यज्वा दानपतिर्दक्षः सर्वभूतहिते रतः

ஓ த்விஜோத்தமரே, இந்திரத்யும்னன் முன்பு ஒரு மன்னனாக இருந்தான்—பிராமணர்களுக்கு அர்ப்பணித்தவன், அனைவருக்கும் அடைக்கலம், சாது மக்களின் காவலன். யாகம் செய்தவன், தானத்தில் முதன்மை, செயலில் திறமை, எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டவன்.

Verse 17

न दुर्भिक्षं न च व्याधिर्न च चौरकृतं भयम् । तस्मिञ्छासति धर्मज्ञे आसील्लोकस्य कस्यचित्

அந்த தர்மஞானி மன்னன் ஆட்சி செய்தபோது யாருக்கும் பஞ்சமில்லை, நோயில்லை, திருடர்களால் பயமும் இல்லை.

Verse 18

यथैव वर्षतो धारा यथा वा दिवि तारकाः । गंगायां सिकता यद्वत्संख्यया परिवर्जिताः

மழைத் தாரைகள், வானின் நட்சத்திரங்கள், கங்கையின் மணற்கணுக்கள் எண்ணிக்கைக்கு அப்பாற்பட்டதுபோல்—அவையும் எண்ணிலடங்காதவை.

Verse 19

तद्वत्तेन कृता यज्ञाः सर्वे संपूर्णदक्षिणाः । अग्निष्टोमोऽतिरात्रश्च उक्थः षोडशिकास्तथा

அவர் முறையாக, முழு தக்ஷிணையுடன் எல்லா யாகங்களையும் செய்தார்—அக்னிஷ்டோமம், அதிராத்திரம், உக்த்யம், மேலும் ஷோடசீ.

Verse 20

सौत्रामण्याऽथ पशवश्चातुर्मास्या द्विजोत्तमाः । वाजपेयाश्वमेधाश्च राजसूया विशेषतः

மேலும் சௌத்ராமணீ, பசுயாகங்கள், சாத்துர்மாஸ்யக் கிரியைகள்—ஓ த்விஜோத்தமரே—வாஜபேயம், அஷ்வமேதம், குறிப்பாக ராஜசூயமும் அவர் செய்தார்.

Verse 21

पौण्डरीकास्तथैवान्ये श्रद्धापूतेन चेतसा

அதேபோல் பௌண்டரீகம் முதலிய பல யாகங்களையும் அவர் பக்தியால் தூய்மையடைந்த மனத்துடன் செய்தார்.

Verse 22

तेन दानानि दत्तानि तीर्थेषु च विशेषतः । मिष्टान्नानि द्विजेंद्राणां दक्षिणासहितानि च

அவர் குறிப்பாக தீர்த்தங்களில் தானங்களை அளித்தார்; மேலும் த்விஜேந்திரர்களுக்கு இனிப்புணவும் தக்ஷிணையுடன் மரியாதையாய் வழங்கினார்.

Verse 23

न तदस्ति धरापृष्ठे नगरं पत्तनं तथा । तीर्थं वा यत्र नो तस्य विद्यते त्रिदशालयः

பூமியின் மேல் அவனுடைய தேவாலயம்—தேவர்களின் வாசஸ்தலம்—இல்லாத நகரமோ பட்டினமோ, தீர்த்தமோ எதுவும் இல்லை।

Verse 24

तेन कन्यासहस्राणि अच्युतान्यर्बुदानि च । ब्राहमणेभ्यः प्रदत्तानि ब्राह्मणानां धनार्थिनाम्

அவன் ஆயிரக்கணக்கான கன்னியரைத் தானமாக அளித்தான்; மேலும் அளவற்ற செல்வத்தையும்—செல்வம் தேவைப்பட்ட பிராமணர்களுக்கு வழங்கினான்।

Verse 25

दशमीदिवसे तस्य रात्रौ च गजपृष्ठिगः । दुन्दुभिस्ताड्यमानस्तु बभ्राम सकलं पुरम्

அவனுடைய தசமி நாளிலும் இரவிலும், யானையின் முதுகில் ஏறி, துந்துபிகள் முழங்க, அவன் முழு நகரத்தையும் சுற்றிவந்தான்।

Verse 26

प्रत्यूषे वैष्णवं भावि पापहारि च वासरम् । उपवासः प्रकर्त्तव्यो मुक्त्वा वृद्धं च बालकम् । अन्यथा निग्रहिष्यामि भोजनं यः करिष्यति

விடியற்காலையில் அவன் அறிவித்தான்—“நாளை வைஷ்ணவப் புனித நாள், பாபநாச நாள். முதியவர்களும் சிறார்களும் தவிர அனைவரும் உபவாசம் இருக்க வேண்டும்; இல்லையேல் யார் உண்பாரோ அவரை நான் தண்டிப்பேன்.”

Verse 27

इंद्रद्युम्नः स राजर्षिस्तदा विष्णोः प्रसादतः । तेनैव स्वशरीरेण ब्रह्मलोकं तदा गतः

அந்த ராஜரிஷி இந்திரத்யும்னன், விஷ்ணுவின் அருளால், அதே தன் உடலுடன் பிரம்மலோகத்தை அடைந்தான்।

Verse 28

तत्र कल्पसहस्रांते स प्रोक्तो ब्रह्मणा स्वयम् । इंद्रद्युम्न धरां गच्छ न स्थातव्यं त्वयाऽधुना

அங்கே ஆயிரம் கல்பங்களின் முடிவில், தாமே பிரம்மா அவனை நோக்கி உரைத்தார்— “இந்திரத்யும்னா, பூமிக்குச் செல்; இப்போது நீ இங்கே தங்குதல் உரியது அல்ல.”

Verse 29

इंद्रद्युम्न उवाच । कस्माच्च्यावयसे ब्रह्मन्निजलोकाद्द्रुतं हि माम् । अपापमपि देवेश तथा मे वद कारणम्

இந்திரத்யும்னன் கூறினான்— “ஓ பிரம்மனே, உமது சொந்த உலகிலிருந்து என்னை இவ்வளவு விரைவாக ஏன் தள்ளிவிடுகிறீர்? ஓ தேவேசா, நான் பாவமற்றவனாயினும், இதன் உண்மைக் காரணத்தைச் சொல்லும்.”

Verse 30

श्रीब्रह्मोवाच । तव कीर्तिसमुच्छेदः संजातोऽद्य धरातले । यावत्कीर्तिर्धरापृष्ठे तावत्स्वर्गे वसेन्नरः

ஸ்ரீபிரம்மா உரைத்தார்— “இன்று பூமியில் உன் கீர்த்தியின் தொடர்ச்சி துண்டிக்கப்பட்டது. பூமியின் மேற்பரப்பில் கீர்த்தி நிலைத்திருக்கும் வரை, அந்த மனிதன் ஸ்வர்கத்தில் வாசம் செய்கிறான்.”

Verse 31

एतस्मात्कारणाल्लोकाः स्वनामांकानि चक्रिरे । वापीकूपतडागानि देवतायतनानि च

இதனால் மக்கள் தங்கள் பெயர்களால் குறிக்கப்படும் நினைவுப் புண்ணியங்களைச் செய்தனர்— படிக்கிணறுகள், கிணறுகள், குளங்கள், மேலும் தேவதைகளின் ஆலயங்களையும் அமைத்தனர்.

Verse 32

तस्माद्गच्छ धरापृष्ठं स्वां कीर्तिं नूतनां कुरु । यदि वांछसि लोकेऽस्मिन्मामके वसतिं चिरम्

“ஆகையால் பூமியின் மேற்பரப்பிற்குச் சென்று, புதிய புண்ணியச் செயல்களால் உன் கீர்த்தியைப் புதுப்பி. என் இந்த உலகில் (ஸ்வர்கத்தில்) நீண்ட காலம் வாசிக்க விரும்பினால், இதுவே வழி.”

Verse 33

अथात्मानं स राजेंद्रो यावत्पश्यति तत्क्षणात् । तावत्प्राप्तं धरापृष्ठे कांपिल्य नगरं प्रति

அப்போது அரசர்களின் தலைவன் தன்னை உணர்ந்த உடனே, அதே கணத்தில் பூமியில் காம்பில்ய நகரத்தின் அருகே வந்து சேர்ந்ததை கண்டான்।

Verse 34

अथ पप्रच्छ लोकान्स किमेतन्नगरं स्मृतम् । कोऽयं देशः कोऽत्र राजा किं पुरं नगरं च किम्

பின்னர் அவர் மக்களிடம் கேட்டான்—“இந்த நகரம் என்ன பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது? இது எந்த நாடு? இங்கே அரசன் யார்? ‘புரம்’ என்பது என்ன, ‘நகரம்’ என்பது என்ன?”

Verse 35

ते तमूचुः परं चैतत्कांपिल्यमिति विश्रुतम् । आनर्तनामा देशोऽयं राजात्र पृथिवीजयः

அவர்கள் அவனிடம் சொன்னார்கள்—“இது ‘காம்பில்ய’ என்று புகழ்பெற்ற நகரம். இந்த நாடு ‘ஆனர்த்த’ என அழைக்கப்படுகிறது; இங்கே அரசன் ‘பிருதிவீஜய’.”

Verse 36

को भवान्किमिहायातः किंचित्कार्यं वदस्व नः

“நீங்கள் யார்? இங்கே ஏன் வந்தீர்கள்? உங்கள் காரியத்தை எங்களிடம் சொல்லுங்கள்.”

Verse 37

इंद्रद्युम्न उवाच इंद्रद्युम्नो महीपालः पुरासीद्रोचके पुरे । देशे वैजरुके पूर्वं स देशः क्व च तत्पुरम्

இந்திரத்யும்னன் கூறினான்—“நான் இந்திரத்யும்னன், பூமியை ஆளும் அரசன். முன்பு வைஜருக நாட்டின் ரோசக நகரில் வாழ்ந்தேன். அந்த நாடு இப்போது எங்கே, அந்த நகரம் எங்கே?”

Verse 38

जना ऊचुः । न वयं तत्पुरं विद्मो न देशं न च भूपतिम् । इन्द्रद्युम्नाभिधानं च यं त्वं पृच्छसि भद्रक

மக்கள் கூறினர்—அந்நகரமும் எமக்குத் தெரியாது; அந்நாடும் தெரியாது; அந்த அரசனும் தெரியாது. மேலும், ஐயா, நீர் கேட்கும் ‘இந்திரத்யும்னன்’ என்னும் பெயருடையவரையும் நாம் அறியோம்।

Verse 39

इंद्रद्युम्न उवाच । चिरायुरस्ति कोऽप्यत्र यस्तं वेत्ति महीपतिम् । देशं वा तत्पुरं वापि तन्मे वदथ मा चिरम्

இந்திரத்யும்னன் கூறினான்—இங்கே நீண்ட ஆயுளுடையவர் யாரேனும் உள்ளாரா? அந்த அரசனை—அவன் நாட்டையோ அவன் நகரையோ அறிந்தவர்? எனக்கு உடனே சொல்லுங்கள்; தாமதிக்காதீர்।

Verse 40

जना ऊचुः । सप्तकल्पस्मरो नाम मार्कंडेयो महामुनिः । श्रूयते नैमिषारण्ये तं गत्वा पृच्छ वेत्स्यसि

மக்கள் கூறினர்—‘ஏழு கல்பங்களையும் நினைவுகூர்வான்’ எனப் புகழப்படும் மகாமுனி மார்க்கண்டேயர் நைமிஷாரண்யத்தில் இருப்பதாகக் கேள்வி. அவரிடம் சென்று கேள்; அப்பொழுது நீ அறிந்துகொள்வாய்।

Verse 41

अथासौ सत्वरं गत्वा व्योममार्गेण तं मुनिम् । पप्रच्छ प्रणिपत्योच्चैर्नैमिषारण्यमाश्रितम्

அதன்பின் அவன் விரைந்து வான்வழியாகச் சென்று, நைமிஷாரண்யத்தில் தங்கியிருந்த அந்த முனிவரை அணுகினான். வணங்கி, உரத்த குரலில் அவரிடம் வினவினான்।

Verse 42

इंद्रद्युम्नेति वै भूपस्त्वया दृष्टः श्रुतोऽथ वा । चिरायुस्त्वं श्रुतोऽस्माभिः पृच्छामस्तेन सन्मुने

‘இந்திரத்யும்னன்’ எனப்படும் அந்த அரசனை நீங்கள் கண்டதுண்டோ, அல்லது கேட்டதுண்டோ? நீங்கள் நீண்ட ஆயுளுடையவர் என்று நாங்கள் கேட்டோம்; ஆகவே, ஓ சன்முனியே, உம்மிடம் கேட்கிறோம்।

Verse 43

श्रीमार्कंडेय उवाच सप्तकल्पांतरे भूपो न दृष्टो न मया श्रुतः । इंद्रद्युम्नाभिधानोऽत्र तत्र किं नु वदामि ते

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஏழு கல்பங்களின் இடைவெளியிலும் இங்கு ‘இந்திரத்யும்னன்’ என்ற அரசனை நான் கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லை. ஆகவே அவனைப் பற்றி உனக்கு நான் என்ன சொல்ல முடியும்?

Verse 44

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा निराशः स महीपतिः । वैराग्यं परमं गत्वा मरणे कृतनिश्चयः

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அரசன் நம்பிக்கை இழந்தான். உச்ச வைராக்யத்தை அடைந்து, மரணத்தைத் தீர்மானித்தான்.

Verse 45

तेन चानीय दारूणि प्रज्वाल्य च हुताशनम् । प्रवेष्टुकामः स प्रोक्त इन्द्रद्युम्नो महीपतिः

பின்னர் இந்திரத்யும்னன் அரசன் விறகுகளை கொண்டு வந்து தீயை மூட்டி, அதில் புக விரும்பினான் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 46

त्वया चात्र न कर्तव्यमहं ते मित्रतां गतः । नाशयिष्यामि ते मृत्युं यद्यपि स्यान्महत्तरम्

“நீ இங்கே இதைச் செய்யக் கூடாது. நான் உன் நண்பனாகிவிட்டேன். அது எவ்வளவு பயங்கரமான மரணமாக இருந்தாலும், அதை நான் தடுக்கிறேன்.”

Verse 47

नीरोगोऽसि सुभव्योऽसि कस्मान्मृत्युं प्रवांछसि । वद मे कारणं मृत्योः प्रतीकारं करोमि ते

“நீ நோயற்றவன், நல்வரங்களும் நற்குறிகளும் உடையவன்; அப்படியிருக்க மரணத்தை ஏன் விரும்புகிறாய்? காரணத்தை சொல்; உனக்கான பரிகாரத்தை நான் செய்வேன்.”

Verse 48

इंद्रद्युम्न उवाच । चिरायुर्मे भवान्प्रोक्तः कांपिल्यपुरवासिभिः । तेनाहं तव पार्श्वेऽत्र समायातो महामुने

இந்திரத்யும்னன் கூறினான்—காம்பில்யபுர வாசிகள் நீங்கள் நீண்ட ஆயுளுடையவர் என்று எனக்குச் சொன்னார்கள். ஆகவே, ஓ மகாமுனியே, நான் இங்கு உங்கள் அருகே வந்தேன்.

Verse 49

इंद्रद्युम्नोद्भवां वार्तां त्वं वदिष्यसि सन्मुने । मत्कीर्तिर्न परिज्ञाता ततो मृत्युं व्रजाम्यहम्

ஓ சன்முனியே, இந்திரத்யும்னனைச் சார்ந்த செய்தியை நீங்கள் உரைப்பீர்கள். ஆனால் என் புகழ் அறியப்படவில்லை; ஆகவே நான் மரணத்தை நோக்கிச் செல்வேன்.

Verse 50

सूत उवाच । तस्य तं निश्चयं ज्ञात्वा दयावान्स मुनीश्वरः । वृथाश्रमं च तं ज्ञात्वा दाक्षिण्यादिदमब्रवीत्

சூதன் கூறினான்—அவனுடைய உறுதியான தீர்மானத்தை அறிந்து, கருணைமிகு முனீஸ்வரன்—அவனுடைய முயற்சி வீணாகாதென்று உணர்ந்து—அன்பும் மரியாதையும் கொண்டு இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 51

यद्येवं मा विशाग्निं त्वमहं ज्ञास्यामि तं नृपम् । नाडीजंघो बको नाम ममास्ति परमः सुहृत्

அப்படியானால், ஓ விசாக்னியே, மனம் தளராதே. அந்த அரசனைப் பற்றி நான் அறிந்துகொள்வேன். எனக்கு மிக நெருங்கிய நண்பன் ஒருவர் உள்ளான்—பகன் என்னும் பெயருடையவன்; நாடீஜங்கன் என்றும் அழைக்கப்படுவான்.

Verse 52

चिरंतनश्च सोऽस्माकं नूनं ज्ञास्यति तं नृपम् । तस्मादागच्छ गच्छावस्तस्य पार्श्वे हिमाचले

அவன் பழமையானவன்; எங்களுடன் நீண்ட காலமாக இணைந்தவன்; அவன் நிச்சயமாக அந்த அரசனை அறிவான். ஆகவே வா; இமாசலத்தில் அவன் அருகே நாம் செல்வோம்.

Verse 53

साधूनां दर्शनं जातु न वृथा जायते क्वचित्

சாதுமக்களின் தரிசனம் எப்போதும் பயனற்றதல்ல; அது எந்த நேரமும் வீணாகாது.

Verse 54

एवमुक्त्वा ततस्तौ तु प्रस्थितौ मुनिपार्थिवौ । व्योममार्गेण संतुष्टौ बकं प्रति हिमाचले

இவ்வாறு கூறி, முனிவரும் அரசனும் மனநிறைவுடன் வான்வழியாக இமாசலத்தில் உள்ள பக்கனை நோக்கிப் புறப்பட்டனர்.

Verse 55

बकोऽपि तं समालोक्य मार्कण्डेयं समागतम् । संमुखः प्रययौ तुष्टः स्वागतेनाभ्यपूजयत्

பக்கனும் மார்க்கண்டேயர் வந்ததைப் பார்த்து மகிழ்ந்து எதிரே சென்று சந்தித்து, வரவேற்புச் சொற்களால் அவரை வணங்கி மதித்தான்.

Verse 56

धन्योऽहं कृतपुण्योऽहं यस्य मे त्वत्समागमः । भो भो ब्रह्मविदां श्रेष्ठ आतिथ्यं ते करोमि किम्

நான் பாக்கியவான், நான் புண்ணியவான்; ஏனெனில் உம்முடன் எனக்கு சந்திப்பு கிடைத்தது. பிரம்மஞானிகளில் சிறந்தவரே, உமக்கு என்ன விருந்தோம்பல் செய்யலாம்?

Verse 57

श्रीमार्कंडेय उवाच । मत्तोपि त्वं चिरायुश्च यतो मित्रं व्यवस्थितः । इन्द्रद्युम्नो महीपालस्त्वया दृष्टः श्रुतोऽथवा

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—நீ நண்பனாக நிலைத்திருப்பதால் என்னைவிடவும் நீண்ட ஆயுளுடையவன். இந்த்ரத்யும்னன் என்னும் அரசனை நீ கண்டாயா, அல்லது அவனைப் பற்றி கேட்டாயா?

Verse 58

एतस्य मम मित्रस्य तेन दृष्टेन कारणम् । अन्यथा जायते मृत्युस्ततोऽहं त्वां समागतः

இந்த என் நண்பனின் பொருட்டு—அவன் அறியப்பட்டு ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதற்காக—நான் வந்தேன். இல்லையெனில் மரணம் நேர்ந்திருக்கும்; ஆகவே உன்னிடம் அணைந்தேன்.

Verse 59

बक उवाच सप्तद्विगुणितान्कल्पान्स्मराम्यहमसंशयम् । न स्मरामि कथामेव इंद्रद्युम्नसमुद्भवाम्

பகன் கூறினான்—சந்தேகமின்றி நான் பதினான்கு கல்பங்களை நினைவுகூர்கிறேன்; ஆனால் இந்திரத்யும்னனின் தோற்றத்துடன் தொடர்புடைய கதையை நான் முற்றிலும் நினைவுகூரவில்லை.

Verse 60

आस्तां हि दर्शनं तावत्सत्यमेतन्मयोदिम्

‘கண்டது’ என்ற விஷயம் இப்போது இருக்கட்டும்; நான் கூறியது உண்மையே.

Verse 61

इंद्रद्युम्न उवाच । तपसः किं प्रभावोऽयं दानस्य नियमस्य च । यदायुरीदृशं जातं बकत्वेऽपि वदस्व नः

இந்திரத்யும்னன் கூறினான்—தபம், தானம், நியம ஒழுக்கம் இவற்றின் சக்தி என்ன? பகன் நிலையிலும் இத்தகைய ஆயுள் ஏற்பட்டதற்குக் காரணம் என்ன? எங்களுக்குச் சொல்வாயாக.

Verse 62

बक उवाच घृतकंबलमाहात्म्याद्देवदेवस्य शूलिनः । ममायुरीदृशं जातं बकत्वं मुनिशापतः

பகன் கூறினான்—தேவர்களின் தேவனாகிய சூலதாரி பரமேஸ்வரனின் ‘கிருதகம்பல’ மகிமையால் எனக்கு இத்தகைய ஆயுள் ஏற்பட்டது; ஆனால் என் பகன் நிலை முனிவரின் சாபத்தால் வந்தது.

Verse 64

अहमासं पुरा बालो ब्राह्मणस्य निवेशने । चमत्कारपुरे रम्ये पाराशर्यस्य धीमतः

முன்னொரு காலத்தில் நான் ஒரு சிறுவனாய் இருந்தேன்—பராசர வம்சத்துச் சான்றோன் பிராமணனின் இல்லத்தில், இனிய ‘சமத்காரபுர’ நகரில்।

Verse 65

कस्यचित्त्वथ कालस्य संक्रांतौ मकरस्य भोः । संप्राप्यातीव चापल्याल्लिंगं जागेश्वरं मया । घृतकुम्भे परिक्षिप्तं पूजितं जनकेन यत्

பின்னர் ஒரு காலத்தில், மகர சங்கிராந்தி நாளில், சிறுவயது சஞ்சலத்தால் தந்தை வழிபட்ட ஜாகேஸ்வர லிங்கத்தை எடுத்து நெய்க் குடத்தில் போட்டேன்।

Verse 66

अथ रात्र्यां व्यतीतायां पृष्टोऽहं जनकेन च । त्वया पुत्र परिक्षिप्तं नूनं जागेश्वरं क्वचित् । तस्माद्वद प्रयच्छामि तेन ते भक्ष्यमुत्तमम्

இரவு கடந்தபின் தந்தை என்னைக் கேட்டார்—‘மகனே, நீ ஜாகேஸ்வரனை எங்கோ வைத்திருக்கிறாய்; சொல், அப்பொழுது உனக்கு சிறந்த உணவு தருவேன்.’

Verse 67

ततो मयाज्यकुम्भाच्च तस्मादादाय सत्वरम् । भक्ष्यलौल्यात्पितुर्हस्ते विन्यस्तं घृतसंप्लुतम्

அப்போது உணவாசையால் அந்த நெய்க் குடத்திலிருந்து அதை விரைந்து எடுத்து, நெய் படிந்தபடியே தந்தையின் கையில் வைத்தேன்।

Verse 68

कस्यचित्त्वथ कालस्य पंचत्वं च समागतः । जातिस्मरस्ततो जातस्तत्प्रभावान्नृपालये

சில காலத்திற்குப் பின் எனக்கு மரணம் வந்தது; பின்னர் அதே சக்திப் பயனால் அரசகுலத்தில் முன்ஜன்ம நினைவுடன் பிறந்தேன்।

Verse 69

आनर्ताधिपतेर्हर्म्ये नाम्ना ख्यातस्त्वहं बकः । चमत्कारपुरे देवो हरः संस्थापितो मया

ஆனர்த்த அரசரின் அரண்மனையில் நான் ‘பக’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றேன். மேலும் சமத்காரபுரத்தில் நான் தேவன் ஹரன் (சிவன்) அவரை நிறுவினேன்.

Verse 70

तत्प्रभावेण विप्रेंद्र प्राप्तः पैतामहं पदम्

ஓ விப்ரேந்திரரே! அந்தப் புண்ணியத்தின் வல்லமையால் அவர் பிதாமகன் பிரம்மாவின் உயர்ந்த பதவியை அடைந்தார்.

Verse 71

ततो यानि धरापृष्ठे सुलिंगानि स्थितानि च । घृतेनच्छादयाम्येव मकरस्थे दिवाकरे । मया यत्स्थापितं लिंगं चमत्कारपुरे शुभम्

பின்னர் பூமியின் மேற்பரப்பில் நிறுவப்பட்டிருந்த எல்லா மங்கள லிங்கங்களையும், சூரியன் மகரத்தில் இருக்கும் போது நான் நெய்யால் நிச்சயமாக மூடுவேன். மேலும் சமத்காரபுரத்தில் நான் நிறுவிய மங்கள லிங்கத்தையும் (அவ்வாறே வழிபட்டேன்).

Verse 72

आराधितं दिवा नक्तं राज्ये संस्थाप्य पुत्रकम् । नियोज्य सर्वतो भृत्यान्धनवस्त्रसमन्वितान्

நான் பகலும் இரவும் (சிவனை) ஆராதித்தேன். என் மகனை அரசாசனத்தில் அமர்த்தி, செல்வமும் ஆடையும் உடைய பணியாளர்களை எல்லாத் திசைகளிலும் நியமித்தேன்.

Verse 73

ततःकालेन महता तुष्टो मे भगवाञ्छिवः । मत्समीपं समासाद्य वाक्यमेतदुवाच सः

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் பகவான் சிவன் என்மேல் திருப்தியடைந்தார். என் அருகே வந்து அவர் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 74

परितुष्टोऽस्मि भद्रं ते तव पार्थिवसत्तम । घृतकंबलदानेन संख्यया रहितेन च

அரசர்களில் சிறந்தவனே, உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. நீ எண்ணிக்கையின்றி, அளவில்லா பக்தியுடன் நெய்-கம்பளங்களைத் தானம் செய்ததால் நான் மிகுந்த திருப்தியடைந்தேன்.

Verse 75

तस्माद्वरय भद्रं ते वरं यन्मनसि स्थितम् । अदेयमपि दास्यामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ஆகையால்—உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக—உன் மனத்தில் நிலைத்திருக்கும் வரத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து வேண்டு. பொதுவாக அளிக்க இயலாததாயினும், அது மிக அரிதாயினும், நான் உனக்குத் தருவேன்.

Verse 76

ततो मया हरः प्रोक्तो यदि तुष्टोऽसि मे प्रभो । कुरुष्व मां गणं देव नान्यत्किंचिद्वृणोम्यहम्

அப்போது நான் ஹரனிடம் கூறினேன்—என் ஆண்டவனே, நீர் என்மேல் திருப்தியாயிருந்தால், தேவரே, என்னை உமது கணமாக ஆக்குங்கள்; வேறொன்றும் நான் வேண்டேன்.

Verse 77

श्रीभगवानुवाच । बकैहि त्वं महाभाग कैलासं पर्वतोत्तमम् । मया सार्धमनेनैव शरीरेण गणो भव

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—மகாபாகனே, விடைபெற்று மலைகளில் சிறந்த கைலாசத்திற்கு வா. என்னுடன், இதே உடலோடு, நீ கணமாக ஆகு.

Verse 78

अन्योऽपि मर्त्यलोकेत्र यः करिष्यति मानवः । मकरस्थे रवौ मह्यं संक्रांतौ रजनीमुखे । स नूनं मद्गणो भावी सकृत्कृत्वाऽथ कंबलम्

மர்த்திய உலகில் வேறு எந்த மனிதனும் எனக்காக இதைச் செய்தால்—சூரியன் மகரத்தில் இருக்கும் போது, சங்கிராந்தி நேரத்தில், இரவு தொடக்கத்தில்—நெய்-கம்பளத்தை ஒருமுறை செய்தாலோ அர்ப்பணித்தாலோ கூட, அவன் நிச்சயமாக என் கணமாக ஆவான்.

Verse 79

त्वं पुनर्मामकं लिंगं समं कुर्वन्भविष्यसि । धर्मसेनेति विख्यातो विकृत्या परिवर्जितः

நீ மீண்டும் என் லிங்கத்தைச் சமமாகவும் சீரான வடிவமாகவும் ஆக்குவாய்; ‘தர்மசேனன்’ எனப் புகழ்பெற்று, விகாரமும் மாசும் அற்றவனாய் இருப்பாய்।

Verse 80

एवमुक्त्वा स भगवान्मामादाय ततः परम् । कैलासं पर्वतं गत्वा गणकोटीशतामदात्

இவ்வாறு கூறி அந்த பகவான் என்னைத் தம்முடன் எடுத்துச் சென்றார்; பின்னர் கைலாச மலைக்குச் சென்று எனக்கு கணங்களின் நூறு கோடிகளை அருளினார்।

Verse 81

कस्यचित्त्वथ कालस्य भ्रममाणो यदृच्छया । गतोऽहं पर्वतश्रेष्ठं हिमवंतं महागिरिम्

சில காலத்திற்குப் பின், தற்செயலாக அலைந்து திரிந்த நான், மலைகளின் தலைவனான மகாகிரி ஹிமவானை அடைந்தேன்।

Verse 82

यत्रास्ते गालवो नाम सदैव तपसि स्थितः । तस्य भार्या विशालाक्षी सर्वलक्षणलक्षिता

அங்கே ‘காலவ’ என்னும் முனிவர் எப்போதும் தவத்தில் நிலைத்திருந்தார்; அவருடைய மனைவி விசாலாட்சி எல்லா நற்குறிகளாலும் நிறைந்தவள்.

Verse 83

सप्तरक्ता त्रिगंभीरा गूढगुल्फा कृशोदरी । तां दृष्ट्वा मन्मथाविष्टः संजातोऽहं मुनीश्वर

அவள் ஏழுவகைச் செம்மை ஒளியால் விளங்கினாள்; முக்கோண வளைவின் நயத்துடன், உறுதியான கணுக்கால்களும் மெலிந்த இடையும் உடையவள்; அவளைப் பார்த்ததும், முனிவரே, நான் மன்மதனால் ஆட்கொள்ளப்பட்டேன்।

Verse 84

चिंतितं च मया चित्ते कथमेतां हराम्यहम् । तस्माच्छिष्यत्वमासाद्य भक्तिमस्य करोम्यहम्

நான் மனத்தில் சிந்தித்தேன்—‘அவளை நான் எவ்வாறு அழைத்துச் செல்வேன்?’ ஆகவே அவரின் சீடத்துவத்தைப் பெற்று அவர்மேல் பக்தி செலுத்துவேன்।

Verse 85

शुश्रूषानिरतो भूत्वा येन प्राप्नोमि भामिनीम्

பணிவிடைச் சேவையில் முழுமையாக ஈடுபட்டு, அதே வழியால் நான் அந்தக் காமினியை அடைவேன்।

Verse 86

ततो बटुकरूपेण संप्राप्तो गालवो मया । संसारस्य विरक्तोऽहं करिष्यामि मह्त्तपः

பின்னர் பட்டு(படுக) மாணவன் வடிவில் நான் காலவனை அணுகி—‘நான் உலக வாழ்வில் விரக்தன்; மகத்தான தவம் செய்வேன்’ என்றேன்।

Verse 87

दीक्षां यच्छ विभो मह्यं येन शिष्यो भवामि ते

ஏ விபோ, எனக்கு தீட்சை அருள்வாயாக; அதனால் நான் உமது சீடனாக ஆகுவேன்।

Verse 88

आहरिष्याम्यहं दर्भांस्तथा सुमनसः सदा । समिधश्च सदैवाहं फलानि जलमेव च

நான் எப்போதும் தர்ப்பை புல் மற்றும் மலர்களை கொண்டு வருவேன்; மேலும் சமித்து, பழங்கள், நீர் ஆகியவற்றையும் தினமும் கொண்டு வருவேன்।

Verse 89

स मां विनयसंपन्नं ज्ञात्वा ब्राह्मणरूपिणम् । ददौ दीक्षां ततो मह्यं शास्त्रदृष्टेन कर्मणा

அவர் என்னை பணிவுடைமையுடன், பிராமண ரூபத்தில் இருப்பவனென அறிந்து, சாஸ்திர விதிப்படி எனக்கு தீட்சை அளித்தார்।

Verse 90

अथ दीक्षां समासाद्य तोषयामि दिनेदिने । तं चैव तस्य पत्नीं तां यथोक्तपरिचर्यया । अशुद्धेनापि चित्तेन छिद्रान्वेषणतत्परः

பின்னர் தீட்சை பெற்ற நான் நாள்தோறும் அவரை மகிழ்வித்தேன்; அவருடைய மனைவியையும் விதிப்படி பணிவுடன் சேவித்தேன். ஆயினும் அசுத்த மனத்துடன் குறை தேடுவதிலேயே முனைந்திருந்தேன்।

Verse 91

अन्यस्मिन्दिवसे प्राप्ते सा स्त्रीधर्मसमन्विता । उटजं दूरतस्त्यक्त्वा रात्रौ सुप्ता मनस्विनी

மற்றொரு நாளில், ஸ்த்ரீதர்மத்தில் நிலைத்த மனவளமுடைய அவள், குடிலிலிருந்து சிறிது தூரம் விலகி இரவில் உறங்கினாள்।

Verse 92

सोऽहं रूपं महत्कृत्वा तामादाय तपस्विनीम् । सुखसुप्तां सुविश्रब्धां प्रस्थितो दक्षिणामुखः

அப்போது நான் பெரும் (அச்சமூட்டும்) ரூபம் கொண்டு அந்தத் தவஸ்வினியைப் பிடித்து எடுத்துச் சென்றேன்; அவள் சுகமாக நம்பிக்கையுடன் உறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது நான் தெற்குநோக்கிப் புறப்பட்டேன்।

Verse 93

अथासौ संपरित्यक्ता संस्पर्शान्मम निद्रया । चौररूपं परिज्ञाय मां शिष्यं प्ररुरोद ह

அப்போது என் தொடுதலால் அவளின் நித்திரை கலைந்தது; என்னைத் திருடர் ரூபமாக அறிந்து அவள் அழுதாள்—‘இவன் உங்கள் சீடன்!’

Verse 94

साब्रवीच्च स्वभर्तारं गालवं मुनिसत्तमम् । एष शिष्यो दुराचारो हरते मामितः प्रभो

அப்போது அவள் தன் கணவர் முனிவர்சிறந்த காளவனை நோக்கி— “பிரபோ! இந்தத் துராசார சீடன் என்னை இங்கிருந்து அபகரித்து எடுத்துச் செல்கிறான்” என்று கூறினாள்.

Verse 95

तस्माद्रक्ष महाभाग यावद्दूरं न गच्छति

ஆகையால், ஓ மகாபாகனே! அவன் தூரம் செல்லுமுன் என்னைக் காத்தருள்வாயாக।

Verse 96

तच्छ्रुत्वा गालवः प्राह तिष्ठतिष्ठेति चासकृत् । पापाचार सुदुष्टात्मन्गतिस्ते स्तंभिता मया

அதைக் கேட்ட காளவன் மீண்டும் மீண்டும்— “நில்! நில்!” என்று கூறி, “பாபாசாரனே, மிகத் துஷ்டாத்மனே! உன் இயக்கத்தை நான் உறையச் செய்தேன்” என்றான்.

Verse 97

तस्य वाक्यात्ततो मह्यं गतिस्तंभो व्यजायत । यद्वल्लिखित एवाहं प्रतिष्ठामि सुनिश्चलः

அவன் சொற்களால் என் இயக்கம் உடனே தடைபட்டது; ஓவியத்தில் வரையப்பட்டதுபோல் நான் முற்றிலும் அசையாது நின்றேன்.

Verse 98

ततस्तेन च शप्तोऽहं गालवेन महात्मना । वंचितोऽहं त्वया यस्माद्बको भव सुदुर्मते

பின்னர் மகாத்மா காளவன் என்னைச் சபித்தான்— “நீ என்னை ஏமாற்றியதால், ஓ தீயமதியனே! நீ கொக்கு ஆகிவிடு.”

Verse 99

ततः पश्यामि चात्मानं सहसा बकरूपिणम् । बकत्वेऽपि न मे नष्टा या स्मृतिः पूर्वसंभवा

அப்போது திடீரென நான் என்னை நாரையின் வடிவில் கண்டேன்; நாரைநிலையிலும் முன்ஜன்ம நினைவு எனக்கு அழியவில்லை.

Verse 100

ततः साऽपि च तत्पत्नी सचैलं स्नानमाश्रिता । मत्स्पर्शादुःखितांगी च शापाय समुपस्थिता

அப்போது அவன் மனைவியும் ஆடையுடன் தூய்மைநீராடலை மேற்கொண்டாள்; என் தீயத் தொடுதலால் வலியுற்ற உடலுடன் சாபம் உரைக்க முன்வந்தாள்.

Verse 101

यस्मात्पाप त्वया स्पृष्टा प्रसुप्ताहं रजस्वला । बकधर्मं समाश्रित्य भर्त्ता मे वंचितस्त्वया । अन्यरूपं समास्थाय तस्मात्सत्यं बको भव

ஓ பாவி! மாதவிடாய் நிலையிலே உறங்கிய என்னை நீ தொடிந்தாய்; ‘நாரைநெறி’யை பற்றிக் கொண்டு என் கணவரை ஏமாற்றினாய்; ஆகவே வேறொரு வடிவம் கொண்டு உண்மையிலேயே நாரையாகிவிடு.

Verse 102

एवं शप्तस्ततो द्वाभ्यां ताभ्यां वै दुःखसंयुतः । चरणाभ्यां प्रलग्नस्तु गालवस्य महात्मनः

இவ்வாறு அந்த இருவரின் சாபத்தால் அவன் துயரத்தில் ஆழ்ந்து, மகாத்மா காளவ முனிவரின் திருவடிகளைப் பற்றிக் கொண்டான்.

Verse 103

गणोऽहं देवदेवस्य त्रिनेत्रस्य महात्मनः । पालकेति च विख्यातो गणकोटिप्रभुः स्थितः

நான் தேவர்களின் தேவனாகிய மகாத்மா மும்முகக் கண்ணனின் கணன்; ‘பாலகன்’ எனப் புகழ்பெற்று, கோடிக்கணக்கான கணங்களுக்கு தலைவனாய் நிலைத்துள்ளேன்.

Verse 104

सोऽहमत्र समायातः प्रभोः कार्येण केनचित् । तव भार्यां समालोक्य कामदेववशं गतः

என் ஆண்டவரின் ஏதோ பணிக்காக நான் இங்கு வந்தேன்; ஆனால் உமது மனைவியைக் கண்டவுடன் காமதேவனின் ஆட்சிக்குள் விழுந்தேன்।

Verse 105

क्षमापराधं त्वं मह्यमेवं ज्ञात्वा मुनीश्वर । दुर्विनीतः श्रियं प्राप्य विद्यामैश्वर्यमेव च

முனீஸ்வரரே, இதை அறிந்து என் குற்றத்தை மன்னியருளுங்கள். நான் ஒழுக்கமற்றவனாக இருந்தும் செல்வம், கல்வி, ஐஸ்வர்யம் பெற்றேன்।

Verse 106

न तिष्ठति चिरं स्थाने यथाहं मदगर्वितः । शिष्यरूपं समास्थाय ततः प्राप्तस्तवांतिकम्

என்னைப் போல மது-கர்வத்தில் மயங்கினால் ஒருவர் தம் நிலையிலே நீண்ட நாள் நிலைக்க முடியாது. ஆகவே சீடன் வடிவம் கொண்டு உமது அருகில் வந்தேன்।

Verse 107

अस्या हरणहेतोश्च महासत्या मुनीश्वर । तस्मात्कुरु प्रसादं मे दीनस्य प्रणतस्य च

முனீஸ்வரரே, அவளை எடுத்துச் சென்ற காரணம் தொடர்பாகவும்—அவள் மகாசத்தியவளாக இருப்பதாலும்—தாழ்ந்து வணங்கும் என்மேல் அருள் புரியுங்கள்।

Verse 108

अनुग्रहप्रदानेन क्षमा यस्मात्तपस्विनाम् । कोकिलानां स्वरो रूपं नारीरूपं पतिव्रता । विद्या रूपं कुरूपाणां क्षमा रूपं तपस्विनाम्

தபஸ்விகள் அருளை வழங்குவதால், மன்னிப்பே அவர்களின் அணிகலம். குயிலின் அழகு அதன் குரல்; பெண்ணின் அழகு பத்தினித் தன்மை; அசிங்கரின் அழகு கல்வி; தபஸ்விகளின் அழகு மன்னிப்பு.

Verse 109

सूत उवाच । तस्य तत्कृपणं श्रुत्वा सोपि माहेश्वरो मुनिः । ज्ञात्वा तं बांधवस्थाने दयां कृत्वाऽब्रवीद्वचः

சூதர் கூறினார்—அவனுடைய பரிதாபமான வேண்டுதலைக் கேட்ட அந்த மாஹேஸ்வர முனிவரும், அவனை உறவினர் நிலையிலுள்ளவன் என அறிந்து, கருணை கொண்டு இவ்வசனங்களை உரைத்தார்।

Verse 110

सत्यवाक्तिष्ठते विप्रश्चमत्कारपुरे शुभे

ஓ விப்ரரே! சத்தியவாக்குடையவர் ‘சமத்காரபுரம்’ எனும் மங்கள நகரில் வாசம் செய்கிறார்।

Verse 111

भर्त्तृयज्ञ इति ख्यातस्तदा तस्योपदेशतः । बकत्वं यास्यते नूनं मम वाक्यादसंशयम्

அப்போது அவன் உபதேசத்தால் ‘பர்த்ருயஜ்ஞ’ என்று புகழ்பெற்றான்; மேலும் என் வாக்கினால்—ஐயமின்றி—அவன் கொக்கு (பகுலா) நிலையை அடைவான்।

Verse 112

ततः पश्यामि चात्मानं बकत्वेन समाश्रितम्

அப்போது நான் என்னை கொக்கு (பகுலா) நிலையைக் கொண்டவனாகக் காண்கிறேன்।

Verse 113

एवं मे दीर्घमायुष्यं संजातं शिवभक्तितः । घृतकम्बलमाहात्म्याद्बकत्वं मुनिशापतः

இவ்வாறு சிவபக்தியால் எனக்கு நீண்ட ஆயுள் உண்டாயிற்று; ஆனால் ‘க்ருதகம்பல’ மஹாத்மியத்தின் காரணமாக, முனிவரின் சாபத்தால், நான் கொக்கு (பகுலா) நிலையை அடைந்தேன்।

Verse 114

इंद्रद्युम्न उवाच एतदर्थं समानीतस्त्वत्सकाशं विहंगम । इंद्रद्युम्नस्य वार्तार्थं मरणे कृतनिश्चयः

இந்திரத்யும்னன் கூறினான்—ஓ பறவையே! இந்திரத்யும்னனின் செய்தியை அறிவிக்கவே உன்னை என் அருகே கொண்டு வந்தனர்; நான் மரணத்திற்குத் தீர்மானித்துள்ளேன்।

Verse 115

सा त्वया नैव विज्ञाता ममाभाग्यैर्विहंगम । सेवयिष्याम्यहं तस्मात्प्रदीप्तं हव्यवाहनम्

ஓ பறவையே! என் துர்பாக்கியத்தால் அந்த விஷயம் உனக்குத் தெரியவில்லை; ஆகவே நான் பிரகாசமாக எரியும் ஹவ்யவாஹனன் (அக்னி) அடைக்கலம் புகுவேன்।

Verse 116

प्रतिज्ञातं मया पूर्वमेतन्निश्चित्य चेतसि । इंद्रद्युम्ने ह्यविज्ञाते संसेव्यः पावको मया

இதனை நான் முன்பே உறுதிமொழியாக எடுத்தேன்; மனத்தில் திடமாகத் தீர்மானித்தேன்—இந்திரத்யும்னன் அறியப்படாவிட்டால், நான் பாவகன் (அக்னி) அடைக்கலம் புக வேண்டும்।

Verse 117

तस्माद्देहि ममादेशं मार्कंडेयसमन्वितः । प्रविशामि यथा वह्निं भ्रष्टकीर्तिरहं बक

ஆகவே மார்கண்டேயருடன் எனக்கு அனுமதி தாரும்; நான் அக்னியில் புகுமாறு—கீர்த்தி சிதைந்த நான், கொக்கு.

Verse 118

मार्कंडेय उवाच । वेत्सि चान्यं नरं कञ्चिद्वयसा चात्मनोऽधिकम् । पृच्छामि येन तं गत्वा कृते ह्यस्य महात्मनः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—உன்னைவிட வயதில் மூத்த வேறு ஒருவரை நீ அறிந்திருக்கிறாயா? அவரிடம் சென்று இந்த மகாத்மாவிற்காக ஏதாவது செய்யும்படி நான் கேட்கிறேன்।

Verse 119

श्रद्धया परया युक्तः संप्राप्तोऽयं मया सह । तत्कथं त्यजति प्राणान्सहाये मयि संस्थिते

உயர்ந்த பக்தியுடன் அவன் என்னுடன் இங்கு வந்தான். நான் துணையாக அருகில் நிற்கையில், அவன் உயிரை எவ்வாறு துறக்க முடியும்?

Verse 120

अपरं च क्षमं वाक्यं यत्त्वां वच्मि विहंगम । अयं दुःखेन संयुक्तः साधयिष्यति पावकम् । अहमेनमनुद्धृत्य कस्माद्गच्छामि चाश्रमम्

ஓ பறவையே, நான் சொல்லும் இன்னொரு சொல்லை பொறுத்தருள்வாய். இவர் துயரால் நிறைந்து தீயில் புகத் தயாராகிறார். இவரை மீட்காமல் நான் ஆசிரமத்துக்கு எவ்வாறு செல்வேன்?

Verse 121

सूत उवाच । तयोस्तं निश्चयं ज्ञात्वा बकः परमदुर्मना । सुचिरं चिंतयामास कथं स्यादेतयोः सुखम्

சூதர் கூறினார்—அவர்களின் உறுதியை அறிந்து பக்கப் பறவை மிகுந்த மனவேதனை அடைந்தது. நீண்ட நேரம் சிந்தித்தது—இவ்விருவருக்கும் நலம் எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 122

ततो राजा मुनिश्चैव दारूण्याहृत्य पावकम् । प्रवेष्टुकामौ तौ दृष्ट्वा बको वचनमब्रवीत्

அப்போது அரசனும் முனிவரும் விறகுகளைச் சேர்த்து தீயை எழுப்பினர். அவர்கள் இருவரும் அதில் புக விரும்புவதைப் பார்த்த பக்கன் பேசினான்.

Verse 123

मम वाक्यं कुरु प्राज्ञ यदि जीवितुमिच्छसि । ज्ञातः सोऽद्य मया व्यक्तमिन्द्रद्युम्नं नराधिपम्

அறிவாளனே, நீ வாழ விரும்பினால் என் சொல்லை ஏற்றுக்கொள். இன்று நான் அவரைத் தெளிவாக அறிந்தேன்—மனிதர்களின் அரசன் இந்திரத்யும்னன்.

Verse 124

यो ज्ञास्यति मम ज्येष्ठः सर्वशास्त्रविचक्षणः । तत्त्वमेनं समादाय मरणे कृतनिश्चयम्

என் மூத்தவர்—அனைத்து சாஸ்திரங்களிலும் நுண்ணறிவு உடையவர்—இவனைப் பற்றிய தத்துவத்தை நிச்சயமாக அறிந்துகொள்வார். மரணத்தைத் தீர்மானித்திருந்தாலும் இவனை உடன் அழைத்துச் செல்லுங்கள்।

Verse 125

निश्वसन्तं यथा नागं बाष्पव्याकुललोचनम् । समागच्छ मया सार्धं कैलासं पर्वतं प्रति

அவன் பாம்பைப் போல நெடுமூச்சு விடுகிறான்; கண்ணீர் கலங்கிய கண்களுடன் இருக்கிறான். என்னுடன் சேர்ந்து கைலாச மலைக்குச் செல்।

Verse 126

यत्रास्ति दयितो मह्यमुलूकश्चिरजीवभाक् । स नूनं ज्ञास्यते तं हि मा वृथा मरणं कृथाः

என் அன்புத் துணை உலூகன் அங்கே இருக்கிறான்; அவன் நீண்ட ஆயுள் உடையவன். அவன் நிச்சயமாக இவனை (உண்மையோடு) அறிந்துகொள்வான்; வீணாக மரணத்தைத் தழுவாதே।

Verse 127

ततोऽसौ तेन संयुक्तो बकेन सुमहात्मना । मार्कंडेयेन संप्राप्तः कैलासं पर्वतोत्तमम्

பின்னர் அவன், மகாத்மா பகனுடனும் மார்க்கண்டேயருடனும் இணைந்து, மலைகளில் சிறந்த கைலாசத்தை அடைந்தான்।

Verse 128

सोऽपि दृष्ट्वा बकं प्राप्तं मित्रं परमसंमतम् । समागच्छदसौ हृष्टः स्वागतेनाभ्यनन्दयत्

அவனும், மிக மதிக்கத்தக்க நண்பன் பகன் வந்ததைப் பார்த்து, மகிழ்ச்சியுடன் முன்னே வந்து ‘ஸ்வாகதம்’ என்று வரவேற்று வாழ்த்தினான்।

Verse 129

अथ तं चैव विश्रान्तं समालिङ्ग्य मुहुर्मुहुः । प्राकारवर्णनामासौ वाक्यमेतदुवाच ह

அவன் ஓய்வடைந்தபின், அவனை மீண்டும் மீண்டும் அணைத்துக்கொண்டு, பிராகாரவர்ணன் என்னும் அவன் இவ்வசனங்களை உரைத்தான்।

Verse 130

स्वागतं ते द्विजश्रेष्ठ भूप सुस्वागतं च ते । सख्येऽद्य यच्च ते कार्यं वदागमनकारणम्

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, உமக்கு வரவேற்பு; ஓ அரசனே, உமக்கும் மிகுந்த வரவேற்பு. இன்று நண்பனாகச் சொல்லுங்கள்—உமது பணி என்ன, வருகையின் காரணம் என்ன?

Verse 131

कावेतौ पुरुषौ प्राप्तौ त्वया सार्धं ममांतिकम् । दिव्यरूपौ महाभागौ तेजसा परिवारितौ

உன்னுடன் சேர்ந்து என் அருகே வந்த இவ்விரு ஆண்கள் யார்? தெய்வீக ரூபமுடையோர், பெரும் பாக்கியசாலிகள், ஒளியால் சூழப்பட்டோர்.

Verse 132

बक उवाच । एष मार्कंडसंज्ञोऽत्र प्रसिद्धो भुवनत्रये । महेश्वरप्रसादेन संसिद्धिं परमां गतः । द्वितीयोऽसौ सुहृच्चास्य कश्चिन्नो वेद्मि तत्त्वतः । मार्कंडेन समायातः सुहृदा व ममांतिकम्

பகன் கூறினான்—இவன் மார்கண்டன் என்று அழைக்கப்படுபவன்; மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவன். மகேஸ்வரனின் அருளால் பரம சித்தியை அடைந்தவன். இரண்டாவன் அவனுடைய நண்பன்; அவனை நான் தத்துவமாக அறியேன். மார்கண்டனுடன் நண்பனாக என் அருகே வந்தான்.

Verse 135

यदि जानासि तं भूपमिन्द्रद्युम्नं महामते । तत्त्वं कीर्तय येनासौ मरणाद्विनिवर्तते

ஓ மகாமதியே, அந்த இந்திரத்யும்னன் அரசனை நீ அறிந்திருந்தால், அவன் மரணத்திலிருந்து மீளச் செய்யும் அந்தத் தத்துவத்தை உரைத்தருவாயாக।

Verse 136

चिरायुस्त्वं मया ज्ञातो ह्यतः प्राप्तोऽस्मि तेंऽतिकम्

நீ நீண்ட ஆயுளுடையவன் என்று நான் அறிந்தேன்; ஆகையால் உன் சன்னிதிக்கு வந்தேன்.

Verse 137

उलूक उवाच । अष्टाविंशत्प्रमाणेन कल्पा जातस्य मे स्थिताः । न दृष्टो न श्रुतः कश्चिदिंद्रद्युम्नो महीपतिः

உலூகன் கூறினான்—என் பிறப்பிலிருந்து கணக்கின்படி இருபத்தெட்டு கல்பங்கள் கடந்தன; ஆயினும் ‘இந்திரத்யும்னன்’ என்ற அரசனை நான் காணவும் இல்லை, கேட்கவும் இல்லை.

Verse 138

इंद्रद्युम्न उवाच । तव कस्मादुलूकत्वं शीघ्रं तन्मे प्रकीर्तय । एतन्मे कौतुकं भावि यत्ते ह्यायुरनन्तकम् । उलूकत्वं च संजातं रौद्रं लोकविगर्हितम्

இந்திரத்யும்னன் கூறினான்—நீ ஏன் ஆந்தையாக ஆனாய்? விரைவாக எனக்குச் சொல். உன் ஆயுள் உண்மையில் முடிவில்லாதது; ஆனால் ஆந்தைத்தன்மை தோன்றியது—அச்சமூட்டும், உலகால் பழிக்கப்படும்—இது எனக்கு வியப்பைத் தருகிறது.

Verse 139

उलूक उवाच । शृणु तेऽहं प्रवक्ष्यामि दीर्घायुर्मे यथा स्थितम् । महेश्वरप्रसादेन बिल्वपत्रार्चनान्मया । उलूकत्वं मया प्राप्तं भृगोः शापान्महात्मनः

உலூகன் கூறினான்—கேள்; என் நீண்ட ஆயுள் எவ்வாறு நிலைத்தது என்பதைச் சொல்கிறேன். மகேஸ்வரனின் அருளால்—பில்வ இலைகளால் செய்த என் அர்ச்சனையால்—அது கிடைத்தது; ஆனால் ஆந்தைத்தன்மை மகாத்மா ப்ருகுவின் சாபத்தால் எனக்கு வந்தது.

Verse 140

अहमासं पुरा विप्रः सर्वविद्यासु पारगः । चमत्कारपुरे श्रेष्ठे नाम्ना ख्यातस्तु घंटकः । ब्रह्मचारी दमोपेतो हरपूजार्चने रतः

முன்னொரு காலத்தில் நான் ஒரு பிராமணன்; எல்லா வித்யைகளிலும் தேர்ந்தவன். சிறந்த சமத்காரபுரத்தில் ‘கண்டகன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவன். பிரம்மச்சாரி, தமம் கொண்டவன், ஹரன் (சிவன்) பூஜை-அர்ச்சனையில் ஈடுபட்டிருந்தேன்.

Verse 141

अखंडितैर्बिल्वपत्रैरग्रजातैस्त्रिपत्रकैः । त्रिकालं पूजितः शंभुर्लक्षमात्रैः सदा मया

அறுந்திடாத, புதிதாய் முளைத்த மும்மடல் வில்வ இலைகளால் நான் எப்போதும் மூன்று காலங்களிலும் சம்புவை வழிபட்டு, இலட்சக் கணக்கில் அர்ப்பணித்தேன்.

Verse 142

ततो वर्षसह्स्रांते तुष्टो मे भगवान्हरः । प्रोवाच दर्शनं गत्वा मेघगंभीरया गिरा

பின் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது, என்மேல் மகிழ்ந்த பகவான் ஹரன் தரிசனம் தந்து, மேகமென ஆழ்ந்த குரலில் உரைத்தார்.

Verse 143

अहं तुष्टोऽस्मि ते वत्स वरं वरय सुव्रत । अखंडितैर्बिल्वपत्रैस्त्रिकाले यत्त्वयार्चितः

‘குழந்தையே, நான் உன்னால் திருப்தியடைந்தேன். நல்விரதனே, வரம் கேள்—ஏனெனில் அறுந்திடாத வில்வ இலைகளால் மூன்று காலங்களிலும் என்னை அர்ச்சித்தாய்.’

Verse 144

बिल्वस्य प्रसवाग्रेण त्रिपत्रेण प्रजायते । एकेनापि यथातुष्टिस्तथान्येषां न कोटिभिः

வில்வத்தின் மென்மையான முளையிலிருந்து மும்மடல் பிறக்கிறது; அதில் ஒரு இலை அளிக்கும் திருப்தி, பிற காணிக்கைகளின் கோடிகளாலும் கிடையாது.

Verse 145

पुष्पाणामपि भद्रं ते सुगंधानामपि ध्रुवम् । सखे मया प्रणम्योच्चैः स प्रोक्तः शशिशेखरः

மலர்களிலும் உன் அர்ப்பணமே மிக மங்களம்; நறுமணப் பொருள்களிலும் உனதே உறுதியாகச் சிறந்தது. நண்பனே, வணங்கி நான் உயர்ந்த குரலில் சந்திரசேகர சிவனின் பெருமையை அறிவிக்கிறேன்.

Verse 146

यदि तुष्टोसि मे देव यदि देयो वरो मम । तन्मां कुरु जगन्नाथ जरामरणवर्जितम्

ஹே தேவா! நீ என்மேல் திருப்தியாயிருந்தால், எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், ஹே ஜகந்நாதா, என்னை மூப்பு மற்றும் மரணமின்றி ஆக்குவாயாக।

Verse 147

स तथेति प्रतिज्ञाय महादेवो महेश्वरः । कैलासं प्रति देवेशः क्षणाच्चादर्शनं गतः

மகாதேவன் மகேஸ்வரன் “அப்படியே ஆகுக” என்று உறுதி கூறி, தேவேசன் கைலாசத்தை நோக்கிச் சென்று, ஒரு கணத்தில் பார்வையிலிருந்து மறைந்தான்।

Verse 148

ततोहं परितुष्टोथ वरं प्राप्य महेश्वरात् । कृतकृत्यमिवात्मानं चिंतयामि प्रहर्षितः

அப்போது நானும் முழுமையாகத் திருப்தியடைந்தேன்; மகேஸ்வரனிடமிருந்து வரம் பெற்றபின், பேரானந்தத்துடன் என்னை கृतகೃತ்யன் என எண்ணினேன்।

Verse 149

एतस्मिन्नेव काले तु भार्गवो मुनिसत्तमः । कुशलः सर्वशास्त्रेषु वेदवेदांग पारगः

அதே நேரத்தில் முனிசிறந்த பார்கவ முனிவர் அங்கே இருந்தார்—அவர் எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவர்; வேதமும் வேதாங்கங்களும் முழுமையாக அறிந்தவர்।

Verse 150

तस्य भार्याऽभवत्साध्वी नाम्ना ख्याता सुदर्शना । प्राणेभ्योऽपि प्रिया तस्य गालवस्य मुनेः सुता

அவருடைய மனைவி ‘சுதர்ஷனா’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்ற சாத்வி; அவள் அவருக்கு உயிரைவிடவும் இனியவள்—முனி காலவனின் மகள்।

Verse 151

तस्य कन्या समभवद्रूपेणाप्रतिमा भुवि । सा मया सहसा दृष्टा क्रीडमाना यथेच्छया

அவனுக்கு பூமியில் அழகில் ஒப்பற்ற ஒரு மகள் இருந்தாள். நான் அவளை திடீரெனக் கண்டேன்; அவள் தன் விருப்பம்போல் சுதந்திரமாக விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள்.

Verse 152

मध्यक्षामा सुकेशी च बिंबोष्ठी दीर्घलोचना । तामहं वीक्षयित्वा तु कामदेववशं गतः

அவள் மெலிந்த இடையுடன், அழகிய கூந்தலுடன், பிம்பப் பழம்போன்ற உதடுகளுடன், நீண்ட கண்களுடன் இருந்தாள். அவளைப் பார்த்தவுடனே நான் காமதேவனின் ஆட்பட்டேன்.

Verse 153

ततः पृष्टा मया कस्य कन्येयं चारुलोचना । विभक्तसर्वावयवा देवकन्येव राजते

அப்போது நான் கேட்டேன்—“இந்த அழகிய கண்களுடைய கன்னி யாருடைய மகள்?” அவளின் அங்கங்கள் அனைத்தும் ஒழுங்காக அமைந்து, தேவகன்னியைப் போல ஒளிர்ந்தாள்.

Verse 154

सखीभिः कीर्तिता मह्यं भार्गवस्य मुनेः सुता । एषा चाद्यापि कन्यात्वे वर्तते चारुहासिनी

அவளின் தோழிகள் எனக்குச் சொன்னார்கள்—“இவள் பார்கவ முனிவரின் மகள். இந்த இனிய புன்னகையுடையவள் இன்னும் கன்னித்தன்மையிலேயே இருக்கிறாள், திருமணமில்லாதவள்.”

Verse 155

ततोऽहं भार्गवं गत्वा विनयेन समन्वितः । ययाचे कन्यकां ता च कृतांजलिपुटः स्थितः

பின்னர் நான் பணிவுடன் பார்கவரிடம் சென்று, அந்தக் கன்னியை வேண்டினேன்; கைகூப்பி பக்தியுடன் அங்கே நின்றேன்.

Verse 156

सवर्णं मां परिज्ञाय सोऽपि भार्गवनंदनः । दत्तवांस्तां महाभाग विरूपस्यापि कन्यकाम्

என்னைத் தக்க சமநிலையுடையவன் என அறிந்தும், அந்த பார்கவநந்தனன், ஓ மகாபாக, விரூபனுக்கே அந்தக் கன்னியைக் கொடுத்தான்.

Verse 158

सुलज्जा साऽतिदुःखार्ता पश्यांब जनकेन च । विरूपाय प्रदत्तास्मि नाहं जीवितुमुत्सहे

மிகுந்த வெட்கமும் துயரமும் கொண்டு அவள் கூறினாள்—“அம்மா, பாருங்கள்! என் தந்தையே என்னை விரூபனுக்குக் கொடுத்தார்; நான் வாழ விரும்பவில்லை.”

Verse 159

विषं वा भक्षयिष्यामि प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा निषिद्धः स द्विजस्तया

“நான் விஷம் அருந்துவேன், அல்லது தீயில் புகுவேன்.” அவள் சொற்களை கேட்டதும் அந்தத் த்விஜன் அவளால் தடுக்கப்பட்டான்.

Verse 160

कस्मान्नाथ प्रदत्तासौ विरूपाय त्वया विभो । कन्यकेयं सुरूपाढ्या सर्वलक्षणसंयुता

“ஓ நாதா, ஓ விபோ! அவளை விரூபனுக்குக் ஏன் கொடுத்தீர்? இக் கன்னி அழகால் நிறைந்தவள்; எல்லா நற்குறிகளும் உடையவள்.”

Verse 161

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं भार्गवो मुनिसत्तमः । ततस्तां गर्हयित्वासौ धिङ्नारी पुरुषायते

அந்தச் சொற்களை கேட்ட முனிவருள் சிறந்த பார்கவன் அவளை கண்டித்து—“சீ! இவ்வாறு வாதிடும் பெண் ஆணைப் போல நடக்கிறாள்” என்றான்.

Verse 162

अनेन प्रार्थिता कन्या मया चास्मै प्रदीयते । तत्किं निषेधयसि मां दीयमानां सुतामिमाम्

இந்த மனிதன் அந்தக் கன்னியை வேண்டினான்; நானும் என் மகளைக் அவனுக்குக் கொடுக்கிறேன். அப்படியிருக்க, கொடுக்கப்படுகின்ற இந்த மகளை அளிப்பதை நீ ஏன் தடுக்கிறாய்?

Verse 163

इत्युक्त्वा स प्रसुष्वाप पत्न्याथ कन्यया समम्

இவ்வாறு சொல்லி, அவன் தன் மனைவியுடனும் கன்னியுடனும் சேர்ந்து உறங்கினான்.

Verse 164

ततोऽर्द्धरात्रे चागत्य मया सुप्ता च भार्गवी । हृत्वा स्वभवने नीता निशि सुप्ते जने तदा

பின்னர் அரைநள்ளிரவில் நான் வந்தேன்; பார்கவி உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். இரவில் மக்கள் உறங்கியபோது, அவளைத் தூக்கிச் சென்று என் இல்லத்திற்குக் கொண்டு வந்தேன்.

Verse 165

नियुक्ता कामधर्मेण ह्यनिच्छंती बलान्मया । विप्रः प्रातर्जजागार पिता तस्यास्ततः परम्

அவள் விரும்பாதபோதிலும், நான் வலுக்கட்டாயமாக அவளை காமதர்மச் செயல்களில் ஈடுபடுத்தினேன். அதன் பின் அவளுடைய தந்தையான அந்தப் பிராமணன் காலையில் விழித்தான்.

Verse 166

क्वासौ सा दुहिता केन हृता नष्टा मदीयिका । अथासौ वीक्षितुं बाह्ये बभ्राम स्ववनांतिकम्

‘என் மகள் எங்கே? யார் அவளை அபகரித்து எடுத்துச் சென்றார், அவள் எனக்குப் பறிபோனது எப்படி?’ என்று கூறி, அவன் தேடுவதற்காக வெளியே சென்று தன் காடு-தோட்டத்தின் அருகே அலைந்தான்.

Verse 167

पदसंहतिमार्गेण मुनिभिर्बहुभिर्वृतः । तेन दृष्टाऽथ सा कन्या कृतकौतुकमंगला

பல முனிவர்கள் சூழ, நன்கு நடந்த பாதையில் அவர் சென்றார்; அப்போது திருமணக் கௌதுக-மங்கலச் சடங்குகளும் மாங்கல்யமும் அணிந்த அந்தக் கன்னியைக் கண்டார்।

Verse 168

रुदंती सस्वनं तत्र लज्जमाना ह्यधोमुखी । ततः कोपपरीतात्मा मां प्रोवाच स भार्गवः

அவள் அங்கே உரத்த குரலில் அழுது, வெட்கத்தால் தலைகுனிந்து இருந்தாள்; அப்போது கோபம் நிறைந்த மனத்துடன் பாற்கவ முனிவர் என்னிடம் கூறினார்।

Verse 169

निशाचरस्य धर्मेण यस्मादूढा सुता मम । निशाचरो भवानस्तु कर्मणानेन सांप्रतम्

இரவுலாவியின் முறையில் என் மகளை நீ கவர்ந்து மணந்ததால், இந்தச் செயல் காரணமாக இப்போதே நீயே நிசாசரனாக ஆகுக।

Verse 170

घंटक उवाच । निर्दोषं मां द्विजश्रेष्ठ कस्मात्त्वं शपसि द्रुतम् । त्वयैषा मे स्वयं दत्ता तेन रात्रौ हृता मया

கண்டகன் கூறினான்—ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! நான் குற்றமற்றவன்; அப்படியிருக்க நீர் ஏன் அவசரமாக என்னைச் சபிக்கிறீர்? நீரே இக்கன்னியை எனக்குத் தானாக அளித்தீர்; ஆகவே நான் அவளை இரவில் எடுத்துச் சென்றேன்।

Verse 171

यो दत्वा कन्यकां पूर्वं पश्चाद्यच्छेन्न दुर्मतिः । स याति नरकं घोरं यावदाभूतसंप्लवम्

முதலில் கன்னியாதானம் செய்து, பின்னர் அவளை மீண்டும் திரும்பப் பெற முயல்வவன்—அந்த தீயமதி, பிரளயம் வரையிலும் கொடிய நரகத்தை அடைவான்।

Verse 172

अथासौ चिंतयामास सत्यमेतेन जल्पितम् । पश्चात्तापसमोपेतो वाक्यमेतदुवाच ह

அப்போது அவன் மனத்தில் சிந்தித்தான்—‘இவன் சொன்னது உண்மையே.’ பச்சாத்தாபம் நிறைந்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்।

Verse 173

सत्यमेतत्त्वया प्रोक्तं न मे वचनमन्यथा । उलूकरूपसंयुक्तो भविष्यसि न संशयः

‘நீ சொன்னது நிச்சயமாக உண்மை; என் வாக்கு வேறாகாது. ஐயமின்றி நீ ஆந்தை வடிவம் பெறுவாய்।’

Verse 174

उत्पत्स्यते यदा चात्र भर्तृयज्ञो महामुनिः । तस्योपदेशमासाद्य भूयः प्राप्स्यसि स्वां तनुम्

‘இங்கே மகாமுனி பர்த்ரியஜ்ஞர் பிறக்கும் போது, அவருடைய உபதேசத்தை அணுகி பெற்றால், நீ மீண்டும் உன் உடலை அடைவாய்।’

Verse 175

ततः कौशिकरूपं तु पश्याम्यात्मानमेव च । तथापि न स्मृतिर्नष्टा मम या पूर्वसंभवा

‘அப்போது நான் என்னையே கௌசிக வடிவில் கண்டேன். ஆயினும் முன்ஜன்மத்திலிருந்து வந்த என் நினைவு அழியவில்லை।’

Verse 176

अथ या तत्सुता चोढा मया तस्मिन्गिरौ तदा । सापि मां संनिरीक्ष्याथ तद्रूपं दुःखसंयुता । प्रविष्टा हव्यवाहं सा विधवात्वमनिच्छती

‘பின்னர் அந்த மனிதனின் மகள்—அந்த மலையில் நான் மணந்தவள்—என்னை அந்த மாற்றிய வடிவில் கண்டதும் துயரத்தில் மூழ்கினாள். விதவைத்தன்மை வேண்டாமென அவள் தீயில் புகுந்தாள்।’

Verse 177

एवं मे कौशिकत्वं हि संजातं तु महाद्युते । भार्गवस्य तु शापेन कन्यार्थे यत्तवोदितम्

மிகுந்த ஒளியுடையவரே! பார்கவனின் சாபத்தால் எனது ‘கௌசிகத்துவம்’ இவ்வாறே ஏற்பட்டது—கன்னி விஷயத்தில் நீ கூறியதுபோலவே।

Verse 178

अखंडबिल्वपत्रेण पूजितो यन्महेश्वरः । चिरायुस्तेनसंजातं सत्यमेतन्मयोदितम्

முறியாத பில்வ இலை கொண்டு மகேஸ்வரரை வழிபட்டதால் நீண்ட ஆயுள் உண்டாயிற்று; இது உண்மை—என்று நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 179

सत्यं कथय यत्कृत्यं गृहायातस्य किं तव । प्रकरोमि महाभाग यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

உண்மையைச் சொல்—வீட்டிற்கு வந்தபின் உனக்கு என்ன செயல் உள்ளது? ஓ மகாபாகனே! அது மிக அரிதானதாயினும் நான் நிறைவேற்றுவேன்।

Verse 180

इन्द्रद्युम्न उवाच । इन्द्रद्युम्नस्य ज्ञानाय प्राप्तोऽहं यत्तवांतिकम् । नाडीजंघेन चानीतो मरणे कृतनिश्चयः

இந்திரத்யும்னன் கூறினான்: இந்திரத்யும்னனின் உண்மையான அறிவு/அடையாளத்திற்காக நான் உன் அருகே வந்தேன். நாடீஜங்கன் என்னை இங்கு கொண்டு வந்தான்; நான் மரணத்திற்குத் தீர்மானித்துள்ளேன்।

Verse 181

यदि नो ज्ञास्यति भवांस्तं कीर्त्या च कुलेन च । प्रविशामि ततो नूनं प्रदीप्तं हव्यवाहनम्

அவனின் புகழாலும் குலத்தாலும் கூட நீ அவனை அறியாவிட்டால், அப்பொழுது நான் நிச்சயமாக எரியும் அக்னியில் புகுவேன்।

Verse 182

नो चेत्कीर्तय मे कञ्चिदन्यं तु चिरजीविनम् । पृच्छामि तेन तं गत्वा येन वेत्ति न वा च सः

இல்லையெனில் வேறு ஒரு சிரஞ்சீவியை எனக்குச் சொல்லுங்கள். நான் அவனிடம் சென்று கேட்பேன்—அவன் அவரை அறிந்துள்ளானா இல்லையா என்று.

Verse 183

बक उवाच । युक्तमुक्तमनेनाद्य तत्कुरुष्व वदास्य भोः । यदि जानासि कंचित्वमात्मनश्चिरजीविनम्

பகன் கூறினான்—இன்று இவன் சொன்னது முறையானதே. ஆகவே அதையே செய்; ஐயா, சொல்லும்—உன் நலனுக்காக இப்பூமியில் ஏதாவது சிரஞ்சீவியை நீ அறிந்திருக்கிறாயா?

Verse 184

नो चेदहमपि क्षिप्रं प्रविशामि हुताशनम् । मार्कंडेनापि सहितः सांप्रतं तव पश्यतः

இல்லையெனில் நானும் விரைவில் தீயில் புகுவேன்—மார்கண்டேயனுடனும் சேர்ந்து—இப்போதே, உன் கண்முன்னே.

Verse 185

एवम् ज्ञात्वा महाभाग चिन्तयस्व चिरंतनम् । कंचिद्भूमितलेऽन्यत्र यतस्त्वं चिरजीवधृक्

ஓ மகாபாகா, இதை அறிந்து நீண்ட கால நோக்குடன் நன்றாகச் சிந்தி. பூமியில் வேறெங்காவது ஒருவரைத் தேடு; ஏனெனில் நீ சிராயுளைத் தாங்குபவன்.

Verse 186

आशया परया प्राप्तस्तवाहं किल मंदिरे । पुमानेष विशेषेण मार्कंडेयः प्रियो मम

மிக உயர்ந்த நம்பிக்கையுடன் நான் உன் இல்லத்துக்கு வந்தேன். இந்த மனிதன்—குறிப்பாக மார்கண்டேயன்—எனக்கு மிகப் பிரியமானவன்.

Verse 187

संत्यत्र पर्वतश्रेष्ठाः शतशोऽथ सहस्रशः । येषु सन्ति महाभागास्तापसाश्चिरजीविनः । नान्यथा जीवितं चास्य कथंचित्संभविष्यति

இங்கே நூற்றுக்கணக்கான மற்றும் ஆயிரக்கணக்கான சிறந்த மலைகள் உள்ளன, அவற்றில் நீண்ட ஆயுள் கொண்ட சிறந்த தவசிகள் வசிக்கின்றனர். இல்லையெனில், இவருடைய உயிர் எந்த வகையிலும் காப்பாற்றப்படாது.

Verse 188

इंद्रद्युम्नस्य राजर्षेर्हितं परमकं भवेत् । तथावयोर्द्वयोश्चापि तस्माच्चिंतय सत्वरम्

இது ராஜரிஷி இந்திரத்யும்னனுக்கும், நம் இருவருக்கும் மிகச் சிறந்த நன்மையை அளிக்கும். ஆகையால், விரைவில் சிந்தித்து முடிவெடு.

Verse 189

तस्य तं निश्चयं ज्ञात्वा मरणार्थं महीपतेः । स उलूकः कृपां गत्वा ततो वचनमब्रवीत्

அரசன் இறக்கத் துணிந்த அந்த உறுதியை அறிந்து, அந்த ஆந்தை கருணை கொண்டு பின்னர் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறியது.

Verse 190

यद्येवं तु महाभाग मर्तुकामोऽसि सांप्रतम् । तदागच्छ मया सार्धं गन्धमादनपर्वतम्

ஓ மகாபாகனே! இது இவ்வாறாக இருந்து, நீ இப்போது இறக்க விரும்பினால், என்னுடன் கந்தமாதன மலைக்கு வா.

Verse 191

तत्र संतिष्ठते गृध्रः स च मे परमः सुहृत् । चिरंतनस्तथा सम्यक्स ते ज्ञास्यति तं नृपम् । कथयिष्यत्यसंदिग्धं मम वाक्यादसंशयम्

அங்கே ஒரு கழுகு வசிக்கிறது, அது என் சிறந்த நண்பன் மற்றும் மிகவும் பழமையானவன். அவன் அந்த அரசனைச் சரியாக அறிவான், என் வார்த்தையின்படி சந்தேகமின்றி உண்மையைச் சொல்வான்.

Verse 192

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा मार्कंडेयादिभिस्त्रिभिः । प्रोक्तः सर्वैर्महाभाग मा त्वं प्रविश पावकम्

அவன் சொற்களை கேட்ட மார்கண்டேயர் முதலிய மூவரும் மற்ற அனைவரும் சேர்ந்து அந்த மகாபாகனை நோக்கி—“நீ தீயில் புகாதே” என்று கூறினர்.

Verse 193

वयं यास्यामहे सर्वे त्वया सार्धं च तत्र हि । कदाचित्सोऽपि जानाति इंद्रद्युम्नं महीपतिम्

“நாங்கள் அனைவரும் உன்னுடன் அங்கேயே செல்வோம்; ஒருவேளை அவனும் பூமிபதி இந்திரத்யும்ன மன்னனை அறிந்திருக்கலாம்.”

Verse 194

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा आशया परया युतः । स राजा सह तैः सर्वैः प्रययौ गंधमादनम्

அவர்களின் சொற்களை கேட்டதும், உன்னத நம்பிக்கையால் நிறைந்த அந்த அரசன் அனைவருடனும் சேர்ந்து கந்தமாதனத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

Verse 195

गृध्रराजोऽपि तान्दृष्ट्वा सर्वानेव कृतांजलिः । उलूकं पुरतो दृष्ट्वा प्रहृष्टः सन्मुखो ययौ

கழுகுகளின் அரசனும் அவர்களையெல்லாம் கண்டு கைகூப்பி வணங்கினான்; முன்னே இருந்த உலூகனைப் பார்த்ததும் மகிழ்ந்து எதிரே வந்து சந்திக்க முனைந்தான்.

Verse 196

ततोऽब्रवीत्प्रहृष्टात्मा स्वागतं ते द्विजोत्तम । चिरकालात्प्रदृष्टोऽसि क एतेऽन्येऽत्र ये स्थिताः

அப்போது மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் அவன் கூறினான்—“வருக, ஓ த்விஜோத்தமா! நீண்ட காலத்திற்குப் பின் உன்னை மீண்டும் காண்கிறேன். இங்கே நிற்கும் இவர்கள் மற்றவர்கள் யார்?”

Verse 197

उलूक उवाच । एष मे परमं मित्रं नाडीजंघो बकः स्मृतः । एतस्यापि तु मार्कण्डः संस्थितः परमः सुहृत्

உலூகன் கூறினான்—இவன் என் பரம நண்பன்; ‘நாடீஜங்க’ எனப் புகழ்பெற்ற கொக்கு. இவனுக்கும்கூட மார்கண்டன் மிக நெருங்கிய நல்வாழ்த்துநராக நிலைத்திருக்கிறார்.

Verse 198

असौ त्रैलोक्यविख्यातः सप्तकल्पस्मरो भुवि । एतस्यापि सुहृत्कश्चिन्नैनं जानामि सत्वरम्

அவன் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றவன்; பூமியில் ஏழு கல்பங்கள் வரை நினைவுகூரப்படுபவன். ஆனால் அவனுக்கே உரிய சுஹ்ருத் யார் என்பதை நான் உடனே அறியேன்.

Verse 199

म्रियमाणो मया ह्येष समानी तस्तवांतिकम् । अयं जीवति विज्ञात इंद्रद्युम्ने नरेश्वरे । नो चेत्प्रविशति क्षिप्रं प्रदीप्तं हव्यवाहनम्

இவன் மரணநிலையிலிருந்தபோது நான் உமது அருகில் கொண்டு வந்தேன். நரேசுவரன் இந்திரத்யும்னன் அறியப்பட்டு நினைவில் இருக்கும் வரை மட்டுமே இவன் உயிர்வாழ்வான் என்று உறுதியாகியுள்ளது; இல்லையெனில் விரைவில் எரியும் ஹவ்யவாஹனத்தில் (அக்னியில்) புகுவான்.

Verse 200

स त्वं जानासि चेद्ब्रूहि इन्द्रद्युम्नं महीपतिम् । चिरंतनो मयापि त्वं तेन प्रष्टुं समागतः

ஆகையால் உமக்குத் தெரிந்திருந்தால், பூபதி இந்திரத்யும்னனைப் பற்றி சொல்லுங்கள். நீங்கள் பழமையானவர்; நானும் அவனைப் பற்றி உம்மிடம் கேட்க வந்தேன்.

Verse 201

गृध्र उवाच । इन्द्रद्युम्नेति विख्यातं राजानं न स्मराम्यहम् । न दृष्टो न श्रुतश्चापि इन्द्रद्युम्नो महीपतिः

கழுகு கூறியது—‘இந்திரத்யும்னன்’ என்று புகழ்பெற்ற அரசனை நான் நினைவுகூரவில்லை. அந்த இந்திரத்யும்னன் எனும் பூமிபதி எனக்குக் காணப்படவும் இல்லை; கேள்விப்பட்டதும் இல்லை.

Verse 202

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सोऽपि राजा सुदुर्मनाः । मनसा चिन्तयामास मरणे कृतनिश्चयः

அவன் சொற்களை கேட்டதும் அந்த அரசனும் மிகுந்த மனவருத்தமுற்றான்; மனத்தில் மரணத் தீர்மானம் கொண்டு சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 203

ततस्तु कौतुकाविष्टस्तं पप्रच्छ द्विजोत्तमम् । कर्मणा केन संप्राप्तमायुष्यं चेदृशं वद

பின்னர் ஆவலால் நிறைந்து, அந்தச் சிறந்த த்விஜனை அவர் கேட்டார்—“எந்தக் கர்மத்தால் உமக்கு இத்தகைய ஆயுள் கிடைத்தது? சொல்லும்.”

Verse 204

ततः संभावयिष्यामि श्रुत्वा तेऽहं विभावसुम्

“அப்பொழுது உம்மிடமிருந்து கேட்டறிந்து, விபாவசுவை முறையாகப் போற்றி மதிப்பேன்.”