Adhyaya 111

Verse 1

ऋषय ऊचुः । शिवक्षेत्राणि यैर्विप्रैः समानीतानि तत्र च । तेषां सर्वाणि गोत्राणि वद सूतज विस्तरात्

ரிஷிகள் கூறினர்—ஹே சூதபுத்ரா! எந்த அந்தணர்கள் சிவக்ஷேத்ரங்களை அங்கே கொண்டு வந்து நிறுவினார்களோ, அவர்களுடைய எல்லா கோத்திரங்களையும் விரிவாகச் சொல்லும்।

Verse 2

कस्य गोत्रोद्भवैर्विप्रैः किं क्षेत्रं समुपार्जितम् । शंकरस्य प्रसादेन तस्मिन्काल उपस्थिते

எந்த எந்த கோத்திரங்களில் பிறந்த அந்தணர்கள், அக்காலத்தில் சங்கரனின் அருளால், எந்தக் க்ஷேத்ரத்தைப் பெற்றுத் நிறுவினார்கள்?

Verse 3

कियत्यपि च गोत्राणि चमत्कारपुरोत्तमे । स्थापितानि सुभक्तेन तेनानर्तेन सूतज

ஹே சூதபுத்ரா! அந்தச் சிறந்த சமத்காரபுரத்தில், அந்த நல்வக்தியான ஆனர்த்த அரசன் எத்தனை கோத்திரங்களை நிறுவினான்?

Verse 4

त्वया प्रोक्तं पुरा दत्तं पुरं कृत्वा द्विजन्मनाम् । न च तेषां कृता संख्या तस्मात्तां परिकीर्तय

நீ முன்பு கூறினாய்—இருபிறப்போருக்காக நகரை அமைத்து அளித்ததாக; ஆனால் அவர்களின் எண்ணிக்கை சொல்லப்படவில்லை. ஆகவே அந்த எண்ணிக்கையை இப்போது கூறுவாயாக।

Verse 5

सूत उवाच । उपदेशः पुरा दत्तो द्विसप्ततिमुनीश्वरैः । आनर्ताधिपतिः पूर्वं कुष्ठरोग प्रपीडितः । शंखतीर्थं समागत्य स्नानं चक्रे त्वरान्वितः

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் எழுபத்திரண்டு மகரிஷிகள் உபதேசம் அளித்தனர். ஆனர்த்தத்தின் அரசன் முன்பு குஷ்டநோயால் துன்புற்று, சங்கதீர்த்தம் வந்து அவசரமாக நீராடினான்.

Verse 6

तेन नाशं गतः कुष्ठो भूपतेस्तस्य तत्क्षणात् । तस्य तीर्थस्य माहात्म्यान्निर्वि ण्णस्य तनुं प्रति

அந்த நீராடலால் அந்த அரசனின் குஷ்டம் உடனே அழிந்தது. அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையால் அவன் தன் உடலைப் பற்றித் தீவிரமான நிர்வேதம் கொண்டான்.

Verse 7

ततः स नीरुजो भूत्वा तोषेण महतान्वितः । तानुवाच मुनिश्रेष्ठान् प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः

பின்னர் அவன் நோயின்றி ஆகி, பேரானந்தம் நிறைந்தவனானான். அந்த முந்திய முனிவர்களுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி அவர்களிடம் கூறினான்.

Verse 8

सुवर्णं वा गजाश्वं वा राज्यं सकलमेव वा । भवद्भ्यः संप्रदास्यामि तस्मादब्रूत द्विजोत्तमाः

‘பொன்னாகட்டும், யானை-குதிரைகளாகட்டும், அல்லது என் முழு அரசே ஆகட்டும்—அனைத்தையும் உங்களுக்கு அர்ப்பணிப்பேன். ஆகவே, ஓ த்விஜோத்தமர்களே, சொல்லுங்கள்—என்ன செய்ய வேண்டும்?’

Verse 9

यद्यस्य रोचते यावन्मात्रमन्यदपि द्विजाः । प्रसादः क्रियतां मह्यं दीनस्य प्रणतस्य च

ஓ த்விஜர்களே! உங்களில் யாருக்கு எவ்வளவு, எது விருப்பமோ—அதையும், வேறெதையும் வேண்டினாலும் கூறுங்கள்; நான் துன்புற்று வணங்கியவன்—எனக்கு அருள் செய்து பிரசாதம் அளியுங்கள்.

Verse 10

ब्राह्मणा ऊचुः । निष्परिग्रहधर्माणो वानप्रस्था वयं द्विजाः । सद्यःप्रक्षालकाः किं नो राज्येन विभवेन च

பிராமணர்கள் கூறினர்—நாங்கள் த்விஜ வானப்ரஸ்தர்கள்; நிஷ்பரிக்ரஹ தர்மத்தில் நிலைத்தோர். உடனே சுத்தி பெறுவோர் நாம்; அரசும் வைபவமும் எமக்கு என்ன பயன்?

Verse 11

राजोवाच उपकारं समासाद्य यः करोति न पापकृत् । उपकारं पुनस्तस्य स कृतघ्न उदाहृतः

அரசன் கூறினான்—உபகாரம் பெற்றபின் பாவம் செய்யாதவன் குற்றவாளி அல்ல. ஆனால் அந்த உபகாரத்திற்கு பதிலாக உபகாரம் செய்யாதவன் ‘க்ருதக்ஞன்’ எனப் புகழப்படுகிறான் (அதாவது நன்றிகெட்டவன்).

Verse 12

ब्रह्मघ्नं च सुरापे च चौरे भग्नव ते शठे । निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः

பிராமணஹந்தன், மதுபானி, திருடன், விரதம் முறித்தவன், வஞ்சகன்—இவர்களுக்கு நல்லோர் பிராயச்சித்தம் விதித்துள்ளனர்; ஆனால் நன்றிகெட்டவனுக்கு பிராயச்சித்தமே இல்லை.

Verse 16

तस्मात्त्वं गच्छ राज्यं स्वं स्वधर्मेण प्रपालय । इह लोके परे चैव येन सौख्यं प्रजायते

ஆகையால் நீ உன் அரசிற்குச் சென்று, உன் ஸ்வதர்மப்படி அதை காத்து ஆளு; அதனால் இவ்வுலகிலும் அப்புலகிலும் இன்பம் உண்டாகும்.

Verse 18

तत्र गत्वा प्रहृष्टा त्माकृत्वा रम्यं महेश्वरम् । गीतनृत्यसवाद्यैश्च रात्रिजागरणादिभिः । चकार पूर्ववद्राज्यं समंताद्धतकंटकम्

அங்கே சென்று மகிழ்ந்த மனத்துடன் மஹேஸ்வரனுக்கொரு அழகிய ஆலயத்தை நிறுவி வழிபட்டான். பாடல், நடனம், வாத்தியம், இரவுஜாகரணம் முதலிய அனுஷ்டானங்களால் அவன் அரசை முன்புபோல் எல்லாத் திசைகளிலும் துன்பமில்லாததாக (கண்டகமற்றதாக) ஆக்கினான்.

Verse 19

चिंतयानो दिवानक्तं ब्राह्मणान्प्रति तत्सदा । कथं तेषां द्विजेंद्राणामुपकारो भविष्यति । मदीयो मम यैर्दत्तं गात्रमेतत्पुनर्नवम्

அவன் பகலும் இரவும் இடையறாது அந்தப் பிராமணர்களை நினைத்து—“என் இந்த உடலை மீண்டும் புதிதாக அருளிய அந்தத் த்விஜேந்திரர்களுக்கு நான் எவ்வாறு சேவை செய்து உபகாரம் செய்யலாம்?” என்று சிந்தித்தான்.

Verse 20

तेऽपि सर्वे मुनिश्रेष्ठाः खेचरत्व समन्विताः । तपःशक्त्या यांति नानातीर्थेषु भक्तितः

அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவர்களும்—வானில் செல்லும் ஆற்றலுடன் கூடியவர்கள்—தபோபலத்தின் வலிமையால் பக்தியுடன் பல தீர்த்தங்களுக்கு செல்கின்றனர்.

Verse 21

तेषु स्नानं जपं कृत्वा तथैव पितृतर्पणम् । प्राणयात्रां पुनश्चक्रुस्तत्रागत्य स्व आश्रमे

அந்தத் தீர்த்தங்களில் நீராடி, ஜபம் செய்து, பித்ருத் தர்ப்பணமும் நிறைவேற்றி, அங்கிருந்து வந்து தம் ஆசிரமத்தில் மீண்டும் வாழ்க்கைப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர்.

Verse 22

अन्ये तत्रैव कुर्वंति नित्यकृत्यानि ये द्विजाः । तथान्ये दूरमासाद्य तीर्थं दृष्ट्वा मनोहरम्

சில த்விஜர்கள் அங்கேயே தங்கள் நித்தியக் கடமைகளைச் செய்தனர்; மற்றவர்கள் தொலைதூரத்திலிருந்து வந்து அந்த மனம்கவரும் தீர்த்தத்தைத் தரிசித்து மகிழ்ந்தனர்.

Verse 23

उषित्वा रजनीं तत्र द्विरात्रं वा पुनर्गृहम् । समागच्छंति चान्ये तु त्रिरात्रेण समाययुः

அங்கே ஒரு இரவு அல்லது இரண்டு இரவுகள் தங்கி சிலர் மீண்டும் வீட்டிற்குத் திரும்பினர்; மற்றவர்கள் மூன்று இரவுகளுக்குப் பின் திரும்பி வந்தனர்.

Verse 24

वाराणस्यां प्रयागे वा पुष्करे वाथ नैमिषे । प्रभासे वाऽथ केदारे ह्यन्यस्मिन्नहि वांछ्यते

வாரணாசி, பிரயாகம், புஷ்கரம், நைமிஷம்; பிரபாசம் அல்லது கேதாரம்—இப் புகழ்பெற்ற தீர்த்தங்களைவிட மேலான வேறு இடம் வேண்டப்படுவதில்லை।

Verse 25

कदाचिदथ ते सर्वे कार्तिक्यां पुष्करत्रये । गता विनिश्चयं कृत्वा स्नानार्थं द्विजसत्तमाः

ஒருமுறை கார்த்திக மாதத்தில், அந்தச் சிறந்த இருமுறை பிறந்தோர் உறுதியான தீர்மானம் கொண்டு, புனித நீராடலுக்காக புஷ்கரத் திரயத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 26

पंचरात्रं वसिष्यामो वयं तत्र समाहिताः । तस्माद्वह्निषु दारेषु रक्षा कार्या स्वशक्तितः

நாங்கள் அங்கே மனம் ஒருமித்து ஐந்து இரவுகள் தங்குவோம்; ஆகையால் உன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப அக்னிகளையும் இல்லத்தாரையும் (இல்லற ஒழுங்கையும்) காக்க வேண்டும்।

Verse 27

एवं ते समयं कृत्वा गता यावद्द्विजोत्तमाः । तावद्ध पतिना ज्ञाता न कश्चित्तत्र तिष्ठति

இவ்வாறு ஒப்பந்தம் செய்து அந்தச் சிறந்த பிராமணர்கள் புறப்பட்டனர்; அப்போது கணவன் அங்கே யாரும் தங்கவில்லை என்பதை அறிந்தான்।

Verse 28

तेषां मध्ये मुनींद्राणां सुतीर्थाश्रमवासिनाम् । दमयंतीति विख्याता चंद्रबिंबसमानना

சுதீர்த்த ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்த அந்த முனிவர்களின் நடுவே ‘தமயந்தி’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு பெண் இருந்தாள்; அவளது முகம் நிலவட்டம் போல் அழகியதாக இருந்தது।

Verse 29

तामुवाच रहस्येवं व्रज त्वं चारुहासिनि । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे ममादेशोऽधुना ध्रुवम्

அவன் அவளிடம் இரகசியமாகச் சொன்னான்—“அழகிய புன்னகையுடையவளே! ஹாடகேஸ்வரரின் புனிதக் க்ஷேத்திரத்திற்குச் செல்; இப்போது என் ஆணை உறுதியாக நிலைத்தது.”

Verse 30

तत्र तिष्ठंति याः पत्न्यो मुनीनां भावितात्मनाम् । भूषणानि विचित्राणि तासां यच्छ यथेच्छया

அங்கே கட்டுப்பட்ட மனமுடைய முனிவர்களின் மனைவியர் வாழ்கிறார்கள்; உன் விருப்பம்போல் அவர்களுக்கு பலவகை விசித்திர ஆபரணங்களை அளி.”

Verse 31

न तासां पतयोऽस्माकं प्रकुर्वंति प्रतिग्रहम् । कथंचिदपि सुश्रोणि लोभ्यमानापि भूरिशः

அவர்களின் கணவர்கள்—எங்கள் முனிவர்கள்—பரிசு ஏற்றுக்கொள்ளார்; அழகிய இடுப்புடையவளே, எத்தனை விதமாக மிகுந்த ஆசை தூண்டினாலும் அவர்கள் எப்படியும் பெறார்.”

Verse 32

स्त्रीणां भूषणजा चिन्ता सदा चैवाधिका भवेत् । लौल्यं च कौतुकं चैव सदा भूषणजं भवेत्

பெண்களுக்கு ஆபரணங்களால் எழும் கவலை எப்போதும் அதிகமாகும்; ஆபரணங்களாலேயே நிலையற்ற ஆசையும் ஆர்வமும் மீண்டும் மீண்டும் தூண்டப்படும்.”

Verse 33

अपि मृन्मयकं किंचित्काष्ठसूत्रमयं च वा । जतुकाचमयं वापि नारी धत्ते विभूषणम्

அது சிறிதளவு மண்ணால் செய்ததாயினும், மரமும் நூலும் சேர்ந்ததாயினும், அல்லது பிசினும் கண்ணாடியும் ஆனதாயினும்—பெண் அதை ஆபரணமாக அணிகிறாள்.”

Verse 34

एष एव भवेत्तेषामुपकारस्यसंभवः । उपायः पद्मपत्राक्षि न चान्योऽस्ति कथंचन

இதுவே அவர்களுக்கு உதவி நிகழச் செய்யும் ஒரே வழி; ஓ தாமரை இதழ் போன்ற கண்களையுடையவளே, இதுவே உபாயம்—வேறு வழி எவ்விதமும் இல்லை।

Verse 35

सा तथेति प्रतिज्ञाय विचित्राभरणानि च । गृहीत्वा हर्षसंयुका ततस्तत्क्षेत्रमाययौ

அவள் “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று உறுதி கூறி, மகிழ்ச்சி நிறைந்த மனத்துடன் அந்த அற்புத ஆபரணங்களை எடுத்துக்கொண்டு, பின்னர் அந்தப் புனித க்ஷேத்திரத்திற்குப் புறப்பட்டாள்।

Verse 36

मणिमुक्तामयान्येव कुण्डलानि शुभानि च । तथा चन्द्रोज्ज्वलाहारान्नूपुराणि बृहंति च

மணியும் முத்தும் பதித்த நல்வழங்கும் காதணிகள்; நிலா போல ஒளிரும் மாலைகள்; மேலும் பெரிய சிலம்புகளும்।

Verse 37

इन्द्रनीलमहानीलवैडूर्यखचितानि च । पद्मरागैस्तथा वज्रैर्माणिक्यैश्च मनोरमैः

இந்திரநீலம், மகாநீலம், வைடூரியம் ஆகிய கற்களால் பதிக்கப்பட்டவை; மேலும் பத்மராகம், வைரம், மனம்கவரும் மாணிக்கங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவை।

Verse 38

केशैः कंकणैर्दिव्यैः शक्रचापनिभैः शुभैः । हेमसूत्रैश्च जात्यैश्च मेखलाभिस्तथैव च

தெய்வீக தோள்வளையங்களும் கைவளையங்களும்—இந்திரவில்லுப் போல ஒளிரும் நல்வளங்கள்; பொன் நூல்கள், சிறந்த ஆபரணங்கள், மேலும் இடைக்கச்சுகளும் உடன்।

Verse 39

अथ सा बोधने विष्णोः संप्राप्ते दिवसे शुभे । उपवासपरा स्नाता एकस्मिन्सलिलाशये

பின்னர் விஷ்ணுவின் போதனத் திருநாள் எனும் சுப தினம் வந்தபோது, உபவாசத்தில் நிலைத்து அவள் ஒரு நீர்த்தடாகத்தில் நீராடினாள்.

Verse 40

तीरदेशे निवेश्यैव महाभूषणपर्वतम् । यस्य प्रभाभिरुग्राभिर्व्याप्तं गगनमंडलम्

மேலும் கரையோரத்தில் அவள் பெரும் ‘ஆபரணப் பர்வதம்’ ஒன்றை வைத்தாள்; அதன் கடும் ஒளியால் ஆகாயமண்டலம் முழுதும் நிறைந்தது.

Verse 41

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तास्तापस्यः कौतुकान्विताः । कीदृशा राजपत्नी सा किंरूपा किंविभूषणा

அந்நேரத்தில் ஆர்வம் நிறைந்த தவஸ்வினிப் பெண்கள் வந்து—“அந்த அரசமனைவி எத்தகையவள்? அவளின் உருவம் என்ன? எந்த ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்?” என்றனர்.

Verse 42

अथ तास्तां समालोक्य दिव्यभूषणभूषिताम् । सुरूपांगीं समाधिस्थां चित्ते चिन्तां प्रचक्रिरे

அப்போது அவர்கள் அவளை தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாகவும், அழகிய அங்கங்களுடையவளாகவும், சமாதியில் நிலைத்தவளாகவும் கண்டு, உள்ளத்தில் சிந்திக்கத் தொடங்கினர்.

Verse 43

धन्येयं भूपतेर्भार्या यैवं भूषणभूषिता । दमयंती सुरूपाढ्या सर्वलक्षणलक्षिता

“இந்நரபதியின் மனைவி நிச்சயமாகப் பாக்கியவதி; இவ்வாறு ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்—இந்த தமயந்தி அழகில் செழித்தவள், எல்லா சுப லக்ஷணங்களாலும் குறியிடப்பட்டவள்.”

Verse 44

समाध्यंतं समासाद्य तापसीर्वीक्ष्य साऽपि च । दमयंती नमश्चक्रे ताः सर्वा विधिपूर्वकम्

தியானத்திலிருந்து எழுந்து முன் நின்ற தவஸ்வினிப் பெண்களைப் பார்த்து, தமயந்தியும் முறையோடு அனைவருக்கும் பக்தியுடன் வணங்கினாள்।

Verse 45

ताः कृतांजलिना प्राह वल्गुवाक्यं मनोहरम् । मयायं भूषणस्तोम उद्दिश्य गरुडध्वजम् । कल्पितोऽद्य दिने स्नात्वा समुपोष्य दिने हरेः

கைகளை கூப்பி அவள் இனிய, மனம் கவரும் சொற்களால் கூறினாள்—“கருடக் கொடியுடைய ஹரியை நோக்கி இந்த ஆபரணத் தொகுதியை நான் அர்ப்பணமாகத் தயாரித்தேன். இன்று நீராடி ஹரியின் புனித நாளில் நோன்பிருந்து…”

Verse 46

तस्माद्गृह्णंतु तापस्यो मया दत्तानि वांछया । भूषणानि विचित्राणि प्रसादः क्रियतां मम

“ஆகையால், ஓ தவஸ்வினிப் பெண்களே, என் உள்ளார்ந்த விருப்பத்தால் அளித்த இந்த வியத்தகு ஆபரணங்களை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; என்மேல் அருள் செய்து प्रसன்னமாகுங்கள்।”

Verse 47

ततश्चैकाऽब्रवीत्तासामेषा मुक्तावली मम । इमां देहि न मे वांछा विद्यतेऽन्या नृपप्रिये

அப்போது அவர்களில் ஒருவர் கூறினார்—“இந்த முத்துமாலை எனது; இதை எனக்குக் கொடு. அரசனுக்குப் பிரியமானவளே, எனக்கு வேறு ஆசை இல்லை।”

Verse 48

ततस्तया विहस्योच्चैः प्रक्षाल्य चरणौ स्वयम् । दत्ता मुक्तावली तस्या वस्त्रैर्दिव्यैः समन्विता । यस्याः षण्माषतुल्यानि मौक्तिकान्यमलानि च

அப்போது அவள் உரக்கச் சிரித்து, தானே அவளின் பாதங்களைத் துவைத்து, தெய்வீக ஆடைகளுடன் அந்த முத்துமாலையை அவளுக்குக் கொடுத்தாள்—அதில் உள்ள குற்றமற்ற முத்துகள் ஒவ்வொன்றும் ஆறு மாஷ அளவெடையுடையவை।

Verse 49

शरत्काले यथा व्योम्नि नक्षत्राणि द्विजोत्तमाः । तथान्या स्पर्द्धया युक्ता ययाचेऽमलवर्चसम् । हारं निर्मूल्यतायुक्तं चित्ताह्लादकरं परम्

ஓ த்விஜோத்தமரே! சரத்கால வானில் நட்சத்திரங்கள் ஒளிர்வதுபோல், போட்டியால் தூண்டப்பட்ட மற்றொரு பெண் களங்கமற்ற ஒளியுடைய, விலைமதிப்பற்ற, மனத்துக்கு பேரின்பம் தரும் மாலையை வேண்டினாள்।

Verse 50

अथ सा तं करे कृत्वा तस्या हारं प्रयच्छति । तावदन्या प्रजग्राह हारं शृंगारलालसा

அப்போது அவள் அந்த மாலையை அவளுடைய கையில் வைத்து அளித்தாள்; ஆனால் அதே நொடியில் அலங்கார ஆசையுடைய மற்றொரு பெண் அந்த மாலையைப் பறித்துக் கொண்டாள்।

Verse 51

ततः शेषाश्च तापस्यो भूषणार्थं समुत्सुकाः । सस्पर्द्धा जगृहुस्तानि भूषणानि स्वयं द्विजाः

பின்னர் மீதமிருந்த தவஸ்வினிகளும் ஆபரணங்களுக்காக ஆவலுடன், போட்டியால் நிரம்பி, ஓ த்விஜோத்தமரே, அந்த ஆபரணங்களைத் தாமே எடுத்துக் கொண்டனர்।

Verse 52

अन्याश्चान्याकरे कृत्वा भूषणं सुमनोहरम् । बलादाकृष्य जग्राह धर्षयित्वा ततः परम्

மேலும் ஒருத்தி, மற்றொருத்தியின் கையில் அந்த மிக அழகிய ஆபரணத்தை வைத்துவிட்டு, வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துப் பறித்துக் கொண்டாள்; பின்னர் மேலும் அவமதிப்பும் செய்தாள்।

Verse 53

यथायथा प्रगृह्णंति तापस्यो भूषणार्चिताः । तथातथास्याः संजज्ञे दमयंत्या मुदा हृदि

ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தவஸ்வினிகள் அவற்றை எவ்வெவ்வளவு எடுத்துக் கொண்டார்களோ, அவ்வவ்வளவு தமயந்தியின் உள்ளத்தில் மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்ச்சி எழுந்தது।

Verse 54

अन्यानि च प्रचिक्षेप शतशोऽथ सहस्रशः । न तृप्तिर्जायते तासां तथापि द्विजसत्तमाः

அவள் மேலும் பல தானங்களை நூறுகளாகவும் ஆயிரங்களாகவும் அளித்தாள்; ஆயினும், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, அவர்களுக்கு திருப்தி உண்டாகவில்லை।

Verse 55

भूषणाभावमासाद्य ततः सा पार्थिवप्रिया । हृष्टा प्रोवाच ताः सर्वाः संतोषः क्रियतामिति

அலங்காரங்கள் இல்லாத நிலையை அறிந்து அரசனின் பிரியமான ராணி மகிழ்ந்து, அனைவரிடமும்—“திருப்தியை வளர்த்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று கூறினாள்।

Verse 56

पुनश्चैवानयिष्यामि प्रभाते नात्र संशयः । अन्यानि च विचित्राणि यस्या रोचंति यानि च

மீண்டும் காலையில் நான் நிச்சயமாக கொண்டு வருவேன்—இதில் ஐயமில்லை; உங்களுக்கு விருப்பமான பிற வியத்தகு பொருட்களையும் கொண்டு வருவேன்।

Verse 57

ततस्ताः सकलाः प्रोचुर्गच्छ त्वं पार्थिवप्रिये । आगंतव्यं च भूयोऽपि प्रगृह्याभरणानि च

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் கூறினர்—“அரசனின் பிரியமானவளே, நீ செல்; மீண்டும் வரவேண்டும், ஆபரணங்களையும் கொண்டு வரவேண்டும்।”

Verse 58

एवमुक्ता ततस्ताभिः प्रणिपत्य नृपप्रिया । प्रहृष्टा प्रययौ तूर्णं स्वपुरं प्रति सद्द्विजाः

அவர்கள் இவ்வாறு கூறியதும் அரசனின் பிரியமான ராணி வணங்கி, பேரானந்தம் கொண்டு, விரைவாகத் தன் நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டாள், ஓ நற்குடி இருபிறப்பினரே।

Verse 59

तापस्योपि गृहं गत्वा वस्त्राणि विविधानि च । भूषणानि च गात्रेषु सस्पर्द्धा निदधुस्तदा

அப்போது அவர்கள் தவஸ்வினியின் இல்லத்திற்குச் சென்று, பலவகை ஆடைகளையும் ஆபரணங்களையும் தங்கள் உடல்மேல் போட்டிபோல அணிந்தனர்।

Verse 60

तापसीनां चतुष्कं च परित्यज्य यतव्रतम् । शेषाभिः प्रगृहीतानि मण्डनानि यथेच्छया

ஆனால் விரதத்தில் உறுதியான நான்கு தவஸ்வினிகள் அந்த அலங்காரத்தைத் துறந்தனர்; மற்றவர்கள் விருப்பம்போல் ஆபரணங்களை ஏற்றனர்।

Verse 61

ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमण्डले । भूयोपि राजपत्नी सा भूषणान्यंबराणि च

பின்னர் தூய விடியலில், சூரிய வட்டம் உதித்தபோது, அந்த அரசமனைவி மீண்டும் ஆபரணங்களையும் ஆடைகளையும் கொண்டு வந்தாள்।

Verse 62

तथैव प्रददौ तासां जगृहुश्च तथैव ताः । एवं तस्याः प्रयच्छंत्या अहन्यहनि भक्तितः

அவள் எவ்வாறு கொடுத்தாளோ அவ்வாறே அவர்கள் ஏற்றனர். இவ்விதமாக அவள் பக்தியுடன் நாள்தோறும் வழங்கினாள்।

Verse 63

पंचरात्रमतिक्रांतं तृप्तास्तास्तापसप्रियाः । न राज्ञी तृप्तिमायाति प्रयच्छंती प्रभक्तितः

ஐந்து இரவுகள் கடந்தபின் அந்த தவஸ்வினிகள் திருப்தியடைந்தனர்; ஆனால் அரசமனைவி ஆழ்ந்த பக்தியுடன் வழங்கியும் திருப்தியடையவில்லை।

Verse 64

ततः शुश्राव तापस्यश्चतस्रोऽत्र सुनिःस्पृहाः । वल्कलाजिनधारिण्यो न तस्याः पार्श्वमागताः । न चान्या भूषिता दृष्ट्वा चक्रुरीर्ष्यां कथंचन

அப்போது இங்கே நான்கு தவஸ்வினிகள்—முழுமையாக ஆசையற்றவர்கள், வல்கலமும் அஜினமும் அணிந்தவர்கள்—அவளருகே வரவில்லை என்று கேட்கப்பட்டது. மற்ற பெண்களும் அலங்கரித்தவரைக் கண்டாலும் எவ்விதத்திலும் பொறாமை கொள்ளவில்லை।

Verse 65

अथ सा त्वरितं गत्वा तासां पार्श्वमनिंदिता । भूषणानि महार्हाणि गृहीत्वा पंचमीदिने

பின்னர் அந்த குற்றமற்ற பெண் விரைந்து அவர்களருகே சென்று, பஞ்சமி திதியில் மிக உயர்மதிப்புள்ள ஆபரணங்களை எடுத்துக்கொண்டு (அவர்கள்முன்) நின்றாள்।

Verse 66

ततः प्रोवाच ताः सर्वाः प्रसादः क्रियतामिति । इमानि भूषणार्थाय भूषणानि प्रगृह्यताम्

அப்போது அவள் அனைவரிடமும் கூறினாள்—“அருள் புரியுங்கள். இவை அலங்காரத்திற்கான ஆபரணங்கள்; தயவுசெய்து ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்।”

Verse 67

तापस्य ऊचुः । नास्माकं भूषणैः कार्यं भूषिता वल्कलैर्वयम् । तस्माद्गच्छ निजं हर्म्यमर्थिभ्यः संप्रदीयताम्

தவஸ்வினிகள் கூறினர்—“எங்களுக்கு ஆபரணங்கள் வேண்டாம்; வல்கல ஆடைகளாலேயே நாங்கள் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்கள். ஆகவே நீ உன் மாளிகைக்குத் திரும்பிச் செல்; இவை தேவையுள்ளவர்களுக்கு முறையாக வழங்கப்படட்டும்।”

Verse 68

वदन्तीनां तया सार्धमेवं तासां द्विजोत्तमाः । चत्वारः पतयः प्राप्ता एकैकस्याः पृथक्पृथक्

அவர்கள் அவளுடன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், அந்த தவஸ்வினிகளின் கணவர்களான நான்கு சிறந்த த்விஜர்கள் அங்கே வந்தடைந்தனர்; ஒவ்வொருவரும் தம் தம் மனைவியரிடம் தனித்தனியாக வந்தனர்।

Verse 69

शुनःशेपोऽथ शाक्रेयो बौद्धो दान्तश्चतुर्थकः । वियन्मार्गं हि चत्वारः स्वाश्रममाययुः

சுனஃசேபன், சாக்ரேயன், பௌத்தன், நான்காவதாக தாந்தன்—இந்நால்வரும் வான்வழியாகத் தத்தம் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினர்.

Verse 70

शेषाः सर्वे गतिभ्रंशं प्राप्य भूमार्गमाश्रिताः । अथ ते स्वाश्रमं दृष्ट्वा विकृताकारभूषणम् । किमिदंकिमिदं प्रोचुर्यत्तापस्यो विडंबिताः

மற்றவர்கள் அனைவரும் தங்கள் முன்னைய இயக்கத்தை இழந்து நிலவழியைப் பற்றினர். பின்னர் தம் ஆசிரமம் விகாரமாக மாறி, வளைந்த ‘அலங்காரங்களால்’ அலங்கரிக்கப்பட்டதைக் கண்டு, அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும்—“இது என்ன, இது என்ன?” என்று கூறினர்; ஏனெனில் தவப்பெண்கள் இகழப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 71

केनैवं पाप्मनाऽस्माकमाश्रमोऽयं विडंबितः । प्रदत्त्वा तापसीनां च भूषणान्यंबराणि च

தவப்பெண்களுக்கு ஆபரணங்களும் ஆடைகளும் அளித்து, எத்தகைய பாவி எங்கள் ஆசிரமத்தை இவ்வாறு இழிவுபடுத்தினான்?

Verse 72

अनया संप्रदत्तानि सर्वासां भूषणानि वै

உண்மையாகவே, அவளாலேயே அனைவரின் ஆபரணங்களும் வழங்கப்பட்டன.

Verse 73

अस्माकमपि संप्राप्ता गृहे वै नृपवल्लभा । दातुं विभूषणान्येव निषिद्धाऽस्माभिरद्य सा

அரசனின் அன்பிற்குரிய அரசியும் எங்கள் இல்லத்திற்கும் வந்தாள். இன்று அவள் அதே ஆபரணங்களைத் தானமாக அளிக்க முயன்றபோது, நாங்கள் அவளைத் தடுத்தோம்.

Verse 74

सूत उवाच । तासां तद्वचनं श्रुत्वा ततस्ते कोप मूर्च्छिताः । ऊचुस्तां नृपतेर्भार्यां शापं दातुं मुहुर्मुहुः

சூதர் கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்டவுடன் அவர்கள் கோபத்தில் மயங்கி, அரசனின் மனைவிக்கு மீண்டும் மீண்டும் சாபம் அளிப்போம் என்று கூறினர்.

Verse 75

द्विसप्ततिर्वयं पापे स्नानार्थं पुष्करे गताः । कार्तिक्यां व्योममार्गेण मनोमारुतरंहसा

‘பாவிகளான நாங்கள் எழுபத்திரண்டு பேர் புனித நீராடலுக்காக புஷ்கரத்திற்குச் சென்றோம். கார்த்திக மாதத்தில் வான்வழியாக மனமும் காற்றும் போல் விரைவாகச் சென்றோம்.’

Verse 76

चत्वारस्त इमे प्राप्ता येषां दारैः प्रतिग्रहः । न कृतस्तस्य भूपस्य कुभार्यायाः कथंचन

‘இங்கே வந்துள்ள இந்நால்வர்—தங்கள் மனைவிகளின் மூலம் தானம் ஏற்றுக்கொள்ளுதல் ஒருபோதும் செய்யாதவர்கள்; மேலும் அந்த அரசனின் தீய மனைவிக்காக எந்த விதத்திலும் முறையான ஏற்றுக்கொள்ளுதல் செய்யப்படவில்லை.’

Verse 78

अथ सा तत्क्षणादेव शिलारूपा बभूव ह । निश्चेष्टा तत्क्षणादेव मुनिवाक्यादनंतरम्

அந்தக் கணமே அவள் கல்லுருவாக ஆனாள்; முனிவரின் வாக்கிற்குப் பின்பே உடனே அசைவற்றவளாக நின்றாள்.

Verse 79

ततः स परिवारोऽस्यास्तद्दुःखेन समाकुलः । वाष्पपूर्णेक्षणो दीनः प्रस्थितः स्वपुरं प्रति

பின்னர் அவளுடைய குடும்பம் அந்தத் துயரால் கலங்கியது; கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் துயருற்றவர்களாய் தங்கள் நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டனர்.

Verse 80

कथयामास तत्सर्वं दमयंत्याः समुद्भवम् । वृत्तांतं ब्राह्मणश्रेष्ठास्तस्याः शापसमुद्भवम्

அப்போது பிராமணச் சிறந்தோர், தமயந்தியின் தொடர்பால் எவ்வாறு அந்த நிகழ்வு ஏற்பட்டதோ அதையும், அவள்மேல் வந்த சாபத்தின் முழு வரலாறையும் கூறினார்கள்।

Verse 81

श्रुत्वा स पार्थिवस्तूर्णं वृत्तांतं शापजं तदा । प्रसादनाय विप्राणां दुःखितः स वनं ययौ

சாபத்தால் ஏற்பட்ட அந்த வரலாற்றை கேட்டவுடன் அரசன் மிகுந்த துயருற்று, பிராமணர்களை சமாதானப்படுத்துவதற்காக வனத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 82

ततस्ते मुनयस्तूर्णं चत्वारोऽपि महीपतिम् । ज्ञात्वा प्रसादनार्थाय भार्यार्थं समुपस्थितम्

அப்போது அந்த நான்கு முனிவரும், அரசன் மனைவிக்காக சமாதானம் பெற வந்தான் என்பதை விரைவில் அறிந்து, அவனைச் சந்திக்க அணுகினர்।

Verse 83

अग्रिहोत्राणि दारांश्च समादाय ततः परम् । कुरुक्षेत्रं समाजग्मुः खमार्गेण द्रुतं तदा

பின்னர் அவர்கள் அக்னிஹோத்ரத்தின் புனித அக்கினிகளையும் தங்கள் மனைவியரையும் எடுத்துக்கொண்டு, ஆகாய வழியாக விரைந்து குருக்ஷேத்திரத்தை அடைந்தனர்।

Verse 85

ततो जगाम तं देशं यत्र भार्या शिलामयी । सा स्थिता तापसीवृन्दैः सर्वतोऽपि समन्विता

பின்னர் அவன், கல்லுருவாக நின்றிருந்த தன் மனைவி இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்; அவள் எல்லாத் திசைகளிலும் தவஸி பெண்களின் குழுக்களால் சூழப்பட்டிருந்தாள்।

Verse 87

ततः कृच्छ्रात्समासाद्य संज्ञां तोयसमुक्षितः । प्रलापमकरोत्पश्चात्स्मृत्वास्मृत्वा प्रियान्गुणान्

அப்போது அவன் மிகுந்த சிரமத்துடன் மீண்டும் உணர்வு பெற்றான்; நீர் தெளிக்கப்பட்டபின், தன் பிரியையின் நற்குணங்களை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து புலம்பத் தொடங்கினான்।

Verse 88

हा प्रिये मृगशावाक्षि मम प्राणविनाशिनि । मां मुक्त्वाऽद्य प्रियं कांतं क्व गतासि शुभानने

“அய்யோ பிரியே! மான் குட்டி போன்ற கண்களையுடையவளே, என் உயிரை பறிப்பவளே! இன்று என்னை, உன் பிரிய கணவனை விட்டுவிட்டு, எங்கே சென்றாய், சுபமுகியே?”

Verse 89

नाभुक्ते मयि भुक्तासि निद्रां नाऽनिद्रिते गता । न सौभाग्यस्य गर्वेण ममाज्ञा लंघिता क्वचित्

“நான் உண்ணாதபோது நீ உண்டதில்லை; நான் விழித்திருந்தபோது நீ உறங்கச் சென்றதில்லை. உன் சௌபாக்கியத்தின் பெருமிதத்தாலும் நீ என் ஆணையை ஒருபோதும் மீறியதில்லை।”

Verse 90

न स्मरामि त्वया प्रोक्तं कदाचिद्वि कृतं वचः । रहस्यपि विशालाक्षि किमु भोजनसंसदि

“நீ ஒருபோதும் கடுமையோ தவறானதோ ஆன சொல்லை கூறியதாக எனக்கு நினைவில்லை. பெருங்கண்களையுடையவளே, தனிமையிலும் அல்ல; அப்படியிருக்க உணவுச் சபையில் எப்படிச் சொல்வாய்?”

Verse 91

सूत उवाच । एवं प्रलपतस्तस्य भूपतेः करुणं बहु । आयाता मंत्रिणस्तस्य श्रुत्वा भूपं तथाविधम्

சூதர் கூறினார்—“அவ்வாறு அந்த அரசன் மிகக் கருணையுடன் பலவிதமாகப் புலம்பிக் கொண்டிருந்ததை கேட்டுத், அவனை அந்த நிலையிலே அறிந்து அவன் அமைச்சர்கள் அங்கே வந்தனர்।”

Verse 92

ततः संबोध्य तं कृच्छाद्दृष्टान्तैर्वहुविस्तरैः । राजर्षीणां पुराणानां महद्व्यसनसंभवैः

பின்னர் அவர்கள் மிகுந்த சிரமத்துடன் அவனை உணர்வுறச் செய்தனர்—அரசரிஷிகளின் பழம்பெரும் புராணக் கதைகளிலும் அவர்களுக்கு ஏற்பட்ட மாபெரும் பேரிடர்களிலும் இருந்து எடுத்த பல விரிவான எடுத்துக்காட்டுகளால்।

Verse 93

निन्युस्तं भूपतिं दीनं वाष्पव्याकुललोचनम् । निश्वसंतं यथानागं तेजसा परिवर्जितम्

அவர்கள் அந்த துயருற்ற அரசனை அழைத்துச் சென்றனர்—கண்ணீர் கலங்கிய கண்களுடன்; யானைபோல் நெடுமூச்சு விட்டவனாய், முன்னைய ஒளிவீச்சை இழந்தவனாய்।

Verse 94

पार्थिवोऽपि समन्वेष्य यत्नात्तान्सर्वतो मुनीन् । निर्विण्णः श्रमार्तश्च भार्याव्यसनदुःखितः

அரசனும் அந்த முனிவர்களை எங்கும் முயன்று தேடினான்; ஆனால் மனைவியின் பேராபத்தால் எழுந்த துயரால் மனம் தளர்ந்து, சோர்வுற்றான்.

Verse 96

अथ तां तादृशीं दृष्ट्वा सेवकैः सकलैर्वृतः । हाहेति स मुहुः प्रोच्य मूर्च्छितः प्रापतत्क्षितौ

பின்னர் அவளை அந்த நிலையில்கண்டு, எல்லா பணியாளர்களாலும் சூழப்பட்ட அவன் மீண்டும் மீண்டும் ‘அய்யோ! அய்யோ!’ என்று அலறி, மயங்கி நிலத்தில் விழுந்தான்।

Verse 111

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये दमयन्त्युपाख्याने दमयन्त्या विप्रशापेन शिलात्वप्राप्तावानर्ताधिपतिकृतशोककथनंनामैकादशोत्तर शततमोऽध्यायः

இவ்வாறு எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்களைக் கொண்ட திருஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஸ்ரீஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பட்ட தமயந்தி உபாக்யானத்தில், ‘பிராமண சாபத்தால் தமயந்தி கல்லுருவம் அடைந்தபோது ஆனர்த்த அரசன் செய்த சோகக் கூறல்’ எனும் நூற்றுப் பதினொன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 707

तस्माद्विडंबितो यस्मादाश्रमोऽयं तपस्विनाम् । शिलारूपा च भवती तस्माद्भवतु कुत्सिता

ஆகையால்—தபஸ்விகளின் இவ்வாசிரமம் இகழப்பட்டதாலும், நீ கல்லுருவம் கொண்டதாலும்—ஆகையால் நீ நிந்திக்கப்பட்டு திகைக்கப்படுவாயாக।