Adhyaya 212

Verse 1

ऋषय ऊचुः । श्रुतं तीर्थत्रयं पुण्यं हाटकेश्वरसंज्ञिते । क्षेत्रेऽत्र यत्त्वया प्रोक्तमस्माकं सूतनंदन

ரிஷிகள் கூறினர்—சூதனந்தனே! ஹாடகேஸ்வர என அழைக்கப்படும் இந்தப் புனித க்ஷேத்ரத்தில் நீ உரைத்த மூன்று புண்ணிய தீர்த்தங்களையும் நாம் கேட்டோம்।

Verse 2

विश्वामित्रीयमाहात्म्यं श्रोतुमिच्छामहे वयम् । सांप्रतं तत्समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः

விச்வாமித்ரருடன் தொடர்புடைய மாஹாத்மியத்தை நாம் கேட்க விரும்புகிறோம். இப்போது அதை எங்களுக்கு உரைக்கவும்; எங்கள் ஆவல் மிகுந்தது.

Verse 3

सूत उवाच । समुद्रस्यापि पारोऽत्र लक्ष्यते च क्षितेरपि । तारकाणां मुनेस्तस्य न गुणानां द्विजोत्तमाः

சூதர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தோர்களே, இங்கே கடலின் அப்பால் கரையும், பூமியின் எல்லையும் காணலாம்; ஆனால் நட்சத்திரங்களையும் மிஞ்சும் அந்த முனிவரின் குணங்களை அளவிட இயலாது.

Verse 4

लक्ष्यते केनचित्पारो गाधेः पुत्रस्य धीमतः । क्षत्रियोऽपि द्विजत्वं यः संप्राप्तो द्विजसत्तमाः

சிலருக்கு அந்த ஞானமிகு காதியின் புதல்வனின் ‘எல்லை’ தெரிந்ததாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் அவர்—க்ஷத்திரியராகப் பிறந்தும்—பிராமணத் தன்மையை அடைந்தார், ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தோர்களே.

Verse 5

अंत्यजत्वं गतस्यापि त्रिशंकोः पृथिवीपतेः । यज्ञभागभुजो देवाः प्रत्यक्षेण विनिर्मिताः

அந்த்யஜ நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட பூமிபதி திரிசங்கு என்பவருக்காகவும், யாகப் பங்கினை ஏற்கும் தேவர்கள் கண்முன்னே வெளிப்படுத்தப்பட்டனர்.

Verse 6

ब्रह्मणः स्पर्धया येन पुरा सृष्टिर्द्विजोत्तमाः । प्रारब्धा च ततो देवैः प्रणिपत्य निवारितः

ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தோர்களே, பிரம்மாவுடன் போட்டியிட்டு அவர் ஒருகால் படைப்பைத் தொடங்கினார்; பின்னர் தேவர்கள் வணங்கி அவரை (அச்செயலிலிருந்து) தடுத்தனர்.

Verse 7

तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं साप्रतं वदतो मम । श्रूयतां ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वपातकनाश नम्

இப்போது என்னிடமிருந்து அந்தத் தீர்த்தத்தின் மஹிமையை கேளுங்கள், ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே—அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் புனிதத் தீர்த்தம்.

Verse 8

तेन तत्र कृतं कुण्डं स्वहस्तेन महात्मना । शस्त्रं विनापि भूपृष्ठं प्रविदार्य समंततः

அந்த மகாத்மா அங்கே தன் கையாலேயே குண்டத்தை அமைத்தார்; ஆயுதமின்றியும் பூமியின் மேற்பரப்பை எல்லாத் திசைகளிலும் பிளந்தார்.

Verse 9

तत्र ध्यात्वा समानीता पातालाज्जाह्नवी नदी । मर्त्यलोके समायातं यस्यास्तोयं सुनिर्मलम्

அங்கே தியானத்தால் பாதாளத்திலிருந்து ஜாஹ்னவீ நதி மேலே கொண்டு வரப்பட்டது; மானிட உலகில் அவளது நீர் மிகத் தூய்மையாய் வெளிப்பட்டது.

Verse 10

सुस्वादु च तथा स्नानात्सर्वपातकनाशनम् । तेनापि स्थापितस्तत्र भास्करो वारितस्करः

அதன் நீர் இனிமையானது; அங்கே நீராடினால் எல்லாப் பாவங்களும் அழியும்; அவனே அங்கே பாஸ்கரனை ‘வாரிதஸ்கர’ என நிறுவினான்.

Verse 11

यः सप्तम्यां सूर्यवारे स्नात्वा तस्य हृदे शुभे । माघमासे सिते पक्षे नमस्यति दिवाकरम् । स कुष्ठैर्मुच्यते सर्वैस्तथा पापैर्द्विजो त्तमाः

ஞாயிற்றுக்கிழமையில் வரும் சப்தமியன்று அந்தத் தீர்த்தத்தின் புனித ‘இதயம்’ எனும் மையத்தில் நீராடி, மாக மாதத்தின் சுக்லப் பக்ஷத்தில் திவாகரனை வணங்குபவன்—எல்லா குஷ்டங்களிலிருந்தும் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான், ஓ இருமுறை பிறந்தோரின் சிறந்தோரே.

Verse 12

पश्चिमोत्तरदिग्भागे तस्यास्ति जलसंभवा । धन्वंतरिकृता वापी सर्वरोगविनाशिनी

அதன் வடமேற்கு திசைப் பகுதியில் ஒரு நீரூற்று உள்ளது—தன்வந்தரி அமைத்த அந்த வாபி/கிணறு—எல்லா நோய்களையும் அழிப்பது.

Verse 13

तत्र पूर्वं तपस्तेपे धन्वं तरिरुदारधीः । ववन्दे तपसा युक्तो ध्यायमानः समाहितः

அங்கே முற்காலத்தில் உயர்ந்த மனத்தையுடைய தன்வந்தரி தவம் செய்தார். தவத்தால் கட்டுப்பட்டவராய், தியானத்தில் லயித்தவராய், முழு ஒருமைப்பாட்டுடன் பக்தியால் வணங்கினார்.

Verse 14

ततः कालेन महता संतुष्टस्तस्य भास्करः । उवाच वरदोऽस्मीति प्रार्थयस्व महामते

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் பாஸ்கரன் (சூரியன்) அவர்மேல் திருப்தியடைந்து கூறினான்—“நான் வரம் அளிப்பவன்; ஓ மகாமதி, வேண்டுக.”

Verse 15

धन्वंतरिरुवाच । अत्र कुण्डे नरो भक्त्या यः स्नानं कुरुते विभो । तस्य स्यात्सर्वरोगाणां संक्षयः सुरसत्तम

தன்வந்தரி கூறினார்—“ஓ பிரபுவே, தேவர்களில் சிறந்தவரே! யார் இந்த குண்டத்தில் பக்தியுடன் நீராடுகிறாரோ, அவருடைய எல்லா நோய்களும் அழியட்டும்.”

Verse 16

श्रीभगवानुवाच । अद्य शस्ते दिने योऽत्र सप्तम्यां रविवासरे । सूर्योदये नरः स्नानं करिष्यति समाहितः । व्याधिग्रस्तः स नीरोगस्तत्क्षणात्संभविष्यति

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—“இன்றைய இந்த நன்னாளில், சப்தமி திதியில் ஞாயிற்றுக்கிழமை, சூரியோதயத்தில் நிலைத்த மனத்துடன் யார் இங்கே நீராடுவாரோ, அவர் நோயால் பாதிக்கப்பட்டவராயினும் அந்தக் கணமே நோயற்றவராவார்.”

Verse 18

एवमुक्त्वा सुरश्रे ष्ठोंऽतर्धानं स गतो रविः । धन्वन्तरिः प्रहृष्टात्मा स्वस्थानं च गतस्ततः

இவ்வாறு கூறி தேவர்களில் சிறந்த ரவி (சூரியன்) மறைந்தான். பின்னர் மகிழ்வுற்ற உள்ளத்துடன் தன்வந்தரி தன் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பினான்.

Verse 19

कस्यचित्त्वथ कालस्य रत्नाक्षोऽथ महीपतिः । अयोध्याधि पतिः ख्यातः सूर्यवंशसमुद्भवः

சில காலத்திற்குப் பின் ரத்நாக்ஷன் என்னும் மன்னன் தோன்றினான்; அவன் அயோத்தியாவின் புகழ்பெற்ற அரசன், சூரியவம்சத்தில் பிறந்தவன்.

Verse 20

कृतज्ञश्च वदान्यश्च स्वदारनिरतः सदा । शूरः परमतेजस्वी सर्वशत्रुनिषूदनः

அவன் நன்றியுணர்வும் தானத்திலும் சிறந்தவன்; எப்போதும் தன் தர்மபத்னியிடமே பற்றுடையவன்; வீரன், பேரொளியுடையவன், எல்லா பகைவரையும் அழிப்பவன்.

Verse 21

पूर्वकर्मविपाकेन तस्य भूमिपतेर्द्विजाः । कुष्ठव्याधिरभूद्रौद्रो दुश्चिकित्स्यो जगत्त्रये

ஓ இருபிறப்பினரே! முன்னைய கர்மத்தின் பலனால் அந்த அரசனுக்கு கொடிய குஷ்டநோய் ஏற்பட்டது; அது மூவுலகிலும் அரிதாகக் குணமாகும் நோயாயிருந்தது.

Verse 22

तदस्ति नौषधं लोके यत्तेन न कृतं द्विजाः । कुष्ठग्रस्तेन वा दानं यत्र दत्तं महात्मना

ஓ இருபிறப்பினரே! உலகில் அவன் முயலாத மருந்து எதுவும் இல்லை; குஷ்டத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தும் அந்த மகாத்மா வழங்காத தானம் எதுவும் இல்லை.

Verse 23

यथायथौषधान्येव स करोति ददाति च । तथातथा तस्य कायो व्याधिना क्षामितो भृशम्

அவன் எவ்வெவ்வாறு மருந்துகளைப் பயன்படுத்தி, எவ்வெவ்வாறு தானங்களை அளித்தானோ, அவ்வவ்வாறே அவன் உடல் நோயால் மீண்டும் மீண்டும் மிகுந்து சோர்ந்து க்ஷயமடைந்தது.

Verse 24

ततो वैराग्यमापन्नः स नृपो द्विजसत्तमाः । पुत्रं राज्येऽथ संस्थाप्य वांछयामास पावकम् । निषिद्धोऽपि हि तैः सर्वैः कलत्रैराप्तसेवकैः

அப்போது, ஓ இருமுறை பிறந்தோரின் சிறந்தவர்களே, அந்த அரசன் வைராக்யம் அடைந்தான். மகனை அரசில் நிறுவி, பாவகத்தில் (அக்னியில்) புக விரும்பினான். மனைவியரும் நெருங்கிய சேவகரும் அனைவரும் தடுத்தும் அவன் ஆசை தணியவில்லை.

Verse 25

दत्त्वा दानानि विप्रेभ्यः पूजयित्वा सुरोत्तमान् । संभाष्य च सुहृद्वर्गं शासयित्वा निजं सुतम्

பிராமணர்களுக்கு தானங்கள் அளித்து, தேவர்களில் சிறந்தவர்களைப் பூஜித்து, நண்பர் வட்டத்துடன் உரையாடி, தன் மகனுக்கு அரசதர்மத்தை அறிவுறுத்தினான்.

Verse 26

एतस्मिन्नेव काले तु भ्रममाणे यदृच्छया । कश्चित्कार्पटिकः प्राप्तो दिव्यरूपवपुर्धरः

அதே காலத்தில், யாதೃச்சையாகச் சுற்றித் திரிந்தபோது, தெய்வீக ரூபம் தாங்கிய உடலுடன் ஒரு கார்படிகன் (துறவி) அங்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 27

अथासौ व्याकुलं दृष्ट्वा तत्सर्वं नृपतेः पुरम् । अपृच्छद्विस्मयाविष्टो दृष्ट्वा कञ्चिन्नरं द्विजाः

பின்னர் அவன் அரசனின் நகரம் முழுதும் கலக்கத்தில் இருப்பதைப் பார்த்து, அங்கே ஒரு மனிதனைப் பார்த்தவுடன், வியப்பில் ஆழ்ந்து கேட்டான்—ஓ த்விஜர்களே.

Verse 28

कार्पटिक उवाच । किमेषा व्याकुला भद्रे सर्वा जाता महापुरी । निरानन्दाऽश्रुपूर्णाक्षैर्बालवृद्धैर्निषेविता

கார்படிகர் கூறினார்: 'பெண்ணே! இந்த மாநகரம் ஏன் இவ்வளவு கலக்கமடைந்துள்ளது? மகிழ்ச்சியற்று, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களை உடைய குழந்தைகள் மற்றும் முதியவர்களால் நிறைந்துள்ளதே.'

Verse 29

सोऽब्रवीन्नृपतिश्चायं कुष्ठव्याधिसमन्वितः । साधयिष्यति सन्दीप्तं सुनिर्विण्णो हुताशनम्

அவர் பதிலளித்தார்: 'இந்த அரசர் குஷ்ட நோயால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளார். மிகுந்த விரக்தியுடன், அவர் எரியும் நெருப்பில் நுழையத் தீர்மானித்துள்ளார்.'

Verse 30

तेनेयं नगरी कृत्स्ना परं दुःखमुपागता । गुणैरस्य समाविष्टा नूनं मृत्युं प्रयास्यति

'இதனால்தான் இந்த நகரம் முழுவதும் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்துள்ளது. அவரது நற்பண்புகளால் ஈர்க்கப்பட்டு, இது நிச்சயமாக அவருடன் மரணத்தைத் தழுவும்.'

Verse 31

तच्छ्रुत्वा सत्वरं गत्वा नृपं कार्पटिकोऽब्रवीत्

அதைக் கேட்டு, கார்படிகர் விரைவாகச் சென்று அரசரிடம் கூறினார்.

Verse 32

सर्वं जनं नरेन्द्रस्य मृतं जीवापयन्निव । मा नृपानेन दुःखेन व्याधिजेन हुताशनम् । प्रविश त्वं स्थिते तीर्थे सर्वव्याधिक्षयावहे

'அரசே! இறந்த உங்கள் மக்களை நீங்கள் உயிர்ப்பிப்பது போல் உள்ளது. நோயால் உண்டான இந்தத் துயரத்தினால் நெருப்பில் நுழைய வேண்டாம். அனைத்து நோய்களையும் அழிக்கும் இந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடுங்கள்.'

Verse 33

मदीयो भूपते देह ईदृगासीद्यथा तव । तत्र स्नातस्य सद्योऽथ जात ईदृक्पुनः प्रभो

ஓ அரசே! என் உடலும் ஒருகாலத்தில் உம்முடையதுபோலவே இருந்தது. ஆனால் அங்கே நீராடியவுடன், ஓ ஆண்டவனே, நான் உடனே மீண்டும் இவ்வாறே (முன்னைப்போல்) ஆனேன்.

Verse 34

सप्तम्यां सूर्यवारेण भास्करस्योदयं प्रति । यस्तत्र कुरुते स्नानं व्याधिग्रस्तो नरो भुवि

சப்தமி திதியில், ஞாயிற்றுக்கிழமையில், பாஸ்கரன் உதயிக்கும் வேளையில், அங்கே நீராடுகிறவன்—இந்த உலகில் நோயால் பீடிக்கப்பட்ட மனிதனாயினும்,

Verse 35

स व्याधिना विनि र्मुक्तस्तत्क्षणात्कल्पतां व्रजेत् । तथा पापविनिर्मुक्तो यथाहं नृपसत्तम

அவன் அந்தக் கணமே நோயிலிருந்து விடுபட்டு ஆரோக்கியமும் தகுதியும் பெறுவான். அதுபோலவே பாவத்திலிருந்தும் விடுதலை அடைவான், ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே—நான் அடைந்ததுபோல்.

Verse 36

राजोवाच । कस्मिन्देशे महातीर्थं तादृशं वद मे द्रुतम्

அரசன் கூறினான்—அத்தகைய மகாதீர்த்தம் எந்த நாட்டில் உள்ளது? எனக்கு விரைவாகச் சொல்.

Verse 37

कार्पटिकौवाच । अस्ति भूमितले ख्यातं नागरं क्षेत्रमुत्तमम् । कुष्ठव्याधिसमाक्रांतो गतोऽहं तत्र भूपते

கார்படிகன் கூறினான்—பூமியில் ‘நாகர’ எனப் புகழ்பெற்ற சிறந்த க்ஷேத்திரம் ஒன்று உள்ளது. ஓ அரசே, குஷ்டநோயால் பீடிக்கப்பட்ட நான் அங்கே சென்றேன்.

Verse 38

तस्य सन्दर्शनार्थाय तीर्थयात्रापरायणः । तत्र मां दीनमालोक्य व्याधिग्रस्तं सुदुःखितम् । कश्चित्तत्राश्रयः प्राह तपस्वी कृपयान्वितः

அந்தப் புனிதத் தீர்த்தத்தைத் தரிசிக்கத் தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபட்டு நான் அங்கே வந்தேன். அங்கே என்னைத் துன்புற்றவனாக, நோயால் பீடிக்கப்பட்டவனாகக் கண்ட கருணைமிகு தவசி ஒருவர், அங்கேயே தங்கியிருந்து எனக்கு இவ்வாறு உரைத்தார்.

Verse 39

पश्चिमोत्तरदिग्भागे देवस्य जलशायिनः । तीर्थमस्ति महापुण्यं विश्वामित्रजलावहम्

வடமேற்குத் திசைப் பகுதியில் ‘ஜலசாயி’ எனப்படும் தேவனின் அருகில் மிகப் புண்ணியமான ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது; அது ‘விச்வாமித்ர-ஜலாவஹ’ என்று புகழ்பெற்றது.

Verse 40

तत्र गत्वा कुरु स्नानं सप्तम्यां रविवासरे । माघमासे तु संप्राप्ते शुक्लपक्षे विशेषतः

அங்கே சென்று ஞாயிற்றுக்கிழமையுடன் கூடிய சப்தமி திதியில் நீராடுக. குறிப்பாக மாக மாதம் வந்தபோது, மேலும் சிறப்பாக சுக்லபட்சத்தில்.

Verse 41

येन निर्याति ते कुष्ठो भास्करस्योदयं प्रति । तच्छ्रुत्वाऽहं च तत्प्राप्तः सप्तम्यां सूर्यसंयुजि । ततश्च कृतवान्स्नानं निर्झरे तत्र शांभवे

“இதனால் உன் குஷ்டம் சூரியன் உதயிக்கும் வேளையில் நீங்கும்.” என்று கேட்டவுடன், ஞாயிற்றுக்கிழமையுடன் கூடிய சப்தமியில் நான் அங்கே சென்று, அங்குள்ள சாம்பவ ஊற்றுநீரில் நீராடினேன்.

Verse 42

ततस्तस्माद्विनिष्क्रांतो यावत्पश्याम्यहं तनुम् । तावन्नृपेदृशी जाता सत्यमेतत्तवोदितम्

பின்னர் அந்த நீரிலிருந்து வெளியே வந்து நான் என் உடலைப் பார்த்த உடனே, அரசே, அதே கணத்தில் அது இவ்வாறாக மாறியது. உமக்கு சொல்லப்பட்டதெல்லாம் நிச்சயமாக உண்மை.

Verse 43

तस्मात्त्वमपि राजेंद्र तत्र स्नानं समाचर । सप्तम्यां सूर्यवारेण भास्करस्योदयं प्रति

ஆகையால் அரசேந்தரனே! நீயும் அங்கே ஸ்நானத்தைச் செய்—சப்தமி திதியில், ஞாயிற்றுக்கிழமையில், சூரியன் உதயிக்கும் வேளையில்।

Verse 44

येन ते नश्यति व्याधिर्विशेषमपि पातकम् । तच्छ्रुत्वा स नृपस्तूर्णं तेनैव सहितो ययौ

எந்த வழியால் அவனுடைய நோயும்—மேலும் கடும் பாவமும்—அழியும் என்பதைச் செவிமடுத்த அரசன், அந்த மனிதனோடு உடனே புறப்பட்டான்।

Verse 45

चकार स तथा स्नानं सप्तम्यां सूर्यवासरे । माघमासे तु संप्राप्ते विश्वामित्रजले शुभे

அவ்வாறே மாக மாதம் வந்தபோது, ஞாயிற்றுக்கிழமையில் சப்தமி திதியில், புனித விஸ்வாமித்ர நீரில் அவன் ஸ்நான விரதத்தைச் செய்தான்।

Verse 46

ततः कुष्ठविनिर्मुक्तस्तत्क्षणात्समपद्यत । दिव्यरूपवपुर्द्धारी कामदेव इवापरः

பின்னர் குஷ்டம் நீங்கி, அதே கணத்தில் அவன் மாற்றமடைந்தான்; தெய்வீக ஒளிமிகு உடலைத் தாங்கி, இன்னொரு காமதேவன் போல ஆனான்।

Verse 47

अथ तुष्टो नरेंद्रस्तु तस्मै कार्पटिकाय च । ददौ कोटित्रयं हेम्नः प्रोवाच स ततो वचः

அப்போது மகிழ்ந்த அரசன் அந்த கார்படிகன் (பிச்சைக்காரன்)க்கு மூன்று கோடி பொன் அளித்தான்; பின்னர் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 48

त्वत्प्रसादाद्विमुक्तोऽस्मि रोगादस्मात्सुदारुणात् । तस्मात्त्वं गच्छ गेहं स्वं स्थास्येऽहं चात्र निर्भरम्

உன் அருளால் நான் இந்த மிகக் கொடிய நோயிலிருந்து விடுபட்டேன். ஆகவே நீ உன் இல்லத்திற்குச் செல்; நான் இங்கே அச்சமின்றி, கவலையின்றி தங்குவேன்.

Verse 49

करिष्यामि तपो नित्यं स्वकलत्रसम न्वितः । राज्ये संस्थापितः पुत्रः समर्थो राज्यकर्मणि

நான் என் அரசியுடன் கூடி நாள்தோறும் தவம் செய்வேன். என் மகனை அரசில் நிறுவினேன்; அவன் ஆட்சிப் பணிகளில் திறமைமிக்கவன்.

Verse 50

इत्युक्त्वा प्रेरयामास तं तथान्यान्समागतान् । सेवकास्वगृहायैव स्वयं तत्रैव संस्थितः

இவ்வாறு கூறி அவனைவும் அங்கு கூடிய மற்றவர்களையும் பணியாளர்களுடன் தத்தம் இல்லங்களுக்கு அனுப்பினான்; தானோ அங்கேயே தங்கினான்.

Verse 51

कृत्वाऽश्रमपदं रम्यं स्वकलत्रसमन्वितः । संप्राप्तश्च परां सिद्धिं कालेन द्विजसत्तमाः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! அரசியுடன் கூடி இனிய ஆசிரமத்தை அமைத்து, காலப்போக்கில் அவன் பரம சித்தியை அடைந்தான்.

Verse 52

तस्य नाम्ना ततः ख्यातं तीर्थ मेतत्त्रिविष्टपे । सर्वव्याधिहरं रम्यं सर्वपातकनाशनम्

அதன்பின் அவன் பெயராலே இந்தத் தீர்த்தம் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது—இனிமையானது, எல்லா நோய்களையும் நீக்குவது, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 53

तेन संस्थापितस्तत्र देवदेवो दिवाकरः । रत्नादित्य इति ख्यातो निजनाम्ना महा त्मना

அவன் அங்கே தேவர்களின் தேவனான திவாகர சூரியனை பிரதிஷ்டை செய்தான். அந்த மகாத்மா தன் பெயராலேயே ‘ரத்னாதித்ய’ எனப் புகழ்பெற்றான்.

Verse 54

सप्तम्यां सूर्यवारेण तत्र स्नात्वा प्रपश्यति । यस्तु पापविनिर्मुक्तः सूर्यलोकं स गच्छति

சப்தமி திதியில், ஞாயிற்றுக்கிழமையன்று, அங்கே நீராடி தரிசனம் செய்பவன் பாவமகன்று சூரியலோகத்தை அடைவான்.

Verse 55

यदन्यत्तत्र संवृत्तं क्षेत्रजातं द्विजो त्तमाः । तदहं कीर्तयिष्यामि शृणुध्वं सुसमाहिताः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே, அப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் அங்கே நிகழ்ந்த மற்ற நிகழ்வை நான் இப்போது கூறுவேன்; நீங்கள் மனம் ஒருமித்து கேளுங்கள்.

Verse 56

आसीत्तत्र पुमान्कश्चिद्देशे ग्राम्यो जरात्मकः । कुष्ठी तथापि नित्यं स करोति पशु रक्षणम्

அந்த நாட்டில் ஒரு கிராமவாசி இருந்தான்; முதுமையும் பலவீனமும் உடையவன். அவன் குஷ்டரோகியாயினும் தினமும் மாடுகளை மேய்த்து காத்தான்.

Verse 57

एकदा रक्षतस्तस्य पशूंस्तत्र गिरेरधः । एकः पशुर्विनिष्क्रांतः सत्पथात्तृणलोभतः

ஒருமுறை அவன் மலையின் அடிவாரத்தில் மாடுகளை காத்துக் கொண்டிருந்தான். அப்போது புல்லின் ஆசையால் ஒரு மாடு நல்ல பாதையை விட்டு விலகி அலைந்தது.

Verse 58

सप्तम्यां रविवारेण पतितस्तस्य निर्झरे । न च संलक्षितस्तेन गच्छमानः कथंचन

சப்தமி நாளில், ஞாயிற்றுக்கிழமை, அந்தப் பசு அருவித் தாரையில் விழுந்தது. அவன் சென்றபோதும் அதை எவ்விதத்திலும் கவனிக்கவில்லை.

Verse 59

अथ यावद्गृहे सोऽथ भोजनाथं समुद्यतः । तावत्तस्य पशोः स्वामी भर्त्सयन्समुपागतः

பின்னர் அவன் உணவுக்காக வீட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டான். அச்சமயம் அந்தப் பசுவின் உரிமையாளர் அவனைத் திட்டிக்கொண்டு வந்தடைந்தான்.

Verse 60

नायातः स पशुः कस्मान्मदीयो मामके गृहे । तस्मादानय तं शीघ्रं नो चेत्प्राणान्हरामि ते

“என் பசு என் வீட்டிற்கு ஏன் வரவில்லை? ஆகவே அதை உடனே கொண்டு வா; இல்லையெனில் உன் உயிரை எடுத்துவிடுவேன்!”

Verse 61

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा भय संत्रस्तः स कुष्ठी सत्वरं ययौ । तेन मार्गेण येनैव दिवा भ्रांतो महीतले

சூதர் கூறினார்: இதைக் கேட்டதும் அச்சத்தால் நடுங்கிய அந்தக் குஷ்டரோகி விரைந்து சென்றான்—பகலில் பூமியில் அலைந்த அதே வழியிலேயே.

Verse 62

अथ दूरात्स शुश्राव तस्य रावं पशोस्तदा । पतितस्य महागर्ते निशांते तमसि स्थिते

பின்னர் அவன் தூரத்திலிருந்து அந்தப் பசுவின் அலறலைக் கேட்டான்—அது ஒரு பெரிய குழியில் விழுந்திருந்தது—இரவு முடிவில், இருள் இன்னும் நிலவியபோது.

Verse 63

ततो गत्वाऽथ तं गर्तं प्रविश्य जलमध्यतः । चकर्ष तं पशुं कृच्छ्रात्पंकमध्यात्सुदारुणात् । समादायाथ तं हर्म्यं प्रजगाम शनैःशनैः

பின்னர் அவன் அந்தக் குழியிடம் சென்று, நீரின் நடுவில் இறங்கி, கொடிய சேற்றின் நடுவிலிருந்து மிகுந்த சிரமத்துடன் அந்தப் பசுவை இழுத்து வெளியே எடுத்தான். அதைத் தூக்கிக்கொண்டு மெதுவாக வீட்டை நோக்கிச் சென்றான்.

Verse 64

अर्पयित्वाथ तं तस्य स्वकीयं त्वाश्रमं गतः

அவனை அந்த நபரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு, பின்னர் அவன் தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பிச் சென்றான்.

Verse 65

ततः सुप्तो महाभागाः स प्रबुद्धः पुनर्यदा । प्रभाते वीक्षते गात्रं यावत्कुष्ठविवर्जितम्

பின்னர் அந்தப் பாக்கியவான் உறங்கினான்; விடியற்காலையில் மீண்டும் விழித்தபோது தன் உடலைக் கண்டான்—அது குஷ்டநோயின்றி முற்றிலும் விடுபட்டிருந்தது.

Verse 66

शोभया परया युक्तं विस्मयोत्फुल्ललोचनः । चिंतयामास किं ह्येतदकस्माद्रोगसंक्षयः

அரிய ஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, வியப்பால் அவன் கண்கள் விரிந்தன; அவன் சிந்தித்தான்—“இது என்ன? நோய் இவ்வாறு திடீரென எப்படித் தீர்ந்தது?”

Verse 67

नूनं तस्य प्रभावोऽयं तीर्थस्याद्य निशागमे । मयावगाहितं यच्च पशोरर्थं सुकर्द्दमम्

இது இன்றிரவு வெளிப்பட்ட அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையே; ஏனெனில் அந்தப் பசுவிற்காக நான் அந்த இனிய சேற்றுநீரிலும் இறங்கினேன்.

Verse 68

ततश्च वीक्षयामास तेन गत्वा सुकौतुकात् । यावत्कंडूविनिर्मुक्तस्तेजसा परिवारितः

அப்போது அவன் பேரார்வக் குதூகலத்துடன் அவனோடு அங்கே சென்று அந்த இடத்தை நன்கு நோக்கினான்; உடனே அவன் அரிப்பிலிருந்து விடுபட்டு, தெய்வீக ஒளித் தேஜஸால் சூழப்பட்டவனானான்।

Verse 69

तत्र स्थाने स्वयं गत्वा ज्ञात्वा च तीर्थमुत्तमम् । तपस्तेपे स तत्रैव ध्यायमानो दिवाकरम्

அவன் தானே அந்த இடத்திற்குச் சென்று, அதனை உத்தம தீர்த்தம் என அறிந்து, அங்கேயே திவாகரன் (சூரியதேவன்) மீது தியானம் செய்து தவம் செய்தான்।

Verse 70

अरण्यवासिनं सम्यग्दिवारात्रमतंद्रितः । गतश्च परमां सिद्धिं दुर्लभां त्रिदशैरपि

அவன் வனவாசி தர்மத்தை முறையாகக் கடைப்பிடித்து, பகல்-இரவு சோர்வின்றி இருந்து; தேவர்களுக்கும் அரிதான பரம சித்தியை அடைந்தான்।

Verse 71

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र स्नानं समाचरेत्

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் அங்கே தீர்த்தஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 72

पूजयेच्चापि तं देवं भास्करं वारितस्करम् । अद्यापि कलिकालेऽपि तत्र स्नातो नरः शुचिः

மேலும் ‘வாரிதஸ்கர’—பாவமெனும் நீர்த் திருடனை அகற்றும் பாஸ்கர தேவனை வழிபட வேண்டும்; இன்றும், கலியுகத்திலும், அங்கே நீராடும் மனிதன் தூய்மையடைகிறான்।

Verse 73

तत्र पुण्यजले कुण्डे सप्तम्यां सूर्यवासरे । यस्तं पूजयते भक्त्या सोऽपि पापैः प्रमुच्यते

அங்கே புண்ணியநீரால் நிறைந்த அந்தக் குண்டத்தில், ஞாயிற்றுக்கிழமையுடன் கூடிய சப்தமித் திதியில், யார் பக்தியுடன் அவரை வழிபடுகிறாரோ அவர் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகிறார்.

Verse 74

गायत्र्यष्टसहस्रं यो जपेत्तत्पुरतः स्थितः । सोऽपि रोगविनिर्मुक्तो मुच्यते सर्वपातकैः

அந்தத் திருச்சன்னிதியின் முன் நின்று காயத்ரீ மந்திரத்தை எட்டாயிரம் முறை ஜபிப்பவன், நோயின்றி ஆகி எல்லா மகாபாதகங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 76

एतद्वः सर्वमाख्यातं मयादित्यस्य संभवम् । माहात्म्यं श्रवणाद्यस्य नरः पापाद्विमुच्यते

ஆதித்யன் (சூரியன்) தோன்றிய விதத்தை நான் உங்களுக்கெல்லாம் முழுமையாக உரைத்தேன். இந்த மகிமையை கேட்பது முதலியவற்றால் மனிதன் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்.

Verse 117

नीरोगश्चेप्सितान्कामान्निष्कामो मोक्षमेष्यति

ஆசையுடன் இருப்பவன் நோயின்றி விரும்பிய பலன்களை அடைவான்; ஆசையற்றவன் மோட்சத்தை அடைவான்.

Verse 212

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्र माहात्म्ये रत्नादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम द्वादशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஷீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தின் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘ரத்னாதித்ய மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று பன்னிரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 785

तस्योद्देशेन यो दद्याद्धेनुं श्रद्धासमन्वितः । न तस्यान्वयजातोऽपि व्याधिना परिगृह्यते

எவன் பக்தியுடன் அவன் பெயரால் பசுவை தானம் செய்கிறானோ, அவன் குலத்தில் பிறந்தவரும் நோயால் பிடிக்கப்படார்।