Adhyaya 247

Verse 1

पैजवन उवाच । श्रीः कथं तुलसीरूपा बिल्ववृक्षे च पार्वती । एतच्च विस्तरेण त्वं मुने तत्त्वं वद प्रभो

பைஜவனன் கூறினான்—ஸ்ரீ எவ்வாறு துளசியின் ரூபமாக இருக்கிறாள்? மேலும் பில்வ மரத்தில் பார்வதி எவ்வாறு (நிலைபெற்றாள்)? முனிவரே, இந்தத் தத்துவத்தை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள், பிரபோ.

Verse 2

गालव उवाच । पुरा दैवासुरे युद्धे दानवा बलदर्पिताः । देवान्निजघ्नुः संग्रामे घोररूपाः सुदारुणाः

காலவன் கூறினான்—முன்னொரு காலத்தில் தேவர்-அசுரப் போரில், வலிமையும் அகந்தையும் கொண்டு மயங்கிய தானவர்கள் போர்க்களத்தில் தேவர்களை வீழ்த்தினர்; அவர்கள் பயங்கர ரூபமுடையவர்களும் மிகக் கொடூரர்களும் ஆவர்.

Verse 3

देवाश्च भय संविग्ना ब्रह्माणं शरणं ययुः । ते स्तुत्वा पितरं नत्वा वृहस्पतिपुरःसराः

அச்சத்தால் கலங்கிய தேவர்கள் பிரம்மாவைச் சரணடைந்தனர். ப்ருஹஸ்பதி முன்னிலையில் அவர்கள் பிதாமகனைப் புகழ்ந்து வணங்கினர்.

Verse 4

तस्थुः प्रांजलयः सर्वे तानुवाच पितामहः । किमर्थं म्लानवदना अस्मद्गेहमुपागताः

அனைவரும் கைகூப்பி நின்றனர். அப்போது பிதாமகன் பிரம்மா கூறினார்—“எதற்காக முகம் வாடி என் இல்லத்துக்கு வந்தீர்கள்?”

Verse 6

वयं सर्वे पराक्रांता अतस्त्वां शरणं गताः । त्राह्यस्मान्देवदेवेश शरणं समुपागतान्

நாங்கள் அனைவரும் அடக்கப்பட்டு தோல்வியுற்றோம்; ஆகவே உம்மைச் சரணடைந்தோம். தேவர்களின் தேவேசா, சரணாகதமான எங்களை காத்தருள்வாயாக.

Verse 7

तच्छ्रुत्वा भगवान्प्राह ब्रह्मा लोकपितामहः । मया न शक्यते कर्त्तुं पक्षः कस्य जनस्य च

அதைக் கேட்ட உலகப் பிதாமகன் பகவான் பிரம்மா கூறினார்—“எந்தக் குழுவிற்கும் நான் பக்கமெடுக்க இயலாது.”

Verse 9

कारणं कथ्यतामाशु वह्नीन्द्रवसुभिर्युताः । देवा ऊचुः । दैत्यैः पराजितास्तात संगरेऽद्भुतकारिभिः

“காரணத்தை விரைவாகச் சொல்வீராக,” என்று பிரம்மா கூறினார்; அக்னி, இந்திரன், வசுக்கள் உடன் தேவர்கள் முன்னின்றனர். தேவர்கள் சொன்னார்கள்—“தாதா, அதிசயச் செயல்கள் புரியும் தைத்யர்கள் போரில் எங்களை வென்றனர்.”

Verse 10

ऐक्यं विष्णुगणैः कुर्वन्दध्रे रूपं महाद्भुतम् । तदा हरिहराख्यं च देहार्द्धाभ्यां दधार सः

விஷ்ணுவின் கணங்களோடு ஒன்றுபட்டு அவர் மிக அதிசயமான வடிவத்தை ஏற்றார். பின்னர் தம் உடலின் இரு பாதிகளாலும் ‘ஹரிஹர’ எனப் புகழ்பெற்ற வடிவத்தைத் தாங்கினார்.

Verse 11

हरश्चैवार्द्धदेहेन विष्णुरर्द्धेन चाभवत् । एकतो विष्णुचिह्नानि हरचिह्नानि चैकतः

உடலின் ஒரு பாதியால் அவர் ஹரன் (சிவன்) ஆனார்; மற்ற பாதியால் விஷ்ணுவானார். ஒரு புறம் விஷ்ணுவின் குறிகள், மறுபுறம் ஹரனின் குறிகள் இருந்தன.

Verse 12

एकतो वैनतेयश्च वृषभश्चान्यतोऽभवत् । वामतो मेघवर्णाभो देहोऽश्मनिचयोपमः

ஒருபுறம் வைநதேயன் (கருடன்), மறுபுறம் வृषபன் (நந்தி) தோன்றினான். இடப்புற உடல் மேகநிறமாக, பாறைக் குவியலைப் போல ஒளிர்ந்தது.

Verse 13

कर्पूरगौरः सव्ये तु समजायत वै तदा । द्वयोरैक्यसमं विश्वं विश्वमैक्यमवर्त्तत

வலப்புறம் அவர் அப்போது கற்பூரம் போல வெண்மையாகத் தோன்றினார். இருவரின் ஒன்றிப்புக்கு ஒப்பாகவே உலகம் ஆனது; உண்மையில் உலகம் ஒருமைப்பாட்டை நோக்கி நகர்ந்தது.

Verse 14

विभेदमतयो नष्टाः श्रुतिस्मृत्यर्थबाधकाः । पाखंडिनो हैतुकाश्च सर्वे विस्मयमागमन्

பிரிவை நாடிய மனப்பான்மை கொண்ட, ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி பொருளைத் தடுக்கும் எண்ணங்கள் அழிந்தன. பாகண்டிகள் மற்றும் வெறும் வாதக்காரர்கள் அனைவரும் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 15

स्वंस्वं मार्गं परित्यज्य ययुर्निर्वाणपद्धतिम् । मंदरे पवतश्रेष्ठे सा मूर्तिर्नित्यसंस्तुता

தத்தம் குறுகிய வழிகளை விட்டு அவர்கள் நிர்வாணப் பாதையில் சென்றனர். பர்வதச் சிறந்த மந்தரத்தில் அந்தத் தெய்வமூர்த்தி என்றும் போற்றப்படுகின்றாள்.

Verse 16

प्रमथाद्यैर्गणैश्चैव वर्त्ततेऽद्यापि निश्चला । सृष्टिस्थित्यंतकर्त्री सा विश्वबीजमनंतका

பிரமதாதி கணங்களால் சேவிக்கப்படுபவள் இன்றும் அசையாது நிலைக்கின்றாள். அவளே படைப்பு-பாதுகாப்பு-அழிவு செய்பவள்; அனந்தை, உலகின் விதைस्वரூபிணி.

Verse 17

महेशविष्णसंयुक्ता सा स्मृता पापनाशिनी । योगिध्येया सदापूज्य सत्त्वाधारगुणातिगा

மஹேசன்-விஷ்ணுவுடன் இணைந்தவளாக அவள் பாபநாசினி என நினைக்கப்படுகிறாள். யோகிகள் தியானிக்கத் தக்கவள், எப்போதும் பூஜ்யை—அனைத்து சத்துவங்களின் ஆதாரம், குணாதீதா.

Verse 18

मुमुक्षवोऽपि तां ध्यात्वा प्रयांति परमं पदम् । चातुर्मास्ये विशेषेण ध्यात्वा मर्त्यो ह्यमानुषः

முமுக்ஷுக்களும் அவளைத் தியானித்து பரமப் பதத்தை அடைகின்றனர். குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில் இவ்வாறு தியானித்தால் மானிடனும் மனித எல்லையை மீறுவான்.

Verse 19

तत्र गच्छंति ये तेषां स देवः संविधास्यति । इत्युक्त्वा भगवांस्तेषां तत्रैवांतरधीयत

அங்கே செல்பவர்களுக்கு அந்தத் தேவனே அனைத்தையும் ஒழுங்குபடுத்துவான்—என்று கூறி பகவான் அங்கேயே அந்தர்தானமானார்.

Verse 20

तेऽपि वह्निमुखा देवाः प्रजग्मुर्मंदराचलम् । बभ्रमुस्तत्र तत्रैव विचिन्वाना महेश्वरम्

அக்னியை முன்னணியாகக் கொண்டு அந்த தேவர்களும் மந்தரமலையை நோக்கிச் சென்றனர். அங்கே அங்கே அலைந்து, மீண்டும் மீண்டும் மகேஸ்வரனைத் தேடினர்.

Verse 21

पार्वतीं बिल्ववृक्षस्थां लक्ष्मीं च तुलसीगताम् । आदौ सर्वं वृक्षमयं पूर्वं विश्वमजायत

அவர்கள் பில்வ மரத்தில் உறையும் பார்வதியையும், துளசியில் வாசம் செய்யும் லக்ஷ்மியையும் கண்டனர். ஆதியில் பழமையான உலகம் முதலில் முழுவதும் மரமயமாகவே தோன்றியது.

Verse 22

एते वृक्षा महाश्रेष्ठाः सर्वे देवांशसंभवाः । एतेषां स्पर्शनादेव सर्वपापैः प्रमुच्यते

இந்த மரங்கள் மிகச் சிறந்தவை; அனைத்தும் தேவர்களின் அಂசத்திலிருந்து தோன்றியவை. இவற்றைத் தொடுவதாலேயே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும்.

Verse 23

चातुर्मास्ये विशेषेण महापापौघहारिणः । यदा तेनैव ददृशुर्देवास्त्रिभुवनेश्वरम्

சாதுர்மாஸ்ய காலத்தில் குறிப்பாக இவை பெரும் பாவக் கூட்டத்தின் வெள்ளத்தை அகற்றுகின்றன. அதே வழியாலேயே தேவர்கள் திரிபுவனேஸ்வரனைத் தரிசித்தனர்.

Verse 24

तदाकाशभवा वाणीं प्राह देवान्यथार्थतः । ईश्वरः सर्वभूतानां कृपया वृक्षमाश्रितः

அப்போது ஆகாயத்திலிருந்து எழுந்த வாக்கு தேவர்களிடம் உண்மையாகச் சொன்னது— ‘அனைத்து உயிர்கள்மீதும் கருணையால் ஈஸ்வரன் ஒரு மரத்தைச் சரணடைந்தான்.’

Verse 25

चातुर्मास्येऽथ संप्राप्ते सर्वभूतदयाकरः । अश्वत्थोऽतः सदा सेव्यो मंदवारे विशेषतः

சாதுர்மாஸ்யம் வந்தபோது எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையுடைய இறைவன் அங்கே சன்னிதியாக இருப்பான்; ஆகவே அஸ்வத்தம் (அரசமரம்) எப்போதும் போற்றப்பட வேண்டும், குறிப்பாக திங்கட்கிழமையில்।

Verse 26

नित्यमश्वत्थसंस्पर्शात्पापं याति सहस्रधा । दुग्धेन तर्पणं ये वै तिलमिश्रेण भक्तितः

தினமும் அஸ்வத்தத்தைத் தொடுவதால் பாவம் ஆயிரமடங்கு சிதைந்து அழிகிறது. மேலும் எள் கலந்த பால் கொண்டு பக்தியுடன் தர்ப்பணம் செய்பவர்கள் தூய்மையளிக்கும் புண்ணியத்தை அடைகிறார்கள்।

Verse 27

सेचनं वा करिष्यंति तृप्तिस्तत्पूर्वजेषु च । दर्शनादेव वृक्षस्य पातकं तु विनश्यति

அல்லது அவர்கள் அதற்கு நீர் ஊற்றி பாசனம் செய்தால், அதனால் அவர்களின் முன்னோர் திருப்தியடைகிறார்கள். உண்மையில் அந்த மரத்தைப் பார்த்தாலே பாவம் அழிகிறது।

Verse 28

पिप्पलः पूजितो ध्यातो दृष्टः सेवित एव वा । पापरोगविनाशाय चातुर्मास्ये विशेषतः । अश्वत्थं पूजितं सिक्तं सर्वभूतसुखावहम्

அரசமரம் (பிப்பலம்) வழிபட்டாலும், தியானித்தாலும், கண்டாலும், சேவித்தாலும்—சாதுர்மாஸ்யத்தில் குறிப்பாக—பாவமும் நோயும் அழிகின்றன. அஸ்வத்தத்தைப் பூஜித்து நீர் ஊற்றினால் அது எல்லா உயிர்களுக்கும் இன்பம் அளிப்பதாகிறது।

Verse 29

सर्वामयहरं चैव सर्वपापौघहारिणम् । ये नराः कीर्तयिष्यंति नामाप्यश्वत्थवृक्षजम्

இது எல்லா நோய்களையும் அகற்றி, பாவங்களின் பெருக்கையும் ஒழிக்கிறது. அஸ்வத்த மரத்தின் நாமத்தையே பாடி அல்லது ஜபிக்கும் மனிதரும் அந்தப் புண்ணியத்தைப் பெறுவர்।

Verse 30

न तेषां यमलोकस्य भयं मार्गे प्रजायते । कुंकुमैश्चंदनैश्चैव सुलिप्तं यश्च कारयेत

அவர்களுக்கு மறுமை வழியில் யமலோகப் பயம் உண்டாகாது. மேலும் யார் (புனித மரத்தை) குங்குமமும் சந்தனமும் கொண்டு நன்கு பூசச் செய்வாரோ—

Verse 31

तस्य तापत्रयाभावो वैकुंठे गणता भवेत् । दुःस्वप्नं दुष्टचिंताञ्च दुष्टज्वरपराभवान्

அவனுக்கு மூவகைத் தாபங்கள் நீங்கும்; வைகுண்டத்தில் கணத்துவம்—பகவான் சேவகர் நிலை—கிடைக்கும். தீய கனவுகள், தீய எண்ணங்கள், தீய காய்ச்சல்களின் அடக்கம் கூட உண்டாகும்.

Verse 32

विलयं नय पापानि पिप्पल त्वं हरिप्रिय । मंत्रेणानेन ये देवाः पूजयिष्यंति पिप्पलम्

“ஹரிக்கு பிரியமான பிப்பலே! என் பாவங்களை லயத்திற்குக் கொண்டு செல்.” இந்த மந்திரத்தால் பிப்பலத்தை வழிபடுவோர்—

Verse 34

श्रुतो हरति पापं च जन्मादि मरणावधि । अश्वत्थसेवनं पुण्यं चातुर्मास्ये विशेषतः

கேள்வியாலேயே இது பாவத்தை அகற்றும்—பிறப்பு முதல் மரணம் வரை. அச்வத்த மரத்தின் சேவை புண்ணியமானது, குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்யத்தில்.

Verse 35

सुप्ते देवे वृक्षमध्यमास्थाय भगवान्प्रभुः । जलं पृथ्वीगतं सर्वं प्रपिबन्निव सेवते

தேவன் (விஷ்ணு) யோகநித்திரையில் இருக்கையில், பகவான் பிரபு மரத்தின் நடுவில் தங்கி நிற்கிறார்; பூமிக்குள் சென்ற எல்லா நீரையும் குடிப்பதுபோல் இருந்து, உலகைத் தாங்கி வளர்க்கிறார்.

Verse 36

जलं विष्णुर्जलत्वेन विष्णुरेव रसो महान् । तस्माद्वृक्षगतो विष्णुश्चातुर्मास्येऽघनाशनः

நீர் நீருருவில் விஷ்ணுவே; விஷ்ணுவே மகா ரசத் தத்துவம். ஆகவே மரத்தில் உறையும் விஷ்ணு, குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்யத்தில், பாவநாசகர் ஆவார்.

Verse 37

सर्वभूतगतो विष्णुराप्याययति वै जगत् । तथाश्वत्थगतं विष्णुं यो नमस्येन्न नारकी

எல்லா உயிர்களிலும் நிறைந்த விஷ்ணுவே உலகை உண்மையாகப் போஷிக்கிறார். அதுபோல அஸ்வத்த மரத்தில் உறையும் விஷ்ணுவை வணங்குபவன் நரகத்திற்குரியவன் அல்லன்.

Verse 38

अश्वत्थं रोपयेद्यस्तु पृथिव्यां प्रयतो नरः । तस्य पापसहस्राणि विलयं यांति तत्क्षणात्

ஒழுக்கமுடையவன் பூமியில் அஸ்வத்தத்தை நட்டால், அவனுடைய ஆயிரம் பாவங்கள் அந்தக் கணமே அழிந்துவிடும்.

Verse 39

अश्वत्थः सर्ववृक्षाणां पवित्रो मंगलान्वितः । मुक्तिदो रोपितो ध्यातश्चातुर्मास्येऽघनाशनः

எல்லா மரங்களிலும் அஸ்வத்தம் தூயதும் மங்களமுமாகும். அதை நட்டு தியானித்தால் அது முக்தி அளிக்கும்; சாத்துர்மாஸ்யத்தில் குறிப்பாக பாவநாசம் செய்கிறது.

Verse 40

अश्वत्थे चरणं दत्त्वा ब्रह्महत्या प्रजायते । निष्कारणं संकुथित्वा नरके पच्यते ध्रुवम्

அஸ்வத்தத்தின் மீது கால்வைத்தால் பிரம்மஹத்தியை ஒத்த பாவம் உண்டாகும். காரணமின்றி அதை காயப்படுத்துபவன் நிச்சயமாக நரகத்தில் வேதனைப்படும்.

Verse 41

मूले विष्णुः स्थितो नित्यं स्कंधे केशव एव च । नारायणस्तु शाखासु पत्रेषु भगवान्हरिः

அதன் வேரில் எப்போதும் விஷ்ணு உறைகிறார்; தண்டில் கேசவன் நிலைகொள்கிறான். கிளைகளில் நாராயணன், இலைகளில் பகவான் ஹரி வாசம் செய்கிறான்.

Verse 42

फलेऽच्युतो न संदेहः सर्वदेवैः समन्वितः । चातुर्मास्ये विशेषेण द्रुमपूजी स मुक्तिभाक्

அதன் கனியில் அச்யுதன் இருக்கிறான்—இதில் ஐயமில்லை—அனைத்து தேவர்களுடனும் கூடி. குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்யத்தில் மரத்தைப் பூஜிப்பவன் முக்தி பெறுவான்.

Verse 43

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सदैवाश्वत्थसेवनम् । यः करोति नरो भक्त्या पापं याति दिनोद्भवम्

ஆகையால் முழு முயற்சியுடன் எப்போதும் அஸ்வத்தத்தைச் சேவிக்க வேண்டும். பக்தியுடன் அதைச் செய்பவனின் பாவம் நாள்தோறும் நீங்கும்.

Verse 44

स एव विष्णुर्द्रुम एव मूर्तो महात्मभिः सेवितपुण्यमूलः । यस्याश्रयः पापसहस्रहंता भवेन्नृणां कामदुघो गुणाढ्यः

அந்த மரமே விஷ்ணுவின் மூர்த்தி வடிவம்; அதன் வேர் புண்ணியத்தின் ஆதாரம், மகாத்மர்கள் அதைச் சேவிக்கின்றனர். அதன் சரணடைதலால் மனிதரின் ஆயிரம் பாவங்கள் அழியும்; அது குணநிறைந்த காமதேனுவைப் போல விருப்பங்களை வழங்கும்.

Verse 133

ततस्तेषां धर्मराजो जायते वाक्यकारकः । अश्वत्थो वचनेनापि प्रोक्तो ज्ञानप्रदो नृणाम्

அப்போது அவர்களுக்காக தர்மராஜன் தீர்ப்புச் சொல் வழங்குபவனாக எழுகின்றான். அஸ்வத்தம் வெறும் உச்சரிப்பினால்கூட மனிதர்க்கு ஞானம் அளிப்பதாக கூறப்படுகிறது.

Verse 247

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये पैजवनोपाख्यान अश्वत्थमहिमवर्णनंनाम सप्तचत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையின் ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பிரிவான சேஷசாயீ உபாக்யானத்தில், பிரஹ்மா–நாரத உரையாடலில், சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யத்தில், பைஜவன உபாக்யானத்தில் ‘அஸ்வத்த மஹிமா வர்ணனம்’ எனப்படும் இருநூற்று நாற்பத்தேழாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।