Adhyaya 239

Verse 1

नारद उवाच । उपचारैः षोडशभिः पूजनं क्रियते कथम् । ते के षोडश भावाः स्युर्नित्यं ये शयने हरेः

நாரதர் கூறினார்—பதினாறு உபசாரங்களால் பூஜை எவ்வாறு செய்யப்படுகிறது? மேலும் ஹரி சயன நிலையில் இருக்கும் போது தினமும் அர்ப்பணிக்க வேண்டிய அந்த பதினாறு பக்தி-பாவங்கள் யாவை?

Verse 2

एतद्विस्तरतो ब्रूहि पृच्छतो मे प्रजापते । तव प्रसादमासाद्य जगत्पूज्यो भवाम्यहम्

ஹே பிரஜாபதே, நான் கேட்கிறேன்—இவற்றை எனக்கு விரிவாகக் கூறுங்கள். உங்கள் பிரசாதத்தைப் பெற்று நான் உலகில் வணக்கத்திற்குரியவனாக ஆகுவேன்.

Verse 3

ब्रह्मोवाच । विष्णुभक्तिर्दृढा कार्या वेदशास्त्रविधानतः । वेदमूलमिदं सर्वं वेदो विष्णुः सनातनः

பிரம்மா கூறினார்—வேதமும் சாஸ்திரமும் விதிக்கும் முறையின்படி விஷ்ணு பக்தியை உறுதியாக வளர்த்திட வேண்டும். இவை அனைத்தும் வேதமூலமானவை; வேதமே சனாதன விஷ்ணுவாகும்.

Verse 4

ते वेदा ब्राह्मणाधारा ब्राह्मणाश्चाग्निदैवताः । अग्नौ प्रास्ताहुतिर्विप्रो यज्ञे देवं यजन्सदा

வேதங்கள் பிராமணர்களை ஆதாரமாகக் கொண்டவை; பிராமணர்கள் அக்னிதேவனுக்கு அர்ப்பணித்தவர்கள். பண்டிதன் ஆன விப்ரன் அக்னியில் ஆஹுதியைச் செலுத்தி யாகத்தின் மூலம் எப்போதும் தேவனை வழிபடுகிறான்.

Verse 5

जगत्संधारयेत्सर्वं विष्णुपूजारतः सदा । नारायणः स्मृतो ध्यातः क्लेशदुःखादिनाशनः

எப்போதும் விஷ்ணு பூஜையில் ஈடுபடுபவன் தர்மத்தால் முழு உலகையும் தாங்குகிறான். நாராயணனை நினைந்து தியானித்தால் கிளேசம், துயரம் முதலியவை அழிகின்றன.

Verse 6

चातुर्मास्ये विशेषेण जलरूपगतो हरिः । जलादन्नानि जायंते जगतां तृप्तिहेतवे

சாதுர்மாஸ்யத்தில் குறிப்பாக ஹரி நீருருவாக நிலைகொள்கிறான். நீரிலிருந்து தானியங்கள் பிறந்து, உலகின் ஊட்டமும் திருப்தியும் ஆகின்றன.

Verse 7

विष्णुदेहांशसंभूतं तदन्नं ब्रह्म इष्यते । तदन्नं विष्णवे दत्त्वा ह्यावाहनपुरःसरम्

விஷ்ணுவின் உடலின் ஒரு அங்கத்திலிருந்து தோன்றிய அந்த அன்னம் பிரம்மமாகக் கருதப்படுகிறது. ஆகவே முதலில் ஆவாஹனம் செய்து, அதே அன்னத்தை விஷ்ணுவுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 8

पुनर्जन्मजराक्लेशसंस्कारैर्नाभिभूयते । आकाशसंभवो वेद एक एव पुराऽभवत्

மீண்டும் பிறப்பு, முதுமை, துன்பம் ஆகியவற்றை உண்டாக்கும் வாசனைகளால் அவன் அடக்கப்படுவதில்லை. பழங்காலத்தில் ஆகாயத்திலிருந்து தோன்றிய வேதம் ஒன்றே இருந்தது.

Verse 9

ततो यजुःसामसंज्ञामृग्वेदः प्राप भूतये । ऋग्वेदोऽभिहितः पूर्वं यजुःसहस्रशीर्षेति च

பின்னர் உயிர்களின் செழிப்பிற்காக ரிக் வேதம் ‘யஜுஸ்’ ‘சாமன்’ என்ற பெயர்களாலும் அறியப்பட்டது. முதலில் ரிக் வேதம் உரைக்கப்பட்டது; மேலும் ‘ஸஹஸ்ரஶீர்ஷா’ முதலான யஜுஸும் போதிக்கப்பட்டது.

Verse 10

षोडशर्चं महासूक्तं नारायणमयं परम् । तस्यापि पाठमात्रेण ब्रह्महत्या निव र्तते

பதினாறு ருசிகளைக் கொண்ட அந்த பரம மகாசூக்தம் முழுவதும் நாராயணமயம். அதனை வெறும் பாராயணம் செய்தால்கூட பிரம்மஹத்த்யா பாவம் திரும்பி நீங்கும்.

Verse 11

विप्रः पूर्वं न्यसेद्देहे स्मृत्युक्तेन निजे बुधः । ततस्तु प्रतिमायां च शालग्रामे विशेषतः

ஞானமுடைய பிராமணன் முதலில் ஸ்மிருதியில் கூறிய முறையின்படி தன் உடலில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் விக்ரகத்திலும், குறிப்பாக சாலக்ராமக் கல்லிலும், ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 12

क्रमेण च ततः कुर्यात्पश्चादावाहनादिकम् । आवाह्य सकलं रूपं वैकुण्ठस्थानसंस्थितम्

அதன்பின் முறையாக ஆவாஹனம் முதலிய பின்வரும் கிரியைகளைச் செய்ய வேண்டும். வைகுண்டத்தில் நிலைபெற்றுள்ள இறைவனின் முழு ரூபத்தையும் ஆவாஹனம் செய்து, பின்னர் பூஜையைத் தொடங்க வேண்டும்.

Verse 13

कौस्तुभेन विराजंतं सूर्यकोटिसमप्रभम् । दंडहस्तं शिखासूत्रसहितं पीतवाससम्

கௌஸ்துப மணியால் ஒளிர்ந்து, கோடி சூரியர்களைப் போல பிரகாசித்து—கையில் தண்டம் ஏந்தி, சிகை மற்றும் யஜ்ஞோபவீதம் உடையவராய், பீதாம்பரம் தரித்த பரமனை தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 14

महासंन्यासिनं ध्यायेच्चातुर्मास्ये विशेषतः । एवं रूपमयं विष्णुं सर्वपापौघहारिणम्

சாதுர்மாஸ்ய காலத்தில் சிறப்பாக மகாசன்னியாசி-வடிவில் திருமால் (விஷ்ணு) தியானிக்கப்பட வேண்டும். இவ்வடிவில் தியானிக்கப்படும் ஹரி எல்லாப் பாபப் பெருக்கையும் அகற்றுவார்.

Verse 15

आवाहयेच्च पुरतो ध्यानसंस्थं द्विजोत्तम । ऋचा प्रथमया चास्योंकारादिसमुदीर्णया

ஓ த்விஜோத்தமா! தியானத்தில் நிலைத்திருக்கும் இறைவனைத் தன் முன்னே ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்; ஓங்காரத்தால் தொடங்கும் முதல் ருசாவால் அதைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 16

द्वितीयया चासनं च पार्षदैश्च समन्वितम् । सौवर्णान्यासनान्येषां मनसा परिचिन्तयेत्

இரண்டாம் ருசாவால், ஆண்டவரின் பரிவாரத்தாருடன் கூடிய ஆசனத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அவர்களுக்குச் சுவர்ண ஆசனங்களை மனத்தில் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 17

चिन्तनैर्भक्तियोगेन परिपूर्णं च तद्भवेत् । पाद्यं तृतीयया कार्यं गंगां तत्र स्मरेद्बुधः

பக்தியோகத்துடன் கூடிய தியானச் சிந்தனைகளால் பூஜை நிறைவு பெறுகிறது. மூன்றாம் ருசாவால் பாத்யம் அர்ப்பணித்து, அதில் ஞானி கங்கையை நினைவு கொள்ள வேண்டும்.

Verse 18

अर्घ्यः कार्यस्ततो विष्णोः सरिद्भिः सप्तसागरैः । पुनराचमनं कार्यममृतेन जगत्पतेः

பின்னர் நதிகளும் ஏழு சமுத்திரங்களும் எனும் பாவனையுடன் விஷ்ணுவுக்கு அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மீண்டும் உலகநாதனுக்கு அமிர்த-பாவனையுடைய நீரால் ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 19

त्रिभिराचमनैः शुद्धिर्ब्राह्मणस्य निगद्यते । अद्भिस्तु प्रकृतिस्थाभिर्हीनाभिः फेनबुद्बुदैः

பிராமணனுக்குச் சுத்தி மூன்று முறை ஆசமனம் செய்வதால் உண்டாகும் என்று கூறப்படுகிறது—நுரை, குமிழ்கள் அற்ற இயல்பான நீரால்।

Verse 20

हृत्कण्ठ तालुगाभिश्च यथावर्णं द्विजातयः । शुध्येरन्स्त्री च शूद्रश्च सकृत्स्पृष्टाभिरंततः

இதயம், தொண்டை, அண்ணம் ஆகியவற்றைத் தொடும் தூய்மையளிக்கும் நீரால் இருபிறப்பினர் தத்தம் ஒழுக்கப்படி சுத்தமடைகிறார்கள்; பெண்களும் சூத்ரர்களும் கூட அந்த நீர் ஒருமுறை தொடுதலாலேயே முழுமையாகத் தூய்மையடைகிறார்கள்।

Verse 21

पञ्चम्याऽचमनं कार्यं भक्तियुक्तेन चेतसा । भक्तिग्राह्यो हृषीकेशो भक्त्याऽत्मानं प्रयच्छति

பஞ்சமி நாளில் பக்தியுடன் இணைந்த மனத்தால் ஆசமனம் செய்ய வேண்டும். ஹ்ருஷீகேசன் பக்தியாலேயே அடையப்படுவான்; பக்தியாலேயே தன் தன்னையே அருள்கிறான்।

Verse 22

ततः सुवासितैस्तोयैः सर्वोषधिसमन्वितैः । शेषोदकैः स्वर्णघटैः स्नानं देवस्य कारयेत्

பின்னர் நறுமணமிக்க நீரில் எல்லா மூலிகைகளையும் கலந்து, மீதமுள்ள புனித நீரை பொற்கலசங்களில் வைத்து, தேவனுக்கு அபிஷேக ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 23

तीर्थोदकैः श्रद्धया च मनसा समुपाहृतैः । अश्रद्धया रत्नराशिः प्रदत्तो निष्फलो भवेत्

தீர்த்தநீரை நம்பிக்கையுடனும் ஒருமனத்துடனும் கொண்டு வந்து அர்ப்பணித்தால் அது பலன் தரும்; ஆனால் நம்பிக்கையின்றி கொடுக்கப்படும் ரத்தினக் குவியலும் பயனற்றதாகும்।

Verse 24

वार्यपि श्रद्धया दत्तमनंतत्वाय कल्पते । चातुर्मास्ये विशेषेण श्रद्धया पूयते नरः

நீர்கூட பக்திச் சிரத்தையுடன் தானமளித்தால் முடிவில்லா புண்ணியத்திற்குக் காரணமாகும். குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்யத்தில் சிரத்தையால் மனிதன் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 25

षष्ठ्या स्नानं ततः कार्यं पुनराचमनं भवेत् । दद्याच्च वाससी स्वर्णसहिते भक्तिशक्तितः

பின்னர் ஷஷ்டி நாளில் ஸ்நானம் செய்து, மீண்டும் ஆசமனம் செய்ய வேண்டும். தன் பக்தி-சக்திக்கேற்ப பொன்னுடன் கூடிய இரு ஆடைகளைத் தானமளிக்க வேண்டும்.

Verse 26

आच्छादितं जगत्सर्वं वस्त्रेणाच्छादितो हरिः । चातुर्मास्ये विशेषेण वस्त्रदानं महाफलम्

முழு உலகமும் ஆடையால் மூடப்பட்டுள்ளது; ஹரியும் ஆடையால் ஆவரிக்கப்பட்டுள்ளார். ஆகவே சாத்துர்மாஸ்யத்தில் குறிப்பாக ஆடைத் தானம் மிகுந்த பலனை அளிக்கும்.

Verse 27

पुनराचमनं देयं यतये विष्णुरूपिणे । वस्त्रदानं च सप्तम्या कार्यं विष्णोर्मुनीश्वर

விஷ்ணுரூபியான யதிக்கு மீண்டும் ஆசமனம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். ஓ முனீஸ்வரா, சப்தமி நாளில் விஷ்ணுவிற்காக ஆடைத் தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 28

यज्ञोपवीतमष्टम्या तच्चाध्यात्मतया शृणु । सूर्यकोटिसमस्पर्शं तेजसा भास्वरं तथा

அஷ்டமி நாளில் யஜ்ஞோபவீதத்தை அர்ப்பணித்து, அதன் ஆத்மார்த்தத்தை கேளுங்கள். அது கோடி சூரியர்களின் தொடுதல்போல், தெய்வீக ஒளியால் பிரகாசிக்கிறது.

Verse 29

क्रोधाभिभूते विप्रे तु तडित्कोटिसभप्रभम् । सूर्येन्दुवह्निसंयोगाद्गुणत्रयसमन्वितम्

கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட பிராமணனிடத்தில் அது கோடி மின்னல்களின் ஒளிபோல் பிரகாசிக்கிறது. சூரியன்–சந்திரன்–அக்னியின் சங்கமத்தால் அது முக்குணங்களால் நிறைந்ததாகும்.

Verse 30

त्रयीमयं ब्रह्मविष्णुरुद्ररूपं त्रिविष्टपम् । यस्य प्रभावाद्विप्रेंद्र मानवो द्विज उच्यते

ஓ விப்ரேந்திரா! மூன்று வேதங்களால் ஆனது, பிரம்மா–விஷ்ணு–ருத்ர ரூபமாக விளங்குவது, தானே திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) ஆக இருப்பது—அதன் மகிமையாலே மனிதன் ‘த்விஜன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 31

जन्मना जायते शूद्रः संस्काराद्द्विज उच्यते । शापानुग्रहसामर्थ्यं तथा क्रोधः प्रसन्नता

பிறப்பால் மனிதன் சூத்ரன்; ஸம்ஸ்காரங்களால் ‘த்விஜன்’ எனப்படுகிறான். அதிலிருந்து சாபமிடும், அருள்புரியும் ஆற்றலும், அதுபோல கோபமும் பிரசன்னமும் எனும் சக்திகளும் தோன்றுகின்றன.

Verse 32

त्रैलोक्यप्रवरत्वं च ब्राह्मणादेव जायते । न ब्राह्मणसमो बन्धुर्न ब्राह्मणसमा गतिः

மூன்று உலகங்களிலும் உயர்ச்சி பிராமணனாலேயே உண்டாகிறது. பிராமணனுக்கு இணையான உறவினர் இல்லை; பிராமணனுக்கு இணையான ‘கதி’ (பரம அடைக்கலம்) இல்லை.

Verse 33

न ब्राह्मणसमः कश्चित्त्रैलोक्ये सचराचरे । दत्तोपवीते ब्रह्मण्ये सुप्ते देवे जनार्दने

அசையும்–அசையாத அனைத்தும் நிறைந்த மூன்று உலகங்களிலும் பிராமணனுக்கு இணை யாருமில்லை—குறிப்பாக உபவீதம் அளிக்கப்பட்டு, அவர் பிரஹ்மநிஷ்டராக இருந்து, தேவ ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) யோகநித்திரையில் இருப்பினும்.

Verse 34

सर्वजगद्ब्रह्ममयं संजातं नात्र संशयः । नवम्या च सुलेपश्च कर्तव्यो यज्ञमूर्तये

ஐயமின்றி இவ்வுலகம் முழுதும் பிரம்மமயமாகியுள்ளது. நவமி திதியில் யஜ்ஞமூர்த்தியான இறைவனுக்கு சிறந்த லேபனம் (அனுலேபனம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 35

सुयक्षकर्दमैर्लिप्तो विष्णुर्येन जगद्गुरुः । तेना प्यायितमेतद्धि वासितं यशसा जगत्

யார் உலககுருவான விஷ்ணுவை சிறந்த நறுமண லேபத்தால் அனுலிப்தம் செய்தாரோ, அந்தச் செயல் இவ்விடம் உண்மையிலே வளம்பெறச் செய்கிறது; உலகம் அவரது யசஸின் மணத்தால் மணமூடுகிறது.

Verse 36

तेजसा भास्करो लोके देवत्वं प्राप्य मानवः । ब्रह्मलोकादिके लोके मोदते चंदनप्रदः

உலகில் சூரியனைப் போல ஒளிவீசி மனிதன் தேவத்துவத்தை அடைகிறான். சந்தனம் அளிப்பவன் பிரம்மலோகம் முதலிய உயர்ந்த லோகங்களில் மகிழ்கிறான்.

Verse 37

चंदनालेपसुभगं विष्णुं पश्यंति मानवाः । न ते यमपुरं यांति चातुर्मास्ये विशेषतः

சந்தன லேபத்தால் அழகுபெற்ற விஷ்ணுவை தரிசிப்போர் யமபுரம் செல்லார்—விசேஷமாகப் புனித சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில்.

Verse 39

लक्ष्म्याः सर्वत्र गामिन्या दोषो नैव प्रजायते । यथा सर्वमयो विष्णुर्न दोषैरनुभूयते

எங்கும் செல்லும் லக்ஷ்மியில் குறை எதுவும் தோன்றாது; அதுபோல அனைத்துரூபனான விஷ்ணுவும் குறைகளால் தீண்டப்படார்.

Verse 40

तथा सर्वमयी लक्ष्मीः सतीत्वान्नैव हीयते । प्रतिमासु च सर्वासु सर्वभूतेषु नित्यदा

அவ்வாறே அனைத்திலும் நிறைந்த திருமகள் (லக்ஷ்மி) தன் சதீத்வமும் தூய்மையும் காரணமாக ஒருபோதும் குறையாது. அவள் எல்லாப் பிரதிமைகளிலும் எல்லா உயிர்களிலும் எந்நாளும் எக்காலமும் நிலைத்திருப்பாள்.

Verse 41

मनुष्यदेवपितृषु पुष्पपूजा विधीयते । पुष्पैः संपूजितो येन हरिरेकः श्रिया सह

மனிதர், தேவர்கள், பித்ருக்கள் ஆகியோருக்குப் புஷ்பபூஜை விதிக்கப்பட்டுள்ளது. திருமகள் (ஸ்ரீ) உடன் ஒரே ஹரியை மலர்களால் வழிபடுபவன் வழியாக அனைவரும் வழிபட்டவர்களாகிறார்கள்.

Verse 42

आब्रह्मस्तंबपर्यंतं पूजितं तेन वै जगत् । अतः सुश्वेतकुसुमैर्विष्णुं संपूजयेत्सदा

அவனால் பிரம்மா முதல் புல்லின் நுனிவரை முழு உலகமும் வழிபட்டதாகிறது. ஆகையால் எப்போதும் மிகத் தூய வெண்மையான மலர்களால் விஷ்ணுவை வழிபட வேண்டும்.

Verse 43

चातुर्मास्ये विशेषेण भक्तियुक्तः सदा शुचिः । भक्त्या सुविहिता ब्रह्मन्पुष्पपूजा नरैर्यदि

சாதுர்மாஸ்ய காலத்தில் குறிப்பாக, ஓ பிராமணரே, மக்கள் எப்போதும் தூய்மையுடன் பக்தியோடு முறையாக மலர்பூஜை செய்தால் அது மிகுந்த புண்ணியத்தை அளிக்கும்.

Verse 44

यंयं काममभिध्यायेत्तस्य सिद्धिर्निरंतरा । पुष्पैरुपचितं विष्णुं यद्यन्ये प्रणमंति च

எந்த எந்த விருப்பத்தை மனத்தில் தியானிக்கிறானோ, அதற்கான நிறைவேற்றம் இடையறாது உண்டாகும். மேலும் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட விஷ்ணுவை பிறரும் வணங்கினால், அவர்களும் அந்த மங்களத்தின் பங்காளிகளாய் புண்ணியச் செல்வம் பெறுவர்.

Verse 45

तेषामप्यक्षया लोकाश्चातुर्मास्येऽधिकं फलम् । एकादश्या धूपदानं कर्तव्यं यतये हरौ

அவர்களுக்கும் அடைந்த உலகங்கள் அழிவற்றவை; சாத்துர்மாஸ்யத்தில் பலன் மேலும் அதிகம். ஓ யதி! ஏகாதசியன்று ஹரிக்குத் தூபதானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 46

वनस्पति रसो दिव्यो गंधाढ्यो गन्ध उत्तमः । आघ्रेयः सर्वदेवानां धूपोऽयं प्रतिगृह्यताम्

இந்தத் தூபம் தாவரங்களின் தெய்வீக சாரம்; மணம் நிறைந்த சிறந்த நறுமணம். எல்லாத் தேவர்களும் நுகரத் தகுந்தது—இந்தத் தூபம் ஏற்றுக் கொள்ளப்படுக.

Verse 47

इमं मंत्रं समुच्चार्य धूपमागुरुजं शुभम् । दद्याद्भगवते नित्यं चातुर्मास्ये महाफलम्

இந்த மந்திரத்தை உச்சரித்து அகுருவால் செய்யப்பட்ட மங்களத் தூபத்தை தினமும் பகவானுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; சாத்துர்மாஸ்யத்தில் அது மகாபலன் தரும்.

Verse 48

कर्पूरचन्दनदलैः सितामधुसमन्वितम् । मांसीजटाभिः सहितं सुप्ते देवेऽथ सत्तम

கற்பூரம், சந்தனத் துகள்களுடன், வெண்மையான தேனுடன் கலந்ததாகவும், மாஂஸீ மற்றும் ஜடாவுடன் கூடியதாகவும்—தேவன் நித்திரையில் இருக்கும் போது, ஓ சத்தமா! (இதை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்).

Verse 49

देवा घ्राणेन तुष्यंति धूपं घ्राणहरं शुभम् । द्वादश्या दीपदानं तु कर्तव्यं मुक्तिमिच्छुभिः

தேவர்கள் நறுமணத்தால் மகிழ்வர்; தூபம் மங்களமானது, துர்நாற்றத்தை அகற்றும். த்வாதசியன்று தீபதானம் செய்ய வேண்டும்—மோட்சம் விரும்புவோர் குறிப்பாக.

Verse 50

दीपः सर्वेषु कार्येषु प्रथमस्तेजसां पतिः । दीपस्तमौघनाशाय दीपः कांतिं प्रयच्छति

தீபம் எல்லா கருமங்களிலும் முதன்மை; அது ஒளிகளின் அதிபதி. தீபம் இருள் கூட்டத்தை அழித்து, காந்தியை அருள்கிறது.

Verse 51

तस्माद्दीपप्रदानेन प्रीयतां मे जनार्दनः । अयं पौराणजो मंत्रो वेदर्चेन समन्वितः । दीपप्रदाने सकलः प्रयुक्तो नाशयेदघम्

ஆகையால் தீபதானத்தால் என் ஜனார்தனன் பிரசன்னனாகட்டும். இது வேதார்ச்சனையுடன் கூடிய புராண மந்திரம்; தீபதானத்தில் முழுமையாகப் பயன்படுத்தினால் பாவத்தை அழிக்கும்.

Verse 52

चातुर्मास्ये दीपदानं कुरुते यो हरेः पुरः । तस्य पापमयो राशिर्निमेषादपि दह्यते

சாதுர்மாஸ்யத்தில் ஹரியின் முன்னிலையில் தீபதானம் செய்பவனின் பாவக் குவியல் நிமிஷத்திற்கும் குறைவில் எரிந்து போகும்.

Verse 53

तावत्पापानि गर्जंति तावद्बिभेति पातकी । यावन्न विहितो भास्वान्दीपो नारायणालये

நாராயண ஆலயத்தில் விதிப்படி ஒளிவிடும் தீபம் நிறுவப்படாதவரை பாவங்கள் கர்ஜிக்கும்; பாவி அஞ்சித் துடிப்பான்.

Verse 54

दर्शनादपि दीपस्य सर्वसिद्धिर्नृणां भवेत्

தீபத்தை வெறும் தரிசனமட்டுமே செய்தாலும் மனிதர்க்கு எல்லாச் சித்திகளும் உண்டாகலாம்.

Verse 55

कामनां यां समुद्दिश्य दीपं कारयते हरौ । सासा सिद्ध्यति निर्विघ्ना सुप्तेऽनंते गुणोत्तरम्

எந்த விருப்பத்தை நோக்கி ஹரிக்காக விளக்கை அமைத்து அர்ப்பணிக்கிறாரோ, அந்த விருப்பம் தடையின்றி நிறைவேறும்—சிறப்பாக சேஷசாயி அனந்தன் (விஷ்ணு) யோகநித்திரையில், உன்னத குணங்களால் நிறைந்திருக்கும் போது।

Verse 56

पंचायतनसंस्थेषु तथा देवेषु पंचसु । विहितं दीपदानं च चातुर्मास्ये महाफलम्

பஞ்சாயதன முறையில் நிறுவப்பட்ட தெய்வங்களுக்கோ, அல்லது ஐந்து தெய்வங்களுக்கோ—சாதுர்மாஸ்யத்தில் விதிப்படி செய்யப்படும் தீபதானம் மிகப் பெரிய பலனை அளிக்கும்।

Verse 57

एको विष्णुस्तुष्यते मुक्तिदाता नित्यं ध्यातः पूजितः संस्तुतश्च । यच्चाभीष्टं यच्च गेहे शुभं वा तत्तद्देयं मुक्तिहेतोर्नृवर्यैः

மோக்ஷம் அளிப்பவர் விஷ்ணு ஒருவரே; அவரை எப்போதும் தியானித்து, பூஜித்து, ஸ்துதி செய்தால் அவர் திருப்தியடைவார். ஆகவே விரும்பியதையும், வீட்டில் உள்ள எந்த நன்மையான பொருளையும், சிறந்தோர் மோக்ஷத்திற்காக தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 239

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये तपोऽधिकारषोडशोपचारदीपमहिमवर्णनंनामैकोनचत्वारिंशदुत्तर द्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில், சேஷசாயீ உபாக்யானத்தில், பிரம்மா–நாரத உரையாடலின் சாதுர்மாஸ்யமாஹாத்ம்யத்தில் ‘தபோஅதிகாரம் மற்றும் ஷோடசோபசாரங்களில் தீபமஹிமை விளக்கம்’ எனும் 239ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 381

दशम्या पुष्पपूजा च भक्तिपूजा तथैव च । पुष्पे चैव सदा लक्ष्मीर्वसत्येव निरंतरम्

தசமி திதியில் மலர்பூஜையும் பக்திபூஜையும் செய்ய வேண்டும்; ஏனெனில் மலர்களில் லக்ஷ்மி தேவி எப்போதும் இடையறாது வாசம் செய்கிறாள்।