Adhyaya 88

Verse 1

ऋषय ऊचुः । यास्त्वया देवताः प्रोक्ताश्चतस्रः सूतनंदन । चमत्कारी महित्था च महालक्ष्मीस्तथाऽपरा

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதநந்தனே! நீ கூறிய நான்கு தேவதைகள்: சமத்காரி, மஹித்தா, மேலும் மற்றொன்றாக மஹாலக்ஷ்மி.

Verse 2

अंबावृद्धा चतुर्थी च तासां तिस्रः प्रकीर्तिताः । विस्तरेण चतुर्थी च अंबावृद्धा न कीर्तिता

அம்பாவிருத்தா மற்றும் சதுர்த்தி ஆகியவை நான்காவதாகவும் கூறப்பட்டன; ஆனால் அவற்றில் மூன்றே புகழ்ந்து உரைக்கப்பட்டன. சதுர்த்தியும் அம்பாவிருத்தாவும் விரிவாகச் சொல்லப்படவில்லை.

Verse 3

एतस्याः सर्वमाचक्ष्व प्रभावं सूतसंभव । केनैषा निर्मिता यात्रा सर्वं विस्तरतो वद

சூதகுலத்தில் பிறந்த சூதரே! இந்த (சக்தி)யின் முழுப் பெருமையையும் எமக்கு உரையுங்கள். இந்த யாத்திரையை யார் நிறுவினார்? அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 4

सूत उवाच । एषा तपोमयी शक्तिरम्बावृद्धा सुरेश्वरी । यथात्र संस्थिता पूर्वं तत्सर्वं श्रूयतां मम

சூதர் கூறினார்—இவள் தவமயமான சக்தி; அம்பாவிருத்தா, தேவேஸ்வரி. பழங்காலத்தில் இங்கு எவ்வாறு நிறுவப்பட்டாளோ, அதனை எல்லாம் என்னிடமிருந்து கேளுங்கள்.

Verse 5

चमत्कारमहीपेन पुरमेतद्यदा कृतम् । तदा तद्रक्षणार्थाय निर्मिता भावितात्मना । चतस्रो देवता ह्येताः संमतेन द्विजन्मनाम्

அற்புதமிக்க அரசன் இந்த நகரை நிறுவியபோது, அதன் காவலுக்காக அந்த உயர்ந்த மனத்தையுடைய மன்னன் இருபிறப்போரின் (த்விஜர்) ஒப்புதலுடன் இந்நான்கு தெய்வங்களை நிறுவினான்.

Verse 6

अथ तस्य महीपस्य अंबानामाभवत्सुता । तथान्या वृद्धसंज्ञा च रूपौदार्यगुणान्विते

பின்னர் அந்த அரசனுக்கு ‘அம்பா’ என்னும் பெயருடைய ஒரு மகள் பிறந்தாள்; மேலும் ‘விருத்தா’ என அழைக்கப்பட்ட இன்னொரு மகளும் இருந்தாள். இருவரும் அழகு, தாராளம், நற்குணங்களால் நிறைந்தவர்கள்.

Verse 7

उभे ते काशिराजेन परिणीते द्विजोत्तमाः । गृह्योक्तेन विधानेन देवविप्राग्निसंनिधौ

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! காசி அரசன், கிருஹ்ய விதிப்படி, தேவர்கள், பிராமணர்கள் மற்றும் புனித அக்னியின் சன்னிதியில் அவரிருவருக்கும் திருமணம் நடத்தினான்.

Verse 8

कस्यचित्त्वथ कालस्य काशिराजस्य भूपतेः । तैः कालयवनैः सार्धमभवत्संगरो महान्

சில காலத்திற்குப் பின், காசி அரசனுக்கு அந்த கால-யவனர்களுடன் ஒரு மாபெரும் போர் எழுந்தது.

Verse 9

अथ तैर्निहतः संख्ये सभृत्यबलवाहनः । हरलब्धवरै रौद्रैः काशिराजः प्रतापवान्

பின்னர் போர்க்களத்தில், ஹரன் (சிவன்) அருளிய வரங்களைப் பெற்ற அந்தக் கடுஞ்செயலாளர்கள், சேவகர், படை, வாகனங்களுடன் கூடிய வீர காசி அரசனை கொன்றனர்.

Verse 10

अथांबा चैव वृद्धा च वैधव्यं प्राप्य दुःखदम् । हाटकेश्वरजं क्षेत्रं गत्वा ते वांछितप्रदम्

அப்போது அம்பா மற்றும் விருத்தா, துயரமளிக்கும் விதவைத்தன்மையை அடைந்து, வேண்டிய வரம் அருளும் ஹாடகேஸ்வரரின் புனிதத் தலத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 11

देव्या आराधने यत्नं कृतवत्यौ ततः परम् । नाशार्थं पतिशत्रूणां धृतवत्यौ शुभव्रतम्

அதன்பின் அவர்கள் இருவரும் தேவியை ஆராதிப்பதில் முயன்று, தம் கணவரின் பகைவர்களை அழிக்கத் திருவிரதம் மேற்கொண்டனர்.

Verse 12

यावद्वर्षशतं साग्रं न च तुष्टा सुरेश्वरी । ततो वैराग्यमासाद्य वांछंत्यौ स्वतनुक्षयम्

முழு நூறு ஆண்டுகள் கடந்தும் சுரேஸ்வரீ தேவி திருப்தியடையவில்லை. அப்போது வைராக்யம் அடைந்து, அவர்கள் இருவரும் தம் உடல் சிதைவையே வேண்டினர்.

Verse 13

मंत्रैराथर्वणैर्विप्राः क्षुरिकासूक्तसंभवैः । छित्त्वाच्छित्त्वा स्वमांसानि मंत्रपूतानि भक्तितः

க்ஷுரிகா-ஸூக்தத்திலிருந்து தோன்றிய ஆத்தர்வண மந்திரங்களால், பிராமணர்கள் பக்தியுடன் தம் மாம்சத்தை மீண்டும் மீண்டும் வெட்டி, மந்திரத்தால் புனிதப்படுத்தி யாகத்தில் அர்ப்பணித்தனர்.

Verse 14

कृतवत्यौ ततो होमं सुसमिद्धे हुताशने । अग्निकुण्डात्ततस्तस्माश्चतुर्हस्ता शुभानना

பின்னர் அவர்கள் நன்றாக எரியும் அக்னியில் ஹோமம் செய்தனர். அதே அக்னிகுண்டத்திலிருந்து நான்கு கரங்களும், மங்கள முகமும் கொண்ட தேவி வெளிப்பட்டாள்.

Verse 15

श्वेतवस्त्रा विनिष्क्रांता नारी बालार्कसव्रिभा । तथान्या च सुनेत्रास्या तप्तहाटकसन्निभा

வெள்ளை ஆடை அணிந்த ஒரு பெண் வெளிப்பட்டாள்; புதிதாக உதிக்கும் சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தாள். இன்னொருத்தியும் தோன்றினாள்—அழகிய கண்களுடன், காய்ந்த பொன்னென பிரகாசமாய்.

Verse 16

तस्मात्कुण्डाद्विनिष्क्रांता धृतखड्गा भयावहा । साऽपरापि तथारूपा शक्तिः परमदारुणा

அதே குண்டத்திலிருந்து இன்னொருத்தி வெளிப்பட்டாள்—வாளைத் தாங்கி, பார்ப்போர்க்கு அச்சம் தருபவள். அதே போன்ற வடிவமுடைய இன்னொரு சக்தியும் தோன்றினாள், மிகக் கடுமையானவள்.

Verse 17

प्रोचतुस्ते वरं हृत्स्थं प्रार्थ्यतामिति दुर्लभम्

அவர்கள் கூறினர்—உன் இதயத்தில் நிலைத்திருக்கும் வரத்தை வேண்டு; அது அரிதாயினும்.

Verse 18

ते ऊचतुः । अस्माकं दयितो भर्त्ता काशिराजः प्रतापवान् । निहतः संगरे क्रुद्धैर्यवनैः कालपूर्वकैः

அவர்கள் சொன்னார்கள்—எங்கள் அன்புக் கணவர், வீரமிகு காசி அரசர், காலம் வந்த கோபித்த யவனர்களால் போரில் கொல்லப்பட்டார்.

Verse 19

युष्मदीय प्रसादेन यथा तेषां परिक्षयः । सञ्जायते महादेव्यौ तथा कार्यमसंशयम्

ஓ இரு மகாதேவியரே! உங்கள் அருளால் அவர்களின் முழு அழிவு நிகழ்க; ஐயமின்றி அதுவே செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 20

स्थातव्यं च तथात्रैव उभाभ्यामपि सादरम् । स्वपुरस्य प्ररक्षार्थमेतत्कृत्यं मतं हि नौ

மேலும் நீங்கள் இருவரும் பக்தியுடன் இங்கேயே தங்க வேண்டும்; எங்கள் நகரைக் காக்க இதுவே நாங்கள் கருதும் கடமை.

Verse 21

तयोस्तद्वचनं श्रुत्वा उभे ते देवते ततः । संप्रोच्य बाढमित्येवं तस्मिन्कुण्डे व्यवस्थिते

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட இரு தேவியரும் ‘பாடம்’—‘ததாஸ்து’ என்று கூறி, அந்தக் குண்டத்திலேயே நிலை கொண்டனர்.

Verse 22

एतस्मिन्नंतरे तस्मात्कुण्डाच्छतसहस्रशः । निष्क्रांताः संख्यया हीना मातरो नैकरूपिकाः

அந்நேரத்தில் அந்த குண்டத்திலிருந்து எண்ணிக்கைக்கு அப்பாற்பட்டவாறு, நூறு ஆயிரங்களாகப் பல்வேறு ரூபம் கொண்ட மாத்ருகைகள் வெளிப்பட்டனர்।

Verse 23

एका गजमुखी तत्र तथान्या तुरगानना । सारमेय मुखाश्चान्याः पक्षिच्छागमुखाः पराः

அங்கே ஒருவர் யானைமுகத்துடன், மற்றொருவர் குதிரைமுகத்துடன் இருந்தார். சிலர் நாய்முகம், சிலர் பறவை மற்றும் ஆட்டுமுகம் கொண்டிருந்தனர்।

Verse 24

तिर्यञ्च वपुषश्चान्या वक्त्रैर्मानुषसंभवैः । त्रिशीर्षाः पञ्चशीर्षाश्च दशशीर्षास्तथा पराः

சிலருக்கு விலங்கு உடல் இருந்தாலும், முகங்கள் மனிதப் பிறவியினைப் போன்றிருந்தன. சிலர் மூன்று தலைகள், சிலர் ஐந்து தலைகள், மேலும் சிலர் பத்து தலைகளும் கொண்டிருந்தனர்।

Verse 25

गुह्य स्थानस्थितैर्वक्त्रैरेकाश्चान्या हृदिस्थितैः । पार्श्वसंस्थैः स्थिताश्चान्या अन्याः पृष्ठिगतैर्मुखैः

சிலரின் முகங்கள் மறை இடங்களில் இருந்தன; சிலரின் முகங்கள் மார்பின் (இதயப்) பகுதியில் இருந்தன. சிலருக்கு பக்கங்களில் முகங்கள்; சிலருக்கு முதுகில் முகங்கள் இருந்தன।

Verse 26

एकहस्ता द्विहस्ताश्च पञ्चहस्तास्तथापराः । अन्या विंशतिहस्ताश्च विहस्ताश्च तथापराः

சிலர் ஒருகை உடையவர்கள், சிலர் இருகை உடையவர்கள், மேலும் சிலர் ஐந்து கைகள் உடையவர்கள். சிலர் இருபது கைகள் கொண்டவர்கள்; சிலர் கைகளே இல்லாதவர்களும் இருந்தனர்।

Verse 27

बहुपादा विपादाश्च एकपादास्तथापराः । तथान्याश्चार्धपादाश्च अधोवक्त्रा विभीषणाः

சிலருக்கு பல கால்கள் இருந்தன; சிலருக்கு இரண்டு; மற்றவர்களுக்கு ஒரே கால். சிலருக்கு அரைக்கால்; மேலும் சிலர் அச்சமூட்டுவோர்—அவர்களின் முகம் கீழ்நோக்கி இருந்தது.

Verse 28

एकनेत्रा द्विनेत्राश्च त्रिनेत्राश्च तथापराः । काश्चिद्गजसमारूढा हयारूढास्तथापराः

சிலர் ஒருகண் உடையோர்; சிலர் இருகண்; மற்றவர் முக்கண் உடையோர். சிலர் யானைமேல் ஏறியிருந்தனர்; மற்றவர் குதிரைமேல் ஏறியிருந்தனர்.

Verse 29

वृषवानरसिंहाजव्याघ्रसर्पास्थिताः पराः । गोधाश्वरासभारूढास्तथा च विहगाश्रिताः

மற்றவர்கள் காளைகள், குரங்குகள், நரசிம்மங்கள், ஆடுகள், புலிகள், பாம்புகள் மீது அமர்ந்திருந்தனர். சிலர் உடும்பு, குதிரை, கழுதை மீது ஏறினர்; சிலர் பறவைகளின் ஆதரவுடன் இருந்தனர்.

Verse 30

कूर्मकुक्कुटसर्पादिसमारूढाः सहस्रशः । प्रकुर्वंत्यो रुदन्त्यश्च गायन्त्यश्च तथा पराः । नृत्यंत्यश्च हसंत्यश्च क्रीडासक्ताः परस्परम्

ஆமை, சேவல், பாம்பு முதலியவற்றின் மீது ஆயிரக்கணக்கில் ஏறி—சிலர் வெறித்தனமாகச் செயல்பட்டனர், சிலர் அழுதனர், மற்றவர் பாடினர். சிலர் நடனமாடி நகைத்தனர்; ஒருவரோடு ஒருவர் விளையாட்டில் மூழ்கினர்.

Verse 32

ह्रस्वदन्त्यो विदंत्यश्च दीर्घदन्त्यो विभीषणाः । गजदंत्यस्तथैवान्या लोहदंत्योभयावहाः

சிலருக்கு குறுந்தந்தங்கள்; சிலர் பல்லில்லாதோர்; மற்றவர்களுக்கு நீண்ட பற்கள்—அச்சமூட்டுவன. சிலருக்கு யானைத்தந்தம் போன்ற பற்கள்; சிலருக்கு இரும்புப் பற்கள்—பயத்தைத் தருவன.

Verse 33

लंबकर्ण्यो विकर्ण्यश्च शूर्पकर्ण्यस्तथा पराः । शंकुकर्ण्यः कुकर्ण्यश्च बहुकर्ण्यः सुकर्णिकाः

சிலருக்கு தொங்கும் காதுகள், சிலருக்கு விகாரமான காதுகள், இன்னோருக்கு சலவைச் சலவைப்பலகை (சூப்புப்) போன்ற காதுகள். சிலருக்கு கூம்பு வடிவக் காதுகள், சிலருக்கு கெட்ட காதுகள், மற்றோருக்கு பல அல்லது அழகிய காதுகள் இருந்தன.

Verse 34

एकवस्त्रा विवस्त्राश्च बहुवस्त्रास्तथा पराः । चर्मप्रावरणाश्चैव कथाप्रावरणान्विताः

சிலர் ஒரே ஆடை அணிந்திருந்தனர், சிலர் நிர்வஸ்திரமாக இருந்தனர், மற்றோர் சிலர் பல ஆடைகளால் மூடப்பட்டிருந்தனர். சிலர் தோல் போர்வையால், மற்றோர் சிலர் விசித்திரமும் பயங்கரமும் ஆன போர்வைகளால் சுற்றப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 35

खङ्गहस्ताः शराहस्ताः कुंतहस्ताश्च भीषणाः । पाशहस्तास्तथैवान्याः प्रासचापकराः पराः । शूलमुद्गरहस्ताश्च भुशुंडिकरभूषिताः

அவர்கள் பயங்கரமாக வாள்-கையினர், அம்பு-கையினர், ஈட்டி-கையினர் எனத் தோன்றினர். சிலர் பாசம் ஏந்தினர்; சிலர் பிராசமும் வில்லும் தாங்கினர்; சிலர் சூலமும் முத்கரமும் ஏந்தி, ஆயுதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 36

अथ ताभ्यां तथाऽकर्ण्य ताः सर्वा हर्षसंयुताः । प्रस्थितास्तत्र ता यत्र ते कालयवनाः स्थिताः

அப்போது அந்த இருவரின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்டவுடன், அவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, அந்தக் கால-யவனர் இருந்த இடத்திற்குப் புறப்பட்டனர்.

Verse 37

ततस्ते तत्समालोक्य बलं देवीसमुद्रवम् । रौद्र रूपधरं तीव्रं विकृतं विकृतैर्मुखैः

அப்போது அவர்கள் தேவியரின் கடல்-வேகம்போல் பாய்ந்து வரும் அந்தப் படையை கண்டனர்—மிகத் தீவிரமானது, ரௌத்ர வடிவம் கொண்டது, விகாரமான முகங்களால் அச்சமூட்டுவது.

Verse 38

विषण्णवदनाः सर्वे भयभीता समंततः । धावतो भक्षितास्ताभिर्देवताभिः सुनिर्दयम्

அனைவரும் முகம் தாழ்ந்து துயருற்று, எங்கும் அச்சத்தால் நடுங்கி ஓடினர்; ஓடிக்கொண்டிருக்கையிலேயே அந்த தேவியர் இரக்கமின்றி அவர்களை விழுங்கினர்.

Verse 39

बालवृद्धसमोपेतं तेषां राष्ट्रं दुरात्मनाम् । स्त्रीभिश्च सहितं ताभिर्देवताभिः प्रभक्षितम्

அந்த துராத்மர்களின் நாடு—குழந்தைகளும் முதியவர்களும், பெண்களும் உட்பட—அந்த தேவியரால் முழுவதுமாக விழுங்கப்பட்டது.

Verse 40

एवं निर्वास्य तद्राष्ट्रं सर्वास्ता हर्षसंयुताः । भूय एव निजं स्थानं संप्राप्ता द्विजसत्तमाः

இவ்வாறு அந்த நாட்டிலிருந்து அவர்களைத் துரத்தி, அந்த தெய்வீகப் பெண்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் மீண்டும் தம் சொந்த இருப்பிடத்தை அடைந்தனர், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே.

Verse 42

उद्वासितस्तथा सर्वो देशस्तेषां स वै महान् । सांप्रतं दीयतां कश्चिदाहारस्तृप्तिहेतवे । निवासाय ततः स्थानं किंचिच्चावेद्यतां हि नः

இவ்வாறு அவர்களின் அந்தப் பெருநாடு முழுவதும் வெறிச்சோடி காலியாக்கப்பட்டது. இப்போது திருப்திக்காக எங்களுக்கு சிறிது உணவு அளியுங்கள்; பின்னர் தங்குவதற்கான ஓர் இடத்தையும் எங்களுக்கு அறிவியுங்கள்.

Verse 43

देव्यावूचतुः । मर्त्यलोकेऽत्र या नार्यो गर्भवत्यः स्वपंति च । संध्याकालप्रकाशे च तासां गर्भोऽस्तु वो द्रुतम्

தேவியர் கூறினர்—இந்த மானிட உலகில் கர்ப்பிணிகளாக இருந்து மாலைச் சந்தியையின் ஒளிக்காலத்தில் உறங்கும் பெண்களின் கரு விரைவில் உங்களுக்கே உரியதாக ஆகுக.

Verse 44

रुदंत्यो या विनिर्यांति चत्वरेषु त्रिकेषु च । तासां गर्भस्तु युष्माकं संप्रदत्तः प्रभुज्यताम्

அழுதபடியே நான்கு வழிச்சந்திகளிலும் மூன்று வழிச்சந்திகளிலும் வெளியே வரும் பெண்களின் கர்ப்பம் உங்களுக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டது; அளிக்கப்பட்ட உணவென அதை உண்ணுங்கள்।

Verse 45

उच्छिष्टा याः प्रसर्पंति रमन्ते च स्वपंति च । तासां गर्भः समस्तानां युष्माकं भोज नाय वै

உச்சிஷ்ட அசுத்தத்துடன் அலைந்து, விளையாடி, உறங்கும் பெண்கள் அனைவரின் கர்ப்பமும் உண்மையாகவே உங்களுக்கான உணவாக நியமிக்கப்பட்டது।

Verse 46

सूतिकाभवने यस्मिन्नुच्छिष्टं चोपजायते । स बालकस्तु युष्माकं भोजनाय प्रकल्पितः

எந்தப் பிரசவ அறையில் உச்சிஷ்ட அசுத்தம் உண்டாகிறதோ, அங்கே உள்ள அந்தக் குழந்தை உங்களுக்கான உணவாக நியமிக்கப்பட்டதாக அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 47

न षष्ठीजागरो यस्य बालकस्य भविष्यति । स भविष्यति भोज्याय युष्माकं नात्र संशयः

எந்தக் குழந்தைக்காக ஷஷ்டீ-ஜாகர (ஆறாம் இரவின் விழிப்பு விரதம்) செய்யப்படவில்லையோ, அது உங்களுக்கான உணவாகும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 48

नाशं यास्यति वा यत्र पावकः सूतिकागृहे । स भविष्यति भोज्याय युष्माकं बालरूपधृक्

எந்தப் பிரசவ இல்லத்தில் பாவகன் (புனித அக்கினி) அணையவிடப்படுகிறதோ அல்லது அழியவிடப்படுகிறதோ, அங்கே குழந்தை வடிவம் தரித்தவன் உங்களுக்கான உணவாகும்।

Verse 49

मांगल्यैः संपरित्यक्तं यद्भवेत्सूतिकागृहम् । तस्मिन्यस्तिष्ठते बालः स युष्माकं प्रकल्पितः

மாங்கல்யச் சடங்குகளும் காவல் விதிகளும் கைவிடப்பட்ட சூதிகா இல்லத்தில் எவன் குழந்தை தங்கி இருப்பானோ, அவன் உங்களுக்கென நியமிக்கப்பட்டவன் என அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 50

संध्यायां बालका ये वा स्वपंत्याकाशदेशगाः । ते सर्वे भोजनार्थाय युष्माकं संनिवेदिताः

சந்தியைக்காலத்தில் வானின் கீழ் வெளிப்புற இடங்களில் படுத்து உறங்கும் குழந்தைகள் அனைவரும் உங்களின் உணவிற்கென அர்ப்பணிக்கப்பட்டவர்கள்।

Verse 51

यस्य जन्मदिने प्राप्ते वर्षांते क्रियते न च । मांगल्यं तस्य यद्गात्रं तद्युष्माकं प्रकल्पितम्

ஒருவரின் பிறந்தநாள் வந்தும் ஆண்டிறுதியில் மாங்கல்யச் சடங்கு செய்யப்படாவிடில், அந்த உடலுக்குரிய மாங்கல்யம் எதுவோ அது உங்களுக்கென நியமிக்கப்பட்டதாகும்।

Verse 52

तैलाभ्यंगं नरः कृत्वा यश्च स्नानं करोति न । स दत्तो भोजनार्थाय युष्माकं नात्र संशयः

எண்ணெய் அப்யங்கம் செய்து கொண்டும் நீராடாத மனிதன், ஐயமின்றி உங்களின் உணவிற்கென ஒப்படைக்கப்பட்டவன்।

Verse 53

उच्छिष्टो यः पुमांस्तिष्ठेद्यो वा चत्वरमध्यगः । भक्षणीयः स सर्वाभिर्निर्विकल्पेन चेतसा

உச்சிஷ்ட அசௌச நிலையில் நிற்பவனோ, அல்லது நான்கு வழிச் சந்தியின் நடுவில் நிற்பவனோ—அவன் உங்களெல்லாராலும் தயக்கமற்ற மனத்துடன் உண்ணப்பட வேண்டியவன்।

Verse 54

रजस्वलां व्रजेद्यो वा पुरुषः काममोहितः । नग्नः शेते तथा स्नाति भक्षणीयः स सत्वरम्

காமமயக்கத்தால் ரஜஸ்வலையான பெண்ணை அணுகுபவனும், அல்லது நிர்வாணமாக அப்படியே படுத்து அப்படியே நீராடுபவனும்—அவன் உடனே ‘பக்ஷணீயன்’ (தீய சக்திகளின் இரை) ஆவான்।

Verse 55

दक्षिणाभिमुखो रात्रौ यश्च स्नाति विमूढधीः । शेते च शयने सोऽपि भक्षणीयश्च सत्वरम्

மயக்கமுற்ற அறிவுடன் இரவில் தெற்குநோக்கி நீராடி, அதே தவறான முறையில் படுக்கையில் படுப்பவனும்—அவனும் விரைவில் ‘பக்ஷணீயன்’ எனக் கூறப்படுகிறான்।

Verse 56

उदङ्मुखश्च यो रात्रौ दिवा वा दक्षिणामुखः । मूत्रोत्सर्गं पुरीष वा प्रकुर्याद्भक्ष्य एव सः

இரவில் வடக்குநோக்கி, அல்லது பகலில் தெற்குநோக்கி, சிறுநீர் அல்லது மலம் கழிப்பவன்—அவன் நிச்சயமாக ‘பக்ஷ்யன்’ (பக்ஷணீயன்) என அறிவிக்கப்படுகிறான்।

Verse 57

यः कुर्याद्रजनीवक्त्रे दधिसक्तुप्रभक्षणम् । अंत्यजाभिगमं चाथ भक्षणीयो द्रुतं हि सः

சாயங்காலம் (இரவின் வாயில்) நேரத்தில் தயிர்-சத்து உண்டு, மேலும் தடைசெய்யப்பட்ட சேர்க்கை (அந்த்யஜாபிகமம்) செய்பவன்—அவன் விரைவில் ‘பக்ஷணீயன்’ ஆகிறான்।

Verse 58

सूत उवाच । एवं ताभ्यां तदा प्रोक्ता देवतास्ताः समंततः । परिवार्य तदा तस्थुः संप्रहृष्टेन चेतसा

சூதர் கூறினார்—அவ்விருவரும் இவ்வாறு உரைத்தபின், சுற்றிலும் இருந்த தேவர்கள் அனைவரும் அப்போது கூடிவந்து அவர்களைச் சூழ்ந்து நின்றனர்; அவர்களின் உள்ளம் பேரானந்தத்தால் நிறைந்தது।

Verse 59

एतस्मिन्नंतरे राजा चमत्कारः प्रतापवान् । प्रासादं निर्ममे ताभ्यां कैलासशिखरोपमम्

அந்நேரத்தில் வீரப்பெருமை கொண்ட அரசன் சமத்காரன், அந்த இருவருக்காக கைலாசச் சிகரத்தை ஒத்த ஒரு மாளிகையை அமைத்தான்।

Verse 60

ततः प्रभृति ते ख्याते क्षेत्रे तत्र महोदये । अंबावृद्धाभिधाने च पुररक्षापरे सदा

அதன்பின், மிக மங்களகரமான அந்தப் புகழ்பெற்ற க்ஷேத்திரத்தில் ‘அம்பாவிருத்தா’ எனப்படும் இடத்தில், அவர்கள் இருவரும் எப்போதும் நகரைக் காக்கும் பணியில் புகழடைந்தனர்।

Verse 61

यः पुमान्प्रातरुत्थाय ताभ्यां पश्यति चाननम् । तस्य संवत्सरंयावन्न च च्छिद्रं प्रजायते

காலை எழுந்து அந்த இருவரின் முகங்களை தரிசிப்பவன், ஒரு ஆண்டு முழுவதும் எந்த ‘பிளவும்’—தீங்கு அல்லது துன்பமும்—அவனுக்கு உண்டாகாது।

Verse 62

वृद्ध्यादौ वाथ चांते वा ताभ्यां पूजां करोति यः । न तस्य जायते च्छिद्रं कथंचिदपि भूतले

செழிப்பு தொடக்கத்திலோ அல்லது அதன் முடிவிலோ அந்த இருவருக்கு பூஜை செய்பவனுக்கு, பூமியில் எங்கும் எந்த ‘பிளவும்’ அல்லது பேரிடரும் ஏற்படாது।

Verse 63

यात्राकाले पुमान्यश्च ताभ्यां पूजां समाचरेत् । स वांछितफलं प्राप्य शीघ्रं स्वगृहमाप्नुयात्

பயணம் புறப்படும் வேளையில் அந்த இருவருக்கு முறையாக பூஜை செய்பவன், விரும்பிய பலனைப் பெற்று விரைவில் தன் இல்லத்தை அடைவான்।

Verse 64

सदाष्टम्यां चतुर्दश्यां यस्ताभ्यां बलिमाहरेत् । स कामानाप्नुयादिष्टानिह प्रेत्य च सद्गतिम्

சதாஷ்டமி, சதுர்தசி திதிகளில் அந்த இரு தெய்வங்களுக்கு பலி அர்ப்பணிப்பவன் இவ்வுலகில் விரும்பிய வரங்களைப் பெறுவான்; மறுமையில் நல்ல கதியை அடைவான்।

Verse 65

यो महानवमीसंज्ञे दिवसे श्रद्धयान्वितः । ताभ्यां समाचरेत्पूजां स सदा स्यादकण्टकी

மகாநவமி எனப்படும் நாளில் பக்தியுடன் அந்த இரு தெய்வங்களுக்கு பூஜை செய்பவன் எப்போதும் துன்பமும் தடையும் அற்றவனாக இருப்பான்।

Verse 88

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्येंऽबावृद्धामाहात्म्यवर्णनंनामाष्टाशीतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரம் சுலோகங்களுடைய சம்ஹிதையில், ஆறாம் பகுதியான நாகரகண்டத்தில் உள்ள ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘அம்பாவ்ருத்தா மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் எண்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।