Adhyaya 246

Verse 1

गालव उवाच । शक्रादयस्तु देवेशा दुःखसंतप्तमानसाः । ईश्वरादर्शनभ्रांतमनः कर्मेंद्रिया रतिम्

காலவன் கூறினான்—சக்ரன் முதலிய தேவேசர்களின் மனம் துயரால் எரிந்தது; ஈசனின் தரிசனம் இல்லாமையால் சிந்தை கலங்கியது; ஆகவே இந்திரியக் காரியங்களில் அவர்களுக்கு இன்பம் இல்லை।

Verse 2

न प्रापुर्लोकनाथं ते कृत्वा यः प्रतिमाकृतिम् । तपसाराधयामासुः सर्वभूतहृदिस्थितम्

வெறும் உருவச்சிலையை அமைத்ததாலே அவர்கள் உலகநாதனை அடையவில்லை; தவத்தினால் எல்லா உயிர்களின் இதயத்தில் உறையும் அவரையே அவர்கள் ஆராதித்தனர்।

Verse 3

कपर्दशिरसं देवं शूलहस्तं पिनाकिनम् । कपालखट्वांगधरं दशहस्तं किरीटिनम्

அந்த தேவனைத் தியானிக்க வேண்டும்—சடையுடைத் தலைவன், சூலத்தைத் தாங்கியவன், பினாக வில்லுடையவன், கபாலமும் கட்டுவாங்கமும் ஏந்தியவன், பத்துக் கரங்களும் கிரீடமும் உடையவன்।

Verse 4

उमासहितमीशानं पंचवक्त्रं महाभुजम् । कर्पूरगौरदेहाभं सितभूतिविभूषितम्

உமையுடன் கூடிய ஈசானனைத் தியானிக்க வேண்டும்—ஐந்து முகங்களும் பெரும் புயங்களும் உடையவன்; கற்பூரம் போல் ஒளிரும் உடலுடன், வெண்திருநீற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்।

Verse 5

नागयज्ञोपवीतेन गजचर्मसमन्वितम् । कृष्णसारत्वचा चापि कृतप्रावरणं विभुम्

அந்த விபுவைத் தியானிக்க வேண்டும்—நாகத்தை யஜ்ஞோபவீதமாக அணிந்தவன், யானைத்தோலை உடையவன், மேலும் கருங்கலை மான் (கிருஷ்ணசாரம்) தோலைப் போர்வையாகப் போர்த்தியவன்।

Verse 6

कृतध्यानाः सुरास्तत्र वृक्षाधारे समाश्रिताः । व्रतचर्यां समाश्रित्य प्रचक्रुस्तप उत्तमम्

அங்கே தேவர்கள் தியானத்தில் நிலைத்து மரத்தின் அடியில் அடைக்கலம் கொண்டனர். விரதச்சரியையைப் பற்றிக் கொண்டு அவர்கள் உத்தமத் தவத்தை மேற்கொண்டனர்.

Verse 7

षडक्षरेण मंत्रेण शैवेन विहिताः सुराः । शूद्र उवाच । व्रतचर्या त्वया या सा प्रोक्ता संजा यते कथम्

சைவ ஆறெழுத்து மந்திரத்தால் தேவர்கள் முறையாக உபதேசம் பெற்றனர். சூத்ரன் கூறினான்—“நீங்கள் உரைத்த அந்த விரதச்சரியை எவ்வாறு முறையாக மேற்கொள்ளப்படுகிறது?”

Verse 8

ब्रह्मन्विस्तरतो ब्रूहि न तृप्येते वचोऽमृतैः

ஓ பிரஹ்மன்! விரிவாக உரையுங்கள்; அமுதமெனும் இவ்வாக்குகளாலும் திருப்தி அடையவில்லை.

Verse 9

गालव उवाच । जपन्भस्म च खट्वांगं कपालं स्फाटिकं तथा । रुंडमालां पंचवक्त्रमर्द्धचंद्रं च मूर्द्धनि

காலவன் கூறினான்—“(விரதியான்) ஜபம், விபூதி, கட்ட்வாங்கம், ஸ்படிகம் போன்ற கபாலப் பாத்திரம், ருண்டமாலை, பஞ்சவக்த்ர ரூபம், மேலும் தலைமேல் அர்த்தசந்திரனைத் தரிக்க வேண்டும்.”

Verse 10

चित्रकृत्तिपरीधानं कौपीनकुण्डलद्वयम् । घंटायुग्मं त्रिशूलं च सूत्रं चर्यास्वरूपकम्

வண்ணமயமான தோலாடை அணிந்து, கௌபீனம் மற்றும் இரு காதிலும் குண்டலங்கள் தரிக்க வேண்டும்; இரட்டை மணிகள், திரிசூலம் ஆகியனவும் ஏந்த வேண்டும்—இதுவே சரியையின் வெளிப்புற வடிவமும் நடத்தைக் கோட்பாடும் ஆகும்.

Verse 11

अमीभिर्लक्षणैर्लक्ष्यं मयोक्तं तव शूद्रज । अनेन विधिना सर्वे देवा वह्निपुरोगमाः

ஓ சூத்ரஜ! இவ்விலக்கணங்களால் விரதத்தின் உரிய குறியை நான் உனக்குச் சொன்னேன். இதே விதியினாலே அக்னியை முன்னணியாகக் கொண்டு எல்லாத் தேவர்களும் ஆச்சரித்தனர்.

Verse 12

सर्व आराधयामासुः सर्वोपायैर्वरप्रदम् । चातुर्मास्ये च संपूर्णे सपूर्णे कार्तिकेऽमले

அனைவரும் எல்லா முறைகளாலும் வரமளிப்பவனான இறைவனை ஆராதித்தனர். சாத்துர்மாஸ்ய விரதம் நிறைவுற்று, தூய கார்த்திக மாதமும் முழுமை அடைந்தபோது அவர்களின் அனுஷ்டானம் சித்தியடைந்தது.

Verse 13

चीर्णव्रतान्सुरान्दृष्ट्वा विशुद्धांश्च महेश्वरः । मतिं तेषां ददौ तुष्टो जीवात्मा सर्वभूतदृक्

விரதங்களை முறையாகச் செய்து தூய்மையடைந்த தேவர்களைப் பார்த்து மகேஸ்வரன் மகிழ்ந்தான். எல்லா உயிர்களையும் காணும் உள்ளுறை ஜீவாத்மாவாக இருந்து அவர்களுக்கு நல்விவேகத்தை அருளினான்.

Verse 14

शतरुद्रीयजाप्येन विधानसहितेन च । ध्यानेन दीपदानेन चातुर्मास्ये तुतोष सः

விதிப்படி சதருத்ரீய ஜபம், தியானம், தீபதானம்—இவற்றால் சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில் அவர் (சிவன்) திருப்தியடைந்தான்.

Verse 15

पूजनैः षोडशविधैर्यथा विष्णोस्तथा हरे । कुर्वाणान्भक्तिभावेन ज्ञात्वा देवान्समागतान्

தேவர்கள் கூடியிருப்பதை அறிந்து அவர்கள் பக்தியுடன் ஷோடசோபசார பூஜையைச் செய்தனர்—விஷ்ணுவுக்கு செய்வதுபோலவே ஹரனுக்கும் (சிவனுக்கும்).

Verse 16

प्रहृष्टो भगवान्रुद्रो ददौ तेषां शुभा मतिम् । ततः संमंत्र्य ते देवा वह्निं स्तुत्वा यथार्थतः

மகிழ்ந்த பகவான் ருத்ரர் அவர்களுக்கு நல்விருப்பத் தீர்மானத்தை அருளினார். பின்னர் தேவர்கள் ஆலோசித்து, முறையாகவும் உண்மையுடனும் அக்னியைப் போற்றினர்.

Verse 17

प्रसन्नवदनं चक्रुः कार्यसाधनतत्परम् । कर्मसाक्षी महातेजाः कृत्वा पारावतं वपु

அவர்கள் அவனை அமைதிமுகத்துடன், காரியநிறைவேற்றலில் ஈடுபடுமாறு செய்தனர். அப்போது கர்மசாட்சி மகாதேஜஸ்வி அக்னி புறாவின் உடலை ஏற்றான்.

Verse 18

प्रविवेश ततो मध्ये द्रष्टुं देवं महेश्वरम् । चकार गतिविक्षेपं गुंठनैरवगुंठनैः

பின்னர் அவன் நடுவில் நுழைந்து, தேவன் மகேஸ்வரனை காண விரும்பினான். மறைப்பும் எதிர்மறைப்பும் கொண்டு இயக்கத்தில் ஏமாற்றமிகு மாற்றங்களை செய்தான்.

Verse 19

लुंठनैः सर्पणैश्चैव चारुरूपोऽद्भुतां गतिम् । तं दृष्ट्वा भगवांस्तत्र कारणं समबुद्ध्यत

உருளலும் ஊர்தலும் போன்ற அசைவுகளால் அந்த அழகுருவன் அற்புதமான நடையை வெளிப்படுத்தினான். அவனை அங்கே கண்ட பகவான் காரணத்தை நன்கு உணர்ந்தார்.

Verse 20

ऊर्ध्वरेतास्ततस्तस्मिन्ससर्जादौ दधार तत् । वीर्यं वह्निमुखे चैव सोत्पपात गृहाद्बहिः

அப்போது ஊர்த்வரேதா ஆண்டவன் அதை வெளிப்படுத்தி, முதலில் அதைத் தாங்கினார். அந்த வீரியம் அக்னியின் வாயில் வைக்கப்பட்டதும், அவன் வீட்டிலிருந்து வெளியே தாவினான்.

Verse 21

गते तस्मिन्पतंगेऽथ पार्वती विफलश्रमा । संक्रुद्धा सर्वदेवानां सा शशाप महेश्वरी

அந்த இறகுடையவன் சென்றபின் பார்வதியின் முயற்சி வீணானது; கோபம் கொண்ட மகேஸ்வரி எல்லாத் தேவர்களையும் சபித்தாள்.

Verse 22

यस्मान्ममेच्छा विहता भवद्भिर्दुष्टबुद्धिभिः । तस्मात्पाषाणतामाशु व्रजंतु त्रिदिवौकसः

தீய புத்தியுடன் நீங்கள் என் விருப்பத்தைத் தடுத்தீர்கள்; ஆகவே, ஹே விண்ணுலக வாசிகளே, உடனே கல்லாகும் நிலையைக் அடையுங்கள்.

Verse 23

निरपत्या निर्दयाश्च सर्वे देवा भविष्यथ । ततः प्रसादयामासुः प्रणताः शापयंत्रिताः

ஹே தேவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் பிள்ளையற்றவர்களாகவும் இரக்கமற்றவர்களாகவும் ஆகுவீர்கள். பின்னர் சாபத்தால் கட்டுப்பட்ட அவர்கள் வணங்கி அருளை வேண்டினர்.

Verse 24

महद्दुःखं संप्रविष्टाः पुनः पुनरथाब्रुवन्

மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்து அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் இவ்வாறு கூறினர்.

Verse 25

। । देवा ऊचुः । त्वं माता सर्वदेवानां सर्वसाक्षी सनातनी । उत्पत्तिस्थितिसंहारकारणं जगतां सदा

தேவர்கள் கூறினர்—ஹே தேவி, நீ எல்லாத் தேவர்களின் தாய், சனாதனமான அனைத்திற்கும் சாட்சி; நீயே உலகின் படைப்பு, நிலை, அழிவு ஆகியவற்றின் என்றும் காரணம்.

Verse 26

भूतप्रकृतिरूपा त्वं महाभूतसमाश्रिता । अपर्णा तपसां धात्री भूतधात्री वसुन्धरा

நீ எல்லா உயிர்களின் இயற்கை-சொரூபம்; மகாபூதங்களில் நிலைபெற்றவள். நீ அபர்ணா—தவத்தின் தாத்ரீ, உயிர்களின் தாத்ரீ, தானே வசுந்தரை (பூமி).

Verse 27

मंत्राराध्या मन्त्रबीजं विश्वबीजलयस्थितिः । यज्ञादिफलदात्री च स्वाहारूपेण सर्वदा

நீ மந்திரங்களால் ஆராதிக்கத்தக்கவள்; நீயே மந்திர-பீஜம். நீ உலகின் பீஜம்—நிலையும் லயமும் ஆக நிற்பவள். நீ யாகாதி கர்மங்களின் பலன் தருபவள்; எப்போதும் ஸ்வாஹா-ரூபமாக இருப்பவள்.

Verse 29

दोषत्रयसमाक्रान्त जननैः श्रेयसप्रदा । महालक्ष्मीर्महाकालीमहादेवी महेश्वरी

மூன்று தோஷங்களால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட உடலுடையோர்க்கு நீ நலமளிப்பவள். நீ மகாலக்ஷ்மி, மகாகாளி, மகாதேவி—மகேஸ்வரி, பரமாதிபதி தேவியாகும்.

Verse 30

विश्वेश्वरी महामाया मायाबीजवरप्रदा । वररूपा वरेण्या त्वं वरदात्री वरासुता

நீ விஸ்வேஸ்வரி, மகாமாயை, மாயா-பீஜத்தால் வரம் அளிப்பவள். நீ வர-சொரூபம், வரணீயம்; நீ வரதாத்ரீ, உயர்ந்த சுதை (மகள்).

Verse 31

बिल्वपत्रैः शुभैर्ये त्वां पूजयन्ति नराः सदा । तेषां राज्यप्रदात्री च कामदा सिद्धिदा सदा

நல்ல பில்வ இலைகளால் எப்போதும் உன்னைப் பூஜிப்போர்க்கு நீ அரசாட்சி-ஐஸ்வர்யம் அளிப்பவள்; அவர்களின் ஆசைகளை நிறைவேற்றி, எப்போதும் சித்தி தருபவள்.

Verse 32

चातुर्मास्येऽर्चिता यैस्त्वं बिल्वपत्रैर्विशेषतः । तेषां वांछितसिद्ध्यर्थं जाता कामदुघा स्वयम्

சாதுர்மாஸ்யத்தில் குறிப்பாக பில்வ இலைகளால் உம்மை அர்ச்சிப்போர், தங்கள் வேண்டிய சித்திகளைப் பெறும்படியாக நீயே தானாகக் காமதேனுவென எழுந்தருளி அருள் செய்கிறாய்।

Verse 33

येऽर्चयंति सदा लोके महेश्वरसमन्विताम् । बिल्वपत्रैर्महाभक्त्या न तेषां दुःखदुष्कृती

இந்த உலகில் மகேஸ்வரனுடன் இணைந்த தேவியை எப்போதும் மிகுந்த பக்தியுடன் பில்வ இலைகளால் வழிபடுவோரிடம் துயரும் பாவச் செயல்களும் நிலைத்திருக்காது।

Verse 34

चातुर्मास्ये विशेषेण तव पूजा महाफला । अद्यप्रभृति यैर्लोकैर्बिल्वपत्रैस्तु पूजिता

சாதுர்மாஸ்யத்தில் உம்மை வழிபடுதல் மிகப் பெரிய பலனைத் தரும்; இன்றுமுதல் பில்வ இலைகளால் உம்மை பூஜிப்போரின் புண்ணியம் பெருகும்।

Verse 35

विधास्यसि महेशानि तेषां ज्ञानमनुत्तमम् । चातुर्मास्येऽधिकफलं बिल्वपत्रं वरानने

மகேசானி! அவர்களுக்கு ஒப்பற்ற ஞானத்தை நீ அருள்வாய். வரானனே! சாதுர்மாஸ்யத்தில் பில்வ இலைக்கு அதிகப் பலன் உண்டாகும்।

Verse 36

उमामहेश्वरप्रीत्यै दत्तं विधिवदक्षयम् । यथा श्रीस्तुलसीवृक्षे तथा बिल्वे च पार्वती

உமா-மகேஸ்வரரின் திருப்திக்காக விதிப்படி அர்ப்பணிக்கப்படுவது அனைத்தும் அழியாததாகும். துளசி செடியில் ஸ்ரீ உறைவதுபோல், பில்வ மரத்தில் பார்வதி உறைகிறாள்।

Verse 37

त्वं मूर्त्या दृश्यसे विश्वं सकलाभीष्टदायिनी । चातुर्मास्ये विशेषेण सेवितौ द्वौ महाफलौ

நீ மூர்த்திமதியாக உலகமே எனத் தோன்றுகிறாய்; எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்பவள். குறிப்பாக சாத்துர்மாஸ்யத்தில் இவ்விரண்டையும் சேவித்தால் மாபெரும் பலன் கிடைக்கும்.

Verse 246

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्य माहात्म्ये पैजवनोपाख्याने पार्वत्येन्द्रादीनां शापप्रदानवृत्तान्तवर्णनंनाम षट्चत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில், சேஷசாயீ உபாக்யானத்தில், பிரஹ்மா–நாரத உரையாடலில் உள்ள சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யம், பைஜவன உபாக்யானத்தில் ‘பார்வதி, இந்திரன் முதலியோருக்கு சாபம் அளித்த நிகழ்வு’ எனும் 146ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 298

मन्त्रयन्त्रसमोपेता ब्रह्मविष्णुशिवादिषु । नित्यरूपा महारूपा सर्वरूपा निरञ्जना

அவள் மந்திர-யந்திரங்களால் சமுபேதையாக, பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் முதலியோரிடத்தும் நிலைபெற்றவள். அவள் நித்தியரூபா, மஹாரூபா, சர்வரூபா, நிரஞ்சனா (களங்கமற்றவள்).