Adhyaya 151

Verse 1

सूत उवाच । अन्धकोऽपि परां विद्यां ज्ञात्वा शुक्रार्जितां तदा । केलीश्वर्याः प्रसादं च भक्तिजं बलवृद्धिदम्

சூதர் கூறினார்—அப்போது அந்தகனும் சுக்ரரால் பெறப்பட்ட பராவித்தையை அறிந்து, பக்தியால் பிறந்த வலிமை பெருக்கும் கேளீஸ்வரியின் அருளைப் பெற்று வலிமைமிக்கவனானான்.

Verse 2

अवध्यतामात्मनश्च पितामहवरोद्भवम् । महेश्वरं समुद्दिश्य कोपं चक्रे ततः परम्

அதன்பின் பிதாமஹன் (பிரம்மா) அளித்த வரத்தின் வலிமையால் தன்னை அழிக்க இயலாதவன் என எண்ணி, மகேஸ்வரனை நோக்கி கோபம் கொண்டான்; பின்னர் மிகுந்த சினத்தால் கொந்தளித்தான்।

Verse 3

दूतं च प्रेषयामास कैलासं पर्वतं प्रति । गच्छ दूत हरं ब्रूहि मम वाक्येन सांप्रतम्

அவன் கைலாச மலைக்குத் தூதனை அனுப்பி, “செல், தூதா! இப்போது என் வார்த்தையினால் ஹரன் (சிவன்) இடம் இதைச் சொல்” என்றான்।

Verse 4

शक्रमेनं परित्यज्य सुखं तिष्ठात्र पर्वते । नो चेद्द्रुतं समागत्य सकैलासं सभार्यकम्

“இந்த சக்கிரன் (இந்திரன்) என்பவனை விட்டுவிட்டு இம்மலையில் இன்பமாகத் தங்கிவிடு; இல்லையெனில் விரைந்து வா—கைலாசத்தோடும், உன் துணைவியோடும்.”

Verse 5

सगणं च रणे हत्वा सुखी स्थास्यामि नंदने । त्वामहं नाशयिष्यामि सत्येनात्मानमालभे

“போரில் உன்னை உன் கணங்களோடு கொன்று நான் நந்தனத்தில் இன்பமாக இருப்பேன்; உன்னை நான் அழிப்பேன்—இந்த சத்தியத்தால் என் உயிரையே உறுதிமொழியாக்குகிறேன்।”

Verse 6

एवमुक्तः स दैत्येन दूतो गत्वा द्रुतं ततः । प्रोवाच शंकरं वाक्यैः परुषैः स विशेषतः

அந்த அசுரன் இவ்வாறு சொன்னதும் தூதன் விரைந்து சென்று சங்கரனிடம் அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்—அவை கடுமையானவை, குறிப்பாக அகந்தையுடனானவை।

Verse 7

ततः कोपपरीतात्मा भगवान्वृषभध्वजः । गणान्संप्रेषयामास वधार्थं तस्य दुर्मतेः

அப்போது நீதியுற்ற கோபத்தால் நிறைந்த வृषபத்வஜனாகிய பகவான் சிவன், அந்தத் துர்புத்தியுடையவனை வதைக்கத் தம் கணங்களை அனுப்பினார்।

Verse 8

वीरभद्रं महाकालं नंदिं हस्तिमुखं तथा । अघोरं घोरनादं च घोरघंटं महाबलम्

அவர் வீரபத்ரன், மகாகாலன், நந்தி, ஹஸ்திமுகன்; மேலும் அகோரன், கோரநாதன், மகாபலன் கோரகண்டன் ஆகியோரை அழைத்தார்।

Verse 9

एतेषामनुगाश्चान्ये कोटिरेका पृथक्पृथक् । सर्वान्संप्रेषयामास वधार्थं तस्य दुर्मतेः

இவர்களுடன் பிற கணங்களும் இருந்தனர்—ஒவ்வோர் பிரிவும் தனித்தனியாக ஒரு கோடி எண்ணிக்கையுடன்—அனைவரையும் அந்தத் துர்புத்தியுடையவனை அழிக்க அனுப்பினார்।

Verse 10

अथ संप्रेषितास्तेन गणास्ते विकृताननाः । हर्षेण महताविष्टा गर्जमाना यथा घनाः

அப்போது அவர் அனுப்பிய அந்த விகாரமுகக் கணங்கள் பேரானந்தத்தில் நிறைந்து, மேகங்களைப் போல முழங்கிக்கொண்டு முன்னே பாய்ந்தன।

Verse 11

धृतायुधा गताः सर्वे युद्धार्थं यत्र सा पुरी । शक्रस्यासादिता तेन दानवेन बलीयसा

அவர்கள் அனைவரும் ஆயுதங்களைத் தாங்கி போருக்காக அந்த நகரத்திற்குச் சென்றனர்; அந்த நகரம் சக்ரனுக்கு எதிரியான வலிமைமிக்க தானவனால் தாக்கப்பட்டது।

Verse 12

अथ प्राप्तान्गणान्दृष्ट्वा दानवास्ते धृतायुधाः । निश्चक्रमुर्वै सहसा युद्धार्थमतिगर्विताः

அப்போது வந்த கணங்களைப் பார்த்து, ஆயுதம் தாங்கிய அந்த தானவர்கள் மிகப் பெருமிதம் கொண்டு, திடீரெனப் போருக்காக வெளியே பாய்ந்தனர்।

Verse 13

ततः समभवद्युद्धं गणानां दानवैः सह । परस्परं महारौद्रं मृत्युं कृत्वा निवर्तनम्

பின்னர் கணங்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் இடையில் போர் எழுந்தது—ஒருவருக்கொருவர் மிகக் கொடியது—பின்வாங்குதல் மரணத்தின் விலையெனக் கருதப்பட்டது।

Verse 14

ततो हरगणाः सर्वे दानवैस्तै रणाजिरे । जिता जग्मुर्दिशो भीता हरवीक्षणतत्पराः

அப்போது போர்க்களத்தில் அந்த தானவர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்ட ஹரனின் எல்லாக் கணங்களும் அஞ்சி திசைகளுக்கு ஓடினர்; ஹரனின் தரிசன-அடைக்கலத்தை நாடினர்।

Verse 15

हरोऽपि तान्गणान्भग्नान्दृष्ट्वा कोपाद्विनिर्ययौ । हरं दृष्ट्वा ततो दैत्या दुद्द्रुवुस्ते दिशो दश

ஹரனும் தன் சிதைந்த கணங்களைப் பார்த்து கோபத்துடன் வெளியே வந்தான்; ஹரனை கண்டவுடன் அந்த தைத்தியர்கள் அஞ்சி பத்து திசைகளிலும் ஓடினர்।

Verse 16

अन्धकोऽपि हरं दृष्ट्वा युद्धार्थं संमुखो ययौ । ततो युद्धं समभवदंधकस्य हरेण तु । वृत्रवासवयोः पूर्वं यथा युद्धमभून्महत्

அந்தகனும் ஹரனைப் பார்த்து போருக்காக நேரே முன்னேறினான். பின்னர் அந்தகனுக்கும் ஹரனுக்கும் இடையில் மகாபோர் எழுந்தது; முன்பு வ்ருத்ரன்-வாசவன் (இந்திரன்) இடையே நடந்த பெரும் போரைப் போல.

Verse 17

चक्रनालीकनाराचैस्तोमरैः खड्गमुद्गरैः । एवं न शक्यते हंतुं दानवो विविधायुधैः

சக்கரம், அம்புகள், இரும்பு ஈட்டிகள், வாள், முத்கரம் முதலிய பலவகை ஆயுதங்களால் தாக்கினாலும், அந்த தானவனை இவ்விதமாகக் கொல்ல இயலவில்லை।

Verse 18

अस्त्रयुद्धं परित्यज्य बाहु युद्धमुपागतौ । करं करेण संगृह्य मुष्टिप्रहरणौ तदा

ஆயுதப் போரை விட்டு, இருவரும் கைப்போரில் இறங்கினர். கை கைப்பிடித்து, அப்போது ஒருவரை ஒருவர் குத்துகளால் தாக்கினர்।

Verse 19

दानवेनाथ देवेशो बंधेनाक्रम्य पीडितः । निष्पंदभावमापन्नस्ततो मूर्च्छामुपागतः

அப்போது தானவன் கட்டுப்பாட்டால் தேவேசனை அடக்கி வதைத்தான். அவர் அசைவற்றவராய் அங்கேயே மயக்கமடைந்தார்।

Verse 20

मूर्छागतं तु तज्ज्ञात्वा ह्यन्धको निर्ययौ गृहात् । तावत्स्थाणुः क्षणाल्लब्ध्वा चेतनामात्तकार्मुकः

அவர் மயக்கமடைந்ததை அறிந்து அந்தகன் தன் இல்லத்திலிருந்து வெளியே வந்தான். அதற்குள் ஸ்தாணு கணநேரத்தில் உணர்வு பெற்று வில்லைக் கைப்பற்றினார்।

Verse 21

आयसीं लकुटीं गृह्य प्रभुर्भारसहसि काम् । दानवेन्द्रं ततः प्राप्य ताडयामास मूर्धनि

பின்பு ஆண்டவர் கனமான இரும்புக் கோலை எடுத்துக் கொண்டு தானவர்களின் அரசனை அணுகி அவன் தலையில் ஓங்கி அடித்தார்।

Verse 22

सोऽपि खड्गेन देवेशं ताडयामास वेगतः । अथ देवोऽपि सस्मार कौबेरास्त्रं महाहवे

அவனும் வாளால் தேவேசனை வேகமாகத் தாக்கினான். அப்பொழுது அந்தப் பெரும் போரில் இறைவனும் கௌபேராஸ்திரத்தை நினைத்தார்.

Verse 23

अस्त्रेण तेन हृदये ताडयामास दानवम् । ततः स ताडितस्तेन रुधिरोद्गारमुद्वमन्

அந்த அஸ்திரத்தால் அவர் தானவனின் நெஞ்சில் தாக்கினார். அதனால் தாக்கப்பட்ட அவன் இரத்தத்தைக் கக்கினான்.

Verse 24

पतितोऽधोमुखो भूत्वा ततः शूलेन भेदितः । शूलाग्रसंस्थितः पापश्चक्रवद्भ्रमते ततः

முகம் குப்புற விழுந்த அவன் சூலத்தால் குத்தப்பட்டான். சூலத்தின் நுனியில் இருந்த அந்தப் பாவி சக்கரம் போலச் சுழன்றான்.

Verse 25

अन्धकोऽपि तदात्मानं तथावस्थमवेक्ष्य च । ततो वाग्भिः सुपुष्टाभिरस्तौद्देवं महेश्वरम्

அந்தகனும் தன்னை அந்த நிலையில் கண்டு, செழுமையான சொற்களால் இறைவன் மகேஸ்வரனைத் துதித்தான்.

Verse 26

अन्धक उवाच । नमस्ते जगतां धात्रे शर्वाय त्रिगुणात्मने । वृषभासनसंस्थाय शशांककृतभूषण

அந்தகன் கூறினான்: உலகின் தாங்குபவரே, முக்குண வடிவானவரே, சர்வரே! உமக்கு நமஸ்காரம். இடப வாகனத்தில் அமர்ந்தவரே, சந்திரனை அணியாகக் கொண்டவரே!

Verse 27

नमः खट्वांगहस्ताय नमः शूलधराय च । नमो डमरुकोदण्डकपालानलधारिणे

கட்வாங்கம் ஏந்தியவர்க்கு வணக்கம்; சூலதாரியர்க்கு வணக்கம். டமரு, தண்டு, கபாலம், அக்கினி தாங்கிய இறைவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்॥

Verse 28

स्मरदेहविनाशाय मूर्त्यष्टकमयात्मने । नमः स्वरूपदेहाय ह्यरूपबहुरू पिणे

ஸ்மரன் (காமன்) உடலை அழித்தவர்க்கு நமஸ்காரம்; அஷ்டமூர்த்தி மயமான ஆத்மனுக்கு நமஸ்காரம். சுயரூபமே உடலாக உடையவர்; நிராகாரனாய் இருந்தும் பலரூபமாய் விளங்குபவர்க்கு வணக்கம்॥

Verse 29

उत्तमांगविनाशाय विरिंचेः सृष्टिकारिणे । स्मशानवासिने नित्यं नमो भैरवरूपिणे

உத்தமாங்கம் (அகந்தையின் உச்சி) அழித்தவர்க்கு நமஸ்காரம்; விரிஞ்சி (பிரம்மா) படைப்பிற்கு காரணமானவர்க்கு நமஸ்காரம். சுடுகாட்டில் நித்தம் வாசிக்கும் பைரவ ரூப இறைவனுக்கு எந்நாளும் வணக்கம்॥

Verse 30

सर्वगः सर्वकर्ता च त्वं हर्ता नान्य एव हि । त्वं भूमिस्त्वं रजश्चैव त्वं ज्योतिस्त्वं तमस्तथा

நீயே எங்கும் நிறைந்தவன்; நீயே அனைத்தின் கர்த்தா; நீயே லயகரன்—உன்னைத் தவிர வேறு இல்லை. நீயே பூமி; நீயே ரஜஸ்; நீயே ஒளி; நீயே இருளும் ஆகின்றாய்॥

Verse 31

त्वं वपुः सर्वभूतानां जीवभूतो महेश्वर । अस्तौदेवं दानवेन्द्रो देवशूलाग्र संस्थितः

மகேஸ்வரா, நீயே எல்லா உயிர்களின் உடல்; அவர்களின் உயிராகவே நிலைகொள்கிறாய். இவ்வாறு தானவர்களின் இந்திரன், தெய்வத் திரிசூலத்தின் முனையில் நிலைத்து, தேவனைப் போற்றினான்॥

Verse 32

सूत उवाच । एवं तस्य स्तुतिं श्रुत्वा परितुष्टो महेश्वरः । ततः प्रोवाच तं हर्षाच्छूलाग्रस्थं दनूत्तमम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு அவன் பாடிய ஸ்துதியைக் கேட்டு மகேஸ்வரர் மிகுந்த திருப்தியடைந்தார். பின்னர் மகிழ்ச்சியுடன் திரிசூலத்தின் முனையில் இருந்த அந்தச் சிறந்த தனு வம்சத்தாரிடம் உரைத்தார்.

Verse 33

श्रीभगवानुवाच । नेदं वीरव्रतं दैत्य यच्छत्रुकरपीडनात् । प्रोच्यन्ते सामवाक्यानि विशेषाद्दैत्यजन्मना

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஏ தைத்யா! பகைவரின் கையழுத்தால் துன்புறும்போது சமாதான வார்த்தைகள் பேசுவது வீர விரதமல்ல; குறிப்பாக நீ தைத்ய குலத்தில் பிறந்தவன்.

Verse 34

अन्धक उवाच । निर्विण्णोऽस्मि सुरश्रेष्ठ त्रिशूलाऽग्रं समाश्रितः । तस्मात्सूदय मां येन द्रुतं स्यान्मे व्यथाक्षयः

அந்தகன் கூறினான்—ஏ தேவர்களில் சிறந்தவரே! நான் முற்றிலும் சோர்ந்து திரிசூலத்தின் முனையைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கிறேன். ஆகவே என்னை வதையுங்கள்; என் வேதனை விரைவில் நீங்கட்டும்.

Verse 35

श्रीभगवानुवाच । न तेऽस्ति मरणं दैत्य कथंचिच्चिंतितं मया । तेनेत्थं विधृतं व्योम्नि भित्त्वा शूलेन वक्षसि

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஏ தைத்யா! உனக்கு மரணம் இல்லை; இதை நான் தீர்மானித்தேன். ஆகவே திரிசூலத்தால் உன் மார்பைத் துளைத்து உன்னை வானில் இவ்வாறு தாங்கி வைத்தேன்.

Verse 36

तस्मात्त्वं गणतां गच्छ सांप्रतं पापवर्जितः । त्यक्त्वा दानवजं भावं श्रद्धया परया युतः

ஆகவே இப்போது பாவமற்றவனாய் என் கணர்களின் நிலையை அடை. தானவ இயல்பை விட்டு, பரம பக்தி-श्रद्धையுடன் இணைந்திரு.

Verse 37

अन्धक उवाच । गतो मे दानवो भावः सांप्रतं तव किंकरः । भविष्यामि न सन्देहः सत्येनात्मानमालभे

அந்தகன் கூறினான்—என் தானவ இயல்பு இப்போது நீங்கியது; இந்நேரம் நான் உமது பணியாளன். ஐயமில்லை; சத்தியத்தைச் சாட்சியாகக் கொண்டு என்னை உமக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன்.

Verse 38

शंकर उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते वत्स ब्रूहि यत्तेऽभिवांछितम् । प्रार्थयस्व प्रयच्छामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

சங்கரன் கூறினார்—குழந்தையே, நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன். உன் உள்ளத்தின் விருப்பம் என்னவோ சொல்லு. வேண்டு; அது மிக அரிதானதாயினும் நான் அருள்வேன்.

Verse 39

अन्धक उवाच । अनेनैव तु रूपेण शृलाग्रस्थितमत्तनुम् । यो मर्त्योर्च्चां प्रकृत्वा ते स्थापयिष्यति भूतले

அந்தகன் கூறினான்—இதே வடிவில், திரிசூலத்தின் முனையில் நிலைத்துள்ள உமது திருமேனியை அடிப்படையாகக் கொண்டு—எந்த மனிதன் உமக்கு அர்ச்சனை செய்யத் திருவுருவம் செய்து பூமியில் நிறுவுவானோ…

Verse 40

तस्य मोक्षस्त्वया देयो मद्वाक्यात्सुरसत्तम । तथेत्युक्त्वा महेशस्तं शूलाग्रात्प्रमुमोच ह । अस्थिशेषं कृशांगं च चामुण्डासदृशं द्विजाः

தேவர்களில் சிறந்தவரே, என் சொல்லின்படி அவனுக்கு மோட்சம் அருள வேண்டும். அப்போது மகேசன் “ததாஸ்து” என்று கூறி அவனை திரிசூலத்தின் முனையிலிருந்து விடுவித்தான். ஓ இருபிறப்பினரே, அவன் எலும்புச் சிதைவு மட்டுமே மிஞ்சி, ஒல்லியான உடலுடன், சாமுண்டை போன்ற தோற்றமாயிருந்தான்.

Verse 41

ततः स गणतां प्राप्तो गीतं चक्रे मनोहरम् । पुरतो देवदेवस्य पार्वत्याश्च विशेषतः

பின்பு அவன் கணநாதரின் கணமாகும் பதவியை அடைந்து, தேவர்களின் தேவனின் முன்னிலையில்—சிறப்பாக பார்வதியின் சன்னிதியில்—மனம்கவரும் ஸ்துதி பாடினான்.

Verse 42

भृंगवद्रटनं यस्मात्तस्य श्रोत्रसुखा वहम् । भृंगीरिटि इति प्रोक्तस्ततः स त्रिपुरारिणा

அவனுடைய ஒலி தேனீயின் முணுமுணுப்பைப் போலக் காதிற்கு இனிமையாயிருந்ததால், திரிபுராரி சிவன் அவனை “ப்ருங்கீரிடி” என்று அழைத்தார்.

Verse 43

एवं स गणतां प्राप्तो देवदेवस्य शूलिनः । विश्वास्यः सर्वकृत्येषु तत्परं समपद्यत

இவ்வாறு தேவர்களின் தேவனான திரிசூலதாரியின் கணத்துவத்தை அடைந்து, எல்லாப் பணிகளிலும் நம்பிக்கைக்குரியவனாய், அந்தச் சேவையிலேயே முழுதும் ஈடுபட்டான்.

Verse 44

ततःप्रभृति लोकेऽत्र देवदेवो महेश्वरः । तादृशेनैव रूपेण स्थाप्यते भूतले जनैः

அந்த நாள்முதல் இவ்வுலகில் தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன், மக்கள் பூமியில் அதே வடிவிலேயே நிறுவப்படுகிறார்.

Verse 45

प्राप्यतेऽत्र परा सिद्धिस्तत्प्रसादादलौ किकी । कस्यचित्त्वथ कालस्य राज्याद्भ्रष्टो महीपतिः

இங்கே அவன் அருளால் கலியுகத்திலும் பரம சித்தி கிடைக்கிறது; பின்னர் சில காலத்திற்குப் பின் ஒரு மன்னன் தன் அரசிலிருந்து வீழ்ந்தான்.

Verse 46

सुरथाख्यः प्रसिद्धोऽत्र सूर्यवंशसमुद्भवः । ततो वसिष्ठमासाद्य स चात्मीयं पुरो हितम् । प्रोवाच प्रणतो भूत्वा बाष्पव्याकुललोचनः

இங்கே சூரியவம்சத்தில் பிறந்த சுரதன் என்னும் புகழ்பெற்ற மன்னன் இருந்தான். அவன் தன் குலபுரோகிதனான வசிஷ்டரை அணுகி, வணங்கி, கண்ணீர் கலங்கிய கண்களுடன் பேசினான்.

Verse 47

त्वया नाथेन मे ब्रह्मन्संस्थितेनाऽपि शत्रुभिः । बलाच्च यद्धृतं राज्यं मन्द भाग्यस्य सांप्रतम्

ஓ பிராமணரே! நீர் எனக்கு நாதனும் காவலனுமாக இருந்தும், பகைவர்கள் வலுக்கட்டாயமாக என் அரசை பறித்தனர். இப்போது என் அதிர்ஷ்டம் மிக மந்தமாக உள்ளது.

Verse 48

तस्मात्कुरु प्रसादं मे येन मे राज्यसंस्थितिः । भूयोऽपि त्वत्प्रसादेन नान्या मे विद्यते गतिः

ஆகையால் என்மேல் அருள் புரியுங்கள்; அதனால் என் அரசாட்சி உறுதியாக நிலைபெறட்டும். மீண்டும் மீண்டும் கூட உங்கள் அருளாலேயே—எனக்கு வேறு அடைக்கலம் இல்லை.

Verse 49

वसिष्ठ उवाच । यद्येवं ते महाराज मद्वाक्यात्सत्वरं व्रज । हाटकेश्वरजं क्षेत्रं सर्वसिद्धिप्रदायकम्

வசிஷ்டர் கூறினார்—இவ்வாறு என்றால், ஓ மகாராஜா, என் சொல்லின்படி விரைந்து செல். ஹாடகேஸ்வரத்தின் புனிதத் தலம் எல்லாச் சித்திகளையும் அளிப்பது.

Verse 50

तत्र भैरवरूपेण स्थापयित्वा महेश्वरम् । भुजोद्यतोग्रशूलाग्रविद्धान्धककलेवरम्

அங்கே பைரவ ரூபத்தில் மகேஸ்வரனை நிறுவு—அவரது கை உயர்ந்துள்ளது; கொடிய திரிசூலத்தின் முனையால் அந்தகனின் உடல் துளைக்கப்பட்டுள்ளது.

Verse 51

नारसिंहेन मंत्रेण ततः पूजय तं नृप । रक्तपुष्पैस्तथा धूपै रक्तैश्चैवानुलेपनैः

பின்னர், ஓ அரசே, நாரசிம்ஹ மந்திரத்தால் அவரை வழிபடு—சிவப்பு மலர்களால், சிவப்பு தூபத்தால், சிவப்பு அனுலேபனங்களால் (லேபனங்களால்).

Verse 52

ततः सद्वीर्य मासाद्य तेजोवीर्यसमन्वितः । हनिष्यस्यखिलाञ्छत्रूंस्तत्प्रसादादसंशयम्

அப்போது நீ உண்மைப் பராக்கிரமத்தை அடைந்து, தேஜஸும் வலிமையும் உடையவனாய், அவருடைய அருளால் ஐயமின்றி எல்லா பகைவரையும் அழிப்பாய்।

Verse 53

परं शौचसमेतेन संपूज्यो भगवांस्त्वया । अन्यथा प्राप्स्यसे विघ्नान्सत्यमेतन्मयोदितम्

ஆனால் நீ மிகுந்த தூய்மையுடன் பகவானை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் உனக்கு இடையூறுகள் வரும்—இதை நான் உண்மையாகச் சொல்கிறேன்।

Verse 54

अथ तस्य वचः श्रुत्वा स राजा सत्वरं ययौ । तत्र क्षेत्रे ततो देवं स्थापयामास भैरवम्

அவருடைய சொற்களை கேட்ட அரசன் விரைந்து சென்றான்; அப்புனிதத் தலத்தில் பின்னர் பைரவ தேவனை நிறுவினான்।

Verse 55

ततः संपूजयामास नारसिंहेन भक्तितः । मन्त्रेण प्रयतो भूत्वा ब्रह्मचर्यपरायणः

பின்னர் அவன் பக்தியுடன் நரசிம்ஹ மந்திரத்தால் (பைரவனை) முறையாகப் பூஜித்தான்; கட்டுப்பாட்டுடன் பிரம்மச்சரியத்தில் உறுதியாய் இருந்தான்।

Verse 56

ततो दशसहस्रांते तस्य मंत्रस्य संख्यया । भैरवस्तुष्टिमापन्नः प्रोवा च तदनन्तरम्

அந்த மந்திர ஜப எண்ணிக்கை பத்தாயிரம் நிறைவுற்றதும் பைரவர் மகிழ்ந்து, உடனே அதன் பின் உரைத்தார்।

Verse 57

श्रीभैरव उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते राजन्मंत्रेणानेन पूजितः । तस्मात्प्रार्थय यच्चेष्टं येन सर्वं ददाम्यहम्

ஸ்ரீபைரவன் கூறினார்—அரசே, இந்த மந்திரத்தால் நீ வழிபட்டதால் நான் முழுமையாக மகிழ்ந்தேன். ஆகவே உனக்கு விருப்பமானதை வேண்டு; நான் உனக்கு அனைத்தையும் அருள்வேன்।

Verse 58

सुरथ उवाच । शत्रुभिर्मे हृतं राज्यं त्वत्प्रसादात्सुरेश्वर । तन्मे भवतु भूयोऽपि शत्रुभिः परिवर्ज्जितम्

சுரதன் கூறினார்—சுரேஸ்வரா, பகைவர்கள் என் அரசை பறித்தனர். உங்கள் அருளால் அதே அரசு மீண்டும் எனக்குக் கிடைக்கட்டும்; இம்முறை பகைவர்களின் தொல்லையின்றி இருக்கட்டும்।

Verse 59

अन्योऽपि यः पुमानित्थं त्वामिहागत्य पूजयेत् । अनेनैव तु मंत्रेण तस्य सिद्धिस्त्वया विभो

மேலும் யாரேனும் இவ்விதமாக இங்கு வந்து இதே மந்திரத்தால் உம்மை வழிபட்டால், விபோ, உமது அருளால் அவனுக்கு சித்தி கிடைக்கும்।

Verse 60

देया देव सहस्रांते यथा मम सुरेश्वर । तथेति तं प्रतिज्ञाय गतश्चादर्शनं हरः

சுரேஸ்வரா, தேவா, ஆயிரத்தின் முடிவில் எனக்குக் கொடுக்க வேண்டியதை வாக்குறுதியின்படி அருள்வீராக. ‘அப்படியே’ என்று உறுதி செய்து ஹரன் கண்மறைந்தார்।

Verse 61

सुरथोऽपि निजं राज्यं प्राप हत्वा रणे रिपून्

சுரதனும் போரில் பகைவர்களை வென்று அழித்து, தன் அரசை மீண்டும் பெற்றான்।