Adhyaya 244

Verse 1

पैजवन उवाच । एतान्भेदान्मम ब्रूहि विस्तरेण तपोधन । त्वद्वाक्यामृतपानेन तृषा नैव प्रशाम्यति

பைஜவனன் கூறினான்— ஓ தவநிதியே! இவ்வேறுபாடுகளை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லும். உமது வாக்கமுதத்தைப் பருகினாலும் என் தாகம் தணியவில்லை.

Verse 2

गालव उवाच । शृणु विस्तरतो भेदान्पुराणोक्तान्वदामि ते । याञ्छ्रुत्वा मुच्यतेऽवश्यं मनुजः सर्वकिल्बिषात्

காலவன் கூறினான்— கேள்; புராணங்களில் கூறப்பட்ட வேறுபாடுகளை உனக்கு விரிவாகச் சொல்கிறேன். அவற்றைக் கேட்டால் மனிதன் நிச்சயமாக எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 3

पूर्वं तु केशवः पूज्यो द्वितीयो मधुसूदनः । संकर्षणस्तृतीयस्तु ततो दामोदरः स्मृतः

முதலில் கேசவன் வழிபடத்தக்கவன்; இரண்டாவது மதுசூதனன்; மூன்றாவது சங்கர்ஷணன்; அதன் பின் தாமோதரன் என நினைவுகூரப்படுகிறான்.

Verse 4

पंचमो वासुदेवाख्यः षष्ठः प्रद्युम्नसंज्ञकः । सप्तमो विष्णुरुक्तश्चाष्टमो माधव एव च

ஐந்தாவது வாசுதேவன் என அழைக்கப்படுகிறான்; ஆறாவது பிரத்யும்னன் எனப் பெயர்பெற்றவன்; ஏழாவது விஷ்ணு என உரைக்கப்படுகிறான்; எட்டாவது நிச்சயமாக மாதவன்.

Verse 5

नवमोऽनंतमूर्त्तिश्च दशमः पुरुषोत्तमः । अधोक्षजस्ततः पश्चाद्द्वादशस्तु जनार्दनः

ஒன்பதாம் திருவுரு அனந்தமூர்த்தி; பத்தாம் புருஷோத்தமன். அதன் பின் அதோக்ஷஜன்; பன்னிரண்டாம் ஜனார்தனன் என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 6

त्रयोदशस्तु गोविंदश्चतुर्दशस्त्रिविक्रमः । श्रीधरश्च पंचदशो हृषीकेशस्तु षोडशः

பதிமூன்றாம் கோவிந்தன்; பதினான்காம் திரிவிக்ரமன். பதினைந்தாம் ஸ்ரீதரன் எனக் கூறப்படுகிறது; பதினாறாம் ஹ்ருஷீகேசன்.

Verse 7

नृसिंहस्तु सप्तदशो विश्वयोनिस्ततः परम् । वामनश्च ततः प्रोक्त स्ततो नारायणः स्मृतः

பதினேழாம் நரசிம்ஹன்; அதன் பின் விஸ்வயோனி. பின்னர் வாமனன் என அறிவிக்கப்படுகிறது; அதன் பின் நாராயணன் நினைவுகூரப்படுகிறான்.

Verse 9

पुंडरीकाक्ष उक्तस्तु ह्युपेंद्रश्च ततः परम् । हरिस्त्रयोविंशतिमः कृष्णश्चांत्य उदाहृतः

புண்டரீகாக்ஷன் எனக் கூறப்படுகிறது; அதன் பின் உபேந்திரன். இருபத்திமூன்றாம் ஹரி; இறுதியாக கிருஷ்ணன் என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 10

मूर्त्तयस्तिथिनान्म्यः स्युरेकादश्यः सदैव हि । संवत्सरेण पूज्यंते चतुर्विंश तिमूर्तयः

இந்த மூர்த்திகள் திதி-நாமங்களோடு இணைந்தவை; குறிப்பாக ஏகாதசிகள் எப்போதும் (அவற்றின்) சிறப்பு காலங்கள். இவ்வாறு ஒரு ஆண்டில் இருபத்திநான்கு மூர்த்திகள் வழிபடப்படுகின்றன.

Verse 11

देवावताराश्च तथा चतुर्विंशतिसंख्यकाः । मासा मार्गशिराद्याश्च मासार्द्धाः पक्षसंज्ञकाः

அதேபோல் தேவாவதாரங்களும் இருபத்துநான்கு என எண்ணப்படுகின்றன. மார்கசீர்ஷம் முதலான மாதங்களும், ‘பக்ஷம்’ எனப்படும் அரைமாதங்களும் இப்புனித ஒழுங்கில் கணக்கிடப்படுகின்றன.

Verse 12

अधीशसहितान्नित्यं पूजयन्भक्तिमान्भवेत् । चतुर्विंशतिसंज्ञं च चतुष्टयमुदाहृतम्

அதிபதியான ஈசனுடன் சேர்த்து தினமும் அவர்களை வழிபட்டால் பக்தியுடையவன் ஆவான். இந்த நால்வகைத் தொகுதி ‘இருபத்துநான்கு’ என்ற பெயரால் அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 13

एतच्चतुष्टयं नृणां धर्मकामार्थमोक्षदम् । यः शृणोति नरो भक्त्तया पठेद्वापि समाहितः

இந்த நால்வகைத் தொகுதி மனிதர்க்கு தர்மம், காமம், அர்த்தம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றை அளிக்கும். பக்தியுடன் கேட்பவனும், ஒருமனத்துடன் பாராயணம் செய்வவனும் அதன் பலனை அடைவான்.

Verse 14

भूतसर्गस्य गोप्ताऽसौ हरिस्तस्य प्रसीदति

உயிர்களின் படைப்பை காக்கும் அந்த ஹரி, அத்தகைய மனிதனுக்கு அருள்புரிவான்.

Verse 244

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्य शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये शालिग्रामशिलासुमूर्त्त्युत्पत्तिवर्णनंनाम चतुश्चत्वारिंशदुत्तरद्वि शततमोध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில்—ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யம், சேஷசாயீ உபாக்யானம், பிரம்மா-நாரத உரையாடல், சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யம் ஆகியவற்றில்—‘சாலிக்ராம சிலையின் மங்கள வடிவங்கள் தோன்றிய விதத்தின் வருணனை’ எனப் பெயருடைய 244ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.