Adhyaya 11

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । चमत्कारः कथं राजा मुक्तः कुष्ठेन सूतज । कथं तेन तपस्तप्तं कियत्कालं च भूभुजा

ரிஷிகள் கூறினர்— ஓ சூதபுத்ரா! எந்த அதிசயத்தால் அரசன் குஷ்டத்திலிருந்து விடுபட்டான்? அந்த அரசன் எவ்வாறு தவம் செய்தான், எத்தனை காலம் செய்தான்?

Verse 2

कतमे ब्राह्मणास्ते वै शंखतीर्थं प्रदर्शितम् । यैस्तस्य रोगमुक्त्यर्थं दुःखितस्य महात्मनः

அவனுக்கு சங்கதீர்த்தத்தை காட்டிய அந்தப் பிராமணர்கள் யார்? துயருற்ற அந்த மகாத்மாவை நோயிலிருந்து விடுவிக்கவே அவர்கள் அதை வெளிப்படுத்தினார்களே?

Verse 3

कतमं शंखतीर्थं तत्कस्मिन्स्थाने व्यवस्थितम् । किंप्रभावं च निःशेषं सर्वं विस्तरतो वद

அந்த சங்கதீர்த்தம் எது, அது எந்த இடத்தில் நிறுவப்பட்டுள்ளது? அதன் மகிமை என்ன—அனைத்தையும் முழுமையாக விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 4

सूत उवाच । अहं वः कीर्तयिष्यामि कथामेतां मनोहराम् । सर्वपापहरां विप्राश्चमत्कारनृपोद्भवाम्

சூதர் கூறினார்—ஓ விப்ரர்களே, நான் உங்களுக்கு இந்த மனோகரமான கதையைப் பாடி உரைப்பேன்; இது எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும், சமத்கார அரசனிடமிருந்து தோன்றியது.

Verse 5

स भ्रांतः सर्वतीर्थानि प्रभासाद्यानि कृत्स्नशः । तपस्वी नियताहारो भिक्षान्नकृतभोजनः

அவன் பிரபாசம் முதலான எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் முழுமையாகச் சுற்றித் திரிந்தான்; தவசியாக, அளவான உணவுடன், பிச்சையால் கிடைத்த அன்னமே உண்டு வாழ்ந்தான்.

Verse 6

पृच्छमानो भिषग्मुख्यानौषधानि मुहुर्मुहुः । मंत्रान्मंत्रविदश्चैव रोगनाशाय नित्यतः

அவன் மீண்டும் மீண்டும் சிறந்த வைத்தியர்களிடம் மருந்துகளைப் பற்றி கேட்டான்; அதுபோல மந்திரவிதர்களிடமும் மந்திரங்களை கேட்டான்—எப்போதும் நோய் நாசத்திற்காகவே.

Verse 7

न लेभे किंचिदिष्टं वा स मंत्रं भेषजं च वा । तीर्थं वा नृपशार्दूलो येन स्याद्व्याधिसंक्षयः

அரசர்களில் புலியான அந்த நரபதி, விரும்பத்தக்க எதையும் பெறவில்லை—மந்திரமோ, மருந்தோ, தீர்த்தமோ இல்லை—அதனால் அவன் நோய் முற்றிலும் ஒழியுமாறு.

Verse 9

निवासमकरोत्तस्मिन्क्षेत्रे पुण्यतमे चिरम् । शीर्णपर्णफलाहारो भूमौ शेते सदा निशि । अन्य स्याऽन्यस्य वृक्षस्य मदाहंकारवर्जितः

அவன் அந்த மிகப் புண்ணியமான க்ஷேத்திரத்தில் நீண்ட காலம் வாசம் செய்தான். உதிர்ந்த இலைகளும் கனிகளும் உணவாகக் கொண்டு, இரவில் எப்போதும் தரையில் படுத்தான்; ஒரு மரத்திலிருந்து மற்றொரு மரத்திற்குச் சென்று, மதமும் அகங்காரமும் இன்றித் திகழ்ந்தான்.

Verse 10

ततः कतिपयाहस्य भ्रममाणो महीपतिः । सोऽपश्यद्ब्राह्मणश्रेष्ठांस्तीर्थयात्राश्रयान्बहून्

பின்னர் சில நாட்கள் அலைந்த அந்த மஹீபதி, தீர்த்தயாத்திரையை அடைக்கலமாகக் கொண்ட பல சிறந்த பிராமணர்களைக் கண்டான்.

Verse 11

इति श्रीस्कांदे महापुराणएकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शंखतीर्थोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णने चमत्कारभूपतिना व्राह्मणेभ्यो नगरदानवर्णनंनामैकादशोऽध्यायः

இவ்வாறு, ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பிரிவாக சங்கதீர்த்தத்தின் தோற்றமும் மாஹாத்ம்யமும் கூறும் பகுதியில், ‘சமத்கார மன்னன் பிராமணர்களுக்கு நகரதானம் அளித்ததின் வருணனை’ எனும் பதினொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 13

अस्ति कश्चिदुपायोऽत्र दैवो वा मानुषोऽपि वा । भेषजं वाऽथ मंत्रो वा येन कुष्ठं प्रशाम्यति

“இங்கே ஏதாவது வழி உள்ளதா—தெய்வீகமோ மனிதமோ—மருந்தாகவோ மந்திரமாகவோ—இதனால் இந்த குஷ்டம் தணியுமாறு?”

Verse 15

अथवा वित्थ नो यूयं त्यक्ष्यामीह कलेवरम् । प्रविश्याग्निं जलं वाऽपि भक्षयित्वाऽथ वा विषम्

அல்லது உங்களுக்கு எந்த வழியும் தெரியாவிட்டால், நான் தீயிலோ நீரிலோ இறங்கியோ, அல்லது நஞ்சருந்தியோ இங்கேயே என் உயிரை மாய்த்துக் கொள்வேன்.

Verse 16

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सर्वे ते द्विजसत्तमाः । प्रोचुः कृपासमाविष्टास्ततस्तं पृथिवीश्वरम्

அவனது அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு, கருணை கொண்ட அந்த அந்தணச் சான்றோர்கள் அனைவரும் அப்பூவுலக வேந்தனிடம் கூறினர்.

Verse 17

अस्ति पार्थिवशार्दूल स्थानादस्माददूरतः । शंखतीर्थमिति ख्यातं सर्वरोगक्षयावहम्

அரசர்களில் சிறந்தவனே! இவ்விடத்திற்கு அருகிலேயே 'சங்கதீர்த்தம்' என்று புகழ்பெற்றதும், அனைத்து நோய்களையும் தீர்க்கவல்லதுமான ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது.

Verse 18

ये नरा व्याधिना ग्रस्ताः काणाश्चांधास्तथा जडाः । हीनांगाश्चाऽधिकांगाश्च कुरूपा विकृताननाः

நோயால் பீடிக்கப்பட்டவர்கள், ஒற்றைக் கண்ணுடையோர், பார்வையற்றோர், மந்த புத்தியுடையோர், உறுப்பு குறைந்தோர் அல்லது கூடுதல் உறுப்புடையோர், அழகற்றோர் மற்றும் விகாரமான முகமுடையோர்—

Verse 19

तेऽपि चैत्रस्य कृष्णादौ स्नातास्तत्राकृताशनाः । भवंति नीरुजः सद्यश्चित्रासंस्थे निशाकरे

அவர்களும் சித்திரை மாதத் தேய்பிறையின் தொடக்கத்தில் உண்ணா நோன்பிருந்து, சந்திரன் சித்திரை நட்சத்திரத்தில் இருக்கும் வேளையில் அங்கு நீராடினால், உடனடியாக நோயற்றவராவார்கள்.

Verse 20

अस्माभिः शतशो दृष्टा द्वादशार्कसमप्रभाः । कामदेवसमाकारास्तेजोवीर्यसमायुताः

நாங்கள் நூற்றுக்கணக்காகக் கண்டோம்—பன்னிரண்டு சூரியர்களைப் போல ஒளிவீசுவோர், காமதேவனைப் போன்ற அழகிய உருவத்தோர், தேஜஸும் வீர்யமும் நிறைந்தோர்.

Verse 21

राजोवाच । शंखतीर्थं कथं ज्ञेयं मया ब्राह्मणसत्तमाः । कथं चैव समुत्पन्नं वदध्वं मम विस्तरात्

அரசன் கூறினான்—ஓ பிராமணச் சிறந்தோர்களே, சங்கதீர்த்தத்தை நான் எவ்வாறு அறிய வேண்டும்? அது எவ்வாறு தோன்றியது? எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 22

ब्राह्मणा ऊत्रुः । आसीत्पूर्वं मुनिश्रेष्ठो लिखिताख्यो महीतले । शांडिल्यस्य मुनेः पुत्रस्तपोवीर्यसमन्वितः

பிராமணர்கள் கூறினர்—முன்னொரு காலத்தில் பூமியில் ‘லிகித’ எனும் முனிச் சிறந்தவர் இருந்தார்; அவர் முனி சாண்டில்யரின் புதல்வர், தவவலத்தால் நிறைந்தவர்.

Verse 23

अथ तस्यानुजो जज्ञे शंखाख्यो धर्मशास्त्रवित् । कन्दमूलफलाहारः सदैव तपसि स्थितः

பின்னர் அவருக்கு இளைய சகோதரனாக ‘சங்கு’ பிறந்தான்—தர்மசாஸ்திரங்களை அறிந்தவன்; கிழங்கு-வேர்-பழங்களை உணவாகக் கொண்டு எப்போதும் தவத்தில் நிலைத்திருந்தான்.

Verse 24

कस्यचित्त्वथ कालस्य लिखितस्याऽश्रमं ययौ । शंखः स्वादुफलार्थाय पीडितोतिबुभुक्षया

ஒரு காலத்தில் மிகுந்த பசியால் வாடிய சங்கு, இனிய பழங்களை நாடி லிகிதரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 25

स शून्यमाश्रमं प्राप्य लिखितस्य महात्मनः । आत्मीयानीति मन्वानः फलानि जगृहे ततः

அவன் மகாத்மா லிகிதரின் ஆசிரமத்தை அடைந்து, அது வெறுமையாக இருப்பதைக் கண்டு, ‘இவை எனக்கே உரியவை போல’ என்று எண்ணி அப்பொழுது கனிகளை எடுத்தான்।

Verse 26

भक्षयामास भूरीणि पक्वानि मधुराणि च । एतस्मिन्नन्तरे प्राप्तो लिखितः शिष्यसंयुतः

அவன் பல பழுத்த இனிய கனிகளை உண்டான். அதற்கிடையில் சீடனுடன் லிகிதர் அங்கே வந்து சேர்ந்தார்।

Verse 27

स गृहीतफलं दृष्ट्वा शंखं प्रोवाच कोपतः

கனிகள் எடுத்ததைப் பார்த்து, அவர் கோபத்துடன் சங்கனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 28

अदत्तानि मया पाप फलानि हृतवानसि । कस्मात्त्वं चौर्यरूपेण नानुबन्धमवेक्षसे

“ஓ பாவி! நான் அளிக்காத கனிகளை நீ எடுத்தாய். திருடனின் வடிவில் இருந்து, பின்வரும் விளைவுகளை ஏன் எண்ணுவதில்லை?”

Verse 29

शंख उवाच । सत्यमेतद्द्विजश्रेष्ठ यत्त्वया परिकीर्तितम् । फलानि प्रगृहीतानि विजनेऽत्र तवाश्रमे

சங்கன் கூறினான்— “ஓ த்விஜசிரேஷ்டரே! நீங்கள் உரைத்தது உண்மையே. இவ்வெறுமையான இடத்தில், உங்கள் ஆசிரமத்தில், நான் கனிகளை எடுத்தேன்.”

Verse 30

तस्मात्कुरु यथार्हं मे निग्रहं चौर्यसंभवम् । इह लोकः परश्चैव येन मे स्यात्सुखावहः

ஆகையால் என் இத்திருட்டினால் உண்டான குற்றத்திற்கேற்ற தண்டனை/கட்டுப்பாட்டை என்மேல் விதியுங்கள்; அதனால் இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும் எனக்கு மங்களமும் நலனும் தருவதாகட்டும்।

Verse 31

ततः स हस्तमादाय हस्ते शंखस्य तत्क्षणात् । चकर्त कोपमाविष्टो वार्यमाणोऽपि तापसैः

பின்பு அவன் சங்கனின் கையைப் பிடித்து, உடனே கோபத்தில் மூழ்கி—தபஸ்விகள் தடுத்தும்—அக்கையை வெட்டித் துண்டித்தான்।

Verse 32

छिन्नहस्तोऽपि शंखस्तु तपश्चक्रे सुदारुणम् । विशेषेण समासाद्य स्वाश्रमे भूय एव तु

கை துண்டிக்கப்பட்டபோதும் சங்கன் மிகக் கடுமையான தவம் செய்தான்; தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பி, சிறப்பாக மேலும் தீவிரமாக அதை மேற்கொண்டான்।

Verse 33

ततस्तुष्टो महादेवस्तस्य कालेन केन चित् । प्रोवाच दर्शनं गत्वा तं च शंखमुनीश्वरम्

பின்னர் சில காலத்திற்குப் பின் மகாதேவன் அவன்மேல் திருப்தியடைந்தான்; அவனிடம் வந்து தரிசனம் அளித்து, அந்த முனிவர்தலைவன் சங்கனிடம் உரைத்தான்।

Verse 34

महेश्वर उवाच । भोभो मुने महासत्त्व दुष्करं कृतवानसि । वरं गृहाण मत्तस्त्वं मनसा समभीप्सितम्

மகேஸ்வரன் கூறினான்—ஓ ஓ முனியே, மஹாசத்துவனே! நீ மிகக் கடினமான காரியத்தை நிறைவேற்றினாய். என் இடமிருந்து உன் மனம் உண்மையாக விரும்பும் வரத்தை ஏற்றுக்கொள்।

Verse 35

शंख उवाच । यदि तुष्टोसि मे देव वरं चेद्यच्छसि प्रभो । स्यातां मे तादृशौ हस्तौ भूयोऽपि सुरसत्तम

சங்கு கூறினான்—ஹே தேவா! நீர் என்மேல் திருப்தியாயிருந்து, ஆண்டவா வரம் அளிக்க விரும்பினால், ஹே தேவர்களில் சிறந்தவரே, எனக்கு முன்புபோலவே இரு கைகளும் மீண்டும் உண்டாகட்டும்।

Verse 36

तथेदं मम नामांकं तीर्थं स्यात्सुरसत्तम । विख्यातं सर्वलोकेषु सर्वपापहरं नृणाम्

அவ்வாறே ஹே தேவர்களில் சிறந்தவரே, இந்தத் தீர்த்தம் என் பெயராலேயே அழைக்கப்படட்டும். இது எல்லா உலகங்களிலும் புகழ்பெற்று, மனிதர்களின் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும்।

Verse 37

हीनांगो वाधिकांगो वा व्याधिना ग्रस्त एव च । अत्र स्नानं करोत्याशु स भूयः स्यात्पुनर्नवः

ஒருவன் உறுப்புக் குறைவானவனாக இருந்தாலும், கூடுதல் உறுப்புடையவனாக இருந்தாலும், நோயால் பீடிக்கப்பட்டவனாக இருந்தாலும்—இங்கே நீராடினால் அவன் விரைவில் மீண்டும் புதிதுபோல், முழுமை பெற்றவனாக ஆகிறான்।

Verse 38

भगवानुवाच । एतत्तीर्थं तु विख्यातं तव नाम्ना भविष्यति । अद्यप्रभृति विप्रेन्द्र देहिनां पापनाशनम्

பகவான் கூறினார்—ஹே பிராமணர்களில் சிறந்தவரே! இந்தத் தீர்த்தம் உன் பெயராலேயே புகழ்பெறும். இன்றுமுதல் இது உடல் கொண்ட உயிர்களின் பாவங்களை அழிக்கும்.

Verse 39

हीनांगो वाधिकांगो वा योऽत्र स्नानं करिष्यति । चैत्रे शुक्ले निराहारश्चित्रासंस्थे निशाकरे । सुवर्णांगः स तेजस्वी भविष्यति न संशयः

உறுப்புக் குறைவானவனாக இருந்தாலும், கூடுதல் உறுப்புடையவனாக இருந்தாலும்—யார் இங்கே நீராடுகிறாரோ, சைத்ர மாத சுக்லபட்சத்தில் உபவாசமிருந்து, சந்திரன் சித்ரா நட்சத்திரத்தில் இருக்கும் போது—அவன் பொன்னுறுப்புடையவனாகவும் ஒளிமிக்கவனாகவும் ஆகுவான்; ஐயமில்லை।

Verse 40

सकामो यदि विप्रेंद्र ध्यायमानः सुरूपताम् । निष्कामो वा परं स्थानं गमि ष्यति शिवात्मकम्

ஓ பிராமணத் தலைவனே! ஆசையுடன் அழகைத் தியானித்து இதைச் செய்பவன் அழகிய உருவம் பெறுவான்; ஆசையற்றவன் சிவச்வரூபமான பரமபதத்தை அடைவான்।

Verse 41

अत्र श्राद्धे कृते ब्रह्मंश्चतुर्दश्यां निशाकरे । चित्रास्थिते प्रयास्यंति पितरस्तृप्तिमुत्तमाम्

ஓ பிராமணரே! இங்கு சதுர்தசி நாளில், சந்திரன் சித்ரா நட்சத்திரத்தில் நிலைத்திருக்கையில் சிராத்தம் செய்தால், பித்ருக்கள் உத்தமமான திருப்தியை அடைவார்கள்।

Verse 42

अद्यैव विप्रशार्दूल चैत्रशुक्लांत उत्तमः । अपराह्णे निशानाथश्चित्रायोगं प्रयास्यति

ஓ பிராமணப் புலியே! இன்று தான் சைத்ர சுக்லபக்ஷத்தின் சிறந்த முடிவில், பிற்பகலில், இரவின் நாதன் சந்திரன் சித்ரா-யோகத்தில் புகுவான்।

Verse 43

तत्रोपवासयुक्तस्य सम्यक्स्नातस्य तत्क्षणात् । स्यातां हस्तौ सुरूपाढ्यौ यथा पूर्वं तथा हि तौ

அங்கே உபவாசம் இருந்து முறையாக நீராடியவனுக்கு, அதே கணத்தில், இரு கைகளும் அழகிய வடிவம் பெறும்—முன்பு இருந்ததுபோலவே மீண்டும் ஆகும்।

Verse 44

एवमुक्त्वा स भगवांस्ततश्चादर्शनं गतः । शंखोऽपि कुतपे काले तत्र स्नानमथाकरोत्

இவ்வாறு கூறி அந்த பகவான் பின்னர் கண்மறைந்தார். அதன் பின் சங்கனும் குதப காலத்தில் அங்கே நீராடினான்।

Verse 45

ततश्च तत्क्षणाज्जातौ हस्तौ तस्य यथा पुरा । रक्तोत्पलनिभौ कांतौ मत्स्यचिह्नेन चिह्नितौ

அந்தக் கணமே அவனுடைய இரு கைகளும் முன்புபோலவே மீண்டும் தோன்றின—செங்கமலம்போல் அழகியவை, மீன்-சின்னத்தால் குறியிடப்பட்டவை।

Verse 46

ब्राह्मणा ऊचुः । एवं तद्धरणीपृष्ठे तीर्थं जातं नृपोत्तम । प्रभावाद्देवदेवस्य चंद्रांकस्य शुभावहम्

பிராமணர்கள் கூறினர்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! இவ்வாறு பூமியின் மேற்பரப்பில் ஒரு தீர்த்தம் தோன்றியது; தேவர்களின் தேவனான சந்திராங்கனின் தெய்வீகப் பிரபாவத்தால் அது மங்களமும் நன்மையும் தருவது।

Verse 47

तस्मात्त्वमपि राजेंद्र तत्र स्नानं समाचर । चैत्रे शुक्लचतुर्दश्यां चित्रासंस्थे निशाकरे

ஆகையால், அரசர்களின் தலைவனே! நீயும் அங்கே நீராடுவாயாக—சைத்ர மாதத்தின் சுக்ல சதுர்தசியன்று, சந்திரன் சித்ரா நட்சத்திரத்தில் நிலைபெறும் போது।

Verse 48

भविष्यसि न संदेहः सर्वरोगविवर्जितः । वयं ते दर्शयिष्यामः प्राप्ते काले यथोदिते

நீ நிச்சயமாக எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபடுவாய். கூறியபடியே, உரிய காலம் வந்தபோது நாங்கள் உன்னை அழைத்துச் சென்று (விதியும் இடமும்) காட்டுவோம்।

Verse 49

सूत उवाच । ततः कतिपयाहेन चैत्रकृष्णादिरागतः । चित्रासंस्थे निशानाथे संप्राप्ता च चतुर्दशी

சூதர் கூறினார்—சில நாட்கள் கழிந்தபின் சைத்ர மாதத்தின் கிருஷ்ண பக்ஷம் வந்தது; சந்திரன் சித்ராவில் நிலைபெற்றபோது சதுர்தசி திதியும் வந்தடைந்தது।

Verse 50

ततस्ते ब्राह्मणा भूपं समादाय च तत्क्षणात् । शंखतीर्थं समुद्दिश्य गतास्तस्य हितैषिणः

அப்போது அந்தப் பிராமணர்கள் அரசனின் நலனை நாடி, உடனே அரசனை உடன் அழைத்து சங்கத் தீர்த்தத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டனர்.

Verse 51

ततः स मनसि ध्यात्वा कुष्ठव्याधिपरिक्षयम् । स्नानं चक्रे यथान्यायं श्रद्धया परया युतः

பின்னர் அவர் மனத்தில் குஷ்டநோய் முழுதும் அழிவதைத் தியானித்து, உன்னதமான நம்பிக்கையுடன் விதிப்படி நீராடினார்.

Verse 52

ततः कुष्ठविनिर्मुक्तो द्वादशार्कसमप्रभः । निष्क्रांतः सलिलात्तस्माद्धर्षेण महतान्वितः

அப்போது அவர் குஷ்டத்திலிருந்து விடுபட்டு, பன்னிரண்டு சூரியர்களைப் போல ஒளிவீசி, பேரானந்தத்துடன் அந்த நீரிலிருந்து வெளிவந்தார்.

Verse 53

ततः प्रणम्य तान्सर्वान्ब्राह्मणान्वेदपारगान् । कृतांजलिपुटो भूत्वा वाक्यमेतदुवाच ह

பின்னர் அவர் வேதங்களில் தேர்ந்த அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரையும் வணங்கி, கைகூப்பி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

Verse 54

प्रसादेन हि युष्माकं मुक्तोऽहं ब्राह्मणोत्तमाः । कुष्ठव्याधेर्महाकालं गर्हितोस्म्येव देहिनाम्

‘பிராமணோத்தமர்களே! உங்கள் அருளால் நான் குஷ்டநோயிலிருந்து விடுபட்டேன்; இது நீண்டகாலம் கொடிய துன்பம் தருவது, உடலுடையோரிடையே இகழப்படுவது.’

Verse 55

तस्मान्नाहं करिष्यामि राज्यं ब्राह्मणसत्तमाः । तीर्थेऽत्रैवाधुना नित्यं चरिष्यामि महत्तपः

ஆகையால், ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, இனி நான் அரசாட்சியை நாடமாட்டேன். இத்தீர்த்தத்திலேயே இன்றுமுதல் நித்தம் மகத்தான தவம் புரிவேன்.

Verse 56

एतद्राज्यं च देशं च हस्त्यश्वादि तथापरम् । यत्किंचिद्विद्यते मह्यं तद्गृह्णंतु द्विजोत्तमाः

இந்த அரசும், இந்த நாடும், யானை-குதிரை முதலியனவும், எனக்குள்ள அனைத்தும்—இவற்றையெல்லாம் இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளட்டும்.

Verse 57

ममैवानुग्रहार्थाय दयां कृत्वा बृहत्तराम् । दीनस्य भक्तियुक्तस्य विरक्तस्य विशेषतः

எனக்கு அருள் கிடைக்கும்படியாக தயை செய்து மேலும் பெருங்கருணை புரியுங்கள்—விசேஷமாக துன்புற்ற, பக்தியுடைய, பற்றற்ற என்மேல்.

Verse 58

ब्राह्मणा ऊचुः । न वयं रक्षितुं शक्ता राज्यं पार्थिवसत्तम । तत्किं तेन गृहीतेन येन स्याद्राज्यविप्लवः

பிராமணர்கள் கூறினர்—ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, நாங்கள் அரசை காக்க இயலாதவர்கள். அப்படியிருக்க, நாட்டில் குழப்பம் உண்டாகுமாறு அதை ஏற்றுக்கொள்வதில் என்ன பயன்?

Verse 59

जामदग्न्येन रामेण पुरा दत्ता वसुन्धरा । त्रिःसप्त क्षत्रियैर्हीनां कृत्वास्माकं नृपोत्तम

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, முற்காலத்தில் ஜாமதக்ன்ய ராமன் (பரசுராமன்) க்ஷத்திரியர்களை இருபத்தொன்று முறை ஒழித்து, இந்தப் பூமியை எங்களுக்கு தானமாக அளித்தான்.

Verse 60

सा भूयोपि हृताऽस्माकं क्षत्रियैर्बलवत्तरैः । तिरस्कृत्य द्विजान्सर्वांल्लीलयापि मुहुर्मुहुः

மீண்டும் மீண்டும் வலிமைமிக்க க்ஷத்திரியர்கள் அதை எங்களிடமிருந்து பறித்தனர்; எல்லா த்விஜர்களையும் இகழ்ந்து, விளையாட்டாகவேனும் அடிக்கடி அவமதித்தனர்.

Verse 61

राजोवाच । अहं वः प्रकरिष्यामि रक्षां ब्राह्मणसत्तमाः । तपस्थितोऽपि कार्येऽत्र न भीः कार्या कथंचन

அரசன் கூறினான்— ஓ பிராமணச் சிறந்தோர்களே! உங்களுக்குப் பாதுகாப்பை நான் ஏற்பாடு செய்வேன். நான் தவத்தில் நிலைத்திருந்தாலும், இவ்விஷயத்தில் நீங்கள் எவ்விதத்திலும் அஞ்ச வேண்டாம்.

Verse 62

ब्राह्मणा ऊचुः । अवश्यं यदि ते श्रद्धा विद्यते दानसंभवा । क्षेत्रेऽत्रापि महापुण्ये कृत्वा देहि पुरोत्तमम्

பிராமணர்கள் கூறினர்— தானமாகப் பழுக்கும் உண்மையான श्रद्धை உமக்குள் உறுதியாக இருந்தால், இம்மகாபுண்யக் க்ஷேத்திரத்தில் ஒரு சிறந்த புரத்தை அமைத்து எங்களுக்கு அளியுங்கள்.

Verse 63

सर्वेषां ब्राह्मणेंद्राणां प्राकारपरिखान्वितम् । सुखेन येन तिष्ठामः स्नात्वा तीर्थैः पृथग्विधैः । गृहस्थधर्मिणः सर्वे स्वाध्यायनिरता सदा

அனைத்து பிராமணேந்திரர்களுக்கும் மதில்களும் அகழிகளும் உடைய ஒரு புரம் இருக்க வேண்டும்; பலவகை தீர்த்தங்களில் நீராடி நாம் இன்பமாகத் தங்கிட வேண்டும்; நாம் அனைவரும் கிருஹஸ்த தர்மத்தில் நிலைத்து எப்போதும் ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டிருப்போம்.

Verse 64

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा स महीपालस्तथेत्युक्त्वा प्रहर्षितः । नगरं कल्पयामास स्थाने तत्र महत्तमम्

சூதர் கூறினார்— அதைக் கேட்ட அரசன் மிக மகிழ்ந்து ‘ததாஸ்து’ என்று சொல்லி, அதே இடத்தில் ஒரு மாபெரும் நகரை நிறுவச் செய்தான்.

Verse 65

प्राकारेण सुतुंगेन परिखाद्येन सर्वतः । आयामव्यासतश्चैव क्रोशमात्रं मनोहरम्

அந்நகரம் எல்லாத் திசைகளிலும் உயர்ந்த மதிலாலும் அகழி முதலியவற்றாலும் சூழப்பட்டு, நீளமும் அகலமும் ஒரு குரோச அளவு விரிந்து, மிக மனோகரமாக இருந்தது।

Verse 66

त्रिकचत्वरसंशुद्धं शोभितं सर्वतो ध्वजैः । प्रासादैः प्रोन्नतैः कान्तैः समंतात्सुधया वृतैः

மூன்று மற்றும் நான்கு சந்திப்புகள் தூய்மைப்படுத்தப்பட்டு, எல்லாத் திசைகளிலும் கொடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சுற்றிலும் உயர்ந்த, அழகிய, ஒளிரும் சுண்ணாம்பு பூசப்பட்ட மாளிகைகளால் சூழப்பட்டிருந்தது।

Verse 67

मत्तवारणकोपेतैर्बहुभिर्भूभिरेव च । संपूर्णं सत्यकामाद्यैः साधुलोकप्रशंसितैः

அந்நகரம் மதயானைகளுடன் கூடிய பல அரசர்களால் நிரம்பி, சத்தியகாமன் முதலிய நீதிமான அரசர்களால் நிறைவு பெற்று, சாதுமக்களால் புகழப்பட்டது।

Verse 68

ततो गृहाणि सर्वाणि पूरयित्वा स भूमिपः । सुवर्णमणिमुक्तादिपदार्थैरपरैरपि

பின்னர் அந்த மன்னன் எல்லா வீடுகளையும் பொன், மணிகள், முத்துகள் முதலியனவும் பிற மதிப்புமிக்க பொருட்களாலும் நிரப்பினான்।

Verse 69

ब्राह्मणेभ्यः कुलीनेभ्यो वेदविद्भ्यो विशेषतः । श्रोत्रियेभ्यश्च दांतेभ्यः स तु श्रद्धासमन्वितः

அவன் श्रद्धையுடன், குறிப்பாக குலீனரான வேதவித்துப் பிராமணர்களுக்கும், மேலும் ஶ்ரோத்ரியர்களுக்கும் தாந்தர்களுக்கும் (அடக்கமுடையோருக்கும்) தானம் அளித்தான்।

Verse 70

यथाज्येष्ठं यथाश्रेष्ठं प्रक्षाल्य चरणौ ततः । शास्त्रोक्तेन विधानेन प्रददौ द्विजसत्तमाः

பின்னர் மூத்தமைவும் மேன்மையும் உள்ள வரிசைப்படி அவர்களின் திருவடிகளைத் துவைத்து, சாஸ்திரம் கூறிய முறையின்படி இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களுக்கு தானம் அளித்தான்।

Verse 97

ततश्च पार्थिवश्रेष्ठो वैराग्यं परमं गतः । एकाकी यतचित्तात्मा सर्वसत्त्वविराजिते

அதன்பின் அரசர்களில் சிறந்தவன் பரம வைராக்யத்தை அடைந்தான்; தனித்திருந்து, மனமும் ஆத்மாவும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டவனாய், எல்லா உயிர்களாலும் ஒளிரும் இடத்தில் தங்கினான்।