Adhyaya 152

Verse 1

ऋषय ऊचुः । असंख्यातानि तीर्थानि त्वयोक्ता न्यत्र सूतज । देवमानुषजातानि देवतायतनानि च । तथा वानरजातानि राक्षसस्थापितानि च

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதபுத்ரா! நீ மற்ற இடங்களில் எண்ணற்ற தீர்த்தங்களை உரைத்தாய்—தேவர்கள், மனிதர்கள் தொடர்புடையவை, தேவதாலயங்களும்; அதுபோல வானர குலத்துடன் சேர்ந்தவை, ராக்ஷசர்கள் நிறுவியவையும்।

Verse 2

सूतपुत्र वदास्माकं यैर्दृष्टैः स्पर्शितैरपि । सर्वेषां लभ्यते पूर्णं फलं चेप्सितमत्र च

ஓ சூதபுத்ரா! எங்களுக்குச் சொல்வாயாக—எந்த தீர்த்தங்களை வெறும் தரிசனத்தாலோ, அல்லது தொடுதலாலோ கூட, அனைவரும் முழுப் பலனைப் பெறுகின்றனர்; இங்கேயே விரும்பிய வரமும் கிடைக்கிறது?

Verse 3

सूत उवाच । सत्यमेतन्महाभागास्तत्र संख्या न विद्यते । तीर्थानां चैव लिंगानामाश्र माणां तथैव च

சூதன் கூறினான்—ஓ மகாபாக்ய ரிஷிகளே! இது உண்மை; அங்கே அவற்றிற்கு எண்ணிக்கை இல்லை—தீர்த்தங்களுக்கும், சிவலிங்கங்களுக்கும், அதுபோல ஆசிரமங்களுக்கும்।

Verse 4

तत्र यः कुरुते स्नानं शंखतीर्थे समाहितः । एकादश्यां विशेषेण सर्वेषां लभते फलम्

அங்கே சங்கதீர்த்தத்தில் ஒருமனத்துடன் நீராடுபவன், குறிப்பாக ஏகாதசி நாளில், எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனையும் பெறுவான்।

Verse 5

यः पश्यति नरो भक्त्या तत्रैकादशरुद्रकम् । सिद्धेश्वरसमं तेन दृष्टाः सर्वे महेश्वराः

பக்தியுடன் அங்கே சித்தேஸ்வரனுக்கு ஒப்பான அந்த ஏகாதச-ருத்ரகத்தை தரிசிப்பவன், அந்த தரிசனத்தால் எல்லா மகேஸ்வர ரூபங்களையும் தரிசித்ததுபோல் ஆகிறான்।

Verse 6

यः पश्यति वटादित्यं षष्ठ्यां चैत्रे विशेषतः । भास्कराकृत्स्नशो दृष्टास्तेन तत्रहि संस्थिताः

சைத்ர மாதத்தின் ஷஷ்டி திதியில் சிறப்பாக வட்டாதித்யனை தரிசிப்பவன், முழு பாஸ்கரனையே தரிசித்தவனாகிறான்; ஏனெனில் அங்கே சூரியனின் எல்லா ரூபங்களும் நிலைபெற்றுள்ளன।

Verse 7

माहित्थां पश्यति तथा ये देवीं श्रद्धयाविताः । तेन दुर्गाः समस्तास्ता वीक्षिता नात्र संशयः

நம்பிக்கையுடன் மாஹித்தாவில் தேவியை தரிசிப்பவர்கள், அதனால் துர்கையின் எல்லா வெளிப்பாடுகளையும் தரிசித்தவர்களாகவே கருதப்படுவர்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 8

यः पश्यति गणेशं च स्वर्गद्वारप्रदं नृणाम् । सर्वे विनायकास्तेन दृष्टाः स्युर्नात्र संशयः

மனிதர்க்கு சொர்க்கவாயிலை அளிப்பவனான கணேசனை தரிசிப்பவன், அவனால் எல்லா விநாயகர்களும் தரிசிக்கப்பட்டதாகவே ஆகும்; ஐயமில்லை।

Verse 9

शर्मिष्ठास्थापितां गौरीं यो ज्येष्ठां तत्र पश्यति । तेन गौर्यः समस्तास्ता वीक्षिता द्विजसत्तमाः

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, அங்கே சர்மிஷ்டா நிறுவிய மூத்த (ஜ்யேஷ்டா) கௌரியை தரிசிப்பவன், அவனால் கௌரியின் எல்லா ரூபங்களும் நிச்சயமாக தரிசிக்கப்பட்டதாகும்।

Verse 10

चक्रपाणिं च यः पश्येत्प्रातरुत्थाय मानवः । वासुदेवा समस्ताश्च तेन तत्र निरीक्षिताः

காலை எழுந்து சக்ரபாணியை தரிசிப்பவன், அதே இடத்தில் வாசுதேவனின் எல்லா ரூபங்களையும் தரிசித்தவனாகக் கருதப்படுவான்।

Verse 11

ऋषय ऊचुः । त्वयासूत तथाऽस्माकं चक्रपाणिश्च यः स्थितः । नाख्यातः स कथं तत्र विस्मृतः किं वदस्व नः । कस्मिन्काले विशेषेण स द्रष्टव्यो मनीषिभिः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஹே சூதா! நீ அனைத்தையும் உரைத்தாய்; ஆனால் அங்கே எங்களுக்காக நிலைத்திருக்கும் சக்கரபாணி பகவானைச் சொல்லவில்லை. அவர் எவ்வாறு சொல்லப்படாமல் விட்டார்—எமக்கு கூறு. எந்தச் சிறப்பு காலத்தில் ஞானிகள் அந்த ஆண்டவனைத் தரிசிக்க வேண்டும்?

Verse 12

सूत उवाच । अर्जुनेनैष विप्रेन्द्राः क्षेत्रेऽत्रैव प्रतिष्ठितः । शयने बोधने चैव प्रातरुत्थाय मानवः

சூதர் கூறினார்—ஹே பிராமணச் சிறந்தோரே! இந்தச் சக்கரபாணி இக்க்ஷேத்திரத்திலேயே அர்ஜுனனால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டார். படுக்கும் போதும், விழிக்கும் போதும், மேலும் விடியற்காலையில் எழுந்ததும் மனிதன் அவரைத் தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 13

स्नानं कृत्वा सुभक्त्या च यः पश्येच्चक्रपाणिनम् । ब्रह्महत्यादिपापानि तस्य नश्यंति तत्क्षणात्

நீராடி, தூய பக்தியுடன் யார் சக்கரபாணியைத் தரிசிக்கிறாரோ, அவருடைய பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாவங்கள் அந்தக் கணமே அழிகின்றன.

Verse 14

भूभारोत्तारणार्थाय धर्मसंस्थापनाय च । ब्रह्मणावतारितौ विप्रा नरनारायणावुभौ

பூமியின் பாரத்தை நீக்கவும், தர்மத்தை நிறுவவும், ஹே பிராமணர்களே, பிரம்மா நரனும் நாராயணனும் ஆகிய இருவரையும் அவதரிக்கச் செய்தார்.

Verse 15

कृष्णार्जुनौ तदा मर्त्ये द्वापरांते द्विजोत्तमाः । अवतीर्णो धरापृष्ठे मिथः स्नेहानुगौ तदा । नरनारायणावेतौ स्वयमेव व्यवस्थितौ

ஹே த்விஜோத்தமர்களே! த்வாபர யுகத்தின் முடிவில் கிருஷ்ணனும் அர்ஜுனனும் மானிட உலகில், பூமியின் மேற்பரப்பில் அவதரித்தனர்; ஒருவர்மேல் ஒருவர் அன்பால் இணைந்திருந்தனர். அந்த இருவரே நரனும் நாராயணனும்; தாமே வெளிப்பட்டு அங்கே நிலைத்தனர்.

Verse 16

यथा रक्षोविनाशाय रामो दशरथात्मजः । अवतीर्णो धरापृष्ठे तद्वत्कृष्णोऽपि चापरः

தசரதன் புதல்வன் ஸ்ரீராமன் ராக்ஷசர்களை அழிக்கப் பூமியில் அவதரித்ததுபோல், அதேபோல் மற்றொரு தெய்வ அவதாரமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அவதரித்தான்।

Verse 17

यदा पार्थः समायातस्तीर्थयात्रां प्रति द्विजाः । युधिष्ठिरसमादेशाच्छक्रप्रस्थात्पुरोत्तमात्

ஓ த்விஜர்களே, யுதிஷ்டிரன் ஆணையினால் பார்தன் (அர்ஜுனன்) சிறந்த நகரமான சக்ரப்ரஸ்தம் (இந்திரப்ரஸ்தம்) இருந்து தீர்த்தயாத்திரைக்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 19

द्रौपद्या सहितं दृष्ट्वा रहसि भ्रातरं द्विजम् । प्रोवाच प्रणतो भूत्वा विनयावनतोऽर्जुनः

த்ரௌபதியுடன் தனிமையில் தன் அண்ணனைப் பார்த்து, பணிவுடன் தலைவணங்கி வணங்கிய அர்ஜுனன் அவரிடம் இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 20

युधिष्ठिर उवाच । गच्छार्जुन द्रुतं तत्र नीयन्ते यत्र तस्करैः । धेनवो द्विजवर्यस्य ता मोक्षय धनंजय

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— அர்ஜுனா, விரைந்து அங்கே செல்; திருடர்கள் அந்த உயர்ந்த பிராமணரின் பசுக்களை ஓட்டிச் செல்கிற இடத்திற்கு. ஹே தனஞ்சயா, அவற்றை விடுவி।

Verse 21

तीर्थयात्रां ततो गच्छ यावद्द्वादशवत्सरान् । ततः पापविनिर्मुक्तः समेष्यसि ममांतिकम्

பின்னர் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் தீர்த்தயாத்திரை செய்; அதன் பின் பாவமின்றி விடுபட்டு மீண்டும் என் அருகில் வந்து சேர்வாய்।

Verse 22

यः सदारं नरं पश्येदेकांतस्थं तु बुद्धिमान् । अपि चात्यंतपापः स्यात्किं पुनर्निजबांधवम्

பெண்ணுடன் தனிமையில் இருப்பவனை அறிவுடையவன் பார்த்தால்கூட அவன் பெரும் பாவத்திற்குரியவன் ஆகிறான்; அது தன் உறவினன் என்றால் இன்னும் எவ்வளவோ!

Verse 23

तस्मान्न वीक्षयेत्कञ्चिदेकांतस्थं सभार्यकम् । बांधवं च विशेषेण य इच्छेच्छुभमात्मनः

ஆகையால் தன் நலத்தை நாடுபவன், மனைவியுடன் தனிமையில் இருப்பவரை யாரையும் பார்க்கக் கூடாது; குறிப்பாகத் தன் உறவினனை.

Verse 24

स तथेति प्रतिज्ञाय रथमारुह्य सत्वरम् । धनुरादाय बाणांश्च जगाम तदनन्तरम्

அவன் ‘அப்படியே’ என்று உறுதி செய்து, விரைந்து தேரில் ஏறி, வில்லும் அம்புகளும் எடுத்துக்கொண்டு உடனே புறப்பட்டான்.

Verse 25

येन मार्गेण ता गावो नीयन्ते तस्करैर्बलात् । तिरस्कृत्य द्विजान्सर्वाञ्छितशस्त्रधरैर्द्विजाः

திருடர்கள் பலவந்தமாக அந்தப் பசுக்களை ஓட்டிச் சென்ற வழியே—கூரிய ஆயுதம் தாங்கியவர்கள் எல்லா த்விஜர்களையும் அவமதித்து ஒதுக்கிய பின்—அவ்வழியே அவன் சென்றான்.

Verse 26

अथ हत्वा क्षणाच्चौरान्गाः सर्वाः स्वयमाहृताः । स्वाः स्वा निवेदयामास ब्राह्मणानां महात्मनाम्

பின்னர் ஒரு கணத்தில் திருடர்களை வதைத்து, எல்லாப் பசுக்களையும் தானே மீட்டுக் கொண்டு வந்து, அவை அவற்றின் மகாத்மா பிராமண உரிமையாளர்களிடம் அர்ப்பணித்தான்.

Verse 27

ततस्तीर्थान्यनेकानि स दृष्ट्वायतनानि च । क्षेत्रेऽत्रैव समायातः स्नानार्थं पांडुनन्दनः

அதன்பின் பாண்டுநந்தனன் பல தீர்த்தங்களைத் தரிசித்து, பல ஆலயங்களையும் கண்டு, ஸ்நானக் கருமத்திற்காக இவ்வே புனிதக் க்ஷேத்திரத்திற்கே வந்தடைந்தான்।

Verse 28

तेन पूर्वमपि प्रायस्तत्क्षेत्रमवलोकितम् । दुर्योधनसमायुक्तो यदा तत्र समागतः

அவன் முன்பும் பெரும்பாலும் அந்தக் க்ஷேத்திரத்தைத் தரிசித்திருந்தான்; துர்யோதனனுடன் அங்கே வந்தபோது, மீண்டும் அந்தப் புண்யக்ஷேத்திரத்தில் நுழைந்தான்।

Verse 29

अथ संपूजयामास यल्लिंगं स्थापितं पुरा । अर्जुनेश्वर संज्ञं तु पुष्पधूपानुलेपनैः

பின்னர் முன்காலத்தில் நிறுவப்பட்ட ‘அர்ஜுனேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்ற லிங்கத்தை மலர்கள், தூபம், நறுமண அனுலேபனங்களால் முறையாகப் பூஜித்தான்।

Verse 30

अन्येषां कौरवेन्द्राणां पांडवानां विशेषतः

மேலும் இந்தச் செயலை அவர் பிற கௌரவரசர்களுக்காகவும், குறிப்பாகப் பாண்டவர்களின் நலனுக்காகவும் செய்தான்।

Verse 31

अथ संचिंतयामास मनसा पांडुनंदनः । अहं नरः स्वयं साक्षात्कृष्णो नारायणः स्वयम्

அப்போது பாண்டுநந்தனன் மனத்தில் சிந்தித்தான்—“நான் சாட்சாத் நரன்; கிருஷ்ணன் சுயமாக நாராயணன்.”

Verse 32

तस्मादत्र करिष्यामि चक्रपाणिं सुरेश्वरम् । प्रासादो मानवश्चैव यादृङ्नास्ति धरातले

ஆகையால் இங்கே தேவர்களின் ஈசனான சக்கரபாணி பகவானை நான் பிரதிஷ்டை செய்வேன்; மேலும் பூமியில் எங்கும் இல்லாத அளவிலான மாபெரும் பிராசாத-ஆலயத்தையும் அமைப்பேன்।

Verse 33

कल्पांतेऽपि न नाशः स्यादस्य क्षेत्रस्य कर्हिचित् । प्रासादोऽपि तथाप्येवमत्र क्षेत्रे भविष्यति

கல்பாந்தத்திலும் இந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்திற்கு எந்நாளும் அழிவு இல்லை; அதுபோல இந்தப் பிராசாத-ஆலயமும் இக்க்ஷேத்திரத்தில் நீண்ட காலம் நிலைத்திருக்கும்।

Verse 34

एवं स निश्चयं कृत्वा स्वचित्ते पांडवानुजः । प्रासादं निर्ममे पश्चाद्वैष्णवं द्विजसत्तमाः

இவ்வாறு தன் உள்ளத்தில் உறுதியான தீர்மானம் செய்து பாண்டவர்களில் இளையவன், ஓ சிறந்த இருபிறப்பினரே, பின்னர் வைஷ்ணவ பிராசாத-ஆலயத்தை அமைத்தான்।

Verse 35

ततो विप्रान्समाहूय चमत्कारपुरोद्भवान् । प्रतिष्ठां कारयामास मतं तेषां समाश्रितः

பின்னர் சமத்காரபுரத்திலிருந்து தோன்றிய சிறந்த பிராமணர்களை அழைத்து, அவர்களின் ஆலோசனையை ஏற்று பிரதிஷ்டைச் சடங்கை நடத்தச் செய்தான்।

Verse 36

दत्त्वा दानान्यनेकानि शासनानि बहूनि च । अन्यच्च प्रददौ पश्चात्स तेषां तुष्टिदायकम्

அவன் பல தானங்களை அளித்து, பல சாசனங்களையும் நிவந்தங்களையும் வழங்கினான்; பின்னர் அவர்களுக்கு திருப்தியளிக்கும் இன்னும் பிற காணிக்கைகளையும் அளித்தான்।

Verse 37

ततः प्रोवाच तान्सर्वान्कृतांजलिपुटः स्थितः । नरोऽहं ब्राह्मणाज्जातः पाण्डोर्भूमिं प्रपेदिवान्

அப்போது அவர் கைகூப்பி நின்று அனைவரிடமும் கூறினார்— “நான் நரன்; பிராமணரிடத்தில் பிறந்தவன்; பாண்டுவின் நாட்டிற்கு வந்தேன்.”

Verse 38

मानुषेणैव रूपेण त्यक्त्वा तां बदरीं शुभाम् । प्रसिद्ध्यर्थं मया चात्र प्रासादोऽयं विनि र्मितः । मन्नाम्ना नरसंज्ञश्च श्रद्धापूतेन चेतसा

“அந்த புனிதமான பதரீ தாமத்தை விட்டு மனித வடிவம் ஏற்று, இத்தலத்தின் புகழுக்காக இங்கே இந்தப் பிராசாதத்தை நான் அமைத்தேன்; நம்பிக்கையால் தூய்மையான மனத்துடன் இது என் பெயரால் ‘நர’ என அழைக்கப்படுக.”

Verse 39

तस्मादेष भवद्भिश्च चक्रपाणिरिति द्विजाः । कीर्तनीयः सदा येन मम नाम प्रकाश्य ताम्

“ஆகையால், ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, நீங்கள் என்றும் அவரை ‘சக்ரபாணி’ என்று போற்றிக் கீர்த்தியுங்கள்; அதனால் என் பெயர் வெளிப்பட்டு புகழ் பெறும்.”

Verse 40

विष्णुलोके ध्वनिर्याति यावच्चंद्रदिवाकरौ

“அதன் புகழொலி விஷ்ணுலோகத்திலும் ஒலிக்கும்; சந்திரனும் சூரியனும் நிலைக்கும் வரை.”

Verse 41

तथा महोत्सवः कार्यः शयने बोधने हरेः । चैत्रमासे विशेषेण संप्राप्ते विष्णुवासरे

“அதேபோல் ஹரியின் ‘சயனம்’ மற்றும் ‘போதனம்’ காலங்களில் மகோৎসவம் நடத்த வேண்டும்; குறிப்பாக சைத்ர மாதத்தில் விஷ்ணுவாரம் (வியாழன்) வந்தபோது.”

Verse 42

एतेषु त्रिषु लोकेषु त्यक्त्वेमां बदरीमहम् । पूजामस्य करिष्यामि स्वयं विष्णोर्द्विजोत्तमाः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! இம்மூன்று உலகங்களிலுள்ள இந்த பதரீத் தலத்தை விட்டு, நான் தானே விஷ்ணுவின் இவ்வுருவிற்கு பூஜை செய்வேன்.

Verse 43

यस्तत्र दिवसे मर्त्यः पूजामस्य विधा स्यति । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोकं स यास्यति

அந்நாளில் அங்கே எந்த மனிதன் இத்தெய்வத்தை விதிப்படி பூஜை செய்கிறானோ, அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான்.

Verse 44

तथा ये वासुदेवस्य क्षेत्रे केचिद्व्यवस्थिताः । तेषां प्रदर्शनं श्रेयो नित्यं दृष्ट्वा च लप्स्यते

அதேபோல் வாசுதேவனின் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் தங்கியிருப்பவர்களைத் தரிசிப்பது நன்மை தரும்; அவர்களை நாள்தோறும் காண்பதால் இடையறாத மங்களம் பெறப்படும்.

Verse 45

सूत उवाच । बाढमित्येव तैरुक्तो दाशार्हः पांडुनंदनः । तेषां तद्भारमावेश्य प्रशांतेनांतरात्मना । ययौ तीर्थानि चान्यानि कृतकृत्यस्ततः परम्

சூதர் கூறினார்—அவர்கள் ‘அப்படியே’ என்று சொன்னதும், தாசார்ஹனாகிய பாண்டுநந்தனன் அவர்களுடைய அந்தப் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டான். உள்ளம் அமைதியடைந்து, கடமை நிறைவேற்றியவனாய், பின்னர் பிற தீர்த்தங்களுக்குச் சென்றான்.

Verse 46

एवं तत्र स्थितो देवश्चक्रपाणिवपुर्द्धरः । स्वयमेव हृषीकेशो जंतूनां पापनाशनः

இவ்வாறு அங்கே சக்கரபாணி வடிவம் தாங்கிய தேவன் நிலைத்திருந்தான்—அவன் தானே ஹ்ருஷீகேசன்; உயிர்களின் பாவங்களை அழிப்பவன்.

Verse 47

अद्याऽपि च कला विष्णोः प्राप्ते चैकादशीत्रये । पूर्वोक्तेन विधानेन तस्माच्छ्रद्धासमन्वितैः । सदैव पूजनीयश्च वन्दनीयो विशेषतः

இன்றும் இங்கே விஷ்ணுவின் தெய்வீகக் கலை நிலைகொண்டுள்ளது; ஏகாதசி மூன்றும் வந்தபோது, முன் கூறிய விதிப்படி நம்பிக்கையுடன் உள்ளோர் எப்போதும் வழிபட்டு, குறிப்பாக வணக்கம் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 152

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये चक्रपाणिमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विपञ्चाशदुत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரத் தீர்த்தமாஹாத்ம்யத்தில் ‘சக்ரபாணி மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப் பெயருடைய 152ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।