Adhyaya 185

Verse 1

। अतिथिरुवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं यथा मे पिंगला गुरुः । संजाता कुररो जातो यथा तत्प्रवदान्यहम्

அதிதி கூறினார்—பிங்கலா எவ்வாறு எனக்கு குருவானாள் என்பதை எல்லாம் உங்களுக்குச் சொன்னேன். இப்போது குரர (மீன் பிடிக்கும் பறவை) எவ்வாறு தோன்றியது, அந்த நிகழ்வு எவ்வாறு நடந்தது என்பதையும் கூறுகிறேன்।

Verse 2

ममासीद्द्रविणं भूरि पितृपैतामहं महत्

எனக்குப் பெருஞ்செல்வம் இருந்தது—தந்தை, பாட்டன் வழியாக வந்த மாபெரும் பித்ரார்ஜிதச் செல்வம்.

Verse 3

येऽथ पुत्राश्च दायादा बांधवा अपि । ते मां सर्वे प्रबाधन्ते द्रव्यसस्यकृते सदा

என் மகன்களும் வாரிசுகளும் மற்ற உறவினரும்—செல்வமும் சொத்தும் வேண்டி எப்போதும் என்னைத் துன்புறுத்துகின்றனர்.

Verse 4

यस्याहं न प्रयच्छामि स मां चैव प्रबाधते । सीदमानस्तु सुभृशं दर्शयन्प्राणसंक्षयम्

நான் யாருக்குக் கொடுக்கவில்லையோ அவனும் என்னைத் தொந்தரவு செய்கிறான்; நான் மிகுந்த சோர்வில் மூழ்கி, உயிர்மூச்சின் சிதைவை வெளிப்படுத்துபவனாய் தோன்றுகிறேன்.

Verse 5

एक साम्ना प्रयाचंते वित्तं भेदेन चापरे । भयदानेन चान्येऽपि केचिद्दंडेन च द्विजाः

சிலர் புகழ்ச்சியால் பணம் கேட்கிறார்கள்; சிலர் பிளவை விதைத்து; இன்னும் சிலர் அச்சுறுத்தி; சிலர்—சில பிராமணர்களும் கூட—தண்டனை மிரட்டலால் கேட்கிறார்கள்.

Verse 6

एवं नाहं क्वचित्सौख्यं तेषां पार्श्वाल्लभामि भोः । चिन्तयानो दिवानक्तं क्लेशस्य परि संक्षयम् । उपायं न च पश्यामि येन शांतिः प्रजायते

இவ்வாறு, ஐயா, அவர்களுடைய அருகில் எனக்கு எங்கும் இன்பம் கிடைப்பதில்லை. பகலும் இரவும் என் துயரத்தின் முடிவை எண்ணுகிறேன்; ஆனால் அமைதி பிறக்கச் செய்யும் வழி ஒன்றும் எனக்குத் தோன்றவில்லை.

Verse 7

अन्यस्मिन्दिवसे दृष्टः कृतमांसपरिग्रहः । कुररश्चंचुना व्योम्नि गच्छमानस्त्वरान्वितः

மற்றொரு நாளில் நான் கண்டேன்—குரரப் பறவை தன் அலகில் மாமிசத் துண்டை பற்றிக் கொண்டு, மிகுந்த அவசரத்துடன் வானில் பறந்து சென்றது।

Verse 8

हन्यमानः समंताच्च मांसार्थे विविधैः खगैः । अथ तेन परिक्षिप्तं तन्मांसं पक्षिजाद्भयात्

மாமிசத்திற்காக பலவகைப் பறவைகள் எல்லாத் திசைகளிலும் தாக்கின; அப்பறவைகளின் அச்சத்தால் அது அந்த மாமிசத்தை கீழே விட்டது।

Verse 9

यावत्तावत्सुखी जातस्तेऽपिसर्वे समुज्झिताः । मयापि क्लिश्यमानेन तद्वच्च निजबांधवैः

எவ்வளவு நேரம் (மாமிசத்தை விட்டதோ) அவ்வளவு நேரம் அது மகிழ்ந்தது; அவர்களும் அனைவரும் விலகினர். அதுபோல நானும் என் சொந்த உறவினரால் துன்புறுகிறேன்।

Verse 10

सामिषं कुररं दृष्ट्वा वध्यमानं निरामिषैः । आमिषस्य परित्यागात्कुररः सुखमेधते

மாமிசம் கொண்ட குரரப் பறவை, மாமிசமற்ற பறவைகளால் தாக்கப்படுவதைக் கண்டால்—மாமிசத்தைத் துறந்தால் குரரன் இன்பத்தில் செழிக்கிறான் என்பது விளங்கும்।

Verse 11

एवं निश्चित्य मनसा सर्वानानीय बांधवान् । पुत्रान्पौत्रांस्ततः सर्वान्पुरस्तेषां निवेदितम्

இவ்வாறு மனத்தில் உறுதி செய்து, தன் உறவினர்கள் அனைவரையும்—மகன்களும் பேரன்களும் உட்பட—அழைத்து, அவர்களின் முன்னிலையில் அனைத்தையும் அறிவித்தான்।

Verse 12

त्रिःसत्यं शपथं कृत्वा नान्यदस्तीति मे गृहे । विभज्यार्थं यथान्यायं यूयं गृह्णीत बान्धवाः

மூன்று முறை சத்தியமாகச் சபதம் செய்து அவன் கூறினான்—“என் வீட்டில் இதைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை. நீதியின்படி செல்வத்தைப் பகிர்ந்து, உறவினரே, எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்।”

Verse 13

ततःप्रभृति तैर्मुक्तः सुखं तिष्ठाम्यहं द्विजाः । एतस्मात्कारणाज्जातो ममासौ कुररो गुरुः

அந்நாளிலிருந்து, அவை (பந்தமூட்டும் விஷயங்கள்) இருந்து விடுபட்டு, ஓ த்விஜர்களே, நான் அமைதியாக வாழ்கிறேன். இதனாலேயே அந்தக் குரரப் பறவை எனக்கு குருவாயிற்று।

Verse 14

अर्थसंपद्विमोहाय विमोहो नरकाय च । तस्मादर्थमनर्थं तं मोक्षार्थी दूरतस्त्यजेत्

செல்வமும் வளமும் மயக்கத்தை உண்டாக்கும்; மயக்கம் நரகத்திற்குக் கொண்டு செல்லும். ஆகவே மோட்சத்தை நாடுபவன், உண்மையில் அனர்த்தமான அந்த ‘செல்வத்தை’ தூரத்திலேயே விட்டு விட வேண்டும்।

Verse 15

यथामिषं जले मत्स्यैर्भक्ष्यते श्वापदैर्भुवि । आकाशे पक्षिभिश्चैव तथा सर्वत्र वित्तवान्

நீரில் மீன்கள், நிலத்தில் மிருகங்கள், வானில் பறவைகள் இரையைத் தின்றுவிடுவது போல—செல்வவான் எங்கும் இரையாகிறான்।

Verse 16

दोषहीनोऽपि धनवान्भूपाद्यैः परिताप्यते । दरिद्रः कृतदोषोऽपि सर्वत्र निरुपद्रवः

குற்றமில்லாவிட்டாலும் செல்வவான் அரசர்கள் முதலியோரால் துன்புறுத்தப்படுகிறான்; ஆனால் ஏழை—குற்றம் செய்திருந்தாலும்—எங்கும் ஒப்பீட்டளவில் இடையூறின்றி இருக்கிறான்।

Verse 17

आलंबिताः परैर्यांति प्रस्खलंति पदेपदे । गद्गदानि च जल्पंते धनिनो मद्यपा इव

அவர்கள் பிறரின் துணையால் நடக்கிறார்கள்; அடியடியில் தடுமாறுகிறார்கள்; திக்கித்திக்கி பேசுகிறார்கள்—செல்வமயக்கத்தில் செல்வர் மதுபானியரைப் போல.

Verse 18

भक्ते द्वेषो बहिः प्रीती रुचितं गुरुलघ्वपि । मुखे च कटुता नित्यं धनिनां ज्वरिणामिव

பக்தர்மேல் உள்ளத்தில் வெறுப்பு; வெளியில் அன்பு காட்டுவர்; கனமோ இலேசோ தமக்குப் பிடித்ததே இன்பம். வாயில் எப்போதும் கசப்பு—காய்ச்சலால் வாடுவோர்போல் செல்வர்.

Verse 19

अर्थानामर्जने दुःखमर्जितानां च रक्षणे । नाशे दुःखं व्यये दुःखं धिगर्थो दुःखभाजनम्

செல்வம் ஈட்டுவதில் துன்பம்; ஈட்டியதை காக்கவும் துன்பம்; இழப்பிலும் துன்பம்; செலவிடுவதிலும் துன்பம்—அய்யோ, செல்வம் துன்பத்தின் பாத்திரமே.

Verse 20

अर्थार्थी जीव लोकोऽयं स्मशानमपि सेवते । जनितारमपि त्यक्त्वा निःस्वं यांति सुता अपि

செல்வ ஆசையால் இந்த உயிருலகம் சுடுகாட்டையும் நாடுகிறது; தந்தையையே விட்டுவிட்டு, அவர் வறியவரானால் மகன்களும் விலகிச் செல்கிறார்கள்.

Verse 21

सुतस्य वल्लभस्तावत्पिता पुत्रोऽपि वै पितुः । यावन्नार्थस्य संबन्धस्ताभ्यां भावी परस्परम् । संबन्धे वित्तजे जाते वैरं संजायते मिथः

மகனுக்கு தந்தை அத்தனை நேரம்தான் அன்பானவர்; தந்தைக்கும் மகன் அத்தனை நேரம்தான் அன்பானவன்—இருவருக்கும் செல்வப் பிணைப்பு இருக்கும் வரை. பணத்தால் எழும் உறவில் பரஸ்பர பகை பிறக்கும்.

Verse 22

एतस्मात्कारणाद्वित्तं मया त्यक्तं तपोधनाः । तेन सौख्येन तिष्ठामि कुररस्योपदेशतः

இக்காரணத்தால், ஓ தவநிதிகளே, நான் செல்வத்தைத் துறந்தேன். அந்தத் துறவுச் சுகத்தால் குரரப் பறவையின் உபதேசத்தின்படி நான் ஆனந்தத்தில் நிலைத்திருக்கிறேன்.

Verse 23

शृणुध्वं च महाभागा यथा मेऽहिर्गुरुः स्थितः

ஓ மகாபாகர்களே, கேளுங்கள்—என் முன் பாம்பு எவ்வாறு குருவாக நிலைத்திருக்கிறது என்பதை.

Verse 24

यथा मया गृहं त्यक्तं दृष्ट्वा सर्पविचेष्टितम् । गृहारंभः सुदुःखाय सुखाय न कदाचन

பாம்பின் செயலைக் கண்டு நான் இல்லத்தைத் துறந்தேன்; இல்லவாழ்க்கையைத் தொடங்கியும் காத்தும் நடத்துவது பெருந்துயர்க்கே காரணம்—உண்மைச் சுகத்திற்கு ஒருபோதும் அல்ல.

Verse 25

सर्पः परकृतं वेश्म प्रविश्य सुखमेधते । उषित्वा तत्र सौख्येन भूयोऽन्यत्तादृशं व्रजेत्

பாம்பு பிறர் கட்டிய வீட்டில் புகுந்து சுகமாக வளர்கிறது; அங்கே இனிதாய் தங்கி மீண்டும் அத்தகைய மற்றொரு இடத்திற்குச் செல்கிறது.

Verse 26

मम त्वं कुरुते नैव ममेदं गृहमित्यसौ । न गृहं जायते तस्य न स्वयं हि कृतं यतः

அது ‘நீ என் சொத்து’ என்றும் ‘இந்த வீடு என் வீடு’ என்றும் ஒருபோதும் எண்ணாது; ஏனெனில் அது தானே கட்டாததால் அதற்கு சொந்த வீடு உண்டாகாது.

Verse 27

यः पुनः कुरुते हर्म्यं स्वयं क्लेशैः पृथग्विधैः । न तस्य याति तत्पश्चान्मृत्युकालेऽपि संस्थिते

பலவகைத் துன்பங்களைத் தாங்கி தானே ஒரு மாளிகையை அமைப்பவன், அதன் பயன் பின்னால் அவனுடன் செல்லாது—மரணம் வந்தபோதும் கூட.

Verse 28

गृहात्संजायते भार्या ततः पुत्रश्च कन्यका । तेषामर्थे करोति स्म कृत्याकृत्यं ततः परम्

வீட்டிலிருந்து மனைவி, பின்னர் மகனும் மகளும் உண்டாகின்றனர்; அவர்களுக்காக மனிதன் பின்னர் செய்யவேண்டியதையும் செய்யக்கூடாததையும் செய்து விடுகிறான்.

Verse 30

पुत्रदारगृहक्षेत्रसक्ताः सीदंति जंतवः । लोभपंकार्णवे मग्ना जीर्णा वनगजा इव

மகன், மனைவி, வீடு, நிலம் ஆகியவற்றில் பற்றுடைய உயிர்கள் சோர்ந்து மூழ்குகின்றன; பேராசையின் சேறு-கடலில் மூழ்கி, காட்டின் முதிர்ந்த யானைகள் போல.

Verse 31

एकः पापानि कुरुते फलं भुंक्ते महाजनः । भोक्तारो विप्रमुच्यंते कर्ता दोषेण लिप्यते

பாவத்தை ஒருவன் செய்கிறான்; அதன் பலனை ‘மகாஜனம்’ அனுபவிக்கிறது; அனுபவிப்போர் விடுபடுகின்றனர், செய்பவன் குற்றத்தால் மாசுபடுகிறான்.

Verse 32

एतस्मात्कारणाद्धर्म्यं मया त्यक्तं द्विजोत्तमाः । मोक्षमार्गार्गला भूतं दृष्ट्वा सर्पविचेष्टितम्

இதனால், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, நான் அந்த ‘தர்மமான’ இல்லறத்தைத் துறந்தேன்; மோட்சப் பாதைக்கு தாழ்ப்பாளாகிய பாம்பின் செயலைக் கண்டதால்.

Verse 33

एकरात्रं वसेद्ग्रामे त्रिरात्रं पत्तने वसेत् । यो याति स यतिः प्रोक्तो योऽन्यो योगविडंबकः

கிராமத்தில் ஒரு இரவும், நகரத்தில் மூன்று இரவும் தங்க வேண்டும். இடைவிடாது பயணிப்பவனே யதி; மற்றவன் யோகத்தின் வேடமாடுபவன்.

Verse 34

विधूमे च प्रशांताग्नौ यस्तु माधुकरीं चरेत् । गृहे च विप्रमुख्यानां यतिः स नेतरः स्मृतः

புகையற்றும் முழுதும் அமைந்தும் உள்ள இல்லத்தீயுடன், ‘மாதுகரீ’ விருத்தியால் உயர்ந்த பிராமணர்களின் இல்லங்களில் பிச்சை பெற்று வாழ்பவனே யதி; மற்றவன் அல்ல.

Verse 35

दण्डी भिक्षां च वा कुर्यात्तदेव व्यसनं विना । यस्तिष्ठति न वैराग्यं याति नैव यतिर्हि सः

தண்டம் ஏந்தி பிச்சை சென்றாலும், அது ஆசை-தீமையின்றி இருந்தாலும்—வைராக்யத்தில் நிலைபெறாதவன் உண்மையில் யதி அல்ல.

Verse 36

दिवा स्वप्नं वृथान्नं च स्त्रीकथाऽलोक्यमेव च । श्वेतवस्त्रं हिरण्यं च यतीनां पतनानि षट्

பகலில் உறக்கம், வீணாகப் பெற்ற உணவை உண்ணுதல், பெண்களைப் பற்றிய பேச்சும் பெண்களை நோக்குதலும், வெள்ளை ஆடை அணிதல், பொன் வைத்திருத்தல்—இவை யதியின் வீழ்ச்சிக்கான ஆறு காரணங்கள்.

Verse 37

समः शत्रौ च मित्रे च समलोष्टाश्मकांचनः । सुहृत्पुत्र उदासीनः स यतिर्नेतरः स्मृतः

பகைவரும் நண்பரும் என வேறுபாடின்றி சமமாக இருந்து, மண் கட்டி, கல், பொன் அனைத்தையும் ஒன்றுபோல் கருதி, நண்பனின் மகனிடத்திலும் பற்றின்மையுடன் இருப்பவனே யதி; மற்றவன் அல்ல.

Verse 38

समौ मानापमानौ च स्वदेशे परिकेपि वा । यो न हृष्यति न द्वेष्टि स यतिर्नेतरः स्मृतः

மரியாதையும் அவமதிப்பும் சமமெனக் கொண்டு, தன் நாட்டிலோ அந்நாட்டிலோ, எவன் மகிழ்ந்து துள்ளவும் வெறுக்கவும் செய்யாதானோ—அவனே யதி; மற்றவர் அல்லர் என்று நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 39

यस्मिन्गृहे विशेषेण लभेद्भिक्षा च वाशनम् । तत्र नो याति यो भूयः स यतिर्नेतरः स्मृतः

ஒரு வீட்டில் சிறப்பாக பிச்சையும் தங்குமிடமும் கிடைத்தாலும், அங்கே மீண்டும் மீண்டும் செல்லாதவன்—அவனே யதி; மற்றவர் அல்லர் என்று நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 40

एवं ज्ञात्वा मया विप्र दृष्ट्वा सर्पविचेष्टितम् । सर्वसंगपरित्यागो मोक्षार्थं परिकल्पितः

ஓ விப்ரரே! பாம்பின் நடத்தைப் பார்த்து நான் இத்தத்துவத்தை அறிந்தேன்; ஆகவே மோட்சத்திற்காக எல்லாச் சங்கங்களையும் பற்றுகளையும் துறப்பதை ஏற்றேன்.

Verse 41

एवं ममाहिः संजातो गुरुर्ब्राह्मणसत्तमाः । तत्प्रभावान्महत्तेजः संजातं विग्रहे मम

ஓ பிராமணசிறந்தவர்களே! இவ்வாறு அந்தப் பாம்பு எனக்கு குருவாயிற்று; அதன் பிரபாவத்தால் என் உடலிலேயே மகத்தான தெய்வீகத் தேஜஸ் எழுந்தது.

Verse 42

यथा मे भ्रमरो जातो गुरुस्तद्वद्वदामि च । कस्मिन्वृक्षे मया दृष्टो भ्रमरः कोऽपि संगतः

எனக்கு வண்டு குருவானது போலவே நான் கூறுகிறேன்; நான் எந்த மரத்தில் அந்த ஏதோ ஒரு வண்டை தற்செயலாகக் கண்டேன்?

Verse 43

शाखाय तु समाश्रित्य कृतपूर्वनिबंधनम् । वसंतसमये प्राप्ते पुष्पवंतश्च ये द्रुमाः

கிளையைச் சார்ந்து, முன்பே கட்டிய பிணைப்புடன், வசந்த காலம் வந்தபோது எங்கும் மலர்ச்சுமை கொண்ட மரங்கள் விளங்கின.

Verse 44

सुगन्धफलपुष्पाश्च सुगन्धदलसंयुताः । तेषामणुं समादाय श्रेष्ठश्रेष्ठतमं रसम्

நறுமணப் பழங்களும் மலர்களும், மணமிகு இலைகளும் கொண்ட அவற்றிலிருந்து வண்டு சிறிதளவே எடுத்தாலும், மிகச் சிறந்த சாரத்தைப் பெறுகிறது.

Verse 45

नियोजयति शाखाग्रे तरोरस्य सदैव हि । अनिर्विण्णतया हृष्टस्तदा सम्यङ्निरीक्षितः

அது எப்போதும் மரத்தின் கிளை நுனியிலேயே தன்னை ஈடுபடுத்துகிறது; சோர்வின்றி மகிழ்ந்து, குறியை நன்கு கவனித்து நிற்கிறது.

Verse 46

मधुजालं ततो जातं कालेन महता महत् । येनान्ये मधुना तृप्तिं प्राप्ताः शतसहस्रशः

பின்னர் நீண்ட காலத்தில் பெரும் தேன் களஞ்சியம் உருவானது; அந்தத் தேனால் நூற்றுக் கணக்கான, ஆயிரக் கணக்கானோர் திருப்தி அடைந்தனர்.

Verse 47

तच्चेष्टितं मया वीक्ष्य शास्त्राण्यन्यानि भूरिशः । ततस्तेषां समादाय सारभूतं पृथक्पृथक् । कृतानि भूरिशास्त्राणि वेदांतानि च कृत्स्नशः

அச்செயலைக் கண்டு நான் பல பிற சாஸ்திரங்களை ஆராய்ந்தேன். பின்னர் ஒவ்வொன்றிலிருந்தும் சாரத்தைத் தனித்தனியாக எடுத்துக் கொண்டு, பல நூல்களையும் முழுமையான வேதாந்தங்களையும் இயற்றினேன்.

Verse 48

उपजीवंति यान्यन्ये यथा भृङ्गास्तथा द्विजाः

எவ்வாறு வண்டுகள் பல மலர்களிலிருந்து தேனைச் சேகரித்து வாழ்கின்றனவோ, அவ்வாறே த்விஜர்களும் பல சாஸ்திர உபதேசங்களையும் வழிமுறைகளையும் சார்ந்து வாழ்வை நடத்துகின்றனர்।

Verse 49

एवं मे मधुपो जातो गुरुत्वे च द्विजोत्तमाः । तेनाहं तेजसा युक्तो नान्यदस्तीह कारणम्

இவ்வாறு, ஓ த்விஜோத்தமர்களே, ஆன்மிக அதிகாரத்தின் விஷயத்தில் நான் ‘மதுபன்’ (வண்டு) ஆனேன். அதனால் தான் நான் தேஜஸால் நிறைந்தேன்; இங்கு வேறு காரணம் இல்லை।

Verse 50

वेदांतवादिनो येऽत्र प्रभवंति व्रतान्विताः । निर्लोभा गततृष्णाश्च ते भवंति सुतेजसः

இங்கு வேதாந்தத்தைப் போதிப்பவர்களாக விளங்குவோர் விரதநிஷ்டையுடன், பேராசையற்றவர்களாக, ஆசை கடந்தவர்களாக இருப்பின், அவர்கள் சிறந்த ஆன்மிக தேஜஸால் நிறைவடைகின்றனர்।

Verse 51

एकेनापि विहीना ये प्रभवंति कुबुद्धयः । लोभमोहान्विताः पापा जायंते ते विचेतसः

ஆனால் இவ்வறங்களில் ஒன்றேனும் இன்றியே வளர்ச்சி பெறும் குறைபுத்தியினர், பேராசை மற்றும் மயக்கத்துடன் கூடிய பாவிகளாகி, சரியான விவேகம் இன்றிப் பிறக்கின்றனர்।

Verse 52

वेदांतानि सुभूरीणि मया दृष्ट्वा विचार्य च । समरूपाः कृता ग्रन्था मर्त्यलोकहितार्थिना

பல சிறந்த வேதாந்த உபதேசங்களை நான் கண்டு ஆராய்ந்து, மனித உலகின் நலனுக்காக ஒருமைப்படுத்திய வடிவில் நூல்களை இயற்றினேன்।

Verse 53

एवं मे गुरुतां प्राप्तो मधुपो द्विजसत्तमाः । इषुकारो यथा जातस्तथा चैव ब्रवीमि वः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! இவ்வாறு நான் குருத்துவத்தின் கனத்தை அடைந்தேன்—தேன் ஈயைப் போல; மேலும் அம்பு செய்வோன் எவ்வாறு திறமை பெற்றானோ, அவ்வாறே இந்தத் தத்துவத்தை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 54

आत्मावलोकनार्थाय मया दृष्टाः सहस्रशः । योगिनो ज्ञानसंपन्नास्तैः प्रोक्तं च स्वशक्तितः

ஆத்ம தரிசனத்திற்காக நான் ஆயிரக்கணக்கான ஞானம் நிறைந்த யோகிகளைச் சந்தித்தேன்; அவர்கள் தத்தம் ஆற்றலுக்கேற்ப எனக்கு உபதேசம் செய்தனர்.

Verse 55

आत्मावलोकनं भावि सुशिष्याय यथा तथा । स समाधिजद्वारेण चतुराशीतिकेन च

அவர்கள் கூறினர்—தகுதியான சீடனுக்கு ஆத்ம தரிசனம் நிச்சயமாக உதிக்கும்; சமாதி எனும் வாசலினாலும், எண்பத்துநான்கு வகை சாதனை முறையினாலும்.

Verse 56

आसनैस्तत्प्रमाणैश्च पद्मासनप्रपूर्वकैः । असंख्यैः कारणैश्चैव ह्यध्यात्मपठनैस्तथा । ततोपि लक्षितो नैव मयाऽत्मा च कथंचन

பத்மாசனம் முதலான ஆசனங்களை முறையான அளவோடு செய்தும், எண்ணற்ற வழிமுறைகளையும் ஆன்மிக நூல் பயிற்சியையும் மேற்கொண்டபோதும், நான் எவ்விதத்திலும் ஆத்மாவை உணர்ந்து காண இயலவில்லை.

Verse 57

ततो वैराग्यमापन्नः प्रभ्रमामि धरातले । गुर्वर्थे न च लेभेऽहं गुरुमात्मावलोकने

அப்போது வைராக்யம் கொண்டு நான் பூமியெங்கும் அலைந்தேன்; ஆனால் ஆத்ம சாட்சாத்காரத்திற்கான உண்மைக் குருவை நான் பெறவில்லை.

Verse 58

अन्यस्मिन्नहनि प्राप्ते राजमार्गेण गच्छता । मया दृष्टो महीपालः सैन्येन महता वृतः

மற்றொரு நாளில் அரசப்பாதையில் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, பெரும் படையால் சூழப்பட்ட ஒரு அரசனை நான் கண்டேன்.

Verse 59

ततोऽहं मार्गमुत्सृज्य संमुखस्य महीपतेः । उटजद्वारमाश्रित्य किंचिदूर्ध्वोपि संस्थितः

அப்போது நான் பாதையை விட்டு, அரசனை எதிர்நோக்கி, குடிலின் வாசலில் தஞ்சமடைந்து, சிறிது உயர்ந்த இடத்தில் நின்றேன்.

Verse 60

तत्रापि च स्थितः कश्चित्पुरुषः कांडकारकः । ऋजुकर्मणि संयुक्तः शराणां नतपर्वणाम्

அங்கேயும் ஒரு மனிதன் நின்றிருந்தான்; அவன் அம்புத் தண்டுகள் செய்யும் கைவினையன். வளைந்த மூட்டுகளுள்ள அம்புகளைச் சீராகவும் கவனமாகவும் தயாரிப்பதில் ஈடுபட்டிருந்தான்.

Verse 61

तस्मिन्दूरगते भूपे तथान्यः सेवकोऽभ्यगात्

அரசன் சிறிது தூரம் சென்றபோது, இன்னொரு பணியாளர் அங்கே அணுகி வந்தான்.

Verse 62

तं पप्रच्छ त्वरायुक्तः शृण्वतोऽपि मम द्विजाः । कांडकर्मणि संसक्तमृजुत्वेन स्थितं तदा

ஓ இருபிறப்பினரே, அவன் அவசரத்துடன் வந்து அவனை வினவினான்; அப்போது நானும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்—அவன் அம்புத் தண்டு பணியில் மூழ்கி, ஒருமுகத்துடன் நின்றான்.

Verse 63

कियती वर्तते वेला गतस्य पृथिवीपतेः । मार्गेणानेन मे ब्रूहि येन गच्छामि पृष्ठतः

அரசன் புறப்பட்டுச் சென்றதிலிருந்து எவ்வளவு நேரம் கடந்தது? இந்த வழியையே எனக்குச் சொல்; நான் பின்னால் இருந்து அவரைத் தொடர்ந்து செல்லும்படி।

Verse 64

सोऽब्रवीत्तं तदा विप्रा अधोवक्त्रः स्थितो नरः । अनेन राजमार्गेण गच्छमानो महीपतिः

அப்போது, ஓ பிராமணர்களே, முகம் தாழ்த்தி நின்ற அந்த மனிதன் அவனிடம் கூறினான்: “மன்னன் இந்த அரசவழியிலேயே செல்கிறான்.”

Verse 65

न मया वीक्षितः कश्चिदिदानीं राजसेवक । तदन्यं पृच्छ चेत्कार्यं तवानेन ब्रवीतु सः

ஓ அரசசேவகனே, இப்போது நான் யாரையும் காணவில்லை. உனக்கு ஏதாவது காரியம் இருந்தால் வேறொருவரைக் கேள்; அவன் உனக்குச் சொல்வான்.

Verse 66

शरकर्मणि संसक्तस्त्वहमत्र व्यवस्थितः । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य स्वचित्ते चिन्तितं मया

நான் இங்கே அம்புகள் செய்யும் பணியில் ஈடுபட்டு இருக்கிறேன். அவன் சொற்களை கேட்டபின், என் உள்ளத்தில் அதைப் பற்றி சிந்தித்தேன்.

Verse 67

एकचित्ततया योगो ब्रह्मज्ञानसमुद्भवः । नान्यथा भविता मे स ततश्चित्तनिरोधनम् । करोमि ब्रह्मसंसिद्ध्यै ततो मेऽसौ भविष्यति

ஒருமுகச் சித்தத்தால் பிரம்மஞானத்திலிருந்து யோகம் பிறக்கிறது; வேறு வழியில் அது எனக்கு கிடையாது. ஆகவே பிரம்மசித்திக்காக நான் மனநிரோதத்தைப் பயில்கிறேன்; அப்போது அந்த உணர்வு நிச்சயமாக எனக்கே ஆகும்.

Verse 68

ततःप्रभृति चित्ते स्वे धारयामि सदैव तु । विश्वरूपं तथा सूर्यं हृत्पंकजनिवासिनम्

அந்நாள்முதல் நான் என் சித்தத்தில் எப்போதும், இதயத் தாமரையில் உறையும் விசுவரூப சூரியதேவனைத் தியானித்து நிலைநிறுத்துகிறேன்।

Verse 69

ततो दिक्षु दिगन्तेषु गगने धरणीतले । तमेकं चैव पश्यामि नान्यत्किंचिद्द्विजोत्तमाः

பின்னர் திசைகளிலும் திசைமுடிவுகளிலும், ஆகாயத்திலும் பூமியிலும், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, நான் அந்த ஒருவனையே காண்கிறேன்; வேறொன்றும் இல்லை।

Verse 70

अहं च तेजसा युक्तस्तत्प्रभावेण संस्थितः

நானும் அவருடைய பேராற்றலால் ஒளியுடன் கூடியவனாய் நிலைபெற்று இருக்கிறேன்।

Verse 71

एवं मे स गुरुर्जातः शरकारो द्विजोत्तमाः । शृणुध्वं कन्यका जाता गुरुत्वे मे यथा पुरा

இவ்வாறு, ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, அந்த அம்புச் செய்பவன் என் குருவானான். இப்போது கேளுங்கள்—முன்புபோலவே ஒரு கன்னிகையும் எனக்கு குருவாக ஆனாள்।

Verse 72

सर्वसंगपरित्यागी यदाहं निर्गतो गृहात् । ममानुपृष्ठतश्चैव ततो भार्या विनिर्गता

நான் எல்லாப் பற்றுகளையும் துறந்து வீட்டைவிட்டு வெளியேறியபோது, என் மனைவியும் என் பின்னால் தொடர்ந்து வெளியே வந்தாள்।

Verse 73

शिशुं पुत्रं समादाय कन्यामेकां च शोभनाम् । ततोऽहं भार्यया प्रोक्तो वानप्रस्थाश्रमे स्थितः

எங்கள் பச்சிளம் மகனையும் ஒரு அழகிய மகளையும் அழைத்துக்கொண்டு என் மனைவி அப்போது என்னிடம் உரைத்தாள்; நான் வானப்ரஸ்த ஆசிரமத்தில் நிலைபெற்றேன்.

Verse 74

कुरु मे वचनं मुक्तिरत्रैव हि भविष्यति । ब्रह्मचारी गृहस्थो वा वानप्रस्थोऽथवा यतिः । यदि स्यात्संयतात्मा स नूनं मुक्तिमवाप्नुयात्

என் சொல்லை நிறைவேற்று—முக்தி நிச்சயமாக இங்கேயே கிடைக்கும். பிரம்மச்சாரி, கிருஹஸ்தன், வானப்ரஸ்தன் அல்லது யதி—ஆத்மசம்யமம் உடையவன் உறுதியாக முக்தியை அடைவான்.

Verse 75

अथवा मां परित्यज्य यदि यास्यसि चान्यतः । तदहं च मरिष्यामि सत्यमेतदसंशयम्

ஆனால் என்னை விட்டுவிட்டு நீ வேறெங்காவது சென்றால், நானும் இறந்துவிடுவேன்—இது உண்மை, இதில் ஐயமில்லை.

Verse 76

मृतायां मयि ते बालावेतावनुमरिष्यतः । कुमारी च कुमारश्च तस्मान्नाथ दयां कुरु

நான் இறந்தால், உன் இந்த இரு பிள்ளைகளும் என்னைத் தொடர்ந்து இறந்துவிடுவர்—மகளும் மகனும். ஆகவே, ஓ நாதா, கருணை செய்.

Verse 77

मा व्रजस्व परं तीर्थं परिजानन्नपि स्वयम् । हाटकेश्वरजं क्षेत्रमेतत्पुण्यतरं स्मृतम्

நீ தானே தீர்த்தங்களை அறிந்திருந்தாலும், வேறு தீர்த்தத்திற்குச் செல்லாதே. ஹாடகேஸ்வரரின் இந்த க்ஷேத்திரம் மேலும் புண்ணியமிக்கதாக நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 78

सर्वेषामेव तीर्थानां श्रुतमेतन्मया विभो । वदतां ब्राह्मणेन्द्राणां तथान्येषां तपस्विनाम्

ஓ வibhோ! எல்லா தீர்த்தங்களையும் பற்றிய இவ்வுரை நான் கேட்டேன்—சிறந்த பிராமணர்களின் சொற்களாலும், பிற தபஸ்விகளின் உரைகளாலும்.

Verse 79

श्लोकोऽयं बहुधा नाथ कीर्त्यमानो मया विभो । विश्वामित्रस्य वक्त्रेण सन्मुनेः सत्यवादिनः

ஓ நாதா, ஓ வibhோ! இந்தச் சுலோகத்தை நான் பலமுறை கீர்த்தித்தேன்—சத்தியவாதியான சன்முனி விஸ்வாமித்ரரின் வாய்மொழியாய் வந்தது.

Verse 81

ततः कृच्छ्रात्प्रतिज्ञातं मयाश्रमनिषेवणम् । वानप्रस्थोद्भवं वा स्यात्ततोऽहं तत्र संस्थितः

பின்னர் மிகுந்த முயற்சியுடன் நான் ஆச்ரம ஒழுக்கத்தை மேற்கொள்வேன் என்று உறுதி செய்தேன். அது வானப்ரஸ்த முறையாக இருந்திருக்கலாம்; அதனால் நான் அந்நியமத்தில் அங்கே நிலைத்தேன்.

Verse 82

तत्रस्थस्य हि मे कन्या क्रीडते परतः स्थिता । वलयापूरिताभ्यां च प्रकोष्ठाभ्यां ततस्ततः

அங்கே நான் தங்கியிருந்தபோது, என் மகள் சிறிது தூரத்தில் நின்று விளையாடினாள்; வளையல்கள் நிறைந்த முன்கைகளுடன் அவள் இங்கும் அங்கும் அலைந்தாள்.

Verse 83

यथायथा सा कुरुते कन्दमूलफलाशनम् । तनुत्वं याति कायेन तथा चैव दिनेदिने

அவள் கிழங்கு, வேர், பழம் மட்டுமே உணவாக எடுத்துக் கொண்டபடியால், நாள்தோறும் அவளுடைய உடல் மேலும் மேலும் மெலிந்தது.

Verse 84

ततो मे जायते दुःखं तेषां पतन संभवम् । कस्यचित्त्वथ कालस्य संजातं वलयत्रयम् । तस्या हस्ते ततस्ताभ्यां शब्दः संजायते मिथः

அப்போது அவர்களின் வீழ்ச்சி நிகழுமோ என்ற அச்சத்தால் என் உள்ளத்தில் துயரம் எழுந்தது. சில காலத்திற்குப் பின் அவள் கையில் மூன்று வளையல்கள் தோன்றின; அவை ஒன்றோடொன்று மோதியதால் இனிய ஒலி எழத் தொடங்கியது.

Verse 85

ततः कालेन महता ताभ्यामेकं व्यवस्थितम् । न संघर्षो न शब्दश्च तत्रस्थस्य च जायते

நீண்ட காலம் சென்ற பின் இது விளங்கியது—ஒரே வளையல் தனியாக இருந்தால் மோதலும் இல்லை, ஒலியும் இல்லை; அதுபோல தனிமையில் இருப்பவனுக்கு முரண்பாடும் எழாது.

Verse 86

तद्विचिन्त्य मया सोऽपि ह्याश्रमः परिवर्जितः । चिन्तितं च मया चित्ते कृत्वा चैवं सुनिश्चयम्

இதனைச் சிந்தித்து நான் அந்த ஆசிரம வாழ்வையும் விட்டு விட்டேன். உள்ளத்தில் ஆராய்ந்து இவ்வாறு உறுதியான தீர்மானம் கொண்டேன்.

Verse 87

बहुभिः कलहो नित्यं द्वाभ्यां संघर्षणं तथा । एकाकी विचरिष्यामि कुमारीवलयं यथा

பலருடன் இருந்தால் எப்போதும் சண்டை; இருவருடன் இருந்தாலும் மோதல் உண்டு. ஆகவே நான் தனியே அலைவேன்—கன்னியின் மணிக்கட்டில் தனியாக இருக்கும் வளையல் போல, அது தனித்திருந்தால் ஒலி எழாது.

Verse 88

ततः सुप्तां परित्यज्य तां भार्यां शिशुसंयुताम् । गतोऽहं दूरमध्वानं यत्र नो वेत्ति सा च माम्

பின்னர் குழந்தையுடன் உறங்கிக் கொண்டிருந்த என் மனைவியை விட்டுவிட்டு, நான் தொலைதூரப் பயணமாகப் புறப்பட்டேன்—அவள் என்னை அறியாததும், நானும் அவளை அறியாததும் ஆன இடத்திற்குச் சென்றேன்.

Verse 89

यत्राऽस्तमितशायी च यलब्धकृतभोजनः । भ्रमामि मेदिनीपृष्ठे त्यक्त्वा संसारबन्धनम्

நான் எங்கு இருப்பினும், சூரியன் அஸ்தமித்த பின் அங்கேயே படுத்துறங்குவேன்; யாத்ருச்சையாகக் கிடைப்பதையே உண்பேன். இவ்வாறு சம்சாரப் பந்தத்தைத் துறந்து பூமியின் மேற்பரப்பில் அலைவேன்.

Verse 90

ततो मे ज्ञानमापन्नमेवं विप्राः शनैःशनैः । अतीतानागतं चैव वर्तमानं विशेषतः

பின்னர், ஓ விப்ரர்களே, இவ்விதமாக மெதுவாக எனக்குள் ஞானம் உதித்தது—கடந்ததையும், வருங்காலத்தையும், குறிப்பாக நிகழ்காலத்தையும் அறியும் ஞானம்.

Verse 91

एवं मे कन्यका जाता गुरुत्वे द्विजसत्तमाः

இவ்வாறு, ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, எனக்கு ஒரு கன்னி பிறந்தாள்—அவள் குருத்துவம், ஆசாரியப் பதவி எனும் மேன்மைக்கு நியமிக்கப்பட்டவள்.

Verse 92

एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि गुरोः कृते । न युष्माकं पुरो मिथ्या कीर्तयामि कथंचन

குருவின் பொருட்டு என்னிடம் கேட்கப்பட்டதையெல்லாம் உங்களிடம் கூறினேன். உங்கள் முன்னிலையில் நான் எவ்விதத்திலும் பொய்யைச் சொல்லமாட்டேன்.

Verse 93

एवं मे ज्ञानमुत्पन्नं प्रकारैः षड्भिरेव च । एभिर्लोकोत्तरं ज्ञानं युष्मत्प्रत्ययकारकम्

இவ்வாறு எனக்குள் துல்லியமாக ஆறு முறைகளால் ஞானம் தோன்றியது. அவைகளால் உங்களில் உறுதியான நம்பிக்கையை உண்டாக்கும் லோகோத்தர (அலௌகிக) ஞானம் நிலைபெற்றது.

Verse 94

सूत उवाच । ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे पप्रच्छुस्तं द्विजोत्तमाः । वानप्रस्थाश्रमं त्यक्त्वा भार्यां शिशुसमन्विताम् । क्व गतस्त्वं तदाचक्ष्व कियत्कालं च संस्थितः

சூதர் கூறினார்—அப்போது அந்த எல்லா பிராமணர்களும், இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்கள், அவனை வினவினர்—“வானப்ரஸ்த ஆசிரமத்தை விட்டுவிட்டு, குழந்தையுடன் உள்ள மனைவியையும் துறந்து நீ எங்கே சென்றாய்? அதைச் சொல்; அங்கே எத்தனை காலம் தங்கினாய்?”

Verse 95

अतिथिरुवाच । अहं भीतः सहस्राणि ग्रामाणां च शतानि च । यत्रास्तमितशायी सन्ननेकानि द्विजोत्तमाः । संख्यया रहितान्येव वर्षाणां च शतानि च

அதிதி கூறினார்—“அச்சத்தால் நான் ஆயிரக்கணக்கான கிராமங்களிலும் நூற்றுக்கணக்கான இடங்களிலும் அலைந்தேன்; அங்கே பல இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்த பிராமணர்கள் சூரியன் மறையும் வேளையில் படுத்துறங்கினர். எண்ணிக்கைக்கு அப்பாற்பட்ட நூற்றாண்டுகளையும் நான் கடந்தேன்.”

Verse 96

दृष्टानि मुख्यतीर्थानि तथैवायतनानि च । दृष्टाश्च पर्वताः श्रेष्ठा नद्यश्च विमलोदकाः

“நான் முதன்மையான தீர்த்தங்களையும், அதுபோல புனித ஆலயங்களையும் கண்டேன். சிறந்த மலைகளையும், தூய நீருடைய நதிகளையும் கண்டேன்.”

Verse 97

स्वयमेव मया ज्ञातो वाराणस्यां स्थितेन च । यज्ञः पैतामहो भावी स्थानेऽस्मिन्मामके यतः

“வாரணாசியில் தங்கியிருந்தபோது நான் தானாகவே அறிந்தேன்: என் இவ்விடத்திலேயே ‘பைதாமஹ’ யாகம் நடைபெறவுள்ளது—பிதாமகனுடன் தொடர்புடைய பழம்பெரும் யாகம்.”

Verse 98

ततोऽहं सत्वरं प्राप्तः कौतुकेन द्विजोत्तमाः । कीदृशः स मखो भावी यत्र यज्वा पितामहः

“ஆகையால், இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, ஆர்வத்தால் நான் விரைந்து இங்கு வந்தேன்—பிதாமகன் தானே யஜமானனாக இருப்பதான அந்த யாகம் எத்தகையதாக இருக்கும்?”

Verse 99

सूत उवाच । एतस्मिन्नंतरे प्राप्ताः सर्वे देवाः सवासवाः । वासुदेवं पुरस्कृत्य तथा चैव महेश्वरम्

சூதர் கூறினார்—அவ்விடையில் இந்திரனுடன் கூடிய எல்லாத் தேவர்களும் வந்தடைந்தனர். அவர்கள் வாசுதேவரை முன்னிறுத்தி, அதுபோல மகேஸ்வரரையும் முன்னிட்டு வந்தனர்.

Verse 100

कमान्तरं समासाद्य पुलस्त्याद्यास्तथर्त्विजः । ब्रह्मापि स्वयमायातो मृगचर्मधरस्तथा

நியமிக்கப்பட்ட இடைவெளியை அடைந்து புலஸ்திய முதலியோரும் யாகப் புரோகிதர்களும் வந்தனர். மான்தோல் அணிந்தவராகப் பிரம்மாவும் தாமே வந்தடைந்தார்.

Verse 101

ततस्ते तुष्टिमापन्नास्तस्य ज्ञानेन तेन च । प्रोचुश्च वरदास्तुभ्यं सर्व एव दिवौकसः

அப்போது அவனுடைய அந்த ஞானத்தால் மகிழ்ந்த விண்ணுலக வாசிகள் அனைவரும் வரம் அளிப்பவர்களாகி உன்னிடம் கூறினர்.

Verse 102

तस्माद्वरय भद्रं ते प्रार्थयस्व यथेप्सितम् । अवश्यं तव दास्यामो यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ஆகையால் வரம் தேர்ந்தெடு—உனக்கு மங்கலம் உண்டாக. நீ விரும்பியதை வேண்டு; அது மிக அரிதானதாயினும் நாங்கள் நிச்சயமாக உனக்கு அளிப்போம்.

Verse 103

अतिथिरुवाच । यदि तुष्टाः सुरा मह्यं प्रयच्छंति वरं मम । अनेनैव शरीरेण देवत्वं प्रार्थयाम्यहम्

அதிதி கூறினார்—தேவர்கள் மகிழ்ந்து எனக்கு வரம் அளிப்பாராயின், இந்த உடலோடேயே தேவத்துவத்தை நான் வேண்டுகிறேன்.

Verse 105

देवा ऊचुः । नूनं त्वं विबुधो भूत्वा देवलोके निवत्स्यसि । अनेनेव शरीरेण यज्ञभागविवर्जितः

தேவர்கள் கூறினர்—நிச்சயமாக நீ தேவராகி தேவலோகத்தில் வாசிப்பாய்; ஆனால் இதே உடலோடு யாகப் பங்கில் இருந்து விலக்கப்படுவாய்.

Verse 106

यच्छामो यदि ते विप्र यज्ञांशं मानुषस्य भोः । अप्रामाण्यं श्रुतेर्भावि तव दत्तेन तेन च

ஓ பிராமணரே! உமக்கு மனிதருக்குரிய யாகப் பங்கை அளித்தால், நீர் அளித்ததன் காரணமாகவே ஸ்ருதியின் அதிகாரம் குலையக் கூடும்.

Verse 107

अतिथिरुवाच । देवत्वेन न मे कार्यं यज्ञांशरहितेन च । तदहं साधयिष्यामि यथा मुक्तिर्भविष्यति

அதிதி கூறினார்—யாகப் பங்கில்லாத தேவர்தன்மை எனக்கு வேண்டாம். முக்தி உண்டாகுமாறு நான் சாதிப்பேன்.

Verse 109

यज्ञभागसमोपेतं तथान्येषां दिवौकसाम् । विशेषेण सुरश्रेष्ठाः स्थानं चोपरि संस्थितम्

யாகப் பங்குடன் கூடியவர்களாக மற்ற விண்ணுலக வாசிகள்போலவே—ஓ தேவர்களில் சிறந்தவர்களே—சிறப்பாக மேலான ஒரு நிலையும் நிறுவப்பட்டுள்ளது.

Verse 110

प्रतिज्ञातस्तथा सर्वैर्वरोऽस्य विबुधैर्यतः । तस्मात्प्रदीयतामस्मै यदभीष्टं सुरोत्तमाः

அனைத்து தேவர்களும் அவனுக்கு வரம் அளிப்பதாக வாக்குறுதி செய்துள்ளதால், ஓ தேவர்களில் முதன்மையோரே, அவன் விரும்பியதை அவனுக்கு அளியுங்கள்.

Verse 111

महेश्वर उवाच । यथाऽस्य जायते तृप्तिर्यज्ञभागाधिका सदा । तथाहं कथयिष्यामि शृण्वंतु विबुधोत्तमाः

மகேஸ்வரர் கூறினார்—யாகப் பங்குகளைக் காட்டிலும் அவருடைய திருப்தி எப்போதும் எவ்வாறு அதிகமாகும் என்பதை நான் விளக்குவேன்; தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, கேளுங்கள்.

Verse 112

य एष क्रियते यज्ञस्तस्य नाथो हरिः स्मृतः । एतस्मात्कारणात्प्रोक्तः स देवो यज्ञपूरुषः

இவ்வியாகம் செய்யப்படுகின்றது; அதன் நாதனாக ஹரியே நினைக்கப்படுகிறார். இதனாலேயே அந்தத் தேவன் ‘யஜ்ஞபுருஷன்’ எனப் புகழப்படுகிறார்.

Verse 113

अद्यप्रभृति यत्किंचिच्छ्राद्धं मर्त्ये भविष्यति । दैवं वा पैतृकं वाऽपि तस्य चांते व्यवस्थितः

இன்றுமுதல் மனிதர்களிடையே எவ்வித சிராத்தமும் நடந்தாலும்—தேவர்க்கானதாயினும் பித்ருக்களுக்கானதாயினும்—அதன் முடிவில் அவர் நிலைபெற்றிருப்பார்.

Verse 114

एतस्य नाम संकीर्त्य पश्चाच्च यज्ञपूरुषम् । संकीर्त्य भोजनं देयं ब्राह्मणस्य द्विजोत्तमाः

இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே, முதலில் அவருடைய நாமத்தைச் சங்கீர்த்தனம் செய்து, பின்னர் யஜ்ஞபுருஷனை அழைத்து/சங்கீர்த்தனம் செய்து, பிராமணருக்கு உணவு அளிக்க வேண்டும்—அதே பக்தியுடனான உச்சரிப்போடு.

Verse 115

तेनास्य भविता तृप्तिर्यज्ञांताऽभ्यधिका सदा । अदत्त्वास्य कृतं श्राद्धं यत्किंचित्प्रभविष्यति

இதனால் அவருடைய திருப்தி யாகத்தின் முடிவில் கிடைப்பதைக் காட்டிலும் எப்போதும் அதிகமாகும்; ஆனால் இவ்வித (உரிய தானம்/உச்சரிப்பு) இன்றி செய்யப்படும் சிராத்தம் பயனற்றதாகும்.

Verse 116

तद्यास्यत्यखिलं व्यर्थं तथा भस्महुतं यथा । वैश्वदेवांतमासाद्य यश्चैनं पूजयिष्यति

செய்ததெல்லாம் முழுதும் வீணாகும்—சாம்பலில் ஊற்றிய ஆஹுதி போல. ஆனால் வைஶ்வதேவத்தின் முடிவில் வந்து இவரை விதிப்படி வழிபடுவான்; அவனுடைய செயல் தான் நிறைவு பெறும்.

Verse 117

विष्णुनामसमोपेतं भविष्यति तदक्षयम् । दत्तं स्वल्पमपि प्रायः श्रद्धापूतेन चेतसा

விஷ்ணு நாமத்துடன் சேர்த்து அளிக்கப்படும் எந்த தானமும் அழியாததாகும். நம்பிக்கையால் தூய்மையான மனத்துடன் அளிக்கப்படும் சிறிய தானம்கூட பெரும்பாலும் தவறாத புண்ணியத்தை தரும்.

Verse 118

श्राद्धे वा वैश्वदेवे वा यश्चैनं नार्चयिष्यति । संप्राप्तं व्यर्थतां तस्य तच्च सर्वं भविष्यति

ஸ்ராத்தமாக இருந்தாலும் வைஶ்வதேவமாக இருந்தாலும்—இவரை அர்ச்சிக்காதவன் பெற்றதும் செய்ததும் அனைத்தும் வீணாகும்.

Verse 119

अस्मिंस्तुष्टिं गते सर्वे सुरा यास्यंति संमुदम् । पितरश्च तमायांति विमुखे संमुखे तथा

அவர் திருப்தியடைந்தால் எல்லா தேவர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் களிப்படைந்து செல்கின்றனர். பித்ருக்களும் அவரை நோக்கி வருகின்றனர்—முன்பு விமுகமாக இருந்தவர்களும் சம்முகமாகின்றனர்.

Verse 120

तच्छ्रुत्वा विबुधाः सर्वे महेश्वरवचस्तदा । तथेति मुदिताः प्रोचुर्ब्रह्मविष्णुपुरस्सराः

அப்போது மகேஸ்வரரின் வாக்கை கேட்ட எல்லா தேவர்களும் மகிழ்ந்து “ததாஸ்து” என்று கூறினர்; அவர்களின் முன்னிலையில் பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் இருந்தனர்.

Verse 121

ततःप्रभृति संजाता पूजा चातिथिसंभवा । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूजा कार्याऽतिथेः सदा । यज्ञे पूरुषयज्ञस्य न चैकस्य कथंचन

அதன்பின் விருந்தினர் (அதிதி) சத்காரத்தோடு இணைந்த பூஜை மரபு தோன்றியது. ஆகவே எல்லா முயற்சியுடனும் எப்போதும் அதிதிக்கு பூஜை செய்ய வேண்டும்—யாகத்திலும் ‘புருஷ-யாகம்’ என; எந்நிலையிலும் அலட்சியம் செய்யலாகாது.

Verse 122

अतिथिरुवाच । अत्रास्ति मामकं तीर्थं मया यत्र तपः कृतम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे पुरुकाले द्विजोत्तमाः

அதிதி கூறினார்—இங்கே எனது ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கே நான் தவம் செய்தேன். ஹாடகேஸ்வரரின் புனித க்ஷேத்திரத்தில், பழங்காலத்தில், ஓ த்விஜோத்தமர்களே!

Verse 123

अंगारकेण संयुक्ता चतुर्थी स्याद्यदा तिथिः । सांनिध्यं तत्र कार्यं च सर्वैर्देवैश्च तद्दिने

சதுர்த்தி திதி அங்காரகன் (செவ்வாய்) உடன் சேர்ந்தால், அந்த நாளில் அத்தீர்த்தத்தில் எல்லாத் தேவர்களும் தங்கள் சாந்நித்யத்தை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 124

कुर्यात्तत्रैव यः स्नानं तस्मिन्नहनि संस्थिते । सर्वतीर्थफलं तस्य जायतां वः प्रसादतः

அந்நாளில் அங்கேயே தங்கி நீராடுபவன், எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனையும் பெறுவான்; உங்கள் அருளால் அந்தப் பலன் அவனுக்குக் கிடைக்கட்டும்.

Verse 125

तथास्त्विति ततः सर्वेऽतिथिं प्रोचुः सुरोत्तमाः । एतस्मिन्नंतरे प्राह पुलस्त्यर्षिः पितामहम्

அப்போது உயர்ந்த தேவர்கள் அனைவரும் அதிதியிடம் “ததாஸ்து” என்று கூறினர். இதற்கிடையில் புலஸ்த்ய முனிவர் பிதாமஹன் (பிரம்மா) அவர்களிடம் உரைத்தார்.

Verse 126

पुलस्त्य उवाच । ऋत्विजः सकला देवाः संस्थिताः कौतुकान्विताः । उत्तिष्ठंतु च ते शीघ्रं यज्ञकर्मप्रसिद्धये

புலஸ்த்யர் கூறினார்—ருத்விகர்களும் எல்லாத் தேவர்களும் ஆவலுடன் கூடிய குதூகலத்தோடு கூடியுள்ளனர். யாகக் கிரியைகள் நிறைவேற விரைவில் எழுந்திருங்கள்।

Verse 127

एतस्मिन्नंतरे सर्वे तस्य वाक्यप्रणोदिताः । उत्थिता ऋत्विजो ये च स्वानि स्थानानि भेजिरे । ततः प्रववृते यज्ञः सपुनर्द्विजसत्तमाः । कुर्वता यज्ञकर्माणि होमपूर्वाणि यानि च

அந்நேரத்தில் அவர் சொற்களால் தூண்டப்பட்ட அனைவரும் எழுந்தனர்; ருத்விகர்கள் தத்தம் இடங்களில் அமர்ந்தனர். பின்னர் யாகம் மீண்டும் தொடங்கியது; சிறந்த இருபிறப்பினர் ஹோமம் முதலான யாகக் கிரியைகளை மீண்டும் செய்தனர்।

Verse 129

कोशकारमिवात्मानं वेष्टयन्नावबुध्यते

பட்டுப்புழு கூண்டில் தன்னைச் சுற்றிக்கொள்வதுபோல், தன்னைத் தானே மூடிக்கொள்ளும் அவன் தன் ஆத்மத் தத்துவத்தை உணரான்।