Adhyaya 34

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं तं मुनिं प्रति सूतज । त्वया पुरा सुरार्थाय प्रपीतः पयसांनिधिः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதபுத்திரனே! அந்த முனிவனைப் பற்றி நீ சொன்னதைக் குறித்து கூறு. தேவர்களின் நலனுக்காக முன்னொரு காலத்தில் பாற்கடல் எவ்வாறு குடிக்கப்பட்டது?

Verse 2

तत्त्वं सूतज नो ब्रूहि विस्तरेण महामते । यथा तेन पुरा पीतो मुनिना पयसांनिधिः

ஓ மகாமதியான சூதபுத்திரனே! இதன் உண்மைத் தத்துவத்தை எங்களுக்கு விரிவாகச் சொல்—முன்னொரு காலத்தில் அந்த முனிவர் பாற்கடலை எவ்வாறு குடித்தார்.

Verse 3

सूत उवाच । कालेया इति विख्याताः पुरा दानवसत्तमाः । संभूताः सर्वदेवानां वीर्योत्साहप्रणाशकाः

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் ‘காலேயர்’ எனப் புகழ்பெற்ற தானவர்களில் சிறந்தோர் தோன்றினர். அவர்கள் எல்லாத் தேவர்களின் வீரமும் உற்சாகமும் அழிப்பவர்கள் ஆவர்.

Verse 4

ततस्तैः पीडितं दृष्ट्वा विष्णुना प्रभविष्णुना । त्रैलोक्यं शक्तियोगेन प्रोक्तो देवो महेश्वरः

அவர்களால் துன்புறும் மூவுலகையும் கண்டு, வல்லமைமிகு விஷ்ணு தமது தெய்வீக சக்தியோகத்தால் தேவன் மகேஸ்வரனை உரைத்தார்.

Verse 5

एतदीशान दैतेयैस्त्रैलोक्यं परिपीडितम् । कालिकेयैर्महावीर्येस्तस्मात्कार्यो महाहवः । अद्यैव तैः समं देव समासाद्य धरातलम्

ஓ ஈசானனே! மாவீரர்களான காலிகேய அசுரர்களால் மூவுலகங்களும் துன்புறுத்தப்படுகின்றன. ஆதலால் பெரும் போர் நிகழ வேண்டும். ஓ தேவனே! இன்றே பூவுலகில் அவர்களை எதிர்கொள்வீராக.

Verse 6

ततो विष्णुश्च रुद्रश्च सहस्राक्षः सुरैः सह । शितशस्त्रधराः सर्वे संप्राप्ता धरणीतलम्

அதன்பின் விஷ்ணு, ருத்ரன் மற்றும் தேவர்களுடன் இந்திரன் ஆகிய அனைவரும் கூர்மையான ஆயுதங்களைத் தாங்கியவாறு பூவுலகை அடைந்தனர்.

Verse 7

अथ ते दानवाः सर्वे श्रुत्वा देवान्समागतान् । युद्धार्थं सहसा जग्मुः संमुखाः कोपसंयुताः

தேவர்கள் வந்திருப்பதை அறிந்த அந்தத் தானவர்கள் அனைவரும், கோபத்துடன் போரிடுவதற்காக உடனடியாக அவர்கள் முன் திரண்டனர்.

Verse 8

ततोऽभवन्महायुद्धं देवानां दानवैः सह । त्रैलोक्यं कंपितं येन समस्तं भय विह्वलम्

அப்போது தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் இடையே பெரும் போர் மூண்டது. அதனால் மூவுலகங்களும் நடுங்கின; அனைத்தும் அச்சத்தால் உறைந்தன.

Verse 9

अथ कालप्रभोनाम दानवो बलगर्वितः । स शक्रं पुरतो दृष्ट्वा वज्रोच्छ्रितकरं स्थितम् । प्रोवाच प्रहसन्वाक्यं मेघगम्भीरनिःस्वनः

அப்போது தன் வலிமையில் செருக்குற்ற காலபிரபன் என்னும் தானவன், கையில் வஜ்ராயுதத்தை ஏந்தியவாறு நின்றிருந்த இந்திரனைக் கண்டு, மேகம் போன்ற இடிமுழக்கக் குரலில் சிரித்துக்கொண்டே கூறினான்.

Verse 10

मुंच वज्र सहस्राक्ष पश्यामि तव पौरुषम् । चिरात्प्राप्तोऽसि मे दृष्टिं दिष्ट्या त्वं त्रिदिवेश्वरः

ஓ ஆயிரக்கண்ணனே! வஜ்ரத்தை எறி; உன் வீரத்தை நான் காணட்டும். நீண்ட காலத்திற்குப் பின் என் பார்வைக்கு வந்தாய்; நல்வினையால் நீ மூவுலகத் தேவர்களின் தலைவன்.

Verse 11

ततश्चिक्षेप संक्रुद्धस्तस्य वज्रं शतक्रतुः । सोऽपि तल्लीलया धृत्वा जगृहे सव्यपाणिना

அப்போது சினந்த சதக்ரது (இந்திரன்) அவன்மேல் வஜ்ரத்தை எறிந்தான்; ஆனால் அவன் அதை விளையாட்டுபோல் எளிதில் தடுத்து, இடக்கையால் பிடித்துக் கொண்டான்.

Verse 12

ततः शक्रं समुद्दिश्य गदां गुर्वीं मुमोच सः । सर्वायसमयीं रौद्रां यमजिह्वामिवापराम्

பின்பு சக்கிரனை நோக்கி அவன் ஒரு பெரும் கதையை எறிந்தான்—முழுவதும் இரும்பினால் ஆனது, கொடுமையும் பயங்கரமும் உடையது, யமனின் மற்றொரு ‘நாவு’ போல் மரணகரமானது.

Verse 13

तया हतः सहस्राक्षो विसंज्ञो रुधिरप्लुतः । ध्वजयष्टिं समाश्रित्य संनिविष्टो रथोपरि

அதனால் தாக்கப்பட்ட ஆயிரக்கண்ணன் இரத்தத்தில் நனைந்து மயங்கி விழுந்தான்; கொடிக்கம்பத்தைச் சார்ந்து, ரதத்தின் மேல் சாய்ந்து கிடந்தான்.

Verse 14

अथ तं मातलिर्दृष्ट्वा विसंज्ञं वलघातिनम् । प्राङ्मुखं च रथं चक्रे संस्मरन्सारथेर्नयम्

அப்போது மயங்கிய வலகாதின் இந்திரனைப் பார்த்த மாதலி, தேரோட்டியின் நெறியை நினைத்து, ரதத்தை கிழக்குநோக்கித் திருப்பினான்.

Verse 15

ततः पराङ्मुखीभूते रथे शक्रस्य संगरे । दुद्रुवुर्भयसंत्रस्ताः सर्वे देवाः समंततः

அப்போது போரில் சக்ரனுடைய ரதம் பின்வாங்கியவுடன், அச்சத்தால் நடுங்கிய எல்லாத் தேவர்களும் நால்திசைகளிலும் ஓடினர்।

Verse 16

आदित्या वसवो रुद्रा विश्वेदेवा मरुद्गणाः । व्रीडां विहाय विध्वस्ताः पृष्ठदेशे शितैः शरैः

ஆதித்யர், வசுக்கள், ருத்ரர், விஸ்வேதேவர், மருத்கணங்கள்—வெட்கத்தை விட்டு—கூரிய அம்புகள் முதுகில் பாய்ந்து சிதைந்தனர்।

Verse 17

अथ भग्नं बलं दृष्ट्वा दानवैर्मधुसूदनः । आरुह्य गरुडं तूर्णं कालप्रभमुपाद्रवत्

அப்போது தானவர்கள் படையைச் சிதைத்ததைப் பார்த்த மதுசூதனன், விரைவாக கருடனை ஏறி காலப்ரபாவை நோக்கி பாய்ந்தான்।

Verse 19

स तैराच्छादितो विष्णुः शुशुभे च समंततः । सम्यक्पुलकितांगश्च रक्ताचल इवापरः

அவர்களால் எல்லாப் புறமும் சூழப்பட்ட விஷ்ணு ஒளிவீசினார்; உடலெங்கும் வீரரோமாஞ்சம் பொங்க, அவர் இன்னொரு செம்பாறை மலைபோல் தோன்றினார்।

Verse 20

ततः शार्ङ्गविनिर्मुक्तैः शरैः कंकपतत्रिभिः । छेदयित्वेषुजालानि दैतेयान्निजघान सः

பின்னர் சார்ங்கத்திலிருந்து விடப்பட்ட, நாரை இறகுகள் பொருந்திய அம்புகளால் அவர் அம்புவலைகளை வெட்டி, தைத்தியர்களை வீழ்த்தினார்।

Verse 21

ततो दैत्यगणाः सर्वे हन्यमाना सुरारिणा । त्रातारं नाभ्यगच्छंत मृगाः सिंहार्दिता इव

அப்போது தேவர்களின் பகைவனால் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருந்த எல்லா தைத்தியக் கூட்டமும் காப்பாளனை அடையவில்லை—சிங்கத்தால் துன்புறும் மான்கள் போல.

Verse 22

एतस्मिन्नंतरे दैत्यः कालखंज इति स्मृतः । स कोपवशमापन्नो वासुदेवमुपाद्रवत्

அந்நேரத்தில் ‘காலகஞ்ச’ எனப் பெயர்பெற்ற தைத்தியன் கோபவசப்பட்டு வாசுதேவனை நோக்கி பாய்ந்தான்.

Verse 23

स हत्वा पञ्चभिर्बाणैर्वासुदेवं शिला शितैः । जघान गरुडं क्रुद्धो दशभिर्नतपर्वभिः

அவன் கல்லைப் போலக் கூர்மையான ஐந்து அம்புகளால் வாசுதேவனைத் தாக்கினான்; பின்னர் கோபித்து வளைந்த மூட்டுகளுள்ள (முள் போன்ற) பத்து அம்புகளால் கருடனையும் குத்தினான்.

Verse 24

ततः सुदर्शनं चक्रं तस्य दैत्यस्य माधवः । प्रमुमोच वधार्थाय ज्वालामालासमावृतम्

அப்போது மாதவன் அந்த தைத்தியனை வதைக்க ஜ்வாலாமாலையால் சூழப்பட்ட சுதர்சனச் சக்கரத்தை எறிந்தான்.

Verse 25

सोऽपि तच्चक्रमालोक्य वासुदेवकराच्च्युतम् । आगच्छंतं प्रसार्यास्यं ग्रस्तुं तत्संमुखो ययौ

வாசுதேவனின் கையிலிருந்து விடுபட்ட அந்தச் சக்கரம் தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்டு, அவனும் வாயை அகலத் திறந்து அதை விழுங்க முனைந்து நேருக்கு நேர் சென்றான்.

Verse 26

अग्रसच्च महादैत्यस्तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् । वासुदेवं समुद्दिश्य ततश्चिक्षेप सायकान्

மகாதைத்யன் முன்னேறி “நில், நில்!” என்று முழங்கினான். பின்னர் வாசுதேவரை நோக்கி அம்புகளை எறிந்தான்.

Verse 27

ततश्चक्री स दैत्येन ग्रस्तचक्रेण ताडितः । सुपर्णेन समायुक्तो जगाम विषमां व्यथाम्

அப்போது சக்கரதாரியான சக்கிரன், தன் சக்கரத்தையே பிடித்திருந்த அந்த தைத்யனால் தாக்கப்பட்டான்; சுபர்ணன் (கருடன்) துணையிருந்தும் கடும் துன்பத்தில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 28

एतस्मिन्नंतरे क्रुद्धो भगवांस्त्रिपुरांतकः । दृष्ट्वा हरिं तथाभूतं शक्रं चापि पराङ्मुखम्

அந்நேரத்தில் கோபமுற்ற பகவான் திரிபுராந்தகன் (சிவன்), ஹரியை அந்த நிலையிலும், சக்கிரனையும் பின்வாங்கி முகம் திருப்பியவனாகவும் கண்டான்.

Verse 29

ततः शूलप्रहारेण तं निहत्य दनोः सुतम् । शरैः पिनाकनिर्मुक्तैर्जघानोच्चैस्तथा परान्

பின்னர் திரிசூலப் பாய்ச்சலால் தநுவின் புதல்வனை வதைத்து, பினாகத்திலிருந்து விடப்பட்ட அம்புகளால் மற்ற பகைவர்களையும் வலிமையுடன் வீழ்த்தினான்.

Verse 30

कालप्रभं प्रकालं च कालास्यं कालविग्रहम् । जघान भगवाञ्छंभुस्तथान्यानपि नायकान्

பகவான் சம்பு காலப்ரப, பிரகால, காலாஸ்ய, காலவிக்ரஹம் ஆகியோரைவும், மற்ற தலைவர்களையும் வதைத்தான்.

Verse 31

ततः प्रधानास्ते सर्वे दानवा अपिदारुणाः । पलायनपरा जाता निरुत्साहा द्विषज्जये

அப்போது அந்த முதன்மை தானவர்கள், எவ்வளவு கொடியவர்களாயினும், பகைவரின் வெற்றியைப் பார்த்து மனம் தளர்ந்து ஓடிப்போகவே விரைந்தனர்.

Verse 32

ततः शक्रश्च विष्णुश्च लब्धसंज्ञौ धृतायुधौ । श्लाघयंतौ महादेवं संस्थितौ रणमूर्धनि

அப்போது சக்கிரனும் விஷ்ணுவும் தெளிவு பெற்று, ஆயுதங்களைத் தாங்கி, போரின் முன்நிலையில் நின்று மகாதேவனைப் புகழ்ந்தனர்.

Verse 33

एतस्मिन्नंतरे भग्नान्समुद्वीक्ष्य दनोः सुतान् । जघ्नुः शरशतैः शस्त्रैः सर्वे देवाः सवासवाः

இந்நேரத்தில் தநுவின் புதல்வர்கள் சிதறி ஓடுவதைப் பார்த்து, வாசவனுடன் கூடிய எல்லாத் தேவர்களும் நூற்றுக் கணக்கான அம்புகளாலும் ஆயுதங்களாலும் அவர்களை வீழ்த்தினர்.

Verse 34

अथ ते हतभूयिष्ठा दानवा बलवत्तराः । हन्यमानाः शितैर्बाणैस्त्रिदशैर्जितकाशिभिः

பின்னர் மிக வலிமைமிக்க தானவர்களும் பெரும்பாலும் கொல்லப்பட்டனர்; வெற்றித் தேஜஸால் ஒளிரும் தேவர்களின் கூரிய அம்புகள் அவர்களைத் தொடர்ந்து தாக்கின.

Verse 35

अगम्यं मनसा तेषां प्रविष्टा वरुणालयम् । शस्त्रैश्च क्षतसर्वांगा हतनाथाः सुदुःखिताः

அவர்களின் எண்ணத்திற்கும் எட்டாதவாறு அவர்கள் வருணனின் ஆலயத்தில் புகுந்தனர்; ஆயுதங்களால் உடலெங்கும் காயமுற்று, தலைவர்கள் வீழ்ந்ததால், அவர்கள் பெருந்துயரில் ஆழ்ந்தனர்.