Adhyaya 160

Verse 1

सूत उवाच । अन्यस्मिन्नहनि प्राप्ते रहस्युक्तः स भार्यया । रात्रौ प्रसुप्तः पार्श्वे च पादौ संस्पृश्य तत्क्षणात्

சூதர் கூறினார்—மற்றொரு நாள் வந்தபோது அவன் மனைவி அவனைத் தனிமையில் ரகசியமாகச் சொன்னாள். இரவில் அவன் உறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, அருகில் வந்து அவன் பாதங்களைத் தொட்டவுடனே அந்தக் கணமே பேசத் தொடங்கினாள்।

Verse 2

त्वं तावन्मम भर्त्तासि यावज्जीवमसंशयम् । तद्वदस्व विभोऽस्माकं त्वदर्थं स मयोज्झितः

நான் உயிரோடு இருக்கும் வரை நீயே நிச்சயமாக என் கணவன். ஆகவே, ஆண்டவனே, எங்கள் நலனுக்காக என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கூறு; உன் பொருட்டே அவனை நான் கைவிட்டேன்.

Verse 3

इन्द्रजालमिदं किं ते किं वा मंत्रप्रसाधनम् । देवानां वा प्रसादोऽयं यत्त्वं चैतादृशः स्थितः

இது என்ன—இந்திரஜாலம் போன்ற மாயையா? அல்லது மந்திர சாதனையால் பெற்ற வல்லமையா? அல்லது தேவர்களின் அருளேதானோ, நீ இவ்வளவு அதிசய நிலையில் இங்கே நிற்பது?

Verse 4

मया त्वं हि तदा ज्ञातः प्रथमेऽपि दिने स्थिते । यदा संभूषिता वस्त्रैस्तथा वस्तुविभूषणैः

நீ வந்த முதல் நாளிலேயே நான் உன்னை அறிந்துகொண்டேன்; அப்போது நீ ஆடைகளாலும் பலவகை அணிகலன்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தாய்.

Verse 5

यद्यहं तव वार्तां च सर्वां कपटसंभवाम् । कथयामि द्वितीयस्य तत्ते पादौ स्पृशाम्यहम्

உன் வஞ்சனையால் எழுந்த முழு நிகழ்வையும் நான் உனக்குச் சொன்னால், அக்கணமே நான் உன் திருவடிகளைத் தொடுவேன்.

Verse 6

सूत उवाच । एवमुक्तो विहस्योच्चैः स तदा ब्राह्मणोत्तमाः । तामालिंग्य ततः प्राह वचनं मधुराक्षरम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அந்த உயர்ந்த பிராமணன் உரக்கச் சிரித்தான்; பின்னர் அவளை அணைத்து, இனிய சொற்களால் உரைத்தான்.

Verse 7

साधु प्रिये त्वया ज्ञातं सर्वं मम विचेष्टितम् । अहं स विप्रः सुभगे मणिभद्रेण यः पुरा

சாது, பிரியே! என் எல்லா செயல்களையும் நீ அறிந்துகொண்டாய். சுபகே, நான் முன்பு மணிபத்ரனால் (அவ்வாறு) செய்யப்பட்ட அந்தப் பிராமணனே.

Verse 8

विडंबितो मुखं पश्यंस्त्वदीयं चंद्रसन्निभम् । चमत्कारपुरं गत्वा मया चाराधितो रविः । तेन तुष्टेन मे दत्तं तद्रूपं ज्ञानमेव च

பரிகசிக்கப்பட்டவனாய், உன் சந்திரனை ஒத்த முகத்தை நோக்கிக்கொண்டே நான் சமத்காரபுரம் சென்று ரவி (சூரியன்) தேவனை வழிபட்டேன். அவர் மகிழ்ந்து எனக்கு அதே வடிவத்தையும் உண்மை ஞானத்தையும் அருளினார்.

Verse 9

माहिकोवाच । त्वदीयदर्शनेनाहं कामदेववशं गता

மாஹிகா கூறினாள்— உன் தரிசனத்தால் நான் காமதேவனின் ஆட்பட்டேன்.

Verse 10

तस्मादाराधयिष्यामि तं गत्वा दिननायकम् । येन ते तादृशं भूयः प्रतुष्टो विदधाति सः

ஆகையால் நான் சென்று தினநாயகன் (சூரியன்) ஐ வழிபடுவேன்; அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் உனக்கு மீண்டும் அத்தகைய வடிவத்தை அருள்வார்.

Verse 11

किं मे चैतेन रूपेण तारुण्येनापि च प्रभो । यत्ते तथाविधं रूपं संभजामि दिवानिशम्

ஓ பிரபுவே! இந்த அழகும் இளமையும் எனக்கு என்ன பயன், உன் அந்த வடிவத்தை நான் பகலும் இரவும் அணுகி அனுபவிக்க முடியாவிட்டால்?

Verse 12

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा गुटिकां पुष्प समादाय मुखान्ततः । दधार तादृशं रूपं यादृग्दृष्टं पुरा तया

சூதர் கூறினார்—அதைக் கேட்டவுடன் அவன் மலர்போன்ற குண்டிகையை எடுத்து வாயில் வைத்தான்; உடனே அவள் முன்பு கண்ட அதே உருவத்தை அவன் ஏற்றுக்கொண்டான்।

Verse 13

ततः सा हर्षिता माही पुलकेन समन्विता । तमालिंग्याभजद्गाढं वाक्यमेतदुवाच ह

அப்போது மாஹி பேரானந்தத்தால் ரோமாஞ்சமடைந்து, அவனை இறுக அணைத்துக் கொண்டு இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்।

Verse 14

अद्य मे सफलं जन्म यौवनं रूपमेव च । यत्त्वं हृद्वांछितः कांतः प्रलब्धो मदनोपमः

இன்று என் பிறப்பு பலித்தது; என் இளமைவும் அழகும் பலித்தன; ஏனெனில் என் உள்ளம் விரும்பிய காதலன், மன்மதனுக்கு ஒப்பான நீ எனக்குக் கிடைத்தாய்।

Verse 15

एतावंति दिनान्येव न मया कामजं सुखम् । अपि स्वल्पतरं लब्धं कथंचिद्वृद्धसेवया

இத்தனை நாட்களாக எனக்கு காதலால் உண்டாகும் இன்பம் கிடைக்கவில்லை—சிறிதளவும் இல்லை; எப்படியோ ஒரு முதியவரின் சேவையிலேயே நாட்கள் சென்றன।

Verse 16

भजस्व स्वेच्छया विप्र दासी तेऽहं व्यवस्थिता

ஓ விப்ரரே, உமது விருப்பம்போல் அனுபவியுங்கள்; நான் உமது தாசியாக இங்கே நிற்கிறேன்।

Verse 17

पुष्प उवाच । प्रविशामि किमंगेषु भवन्तीं किं मिलाम्यहम् । प्रिये चिरेण लब्धासि न जाने कर वाणि किम्

புஷ்பன் கூறினான்—நான் உன் அங்கங்களில் புகவேண்டுமா, அல்லது உன்னுடன் ஒன்றுபடவேண்டுமா? பிரியே, நீ நீண்ட காலத்திற்குப் பின் கிடைத்தாய்; நான் என்ன செய்வேன் என்று அறியேன்।

Verse 19

अथ रात्र्यां व्यतीतायामुदिते सूर्यमण्डले । वक्त्रे तां गुटिकां कृत्वा स पुष्पस्तादृशोऽभवत्

பின்னர் இரவு கடந்ததும் சூரியமண்டலம் உதித்தபோது, அவளைச் சிறு உருண்டையாக்கி வாயில் வைத்துக் கொண்டு, புஷ்பன் அதேபோல (அந்த மாற்றிய நிலையில்) ஆனான்।

Verse 20

एवं तस्य स्थितस्यात्र महान्कालो व्यजायत । पुत्राः पौत्रास्तथा जाताः कन्यकाश्च तथैव च

இவ்வாறு அவன் அங்கே நிலைத்திருந்தபோது நீண்ட காலம் கடந்தது. மகன்களும் பேரன்களும் பிறந்தனர்; மகள்களும் அதுபோலவே பிறந்தனர்।

Verse 21

स वृद्धत्वं यदा प्राप्तो जराविप्लवतां गतः । तदा स चिन्तयामास मया पापं महत्कृतम्

அவன் முதுமையை அடைந்து மூப்பின் கலக்கத்தால் தளர்ந்தபோது, அப்போது அவன் சிந்தித்தான்—‘என்னால் பெரும் பாவம் செய்யப்பட்டது।’

Verse 22

मणिभद्रो वराकोऽसौ मिथ्याचारेण घातितः । तस्य भार्या हृता चैव प्रसूतिं च नियोजिता

‘அந்த ஏழை மணிபத்ரன் பொய்யான நடத்தையால் கொல்லப்பட்டான்; அவன் மனைவியும் பறிக்கப்பட்டாள், மேலும் அவளைப் பிரசவத்திற்காக வலுக்கட்டாயமாக நியமித்தனர்।’

Verse 23

हाटकेश्वरजं क्षेत्रं तस्माद्गत्वा करोम्य हम् । पुरश्चरणसंज्ञं च येन शुद्धिः प्रजायते

ஆகையால் நான் ஹாடகேஸ்வரரின் புனிதத் தலத்திற்குச் சென்று, ‘புரஸ்சரணம்’ எனப்படும் விதியைச் செய்வேன்; அதனால் தூய்மை உண்டாகும்।

Verse 24

एवं स निश्चयं कृत्वा पुष्पश्चित्ते निजे तदा । असंख्यं वित्तमादाय चमत्कारपुरंगतः

இவ்வாறு உள்ளத்தில் உறுதியான தீர்மானம் கொண்டு, புஷ்பன் அளவற்ற செல்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு ‘சமத்காரபுரம்’ எனும் நகரை நோக்கிச் சென்றான்।

Verse 25

पुत्रेभ्योऽपि यथासंख्यं दत्त्वा चैव पृथक्पृथक् । प्रासादं कारयामास तस्य सूर्यस्य शोभनम्

மகன்களுக்கும் தத்தம் உரிய பங்குகளைத் தனித்தனியாக வழங்கி, அந்த சூரியதேவனுக்காக அழகிய கோவில்-மாளிகையை அமைத்தான்।

Verse 26

यस्मिन्सिद्धिं गतः सोऽत्र याज्ञवल्क्यप्रतिष्ठिते । ततो मध्यममाहूय प्रणिपत्याभिवाद्य च । सोऽब्रवीद्ब्राह्मणानां मे चातुश्चरणमानय

யாஜ்ஞவல்க்யர் பிரதிஷ்டை செய்த அந்த இடத்தில், அவன் சித்தி பெற்றிருந்தபோது, தன் தலைவனை அழைத்து, வணங்கி மரியாதையுடன் வாழ்த்தி, “எனக்காக ‘சாதுஷ்சரணம்’ எனப்படும் பிராமணக் குழுவை அழைத்து வா” என்று கூறினான்।

Verse 27

येनाहमग्रतो भूत्वा प्रायश्चित्तं विशुद्धये । पुरश्चरणसंज्ञं तु प्रार्थयामि यथाविधि

நான் முன்னின்று தூய்மைக்காகப் பிராயச்சித்தம் செய்யும்படி, விதிப்படி ‘புரஸ்சரணம்’ எனப்படும் அந்தக் கிரியையை வேண்டுகிறேன்।

Verse 160

इति स्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखंडे हाट केश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्पस्य पापक्षालनार्थं हाटकेश्वरक्षेत्रगमनपुरश्चरणार्थब्राह्मणामन्त्रणवर्णनंनाम षष्ट्यधिकशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஷீதி-ஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில், ‘புஷ்பனின் பாபநீக்கத்திற்காக ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரத்திற்கு செல்வதும், புரஸ்சரணத்திற்காகப் பிராமணர்களை அழைப்பதையும்’ கூறும் நூற்றறுபதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 198

एवमुक्त्वा ततस्तौ च मैथुनाय कृतक्षणौ । प्रवृत्तौ ब्राह्मणश्रेष्ठाः कामदेववशंगतौ

இவ்வாறு கூறி, தருணம் ஏற்றதெனக் கருதி, அந்த இருவரும் மைதுனத்தில் ஈடுபட்டனர்; அந்தச் சிறந்த பிராமணர்கள் காமதேவனின் ஆட்பட்டவர்களாயினர்।