Adhyaya 96

Verse 1

सूत उवाच । एवं तस्मिन्गते भूपे ह्यजापाले रसातलम् । तत्पुत्रश्चाभवद्राजा मंत्रिभिस्तु पुरस्कृतः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு அரசன் அஜாபாலன் ரசாதலத்திற்குச் சென்றபின், அமைச்சர்களால் சூழப்பட்ட அவனுடைய மகன் அரசனானான்.

Verse 2

यो नित्यमगमत्स्वर्गे वासवं रमते सदा । शनैश्चरो जितो येन रोहिणीं परिभेदयन्

அவன் தினமும் ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்று வாசவனாகிய இந்திரனை எப்போதும் மகிழ்வித்தான்; ரோஹிணியைத் துன்புறுத்தினாலும் சனைச்சரன் (சனி) அவனால் அடக்கப்பட்டான்.

Verse 3

गृहे यस्य स्वयं विष्णुर्भूत्वा चैव चतुर्विधः । रावणस्य विनाशार्थं जन्म चक्रे प्रहर्षितः

யாருடைய இல்லத்தில் தாமே விஷ்ணு நான்கு வடிவங்களாக வெளிப்பட்டு, ராவணனை அழிக்க மகிழ்ச்சியுடன் அவதரித்தாரோ.

Verse 4

तेनागत्यात्र सत्क्षेत्रे तोषितो मधुसूदनः । प्रासादं शोभनं कृत्वा ततश्चैव प्रतिष्ठितः

அவர் இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்து மதுசூதனரை மகிழ்வித்தார்; பின்னர் அழகிய ஆலயத்தை அமைத்து, முறையாக அங்கே பிரதிஷ்டை செய்தார்।

Verse 5

तस्यापि विश्रुता वापी स्वयं तेन विनिर्मिता । राजवापीति लोकेऽस्मिन्विख्यातिं परमां गता

அவரே ஒரு புகழ்பெற்ற வாபி (குளம்/படிக்கிணறு) அமைத்தார்; அது இவ்வுலகில் ‘ராஜவாபி’ என்ற பெயரால் மிகுந்த புகழடைந்தது।

Verse 6

तस्यां यः कुरुते श्राद्धं संप्राप्ते पञ्चमीदिने । प्रेतपक्षे विशेषेण स नरः स्यात्सतां प्रियः

அங்கே பஞ்சமி திதியில்—சிறப்பாக பித்ருபக்ஷத்தில்—சிராத்தம் செய்பவன், சத்புருஷர்களுக்கு அன்பானவனாகிறான்।

Verse 7

ऋषय ऊचुः । कथं तेन जितः सौरी रोहिणीशकटं च यत् । भिंदानस्तोषितस्तेन कथं नारायणो वद

ரிஷிகள் கூறினர்—அவன் சௌரி (சனைச்சரன்) யை எவ்வாறு வென்றான்? ‘ரோஹிணீ-சகடம்’ எவ்வாறு உடைந்தது? மேலும் நாராயணரை அவன் எப்படிப் பிரசன்னப்படுத்தினான்? கூறுக।

Verse 8

।सूत उवाच । तस्मिञ्छासति धर्मज्ञे स्वधर्मेण वसुन्धराम् । अतिसौख्यान्वितो लोकः सर्वदैव व्यजायत

சூதர் கூறினார்—அந்த தர்மஞானி அரசன் தன் ச்வதர்மப்படி பூமியை ஆளும்போது, மக்கள் எப்போதும் மிகுந்த இன்பம் பெற்று தொடர்ந்து செழித்தனர்।

Verse 9

बहुक्षीरप्रदा गावः सस्यानि गुणवंति च । कामवर्षी च पर्जन्यो यथर्त्तुफलिता द्रुमाः

பசுக்கள் மிகுந்த பால் கொடுத்தன; பயிர்கள் சிறந்த தரமுடன் விளைந்தன; மேகம் விரும்பியபடி மழை பொழிந்தது; மரங்கள் காலத்திற்கேற்ற கனிகளைத் தந்தன।

Verse 10

कस्यचित्त्वथ कालस्य दैवज्ञैस्तस्य भूपतेः । कथितं रोहिणीभेदं रविपुत्रः करिष्यति

பின்னர் ஒரு காலத்தில் ஜோதிடர்கள் அந்த அரசனிடம் கூறினர்—சூரியபுத்திரன் சனைச்சரன் ‘ரோஹிணீ-பேதம்’ எனும் அசுபப் பிளவை ஏற்படுத்துவான்।

Verse 11

तस्यानंतरमेवाशु दुर्भिक्षं संभविष्यति । अनावृष्टिश्च भविता रौद्रा द्वादश वार्षिकी । यया संपत्स्यते सर्वं भूतलं गतमानवम्

அதன் உடனே கொடிய பஞ்சம் எழும்; பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடும் வறட்சி நிலவும்; அதனால் முழு பூமியும் துன்புறும், மனித வாழ்வு அழிவின் விளிம்பிற்கு செல்லும்।

Verse 12

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा स राजा कुपितोऽभ्यगात् । शनैश्चरं समुद्दिश्य विमानमधिरुह्य च

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட அரசன் கோபமடைந்து புறப்பட்டான்; சனைச்சரனை நோக்கி மனத்தை நிலைநிறுத்தி, விமானத்தில் ஏறினான்।

Verse 13

तस्य तुष्टेन संदत्तं विमानं कामगं पुरा । शक्रेण तत्र संतिष्ठञ्छनैश्चरमुपाद्रवत्

முன்னொரு காலத்தில் திருப்தியுற்ற சக்ரன் (இந்திரன்) அவனுக்கு விருப்பம்போல் செல்லும் விமானத்தை அளித்தான். அதில் நின்று அவன் சனைச்சரனைத் தாக்கினான்.

Verse 14

ततः सूर्यपथं मुक्त्वा ततश्चंद्रस्य पार्थिवः । नक्षत्रसरणिं प्राप्य सज्यं कृत्वा महद्धनुः

அப்போது அந்த அரசன் சூரியப் பாதையையும், பின்னர் சந்திரப் பாதையையும் விட்டு, நட்சத்திரங்களின் வழித்தடத்தை அடைந்து, பெரும் வில்லைக் கயிறேற்றி ஆயத்தமானான்.

Verse 15

तत्र बाणं समारोप्य शनैश्चरमुपाद्रवत् । प्रोवाच पुरतः स्थित्वा सूर्यपुत्रमधोमुखम्

அங்கே அம்பை ஏற்றி சனைச்சரனை நோக்கி விரைந்து சென்றான். முன்னால் நின்று, கீழ்நோக்கி இருந்த சூரியபுத்திரனிடம் உரைத்தான்.

Verse 16

त्यजैनं रोहिणीमार्गं सांप्रतं त्वं शनैश्चर । मद्वाक्यादन्यथाऽहं त्वां नयिष्यामि यमक्षयम्

“இப்போதே, ஓ சனைச்சரா, இந்த ரோஹிணி மார்க்கத்தை விட்டு விடு. என் ஆணைக்கு மாறினால் உன்னை யமலோகத்துக்கு அனுப்புவேன்.”

Verse 17

एतेन निशिताग्रेग शरेणा नतपर्वणा । दिव्यास्त्रमंत्रयुक्तेन सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

“இந்த கூர்முனை கொண்ட, நன்கு இணைந்த (நதபர்வ) அம்பினால்—திவ்யாஸ்திர மந்திரம் இணைந்ததாக—இது உண்மை என நான் உரைக்கிறேன்.”

Verse 18

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तादृग्रौद्रतमं महत् । मन्दो विस्मयमापन्नस्ततश्चेदमभाषत

அந்த மிகக் கடுமையும் பேராற்றலும் உடைய சொற்களைச் செவிமடுத்த மந்தன் (சனைச்சரன்) வியப்புற்று, பின்னர் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 19

कस्त्वं ब्रूहि महाभाग मम मार्गं रुणत्सि यः । अगम्यं केनचिल्लोके सर्वैरपि सुरासुरैः

மகாபாகனே! நீ யார்? கூறு—இந்த உலகில் தேவர்களும் அசுரர்களும் கூட அணுக இயலாத என் பாதையை நீ ஏன் தடுக்கிறாய்?

Verse 20

राजोवाच । अहं दशरथो नाम सूर्यवंशोद्भवो नृपः । अजस्य तनयः प्राप्तः कामं वारयितुं क्रुधा

அரசன் உரைத்தான்—நான் தசரதன்; சூரியவம்சத்தில் பிறந்த அரசன், அஜனின் புதல்வன். உன் எண்ணத்தைத் தடுக்கக் கோபத்துடன் வந்தேன்.

Verse 21

मंद उवाच । न त्वया सह संबंधः कश्चिदस्ति महीपते । मम यत्त्वं प्रकोपाढ्यो मन्मार्गं हंतुमिच्छसि

மந்தன் கூறினான்—மகீபதே! உன்னுடன் எனக்கு எந்தத் தொடர்பும் இல்லை; அப்படியிருக்கக் கோபம் கொண்டு என் பாதையை ஏன் அழிக்க விரும்புகிறாய்?

Verse 22

राजोवाच । रोहिणीसंभवं त्वं हि शकटं भेदयिष्यसि । सांप्रतं मम दैवज्ञैर्वाक्यमेतदुदाहृतम्

அரசன் உரைத்தான்—ரோஹிணியிலிருந்து தோன்றிய அந்தச் சகடத்தை நீ நிச்சயமாக உடைப்பாய். இதையே இப்பொழுதே என் தைவஞ்ஞர்கள் எனக்குச் சொன்னார்கள்.

Verse 23

तस्मिन्मन्द त्वया भिन्ने न वर्षति शतक्रतुः । एतद्वदति दैवज्ञा ज्योतिःशास्त्रविचक्षणाः

ஓ மந்தா! உன்னால் அந்தச் சகடம் உடைந்தால், சதக்ரது (இந்திரன்) மழையைப் பொழியமாட்டான். ஜோதிட சாஸ்திரத்தில் தேர்ந்த தைவஞ்ஞர்கள் இவ்விதமே கூறுகின்றனர்.

Verse 24

जाते वृष्टिनिरोधेऽथ जायंतेऽन्नानि न क्षितौ । अन्नाभावात्क्षयं यांति ततो भूभितले जनाः

மழை தடைப்பட்டால், பூமியில் தானியங்கள் விளையாது. அன்னமின்மையால் உலகத் தரையில் உள்ள மக்கள் சோர்ந்து அழிந்து போவார்கள்.

Verse 25

जनोच्छेदे ततो जाते अग्निष्टोमादिकाः क्रियाः । न भवंति धरा पृष्ठे ततः स्यादेव संक्षयः

மக்கள் அழிந்தபின், பூமியின் மேற்பரப்பில் அக்னிஷ்டோமம் முதலான யாகக் கிரியைகள் நடைபெறாது. அதனால் நிச்சயமாக மேலும் சிதைவு உண்டாகும்.

Verse 26

एतस्मात्कारणाद्रुद्धो मार्गस्ते सूर्यसंभव । रोहिणीं गंतुकामस्य सत्यमेतन्मयोदितम्

இந்தக் காரணத்தினாலே, ஓ சூரியசம்பவா! ரோஹிணியிடம் செல்ல விரும்பும் உன் பாதை தடுக்கப்பட்டுள்ளது. நான் கூறியது உண்மையே.

Verse 27

शनिरुवाच । गच्छ पुत्र निजं गेहं ममापि त्वं च रोचसे । तुष्टोऽहं तव वीर्येण न त्वन्येन महीपते

சனி கூறினார்—மகனே, உன் இல்லத்திற்குச் செல்; நீ எனக்கும் பிரியமானவன். ஓ மஹீபதே! உன் வீரத்தினாலே நான் திருப்தியடைந்தேன்; வேறொன்றினால் அல்ல.

Verse 28

न केनचित्कृतं कर्म यदेतद्भवता कृतम् । न करिष्यति चैवान्यो देवो वा मानवोऽथ वा

நீ செய்த இச் செயலைப் போன்ற செயலை யாரும் செய்ததில்லை; இனியும் தேவராயினும் மனிதராயினும் வேறொருவரும் அதைச் செய்யமாட்டார்.

Verse 29

नाहं पश्यामि भूपाल कथंचिदपि तूर्ध्वतः । यतो दृष्टिविनिर्दग्धं भस्मसाज्जायतेऽखिलम्

அரசே, நான் எவ்விதத்திலும் மேல்நோக்கிப் பார்ப்பதில்லை; என் பார்வையால் சுட்டது அனைத்தும் முழுவதும் சாம்பலாகிவிடும்.

Verse 30

जातमात्रेण बालेन मया पादौ निरीक्षितौ । तातस्य सहसा दग्धौ ततोऽहं वारितोंऽबया

நான் புதிதாய் பிறந்த குழந்தையாய் இருந்தபோது தந்தையின் பாதங்களைப் பார்த்தேன்; உடனே அவை எரிந்தன; பின்னர் தாய் என்னைத் தடுத்தாள்.

Verse 31

न त्वया पुत्र द्रष्टव्यं किंचिदेव कथंचन । प्रमाणं यदि ते धर्मो मातृवाक्यसमुद्भवः

மகனே, எவ்விதத்திலும் நீ எதையும் பார்க்கக் கூடாது—உனக்குத் தர்மம் தாயின் சொல்லிலிருந்து எழும் பிரமாணமாயின்.

Verse 32

तस्मात्त्वया महत्कर्म कृतमीदृक्सुदुष्करम् । प्रजानां पार्थिवश्रेष्ठ त्यक्त्वा दूराद्भयं मम

ஆகையால், அரசர்களில் சிறந்தவனே, குடிகளின் நலனுக்காக என்னைப் பற்றிய அச்சத்தைத் தொலைவில் தள்ளி, இத்தகைய மிகக் கடினமான மகத்தான செயலை நீ நிறைவேற்றினாய்.

Verse 33

तस्मा त्तव कृते नाहं भेदयिष्यामि रोहिणीम् । कथंचिदपि भूपाल युगांतररशतेष्वपि

ஆகையால், அரசே, உன் பொருட்டு நான் ரோஹிணியை எவ்விதத்திலும் துன்புறுத்தமாட்டேன்; இலட்சக் கணக்கான யுகாந்தரங்கள் கடந்தாலும் கூட அல்ல।

Verse 34

वरं वरय चास्माकं तस्मादद्य भविष्यति । हृतत्स्थितं दुर्लभं भूप सर्वेषामिह देहिनाम्

என்னிடமிருந்து ஒரு வரம் வேண்டுக; ஆகையால் இன்று அது உனக்குக் கிடைக்கும். அரசே, இவ்வுலகில் உடல் கொண்ட உயிர்களுக்கு உள்ளத்தை நிலைபெறச் செய்து அசையாமல் வைத்திருப்பது மிக அரிது।

Verse 35

राजोवाच । तव यो वासरे प्राप्ते तैलाभ्यंगं करोति वै । तस्याऽन्यदिवसं यावत्पीडा कार्या न च त्वया

அரசன் கூறினான்—உன் நாள் வந்தபோது யார் உண்மையாய் எண்ணெய் அப்யங்கம் செய்கிறாரோ, அவருக்கு அடுத்த நாள் வரை நீ எந்தத் துன்பமும் செய்யக்கூடாது।

Verse 36

तिलदानं करोत्येवं लोहदानं च यस्तव । करोति दिवसे शक्त्या यावद्वर्षं त्वया हि सः

அதேபோல், உன் நாளில் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப எள்ளுத் தானமும் இரும்புத் தானமும் செய்து, ஒரு ஆண்டு முழுதும் தொடர்வோனை நீ நிச்சயமாகக் காக்க வேண்டும்।

Verse 37

रक्षणीयः सुकृच्छ्रेषु संकटेषु सदैव हि । त्वयि गोचरपीडायां संस्थिते चार्कसंभव

அவன் கடும் துன்பங்களிலும் நெருக்கடிகளிலும் எப்போதும் காக்கப்பட வேண்டியவன்; குறிப்பாக, சூரியபுத்ரனே, நீ கோசரப் பீடையில் நிலைபெற்றிருக்கும் போது।

Verse 38

यः कुर्याच्छांतिकं सम्यक्तिलहोमं च भक्तितः । वासरे तव संप्राप्ते समिद्भिश्च तथाऽक्षतैः

உன் நாள் வந்தபோது யாரேனும் பக்தியுடன் முறையாக சாந்திகர்மம் செய்து, சமித்து மற்றும் அக்ஷதையுடன் திலஹோமத்தை விதிப்படி ஆற்றினால்—

Verse 39

तस्य सार्धानि वर्षाणि सप्त कार्या प्रयत्नतः । त्वया रक्षा महाभाग वरं चेन्मम यच्छसि

அத்தகையவனுக்கு ஏழரை ஆண்டுகள் நீ முயற்சியுடன் பாதுகாப்பளிக்க வேண்டும், ஓ மகாபாகா; நீ உண்மையாக எனக்கு இந்த வரத்தை அளித்தால்.

Verse 40

सूत उवाच । एवमित्येव संप्रोच्य विरराम ततः परम् । शनैश्चरो महीपालवचनाद्द्विजसत्तमाः

சூதர் கூறினார்—‘அப்படியே’ என்று மட்டும் சொல்லி, பின்னர் அவர் மௌனமானார். ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே, அரசனின் சொல்லின்படி சனைச்சரன் அவ்வாறே செய்தான்.

Verse 41

एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽहं सुविस्तरात् । भवद्भिः सूर्यपुत्रस्य राज्ञा दशरथेन हि । संवादं रोहिणीभेदे सञ्जातं समुपस्थिते

நீங்கள் விரிவாகக் கேட்ட அனைத்தையும் நான் கூறிவிட்டேன்—ரோஹிணீபேதம் நிகழ்ந்த வேளையில், சூரியபுத்திரன் சனைச்சரனுக்கும் அரசன் தசரதனுக்கும் இடையில் ஏற்பட்ட உரையாடலை.

Verse 42

यश्चैतत्पठते नित्यं शृणुयाद्यो विशेषतः । शनैश्चरकृता पीडा तस्य नाशं प्रगच्छति

இதை தினமும் பாராயணம் செய்பவன், அல்லது குறிப்பாக இதைக் கேட்பவன்—அவனுக்கு சனைச்சரனால் ஏற்பட்ட துன்பம் அழிந்துபோகும்.