Adhyaya 95

Verse 1

सूत उवाच । अथान्यापि च तत्रास्ति देशकामप्रदा नृणाम् । अजापालेन भूपेन स्थापिता पापनाशनी

சூதர் கூறினார்—அங்கே இன்னொரு புனித சக்தி உள்ளது; அது மனிதர்க்கு தேசத்தொடர்பான விரும்பிய வரங்களை அளிக்கும். அதை அரசன் அஜாபாலன் நிறுவினான்; அது பாபநாசினி.

Verse 2

तां च शुक्लचतुर्दश्यामजापालेश्वरीं नरः । यो वै पूजयते भक्त्या धूपपुष्पानुलेपनैः । स प्राप्नोतीप्सितान्कामान्दुर्लभा सर्वमानवैः

சுக்லபட்சத்தின் சதுர்தசியன்று தூபம், மலர்கள், அனுலேபனம் ஆகியவற்றால் பக்தியுடன் அஜாபாலேஸ்வரியை வழிபடுகிறவன், மனிதர்க்கு அரிதான விரும்பிய வரங்களைப் பெறுவான்.

Verse 3

तस्या देव्याः प्रसादेन सत्यमेतन्मयोदितम् । अजापालो महीपालः पुराऽसीत्संमतः सताम्

அந்த தேவியின் அருளால் நான் உரைத்தது நிச்சயமாக உண்மை. முற்காலத்தில் அஜாபாலன் சத்புருஷர்களால் ஏற்றுக் கௌரவிக்கப்பட்ட அரசனாக இருந்தான்.

Verse 4

हितकृत्सर्वलोकस्य यथा माता यथा पिता । तेन राज्यं समासाद्य पितृपैतामहं शुभम्

அவன் எல்லா உலகங்களுக்கும் நலன் செய்பவன்—தாயைப் போலவும் தந்தையைப் போலவும் இருந்தான். தந்தை, பிதாமஹர்களிடமிருந்து வந்த அந்த மங்களமான அரசை அடைந்து,

Verse 5

चिंतितं मनसा पश्चात्स्वयमेव महात्मना । मया तत्कर्म कर्तव्यं यदन्यैरिह भूमिपैः । न कृतं न करिष्यंति ये भविष्यन्त्यतः परम्

பின்னர் அந்த மகாத்மா மனத்துள் தானே சிந்தித்தான்—‘இங்கே பிற அரசர்கள் செய்யாததும், இனி வருவோரும் செய்யமாட்டாததும் ஆகிய அந்தக் காரியத்தை நான் செய்ய வேண்டும்.’

Verse 6

एष एव परो धर्मो भूपतीनामुदाहृतः । यत्प्रजापालनं शश्वत्तासां च सुखसंस्थितिः

இதுவே அரசர்களின் பரம தர்மம் என உரைக்கப்படுகிறது—பிரஜைகளை எப்போதும் காத்து, அவர்களின் சுக-க்ஷேமத்தை உறுதியாக நிலைநாட்டுதல்।

Verse 7

यथायथा करं भूपास्ता मां गृह्णंति लोलुपाः । तथातथा मनःक्षोभो हृदये संप्रजायते

பேராசை கொண்ட அரசர்கள் என்னிடமிருந்து எவ்வளவு வரி பறிக்கிறார்களோ, அவ்வளவே என் இதயத்தில் மனக்கலக்கம், அசைவு எழுகிறது।

Verse 8

न करेण विना भूपा हस्त्यश्वादिबलं च यत् । शक्नुवंति परित्रातुं पादातं च विशेषतः

வருவாய் (வரி) இன்றியே அரசர்கள் யானை, குதிரை முதலிய படைகளைப் பேணி காக்க இயலார்—சிறப்பாக காலாட் படையை।

Verse 9

विना तेन स गम्यः स्यान्नीचानामपि सत्वरम् । एतस्मात्कारणाद्भूपाः करं गृह्णंति लोकतः

அந்த (படை) வலிமை இல்லையெனில் நாடு விரைவில் கீழ்மக்களுக்கும் எளிதில் அணுகத்தக்கதாகிவிடும்; ஆகவே அரசர்கள் மக்களிடமிருந்து வரி பெறுகின்றனர்।

Verse 10

तस्मान्मया विनाप्याशु नागैश्चैव नरैस्तथा । तपः शक्त्या प्रकर्तव्यं राज्यं निहतकण्टकम्

ஆகையால் என்னை இன்றியும் நாகரும் மனிதரும் விரைவில் தவவலிமையால் முள்ளற்ற (கண்டகமற்ற) அரசை நிறுவுக—ஒடுக்குமுறையும் இடையூறும் அற்றதாக।

Verse 11

करानगृह्णता तेन लोकान्रंजयता सदा । अन्येषां भूमिपालानां विशेषेण महात्मनाम्

வரி எதையும் வாங்காமல் எப்போதும் மக்களை மகிழ்வித்த அவன், பிற அரசர்களுக்குப்—மிகவும் மகாத்ம அரசர்களுக்குப்—முன்மாதிரியாக ஆனான்.

Verse 12

एवं चित्ते समाधाय वसिष्ठं मुनिपुंगवम् । पुरोधसं समाहूय ततः प्रोवाच सादरम्

இவ்வாறு மனத்தில் தீர்மானித்து, முனிவர்களில் சிறந்த வசிஷ்டரை—தன் புரோகிதரை—அழைத்து, பின்னர் மரியாதையுடன் உரைத்தான்.

Verse 13

अत्र भूमितले विप्र सर्वेषां तीर्थमुत्तमम् । अल्पकालेन सन्तुष्टिं यत्र याति महेश्वरः । वासुदेवोऽथवा ब्रह्मा ह्येतच्छीघ्रं वदस्व मे

ஓ விப்ரரே! இந்தப் பூமியில் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் உத்தமமானது எது? எங்கு குறுகிய காலத்திலேயே மகேஸ்வரன் அல்லது வாசுதேவன் அல்லது பிரம்மா திருப்தியடைவார்? அதை எனக்கு விரைவில் கூறுங்கள்.

Verse 14

येनाहं सर्वलोकस्य हितार्थं तप आददे । न स्वार्थं ब्राह्मणश्रेष्ठ सत्येनात्मानमालभे

ஓ பிராமணசிரேஷ்டரே! நான் என் சுயநலத்திற்காக அல்ல; உலகமெங்கும் நலன் விளையத் தவம் மேற்கொள்கிறேன். உண்மையுடன் இந்நோக்கிற்கே என்னை அர்ப்பணிக்கிறேன்.

Verse 15

वसिष्ठ उवाच । तिस्रः कोट्योर्धकोटी च तीर्थानामिह भूतले । संति पार्थिवशार्दूल प्रभावसहितानि च

வசிஷ்டர் கூறினார்—ஓ அரசசிங்கமே! இந்தப் பூமியில் தீர்த்தங்கள் மூன்று கோடியும் அரைக்கோடியும் உள்ளன; அவை அனைத்தும் தத்தம் புனிதப் பிரபாவத்துடன் விளங்குகின்றன.

Verse 16

अष्टषष्टिस्तथा राजन्क्षेत्राणामस्ति भूतले । येषां सांनिध्यमभ्येति सर्वदैव महेश्वरः

அரசே, பூமியில் அறுபத்தெட்டு புனிதக் க்ஷேத்திரங்கள் உள்ளன; அவற்றின் திருச்சாந்நித்யத்தில் மகேஸ்வரன் எப்போதும் வந்து தங்குகின்றான்।

Verse 17

तथा सर्वे सुरास्तुष्टा ब्रह्मविष्णु शिवादयः । परं सिद्धिप्रदं शीघ्रं मानुषाणां महीपते

இவ்வாறு பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் முதலிய எல்லாத் தேவரும் மகிழ்வர். மன்னனே, இது மனிதர்க்கு விரைவில் பரம சித்தியை அளிக்கும்।

Verse 18

हाटकेश्वरदेवस्य क्षेत्रं पातकनाशनम् । देवानामपि सर्वेषां तुष्टिं गच्छति चंडिका

ஹாடகேஸ்வர தேவனின் க்ஷேத்திரம் பாவநாசகமானது; அங்கே சண்டிகையும் எல்லாத் தேவர்களின் திருப்தியை அடைகிறாள்।

Verse 19

शीघ्रमाराधिता सम्यक्छ्रद्धायुक्तैर्नरैर्भुवि । तस्मात्तत्क्षेत्रमासाद्य तां देवीं श्रद्धयान्वितः । आराधय महाभाग द्रुतं सिद्धिमवाप्स्यसि

பூமியில் நம்பிக்கையுடன் உள்ளோர் அவளை விரைவில் முறையாக ஆராதிக்க முடியும். ஆகவே அந்தக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்து, பக்தியுடன் அந்த தேவியை வணங்கு, மகாபாகனே—நீ விரைவில் சித்தி பெறுவாய்।

Verse 20

एवमुक्तः स तेनाथ गत्वा तत्क्षेत्रमुत्तमम् । प्रतिष्ठाप्य च देवीं तां पूजयामास भक्तितः

அவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்டவன் அந்தச் சிறந்த க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்று; அந்த தேவியை பிரதிஷ்டை செய்து பக்தியுடன் பூஜை செய்தான்।

Verse 21

ब्रह्मचर्यपरो भूत्वा शुचिर्व्रतपरायणः । नियतो नियताहारस्त्रिकालं स्नानमाचरन्

பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்து, தூய்மையுடன் விரதத்தில் உறுதியாய், தன்னடக்கமும் உணவில் கட்டுப்பாடும் கொண்டு, அவர் தினமும் மூன்று வேளையும் நீராடினார்।

Verse 22

एवमाराध्यतस्तत्र गन्धपुष्पानुलेपनैः । पूजापरस्य सा देवी तस्य तुष्टिं ततो गता

இவ்வாறு அங்கே நறுமணம், மலர்கள், சந்தன அனுலேபனங்களால் வழிபட்டபோது, வழிபாட்டில் முழுமையாக ஈடுபட்ட அவனைப் பார்த்த தேவியார் அவன்மேல் திருப்தியடைந்தாள்।

Verse 23

देव्युवाच । परितुष्टास्मि ते वत्स व्रतेनानेन नित्यथः । बलिपूजाविधानेन विहितेनामुना स्वयम्

தேவி கூறினாள்—குழந்தையே! நீ இடையறாது கடைப்பிடித்த இந்த விரதத்தாலும், விதிப்படி செய்த இந்த பலி-பூஜா முறையாலும் நான் உன்னிடம் முழுமையாக மகிழ்ந்தேன்।

Verse 24

तद्ब्रूहि येन ते सर्वं प्रकरोमि हृदि स्थितम् । सद्य एव महीपाल त्रिदशैरपि दुर्लभम्

ஆகவே சொல்—மன்னனே! உன் இதயத்தில் உள்ள அனைத்தையும் நான் இன்றே நிறைவேற்றுவேன்; தேவர்களுக்குக் கூட அரிதானதாயினும்.

Verse 25

राजोवाच । लोकानां हितकामेन मयैतद्व्रतमाहृतम् । येन तेषां भवेत्सौख्यं मत्प्रसादादनुत्तमम्

அரசன் கூறினான்—மக்களின் நலனைக் கருதி நான் இந்த விரதத்தை ஏற்றேன்; என் அருளால் அவர்களுக்கு ஒப்பற்ற உயர்ந்த இன்பம் உண்டாகும்படியாக.

Verse 26

तस्माद्देहि महाभागे ज्ञानयुक्तानि भूरिशः । ममास्त्राणि विचित्राणि स्वैरगाणि समन्ततः

ஆகையால், ஓ மகாபாக்ய தேவியே, ஞானம் உடைய அற்புதமான பலவகை ஆயுதங்களை எனக்கு மிகுதியாக அருள்வாயாக—அவை சுயஇச்சையால் எல்லாத் திசைகளிலும் செல்லவல்லவை.

Verse 27

यानि जानंति भूपृष्ठे मम पार्श्वे स्थितान्यपि । अपराधं सदा लोके परदारादि यत्कृतम्

பூமியில் என் அருகில் நின்றவர்கள்கூட அறிந்திருக்கின்றனர்—உலகில் எப்போதும் நிகழும் குற்றங்கள், பிறருடைய மனைவியுடன் தொடர்பு முதலியவை அனைத்தும்.

Verse 28

अनुरूपं ततस्तस्य पातकस्य विनिग्रहम् । प्रकुर्वंति मिथो येन न तेषां संकरो भवेत्

ஆகவே, அந்தப் பாவத்திற்கு ஏற்ற கட்டுப்பாடும் திருத்தமும் அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் விதிக்க வேண்டும்; அப்படிச் செய்தால் அவர்களிடையே நெறிகளின் கலப்பு, குழப்பம் ஏற்படாது.

Verse 29

मंत्रग्रामं तथा देवि मम देहि पृथग्विधम् । निग्रहं व्याधिसत्त्वानां येन शीघ्रं करोम्यहम्

மேலும், ஓ தேவியே, பலவகை மந்திரங்களின் தொகுதியை எனக்கு அருள்வாயாக; அதனால் நோயாக வெளிப்படும் உயிர்களை நான் விரைவில் அடக்க இயலும்.

Verse 30

येन स्युर्मनुजाः सर्वे मम राज्ये सुखान्विताः । नीरोगाः पुष्टिसंपन्ना भयशोकविवर्जिताः

அதனால் என் அரசில் உள்ள அனைவரும் இன்பமுடன் வாழ்வாராக—நோயற்றவர்களாய், புஷ்டியுடன், அச்சமும் துயரும் அற்றவர்களாய்.

Verse 31

नाहं देवि करिष्यामि हस्त्यश्वरथसंग्रहम् । यतस्तेषां भवेत्पुष्टिर्वित्तैर्वित्तं करैर्भवेत् । गृहीतैः सर्वलोकानां तस्मात्तन्न ममेप्सितम्

தேவி, யானை, குதிரை, ரதம் ஆகியவற்றைச் சேர்த்துக் குவிக்க நான் செய்யமாட்டேன்; அவற்றின் பராமரிப்பும் வளர்ச்சியும் செல்வத்தை நாடும், அந்தச் செல்வம் எல்லா மக்களிடமிருந்து வசூலிக்கும் வரிகளால் வரும். ஆகவே அது எனக்கு வேண்டியது அல்ல.

Verse 32

श्रीदेव्युवाच । अत्यद्भुततरं कर्म त्वयैतत्पृथिवीपते । प्रारब्धं यन्न केनापि कृतं न च करिष्यति

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்—ஓ பூமியின் அதிபதியே, நீ தொடங்கிய இந்தச் செயல் மிக அதிசயமானது; இதை யாரும் செய்ததில்லை, இனி யாரும் செய்யவும் மாட்டார்.

Verse 33

तथाप्येवं करिष्यामि तव दास्यामि कृत्स्नशः । ज्ञानयुक्तानि शस्त्राणि मंत्रग्रामं च तादृशम्

அப்படியிருந்தும் நான் இதைச் செய்வேன்—உனக்கு முழுமையாக அளிப்பேன்: ஞானத்தால் ஆற்றல்பெற்ற ஆயுதங்களையும், அதற்கேற்ற மந்திரக் கூட்டத்தையும்.

Verse 34

गृह्यन्ते येन ते सर्वे व्याधयोऽपि सुदारुणाः । परं सदैव ते रक्ष्या मन्मन्त्रैरपि संयुताः

இவற்றால் மிகக் கொடிய நோய்களையும் பிடித்து அடக்கி நிறுத்தலாம். ஆனால் நீ எப்போதும் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்—என் மந்திரங்களாலும் இணைந்து உறுதிபெற்று.

Verse 35

यदि दृष्टिपथात्तुभ्यं क्वचिद्यास्यंति दूरतः । मानवान्पीडयिष्यंति चिरात्प्राप्याधिकं ततः

அவர்கள் எப்போதாவது உன் பார்வை எல்லையைத் தாண்டி தொலைவில் சென்றுவிட்டால், நீண்ட காலத்திற்குப் பின் மேலும் வலிமை பெற்று மனிதர்களைத் துன்புறுத்துவார்கள்.

Verse 36

यदा त्वं पृथिवीपाल स्वर्गं यास्यसि भूतलात् । तदात्र सलिले स्थाप्या मदग्रे यद्व्यवस्थितम्

ஓ பூமிபாலனே! நீ இவ்வுலகை விட்டு ஸ்வர்க்கத்திற்குச் செல்லும் போது, என் முன்னிலையில் ஏற்படுத்தப்பட்டதை இவ்விடத்திலேயே நீரில் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 37

सर्वे मंत्रास्तथाऽस्त्राणि ममवाक्यादसंशयम् । येन स्यात्पूर्ववत्सर्वो व्यवहारो नृपोद्भवः

என் வாக்கினால் ஐயமின்றி எல்லா மந்திரங்களும் அந்தத் தெய்வீக ஆயுதங்களும் வெளிப்படும்; அதனால் அரசின் எல்லாச் செயல்களும் ஆட்சியின் ஒழுங்கும் முன்புபோலவே நடைபெறும்.

Verse 38

सूत उवाच । बाढमित्येव तेनोक्ते तत्क्षणाद्द्विजसत्तमाः । प्रादुर्भूतानि दिव्यानि तस्यास्त्राणि बहूनि च

சூதர் கூறினார்—ஓ சிறந்த இருபிறப்பினரே! அவர் ‘பாடம்’ (அப்படியே ஆகுக) என்று மட்டும் சொன்னவுடனே, அந்தக் கணமே அவருடைய பல தெய்வீக ஆயுதங்கள் வெளிப்பட்டன.

Verse 39

ज्ञानसंपत्प्रयुक्तानि यादृशानि महात्मना । तेन संयाचितान्येव व्याधिमंत्रास्तथैव च

ஞானச் செல்வம் உடைய அந்த மகாத்மா அவற்றை எவ்வாறு பயன்படுத்தினாரோ, அதுபோலவே அவர் வேண்டியபோது நோய்களை அடக்கும் மந்திரங்களும் அருளப்பட்டன.

Verse 40

व्याधयो यैश्च गृह्यंते मुच्यंते स्वेच्छया सदा । सुखेन परिपाल्यंते दृष्टिगोचरसंस्थिताः

அந்த (மந்திரங்களால்) நோய்களை எப்போதும் விருப்பம்போல் பிடித்தும் விடுத்தும் கொள்ளலாம்; அவை பார்வை எல்லைக்குள் இருந்து எளிதில் கட்டுப்பாட்டில் வைக்கப்படுகின்றன.

Verse 41

ततस्तं सकलं प्राप्य प्रसादं चंडिकोद्भवम् । तच्च हस्त्यादिकं सर्वं ब्राह्मणेभ्यो ददौ नृप

பின்னர் சண்டிகையால் உண்டான முழு அருளைப் பெற்ற அரசன், யானைகள் முதலிய அனைத்துச் செல்வங்களையும் பிராமணர்களுக்கு தானமாக அளித்தான்।

Verse 42

एकां मुक्त्वा निजां भार्यामेकं दशरथं सुतम् । तांश्चापि सकलान्व्याधीन्मंत्रैः संयम्य यत्नतः

தன் மனைவியையும் தசரதன் எனும் தன் மகனையும் மட்டும் விட்டு, மற்ற எல்லா நோய்களையும் மந்திரங்களால் முயன்று அடக்கினான்।

Verse 43

अजारूपान्स्वयं पश्चाद्यष्टिमादाय रक्षति । एवं तस्य नरेन्द्रस्य वर्तमानस्य भूतले

பின்னர் அவன் தானே ஆட்டுருவம் கொண்டு, கையில் தண்டம் எடுத்துக் கொண்டு அவர்களைப் பாதுகாத்தான்; இவ்வாறு பூமியில் வாழ்ந்த அந்த மன்னனின் நிலை இருந்தது।

Verse 44

गुप्तोऽपि नापराधः स्यात्कस्यचित्प्रकटः कुतः । प्रमादाद्यदि भूलोके कश्चित्पापं समाचरेत्

குற்றம் மறைந்திருந்தாலும் அது குற்றமே; அது எவரிடமும் வெளிப்படாமல் எப்படி இருக்கும்? அலட்சியத்தால் இவ்வுலகில் யாரேனும் பாவம் செய்தால்,

Verse 45

तद्रूपो निग्रहस्तस्य तत्क्षणादेव जायते । वधं वा यदि वा बंधं क्लेशं चाऽरातिसंभवम्

அவனுக்குத் தக்க அதே வகையான தண்டனை உடனே உண்டாகும்—மரணமாயினும், சிறைவாசமாயினும், அல்லது பகைவரால் வரும் துன்பமாயினும்।

Verse 46

अदृष्टान्यपि शस्त्राणि तानि कुर्वंति तत्क्षणात् । अन्येषां च महीपानां राज्ये गुप्तान्यनेकशः । कुर्वन्ति मनुजास्तेषां चक्रे वैवस्वतो ग्रहम्

காணாத ஆயுதங்களும் அந்தக் கணமே தம் செயலை நிறைவேற்றுகின்றன. பிற அரசர்களின் நாட்டிலும் பலவகையில் மறைந்த சக்திகள் மனிதரை அடக்கி—வைவஸ்வத யமனின் பிடியிலும், கர்மப் பலன் சக்கரத்திலும் இட்டுவிடுகின்றன.

Verse 47

न तत्र भयसंत्रस्तस्ततः पापसमाचरेत् । प्रत्यक्षं वा विशेषेण ज्ञात्वा शस्त्रभयं च तत्

அங்கே பயத்தால் நடுங்கி யாரும் பாவச் செயலில் ஈடுபடவில்லை; ஏனெனில் அங்கே ஆயுதப் பயம்—வன்முறையின் அச்சம்—இல்லை என்பதை அவர்கள் நேரடியாகவும் தெளிவாகவும் அறிந்தனர்.

Verse 48

ततस्ते पापनिर्मुक्ता लोकाः संशुद्धगात्रकाः । रोगेषु निगृहीतेषु प्राप्ताः सुखमनुत्तमम्

அப்போது அவர்கள் பாவமின்றி விடுபட்டு, உடலாலும் தூய்மையடைந்தனர்; நோய்கள் முற்றிலும் அடக்கப்பட்டபோது அவர்கள் ஒப்பற்ற இன்பத்தை அடைந்தனர்.

Verse 49

एवं स्थितेषु लोकेषु गतपापामयेषु च । प्रयाताः शून्यतां सर्वे नरका ये यमालये

உலகங்கள் இவ்வாறு பாவமும் நோயும் அற்றதாக நிலைத்தபோது, யமலோகத்திற்குரிய நரகங்கள் அனைத்தும் வெறுமையாயின.

Verse 50

न कश्चिन्नरकं याति न च मृत्युपथं नरः । यथा कृतयुगं तादृक्त्रेतायामपि संस्थितम्

யாரும் நரகத்திற்குச் செல்லவில்லை; எந்த மனிதனும் மரணப் பாதையில் நடக்கவில்லை; திரேதா யுகத்திலும் நிலை க்ருத யுகத்தைப் போல ஆனது.

Verse 51

व्यवहारे ततो नष्टे यमलोकसमुद्भवे । स्वर्गेण तुल्यतां प्राप्ते प्राणिभिर्मृत्युवर्जितैः

யமலோகத்தில் இருந்து தோன்றிய தீர்ப்பு-தண்டனை ஒழுங்கு அழிந்தபோது, இவ்வுலகம் சொர்க்கத்துக்கு ஒப்பானதாகியது; உயிர்கள் மரணமின்றி ஆனார்கள்.

Verse 52

ततो वैवस्वतो गत्वा ब्रह्मणः सदनं प्रति । प्रोवाच दुःखसंपन्नः प्रणिपत्य पितामहम्

அப்போது வைவர்ஸ்வத யமன் பிரம்மாவின் சதனத்திற்குச் சென்றான்; துயரால் நிறைந்து பிதாமகனை வணங்கி உரைத்தான்.

Verse 54

अजापालेन भूपेन तत्सर्वं विफलीकृतम् । तपःशक्त्या सुरश्रेष्ठ देवीमाराध्य चंडिकाम्

தேவர்களில் சிறந்தவனே! அஜாபாலன் என்னும் அரசன் தவவலிமையால் தேவி சண்டிகையை ஆராதித்து அருள்பெற்று, அந்த முழு ஒழுங்கையும் பயனற்றதாக்கினான்.

Verse 55

नाधयो व्याधयस्तत्र न पापानि महीतले । कस्यचिद्देव जायंते यथा कृतयुगे तथा

தேவனே! அங்கே பூமியில் எவருக்கும் மனவேதனை இல்லை, உடல்வியாதி இல்லை, பாவமும் தோன்றவில்லை; க்ருதயுகத்தில் இருப்பதுபோலவே.

Verse 56

तस्मात्कुरु सुरश्रेष्ठ पुनरेव यथा पुरा । मदीयभवने कृत्स्नो व्यवहारः प्रजायते

ஆகையால், தேவர்களில் சிறந்தவனே! முன்புபோல மீண்டும் செய்; என் இல்லத்தில் முழு நீதிநிர்வாகம் மறுபடியும் தோன்றட்டும்.

Verse 58

अथाब्रवीत्प्रहस्योच्चैस्त्रिनेत्रश्चतुराननम् । अत्यद्भुततमां श्रुत्वा तां वार्तां यमसंभवाम्

அப்போது திரிநேத்திரப் பெருமான் உரக்கச் சிரித்தவாறே சதுர்முகப் பிரம்மனை நோக்கி கூறினார்—யமனிடமிருந்து வந்த அந்த மிக அதிசயச் செய்தியை கேட்டபின்।

Verse 59

महेश्वर उवाच । धर्ममार्गप्रवृत्तस्य सदाचारस्य भूपतेः । कथं निवारणं तत्र क्रियते कश्च निग्रहः

மகேஸ்வரன் கூறினார்—அரசே, தர்மமார்க்கத்தில் நடந்து நல்லொழுக்கத்தில் நிலைத்திருப்பவனுக்கு அங்கே தடையெப்படி விதிக்க முடியும்? யார் அவனை அடக்க முடியும்?

Verse 60

तस्मात्तेन महीपेन यस्मान्मार्गः प्रदर्शितः । अपूर्वो धर्मसंभूतः कृतः सम्यङ्महात्मना

ஆகையால் அந்த அரசன் காட்டிய வழியினால், அந்த மகாத்மா தர்மத்திலிருந்து பிறந்த அந்த அபூர்வப் பாதையை முறையாக நிறுவினார்।

Verse 61

तन्मयापि यथा चास्य प्रसादः सुरसत्तम । अपूर्वः करणीयश्च यथा धर्मो न दुष्यति

தேவர்களில் சிறந்தவனே, அவனுடைய அருள் அபூர்வமாக விளங்கவும், தர்மம் மாசுபடாதிருக்கவும் நானும் அதற்கேற்றவாறு செயல்பட வேண்டும்।

Verse 62

एवमुक्त्वा चतुर्वक्त्रं यमं प्राह ततः शिवः । वदायुषोऽस्य यच्छेषमजापालस्य भूपतेः । येन तत्समये प्राप्ते तं नयामि निजालयम्

இவ்வாறு கூறி சிவன் சதுர்முக யமனை நோக்கி சொன்னான்—இந்த அரசன் அஜாபாலனின் ஆயுளில் எவ்வளவு மீதமுள்ளது கூறு; அந்த நேரம் வந்தபோது அவனை என் சொந்த ஆலயத்திற்குக் கொண்டு செல்வேன்।

Verse 63

यम उवाच । पञ्चवर्षसहस्राणि तस्यातीतानि चायुषः । तिष्ठंति पञ्चपञ्चाशत्प्रतीक्ष्येऽहं ततः कथम्

யமன் கூறினான்—அவனுடைய ஆயுளில் ஐந்தாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன; இன்னும் ஐம்பத்தைந்து ஆண்டுகள் மீதமுள்ளது. அப்படியிருக்க நான் மேலும் எவ்வாறு காத்திருப்பேன்? இனி தாமதம் இயலாது.

Verse 64

यावत्कालं सुरश्रेष्ठ शून्ये जाते स्व आश्रये । तस्मात्कुरु द्रुतं कंचिदुपायं तद्विनाशने

தேவர்களில் சிறந்தவனே! என் சொந்த இருப்பிடம் வெறுமையாக இருக்கும் வரையில் என் மனம் அமைதியடையாது. ஆகவே அவன் அழிவிற்காக விரைவில் ஏதோ ஒரு வழியைச் செய்.

Verse 65

एवमुक्ते यमेनाथ तं विसृज्य गृहं प्रति । व्याघ्ररूपं समास्थाय स्वयं तत्संनिधौ ययौ

யமன் இவ்வாறு கூறியபோது, சிவபெருமான் அவனை விடுத்து இல்லத்திற்குப் போகச் செய்தார். பின்னர் தாமே புலி வடிவம் ஏற்று அந்த அரசனின் அருகே சென்றார்.

Verse 66

यत्र संस्थो महीपः स प्रजापालनतत्परः । मेघगम्भीरनिर्घोषं गर्जमानो मुहुर्मुहुः

குடிகளைப் பாதுகாப்பதில் ஈடுபட்ட அரசன் நின்ற இடத்தில், அந்தப் புலி மேகத்தின் இடிமுழக்கம் போன்ற ஆழ்ந்த ஒலியுடன் மீண்டும் மீண்டும் கர்ஜித்தது.

Verse 67

अजास्तास्तं च संवीक्ष्य व्याघ्रं रौद्रवपुर्द्धरम् । अजापालं समुद्दिश्य संत्रस्ताः शरणं गताः

அந்தக் கொடிய வடிவமுடைய புலியைப் பார்த்த ஆடுகள் அஞ்சி, ஆடுகளை மேய்ப்பவனான அஜாபாலனை நோக்கி ஓடி அவனிடம் சரணடைந்தன.

Verse 68

तस्य यत्नपरस्यापि रक्षमाणस्य भूपतेः । अजास्ता व्याघ्ररूपेण शंकरेण प्रभक्षिताः

அரசன் அவற்றைக் காக்க மிக முயன்றாலும், புலி வடிவம் எடுத்த சங்கரன் அந்த ஆடுகளை விழுங்கினான்।

Verse 69

अजानां कदनं दृष्ट्वा ततः स पृथिवीपतिः । स्वहस्ताद्यष्टिमुत्सृज्य जग्राह निशितायुधम्

அப்பாவிகளின் படுகொலையைக் கண்டு, மன்னன் கையிலிருந்த தடியை எறிந்து, கூர்மையான ஆயுதத்தை எடுத்தான்।

Verse 70

यत्तस्य तुष्टया दत्तं चंडं चंडार्चिषा समम् । तच्छस्त्रं च तथान्यानि देवीदत्तानि शंकरः । शनैःशनैः प्रजग्राह स्ववक्त्रेण महेश्वरः

தேவியின் திருப்தியால் அளிக்கப்பட்ட, கொழுந்தெழும் தீப்பொறியை ஒத்த கொடிய ஆயுதத்தையும், பிற தேவியளித்த ஆயுதங்களையும் மகேஸ்வரன் சங்கரன் தன் வாயால் மெதுவாக எடுத்துக்கொண்டான்।

Verse 71

अस्त्राभावात्ततस्तूर्णं ध्रियमाणेऽपि कांतया । द्वंद्वयुद्धेन तं व्याघ्रं योधयामास भूपतिः

ஏவுகணைகள் இல்லாததால், காதலி தடுத்தாலும், மன்னன் உடனே அந்தப் புலியுடன் நேருக்கு நேர் போரிட்டான்।

Verse 72

ततस्तस्यांगसंस्पर्शान्मुक्त्वा व्याघ्रतनुं च ताम् । दधार भस्मसंदिग्धां तनुं चन्द्रविभूषिताम्

அவனுடைய உடல் தொடுதலால், புலி உடலை விட்டு, திருநீறு பூசப்பட்டும் சந்திரனால் அலங்கரிக்கப்பட்டும் உள்ள தெய்வ உடலை ஏற்றான்।

Verse 73

रुंडमालावरां दिव्यां सखट्वांगां सपन्नगाम् । तां दृष्ट्वा स महीपालः सभार्यः प्रणतस्ततः

தலைமாலை அணிந்து, கட்டுவாங்கம் ஏந்தி, நாகங்களுடன் கூடிய அந்த தெய்வீக தேவியைப் பார்த்தவுடன் அரசன் மனைவியுடன் உடனே பணிந்து வணங்கினான்।

Verse 74

प्रोवाचाथ स्तुतिं कृत्वा विनयावनतः स्थितः । आनंदाश्रुपरिक्लिन्नो हर्षगद्गदया गिरा

பிறகு அவர் ஸ்தோத்திரம் செய்து, பணிவுடன் தலை தாழ்த்தி நின்றார்; ஆனந்தக் கண்ணீரால் கண்கள் நனைந்து, பரவசத்தால் குரல் தளதளக்கப் பேசினார்।

Verse 75

राजोवाच । अज्ञानाद्यन्मया देव प्रहारास्तव निर्मिताः । तिरस्कारस्तथा दत्तस्तत्सर्वं क्षम्यतां विभो

அரசன் கூறினான்—ஓ தேவா! அறியாமையால் நான் உம்மைத் தாக்கினேன்; அவமதிப்பும் செய்தேன்; ஓ விபோ, அவையெல்லாம் மன்னிக்க வேண்டும்।

Verse 76

श्रीभगवानुवाच । क्षांत एष मया पुत्र तव सर्वः पराभवः । परितुष्टेन ते कर्म दृष्ट्वा चैवातिमानुषम्

பகவான் கூறினார்—மகனே, உன் இந்த முழுப் பராஜயத்தையும் நான் மன்னித்தேன்; உன் மனித அளவை மீறிய செயல்களைப் பார்த்து நான் திருப்தியடைந்தேன்।

Verse 77

यथा कृतं त्वया राज्यं प्रजाः संरक्षिता नृप । तथान्यो भूपतिः कश्चिन्न कर्ता न करिष्यति

ஓ அரசே! நீ ஆட்சி செய்து குடிகளைப் பாதுகாத்த விதம்போல், வேறு எந்த அரசனும் செய்ததில்லை; இனியும் செய்யமாட்டான்।

Verse 78

तस्माद्गच्छ मया सार्धं पाताले पार्थिवोत्तम । अनेनैव शरीरेण धर्मपत्न्यानया सह

ஆகையால், அரசர்களில் சிறந்தவனே, என்னுடன் பாதாளத்திற்குச் செல்; உன் தர்மபத்தினியுடன், இதே உடலோடே.

Verse 79

नातः परं त्वया स्थेयं मर्त्यलोके कथंचन । विरुद्धं सर्वदेवानां यतः कर्म त्वदुद्भवम्

இதற்கு அப்பால் நீ எந்த விதத்திலும் மর্ত்யலோகத்தில் தங்கக் கூடாது; உன்னிடமிருந்து எழுந்த செயல் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் விரோதமானது.

Verse 80

राजोवाच । एवं देव करिष्यामि गत्वाऽयोध्यां महापुरीम् । पुत्रं राज्ये प्रतिष्ठाप्य मंत्रिणां संनिवेद्य च

அரசன் கூறினான்—தேவா, அவ்வாறே செய்வேன். நான் மகாநகரமான அயோத்திக்குச் சென்று, என் மகனை அரசில் அமர்த்தி, அமைச்சர்களுக்கு முறையாக அறிவிப்பேன்.

Verse 81

तथाहं देव देव्या च प्रोक्तः संतुष्टया पुरा । मन्त्रग्रामो यया दत्तः शस्त्राणि विविधानि च

தேவா, அதுபோல முன்பு மகிழ்ந்த தேவியும் என்னிடம் உரைத்தாள்; அவள் எனக்கு மந்திரங்களின் தொகுதியையும் பலவகை ஆயுதங்களையும் அருளினாள்.

Verse 82

यदा त्वं त्यजसि प्राज्ञ मर्त्यलोकं सुदुस्त्यजम् । तदात्र मामके कुण्डे प्रक्षेप्तव्यानि कृत्स्नशः

அறிவாளனே, நீ விட்டு விட மிகக் கடினமான இந்த மর্ত்யலோகத்தைத் துறக்கும் போது, அவை அனைத்தையும் என் குண்டத்தில் முழுவதுமாகச் செலுத்த வேண்டும்.

Verse 83

तानि चार्पय मे भूयो येनानृण्यं व्रजाम्यहम् । तस्या देव्याः सुराधीश त्वत्प्रसादेन सांप्रतम्

அவற்றையெல்லாம் மீண்டும் எனக்கு அருளி அளியுங்கள்; அதனால் நான் கடன் நீங்கி விடுதலை பெறுவேன். தேவர்களின் அதிபதியே, இக்கணத்தில் உங்கள் அருளால் அந்த தேவியிடத்திலான என் கடமை நீங்கிற்று.

Verse 84

एवमुक्तस्ततस्तेन भगवांस्त्रिपुरांतकः । आज्ञाप्य तानि सर्वाणि ददौ तत्र द्रुतं गतः

அவன் இவ்வாறு கூறியதும், பகவான் திரிபுராந்தகர் ஆணையிட்டு அந்தப் பொருட்கள் அனைத்தையும் மீள அளிக்கச் செய்தார்; பின்னர் அவர் விரைவாக அங்கே (நியமிக்கப்பட்ட இடத்துக்கு) சென்றார்.

Verse 85

अब्रवीच्च सुतस्तत्र स्वयं राजा भविष्यति । वीर्यौदार्यसमोपेतो वंशस्योद्धरणक्षमः

அங்கே அவர் அறிவித்தார்—“உன் மகனே அரசனாகுவான்; வீரமும் தாராளமும் உடையவன், குலத்தைத் தாங்கி மீள உயர்த்த வல்லவன்.”

Verse 86

त्वं चागच्छ मया सार्धमद्यैव मम मंदिरे । प्रविश्यात्र जले पुण्ये देवीकुण्डसमुद्भवे

“நீயும் இன்று என்னுடன் என் ஆலயத்துக்கு வா; மேலும் இங்கே தேவீகுண்டத்திலிருந்து எழுந்த இந்தப் புனித நீரில் இறங்கு.”

Verse 87

अद्य माघचतुर्दश्यां शुक्लायामपरोऽपि यः । देवीमिमां च संपूज्य जलेऽस्मिन्भक्तिसंयुतः

“இன்று மாக மாத சுக்ல சதுர்தசி நாளில், யாராயினும்—even வேறொருவராயினும்—இந்த தேவியை முறையாகப் பூஜித்து, பக்தியுடன், இந்த நீரில் (ஸ்நானம்/இறங்குதல்) செய்தால்…”

Verse 88

करिष्यति प्रवेशेन प्राणत्यागं नृपोत्तम । स च यास्यति यत्रास्ते पाताले हाटकेश्वरः

அரசர்களில் சிறந்தவனே! இந்நீரில் நுழைந்தவுடன் அவன் உயிரைத் துறப்பான்; மேலும் பாதாளத்தில் ஹாடகேஸ்வரர் உறையும் இடத்திற்கே செல்வான்।

Verse 89

स्नानं वा पार्थिवश्रेष्ठ यः करिष्यति मानवः । अष्टोत्तरशतं तस्य व्याधीनां न भविष्यति

மன்னர்களில் சிறந்தவனே! யார் இங்கு நீராடுகிறாரோ, அவருக்கு நூற்று எட்டு வகை நோய்கள் ஏற்படாது; அவர் நோயற்றவராவார்।

Verse 90

एवमुक्त्वा तमादाय नृपं भार्यासमन्वितम् । अजाभिस्ताभिरस्त्रैश्च तैश्चापि परमेश्वरः । प्रविवेश जले तस्मिन्देवीकुण्डसमुद्भवे

இவ்வாறு கூறி பரமேஸ்வரர், அரசனை மனைவியுடன், அந்த ஆடுகளும் ஆயுதங்களும் உடன் அழைத்து, தேவீகுண்டத்திலிருந்து எழுந்த அந்த நீரில் நுழைந்தார்।

Verse 91

ततश्च मंदिरं नीतः स्वकीयं द्विजसत्तमाः । तेनैव नरदेहेन स कलत्रसमन्वितः

பின்னர், இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! அந்த அரசன் தன் அரண்மனைக்கே அழைத்துச் செல்லப்பட்டான்; அதே மனித உடலுடன், மனைவியுடன் கூடியவனாக இருந்தான்।

Verse 92

अद्यापि तिष्ठते तत्र जरामरणवर्जितः । पूजयानश्च तं देवं पाताले हाटकेश्वरम्

இன்றும் அவன் அங்கே முதுமையும் மரணமும் இன்றித் தங்கி, பாதாளத்தில் ஹாடகேஸ்வரர் எனும் தேவனை இடையறாது வழிபடுகிறான்।

Verse 93

एवं तत्र समुद्भूता सा देवी परमेश्वरी । स्थापिता तेन भूपेन श्रद्धापूतेन चेतसा

இவ்வாறு அங்கே பரமேஸ்வரி தேவி தோன்றினாள்; பக்தியால் தூய்மையுற்ற உள்ளத்துடன் அந்த அரசன் அங்கேயே அவளை பிரதிஷ்டை செய்தான்.

Verse 95

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्येऽजापालेश्वरीमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चनवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஸ்ரீஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் உட்பிரிவான ‘அஜாபாலேஸ்வரீ மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் தொண்ணூற்றைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 97

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा लोकपितामहः । समीप उपविष्टस्य शिवस्याऽस्यं व्यलोकयत्

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா, அருகில் அமர்ந்திருந்த சிவனின் முகத்தை நோக்கி பார்த்தான்.