Adhyaya 82

Verse 1

सूत उवाच । तद्दृष्ट्वा पुंडरीकाक्षो गरुडस्य विचेष्टितम् । विस्मितश्चिंतयामास किमिदं सांप्रतं स्थितम्

சூதர் கூறினார்—கருடனின் அந்த வியத்தகு செயலைக் கண்ட பத்மநேத்திரனான பகவான் அதிசயித்து, மனத்தில் சிந்தித்தான்—“இப்பொழுது இது என்ன நிலை ஏற்பட்டது?”

Verse 2

अपि वज्रप्रहारेण यस्य रोमापि न च्युतम् । तौ पक्षौ सहसा चास्य कथं निपतितौ भुवि

வஜ்ரப் பிரஹாரம் பட்டாலும் ஒரு ரோமம்கூட சிதறாத அவனுடைய இரண்டு சிறகுகள் திடீரென எப்படிப் பூமியில் விழுந்தன?

Verse 3

नूनमेतेन या स्त्रीणां कृता निंदा महात्मना । दूषितं ब्रह्मचर्यं यच्छांडिलीं समवेक्ष्य च

நிச்சயமாக அந்த மகாத்மா பெண்களை நிந்தித்தார்; சாண்டிலியை நோக்கி பிரம்மச்சரியத் தர்மத்தை மாசுபடுத்தியதாலேயே இது நிகழ்ந்தது.

Verse 4

अनया पातितौ पक्षौ तपःशक्तिप्रभावतः । नान्यस्य विद्यते शक्तिरीदृशी भुवनत्रये

அவளுடைய தவவலிமையின் பிரபாவத்தால் இச்சிறகுகள் வீழ்த்தப்பட்டன; மூவுலகிலும் இத்தகைய சக்தி வேறெவரிடமும் இல்லை.

Verse 5

ततः प्रसादयामास शांडिलीं गरुडध्वजः । तदर्थं विनयोपेतः स्मितं कृत्वा द्विजोत्तमाः

பின்னர் கருடக் கொடியுடைய பகவான் சாண்டிலியைப் பிரசன்னப்படுத்த முயன்றான்; அதற்காக பணிவுடன் மென்மையான புன்னகையுடன் சிறந்த த்விஜர்களை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 6

श्रीभगवानुवाच । सामान्यवचनं प्रोक्तं सर्वस्त्रीणामनेन हि । तत्किमर्थं महाभागे त्वया चैवेदृशः कृतः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—அவன் எல்லா பெண்களைப் பற்றியும் பொதுவான வார்த்தையே சொன்னான். அப்படியிருக்க, ஓ மகாபாக்யவதியே, நீ ஏன் இத்தகைய செயலைச் செய்தாய்?

Verse 7

शांडिल्युवाच । मम वक्त्रं समालोक्य स्मितं चक्रे जनार्दन । स्त्रीनिंदा विहितानेन स्वमत्यापि जगद्गुरो

சாண்டில்யர் கூறினார்—ஓ ஜனார்தன, அவன் என் முகத்தைப் பார்த்து புன்னகைத்தான். ஆனால், ஓ ஜகத்குருவே, தன் தவறான எண்ணத்தாலே பெண்களை நிந்திக்கும் குற்றத்தைச் செய்தான்.

Verse 8

एतस्मात्कारणादस्य निग्रहोऽयं मया कृतः । मनसा न च वाक्येन न च केशव कर्मणा

இந்த காரணத்தாலே அவன்மேல் இக்கட்டுப்பாட்டை நான் விதித்தேன். ஓ கேசவா, மனத்தாலும் சொல்லாலும் செயலாலும் நான் பகைமையால் இதைச் செய்யவில்லை.

Verse 9

श्रीभगवानुवाच । तथापि कुरु चास्य त्वं प्रसादं गतकल्मषे । मम वाक्यानुरोधेन यदिमां मन्यसे शुभे

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—அப்படியிருந்தாலும், ஓ சுபையே, மாசுகள் நீங்கியவளே, அவனுக்கு அருள்புரி. என்னை நீ அன்புடையவனாகக் கருதினால், என் சொல்லின் வேண்டுகோளுக்காக இதைச் செய்.

Verse 10

शांडिल्युवाच । मनसापि मया ध्यातं शुभं वा यदिवाऽशुभम् । नान्यथा जायते देव विशेषात्कोपयुक्तया

சாண்டில்யர் கூறினார்—ஓ தேவா, மனத்தில் நான் தியானித்தது—நல்லதோ தீயதோ—அது வேறாக மாறாது; குறிப்பாக கோபம் சேர்ந்திருக்கையில்.

Verse 11

तस्मादेष ममादेशादाराध यतु शंकरम् । पक्षलाभाय नान्यस्य शक्तिर्दातुं व्यवस्थिता

ஆகையால் என் ஆணையின்படி அவன் சங்கரனை ஆராதிக்கட்டும்; இறகுகளை மீண்டும் பெறச் செய்யும் வல்லமை வேறெவருக்கும் நியமிக்கப்படவில்லை.

Verse 12

अथवा पुंडरीकाक्ष रूपमीदृग्व्यवस्थितः । एष संस्थास्यते लोके सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

அல்லது, ஓ புண்டரீகாக்ஷா! இத்தகைய உருவில் நிலைபெற்று அவன் உலகில் தங்கிவிடுவான்; இதுவே உண்மை என நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 13

सूत उवाच । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा तं प्रोवाच जनार्दनः । गरुडं दैन्यसंयुक्तं भासपिंडोपमं स्थितम्

சூதர் கூறினார்— அவளது சொற்களை கேட்ட ஜனார்தனன் அவனிடம் உரைத்தான்— துயரால் தளர்ந்த கருடனிடம், மங்கிய உலோகக் கட்டிபோல் நின்றவனிடம்.

Verse 14

एष एव वरश्चास्या द्विपदेश्या द्विजोत्तम । पक्षलाभाय यत्प्रोक्तं तव शंभुप्रसादनम्

ஓ த்விஜோத்தமா! இரு படி உபதேசத்திற்குரிய அவளுக்கான வரம் இதுவே— இறகுகளை மீட்கச் சொல்லப்பட்டது, சம்புவின் அருளைப் பெறுதலே.

Verse 15

तस्मादाराधय क्षिप्रं त्वं देवं शशिशेखरम् । अव्यग्रं चित्तमास्थाय दिवारात्रमतंद्रितः

ஆகையால் நீ விரைவாக சசிசேகர தேவனை ஆராதி; மனத்தைச் சிதறாமல் வைத்து, பகல்-இரவு சோர்வின்றி, அலட்சியமின்றி.

Verse 16

येन ते तत्प्रभावेन भूयः स्यात्तादृशं वपुः । तस्य देवस्य माहात्म्यादचिरादपि काश्यप

அந்த தேவனின் பேராற்றலால் உன் உடல் மீண்டும் முன்புபோலவே ஆகும்; அந்த தேவனின் மகிமையால், ஓ காச்யபா, இது விரைவிலேயே நிறைவேறும்।

Verse 17

तच्छ्रुत्वा गरुडस्तूर्णं धृतपाशुपतव्रतः । संस्थाप्य देवमीशानं ततस्तं तोषमानयत्

இதைக் கேட்ட கருடன் உடனே பாசுபத விரதத்தை ஏற்றான். விதிப்படி ஈசான தேவன் (சிவன்) அவரை நிறுவி, பின்னர் அவரைத் திருப்திப்படுத்த முயன்றான்।

Verse 18

चांद्रायणानि कृच्छ्राणि तथा सांतपनानि च । प्राजापत्यानि चक्रेऽथ पाराकाणि तदग्रतः

அவன் சாந்திராயண விரதங்கள், கிருச்சிர தவங்கள், சாந்தபன பிராயச்சித்தங்கள் செய்தான்; மேலும் அந்த ஆண்டவன் முன்னிலையில் பிராஜாபத்யம் மற்றும் பாராக ஒழுக்கங்களையும் மேற்கொண்டான்।

Verse 19

स्नात्वा त्रिषवणं पश्चाद्भस्मस्नान परायणः । जपन्रुद्रशिरो रुद्रान्नीलरुद्रांस्तथापरान्

பின்னர் அவன் மூன்று வேளையும் நீராடி, விபூதி-ஸ்நானத்தில் ஈடுபட்டான். ருத்ரசிரஸ், ருத்ர ஸூக்தங்கள், நீலருத்ரம் மற்றும் பிற பிரார்த்தனைகளை ஜபித்தான்।

Verse 20

चक्रे पूजां स्वयं तस्य स्नापयित्वा यथाविधि । बलिपूजोपहारांश्च विधानेन प्रयच्छति

அவன் தானே அவரை வழிபட்டு, விதிப்படி தேவமூர்த்திக்கு அபிஷேகம் செய்தான். மேலும் விதிமுறையின்படி பலி, பூஜோபசாரங்கள் மற்றும் பிற உபஹாரங்களை அர்ப்பணித்தான்।

Verse 21

एवं तस्य व्रतस्थस्य जपपूजापरस्य च । ततो वर्षसहस्रांते गतस्तुष्टिं महेश्वरः । अब्रवीद्वरदोऽस्मीति वृणुष्वेष्टं द्विजोत्तम

இவ்வாறு அவர் விரதத்தில் நிலைத்து ஜபமும் பூஜையும் செய்து வந்தார். ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவில் மகேஸ்வரன் திருப்தியடைந்து—“நான் வரம் அளிப்பவன்; ஓ த்விஜோத்தமா, உனக்கு வேண்டியதைத் தேர்ந்தெடு” என்றார்.

Verse 22

गरुड उवाच । पश्यावस्थां ममेशान शांडिल्या या विनिर्मिता । पक्षपातः कृतोऽस्माकं तमहं प्रार्थयामि वै

கருடன் கூறினான்—“ஓ ஈசானா, சாண்டிலீ ஏற்படுத்திய என் நிலையைக் காண்க. எங்கள்மீது பாகுபாடு செய்யப்பட்டது; அதற்காகவே நான் உண்மையாய் உம்மை வேண்டுகிறேன்.”

Verse 23

त्वयात्रैव सदा लिंगे स्थेयं हर ममाधुना । मम वाक्यादसंदिग्धं यदि चेष्टं प्रयच्छसि

“ஆகையால் ஓ ஹரா, இனிமேல் நீ இங்கேயே இந்த லிங்கத்தில் எப்போதும் வாசம் செய்ய வேண்டும். இது என் உறுதியான வேண்டுதல்—நீ என் விருப்பத்தை அருளினால்.”

Verse 24

भगवानुवाच । अद्यप्रभृति मे चात्र लिंगे वासो भविष्यति । त्वं च तद्रूपसंपन्नो विशेषाद्बलवेगभाक्

பகவான் கூறினார்—“இன்றுமுதல் என் வாசம் இங்கே இந்த லிங்கத்திலேயே இருக்கும். நீயும் அந்த ரூபத்தைப் பெற்று, சிறப்பாக வலமும் வேகமும் உடையவனாவாய்.”

Verse 25

भविष्यसि न संदेहो मत्प्रसादाद्विहंगम । एवमुक्त्वाथ तं देवः स्वयं पस्पर्श पाणिना

“ஓ விஹங்கமா, என் அருளால் இது ஐயமின்றி நிகழும்.” என்று கூறி, தேவர் தம் கையால் அவனைத் தொட்டார்.

Verse 26

ततोऽस्य पक्षौ संजातौ तत्क्षणादेव सुन्दरौ । तथा रोमाणि दिव्यानि जातरूपोपमानि च

அந்தக் கணமே அவனுக்கு அழகிய சிறகுகள் தோன்றின; அவன் இறகுகளும் தெய்வீகமாய், ஒளிரும் பொன்னுக்கு ஒப்பாக ஆனது।

Verse 27

ततः प्रणम्य तं देवं प्रहष्टः स विहंगमः । गतः स्वभवनं पश्चादनुज्ञाप्य महेश्वरम्

அப்போது அந்தப் பறவை மகிழ்ந்த மனத்துடன் அந்தத் தேவனை வணங்கி, மகேஸ்வரரின் அனுமதி பெற்று, பின்னர் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பியது।

Verse 29

तस्य चायतने पुण्ये योगात्प्राणान्परित्यजेत् । प्रायोपवेशनं कृत्वा न स भूयोऽपि जायते

அந்தப் புனித ஆலயத்தில் யோக சமாதியால் உயிர்மூச்சைத் துறக்கலாம்; பிராயோபவேசன விரதம் செய்து, அவன் மீண்டும் பிறவியடையான்।

Verse 30

अपि पाप समाचारः कौलो वा निर्घृणोऽपि वा । ब्रह्मघ्नो वा सुरापो वा चौरो वा भ्रूणहाऽपि वा

அவன் பாவச்செயலாளர் ஆனாலும்—கௌலனாக இருந்தாலும் அல்லது கொடூரனாக இருந்தாலும்—பிராமணஹந்தகனாக இருந்தாலும், மதுபானியாக இருந்தாலும், திருடனாக இருந்தாலும், கருவழிப்பவனாக இருந்தாலும் கூட।

Verse 31

त्रिकालं पूजयन्यस्तु श्रद्धापूतेन चेतसा । संवत्सरं वसेत्सोऽपि शिवलोके महीयते

நம்பிக்கையால் தூய்மையான மனத்துடன் நாளின் மூன்று காலங்களிலும் பூஜை செய்து, ஒரு ஆண்டு அங்கே தங்குபவனும் சிவலோகத்தில் மதிக்கப்படுவான்।

Verse 32

अथवा सोमवारेण यस्तं पश्यति मानवः । कृत्वा क्षणं सुभक्त्या यो यावत्संवत्सरं द्विजाः

அல்லது, ஓ இருபிறப்பினரே! திங்கட்கிழமை அன்று அவரை ஒருவர் தரிசித்தால், தூய பக்தியுடன் ஒரு கணம் அர்ப்பணித்தால்கூட, ஒரு ஆண்டு முழுதும் சேவை செய்த பலனைப் பெறுவான்.

Verse 33

सोऽपि याति न संदेहः पुरुषः शिवमन्दिरे । विमानवरमारूढः सेव्यमानोऽप्सरोगणैः

அவனும்—சந்தேகமின்றி—சிவனுடைய திருக்கோயில்/சிவதாமத்திற்குச் செல்கிறான்; சிறந்த விமானத்தில் ஏறி, அப்சரைகள் கூட்டத்தால் சேவிக்கப்படுகிறான்.

Verse 34

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कलिकाले विशेषतः । द्रष्टव्यो वै सुपर्णाख्यो देवः श्रद्धासमन्वितैः

ஆகையால், எல்லா முயற்சியுடனும்—கலியுகத்தில் சிறப்பாக—நம்பிக்கையுடன் இருப்போர் ‘சுபர்ண’ எனப்படும் தேவனை நிச்சயமாகச் சென்று தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 35

संत्याज्याश्च तथा प्राणास्तदग्रेप्रायसंश्रितैः । वांछद्भिः शिवसांनिध्यं सत्यमेतन्मयोदितम्

மேலும் அங்கே, அவரின் முன்னிலையில், ‘ப்ராய’ (விரதத்துடன் இறுதி உபவாசம்) என்பதைச் சார்ந்தோர்—சிவசாந்நித்யத்தை விரும்பினால்—உயிர்மூச்சையும் துறக்க வேண்டும்; இதுவே நான் உரைத்த உண்மை.