Adhyaya 134

Verse 1

ऋषय ऊचुः । यदा दक्षेण क्रुद्धेन पुरा शप्तो हिमद्युतिः । तत्सर्वं भवता प्रोक्तं सोमनाथकथानकम्

ரிஷிகள் கூறினர்—முன்னொரு காலத்தில் கோபமுற்ற தக்ஷன், பனிபோல் ஒளிரும் சோமனைச் சபித்த நிகழ்வைச் சார்ந்த சோமநாதக் கதையனைத்தையும் நீங்கள் உரைத்தீர்கள்.

Verse 2

सांप्रतं वद कामस्य यथा कुष्ठोऽभवत्पुरा । येन दोषेण शापश्च केन तस्य नियोजितः

இப்போது எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்—முன்னொரு காலத்தில் காமதேவன் எவ்வாறு குஷ்ட நோயால் பாதிக்கப்பட்டான்? எந்தக் குற்றத்தால் அவனுக்கு சாபம் ஏற்பட்டது, அந்தச் சாபத்தை யார் விதித்தார்?

Verse 3

शिलाखंडा च या देवी तथा सौभाग्यकूपिका । यथा तत्र समुत्पन्ना तथाऽस्माकं प्रकीर्तय

மேலும், தேவியான ‘சிலாகண்டா’வும் ‘சௌபாக்ய-கூபிகா’ எனப்படும் கிணறும் அங்கே எவ்வாறு தோன்றின—அது நடந்தபடியே எங்களுக்குச் சொல்லி விளக்குங்கள்.

Verse 4

सूत उवाच । पुरासीद्ब्राह्मणो नाम हारीत इति विश्रुतः । स तपस्तत्र संतेपे वानप्रस्थाश्रमे वसन्

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் ‘ஹாரீத’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்ற ஒரு பிராமணன் இருந்தான். வானப்ரஸ்த ஆசிரமத்தில் தங்கி, அந்த இடத்தில் தவம் செய்தான்.

Verse 5

तस्य भार्याऽभवत्साध्वी रूपौदार्यसमन्विता । त्रैलोक्यसुन्दरी साक्षाल्लक्ष्मीरिव मधुद्विषः

அவனுடைய மனைவி சாத்வி; அழகும் பெருந்தன்மையும் நிறைந்தவள். மூன்று உலகங்களிலும் அழகியவள்—மதுவை வென்ற விஷ்ணுவின் அருகில் திகழும் சாட்சாத் லக்ஷ்மியைப் போல.

Verse 6

ख्याता पूणकलानाम सर्वैः समुदितागुणैः । तां दृष्ट्वा पद्मजोऽप्याशु कामस्य वशगोऽभवत्

அவள் ‘பூணகலா’ எனப் புகழ்பெற்றவள்; எல்லாக் குணங்களும் ஒன்றுகூடியவள். அவளைப் பார்த்ததும் பத்மஜன் (பிரம்மா) கூட விரைவில் காமனின் ஆட்பட்டான்.

Verse 7

कदाचिदपि स प्राप्तस्तस्मिन्क्षेत्रे मनोभवः । सह रत्या तथा प्रीत्या कामेश्वरदिदृक्षया

ஒருகால் மனோபவனாகிய காமதேவன் அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்துக்கு வந்தான்; ரதியும் ப்ரீதியும் உடன், காமேஸ்வரனைத் தரிசிக்க விரும்பி வந்தான்।

Verse 8

एतस्मिन्नंतरे सापि स्नानार्थं तत्र चागता । कृत्वा वस्त्रपरित्यागं विवेश जलाशयम्

அந்நேரத்தில் அவளும் நீராடுவதற்காக அங்கே வந்தாள்; ஆடைகளை விலக்கி வைத்து, நீர்த்தடாகத்தில் இறங்கினாள்।

Verse 9

अथ तां कामदेवोपि समालोक्य शुभाननाम् । आत्मीयैरपि निर्विद्धो हृदये पुष्पसायकैः

பின்னர் காமதேவனும் அவளின் அழகிய முகத்தைப் பார்த்தவுடன், தன் மலரம்புகளால் தானே இதயத்தில் குத்துண்டான்।

Verse 10

ततो रतिं परित्यक्त्वा प्रीतिं च शरपीडितः । विजनं कंचिदासाद्य प्रसुप्तः स तरोरधः

அதனால் அம்புகளால் துன்புற்ற அவன் ரதியையும் ப்ரீதியையும் விட்டு, ஓர் தனிமையான இடத்தை அடைந்து மரத்தின் கீழ் உறங்கினான்।

Verse 11

गात्रैः पुलकितैः सर्वैर्निःश्वासान्निःश्वसन्मुहुः । अग्निवर्णान्सुदीर्घांश्च बाष्प पूर्णविलोचनः

அவனுடைய உடலெங்கும் மெய்சிலிர்ப்பு பரவியது; மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டான்; கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பி, தீப்போல் சூடான நீண்ட மூச்சுகளை வெளியிட்டான்।

Verse 12

तिष्ठन्स दर्शने तस्या एकदृष्ट्या व्यलोकयत् । योगीव सुसमाधिस्थो ध्यायंस्तद्ब्रह्म संस्थितम्

அவளின் பார்வை எல்லைக்குள் நின்று, அவளை இமைக்காமல் ஒரே நோக்கில் அவன் நோக்கினான். உள்ளத்தில் நிலைத்த பிரம்மத்தைத் தியானிக்கும், ஆழ்ந்த சமாதியில் அமர்ந்த யோகியைப் போல இருந்தான்।

Verse 13

सापि कामं समालोक्य सानुरागं पुरः स्थितम् । जृंभाभंगकृतास्यं च वेपमानशरीरकम्

அவளும் முன் நின்ற, ஆசையால் நிறைந்த காமனைப் பார்த்தாள்; அவன் வாய் யாவும் கொட்டாவி நடுவில் தடைப்பட்டதுபோல் சிதைந்திருந்ததும், உடல் நடுங்கியதும் அவளுக்குத் தெரிந்தது।

Verse 14

सापि तद्बाणनिर्भिन्ना साभिलाषा बभूव ह । कामं प्रति विशेषेण तस्य रूपेण मोहिता

அவளும் அந்த அம்புகளால் குத்தப்பட்டவள்போல் ஆசையால் நிரம்பினாள்; குறிப்பாக காமனை நோக்கி, அவன் உருவழகால் மயங்கினாள்।

Verse 15

अथ तस्माज्जलात्कृच्छ्राद्विनिष्क्रम्य शुचिस्मिता । तीरोपांतं समासाद्य स्थिता तद्दृष्टिगोचरे

பின்பு அவள் அந்த நீரிலிருந்து சிரமத்துடன் வெளியேறி, மென்மையான தூய புன்னகையுடன் கரையை அணைந்து, அவன் பார்வை எட்டும் இடத்தில் நின்றாள்।

Verse 16

ततः कामः समुत्थाय शनैस्तदंतिकं ययौ । कृतांजलिपुटो भूत्वा ततः प्रोवाच सादरम्

அப்போது காமன் எழுந்து, மெதுவாக அவளருகே சென்றான்; கைகூப்பி வணக்கமுறையில் நின்று, மரியாதையுடன் அவளிடம் பேசினான்।

Verse 17

का त्वमत्र विशालाक्षि प्राप्ता स्नातुं जलाशये । मम नाशाय चार्वंगि तस्माच्छृणु वचो मम

அகன்ற கண்களையுடையவளே! இங்கே இந்த நீர்நிலையிலே நீராட வந்த நீ யார்? அழகிய அங்கங்களையுடையவளே! நீ என் அழிவுக்குக் காரணமானதால், ஆகவே என் சொற்களை கேள்।

Verse 18

अहं पुष्पशरो लोके प्रसिद्धश्चारुहासिनि । विडंबनां मया नीता देवा अपि निजैः शरैः

இனிய புன்னகையுடையவளே! நான் உலகில் ‘புஷ்பசரன்’ (காமன்) எனப் புகழ்பெற்றவன். என் அம்புகளாலேயே தேவர்களும் இகழ்ச்சியும் மயக்கமும் அடைந்தனர்।

Verse 19

मद्बाणेनाहतो रुद्रः स्वशरीरे नितंबिनीम् । अर्द्धेन धारयामास त्यक्त्वा लज्जां सुदूरतः

என் அம்பால் தாக்கப்பட்ட ருத்ரன், அழகிய இடுப்புடையவளைத் தன் உடலில் அரைபாகமாகத் தாங்கினார்; வெட்கத்தை வெகுதூரம் தள்ளினார்।

Verse 20

ब्रह्मा मच्छरनिर्भिन्नः स्वसुतां चकमे ततः । जनयामास तान्विप्रान्वालखिल्यांस्तथाविधान्

என் அம்பால் குத்தப்பட்ட பிரம்மா, அப்போது தன் மகளையே விரும்பினார்; பின்னர் வாலகில்யர் முதலிய அதே வகை பிராமண ரிஷிகளைப் பிறப்பித்தார்।

Verse 21

अहिल्यां चकमे शक्रो गौतमस्य प्रियां सतीम् । मद्बाणैः पीडितोऽतीव स्वर्गादेत्य धरातलम्

சக்ரன் (இந்திரன்) கௌதமரின் அன்புக்குரிய, பத்தினியான அகல்யையை விரும்பினான். என் அம்புகளால் மிகுந்த துன்பமுற்று, சொர்க்கத்திலிருந்து இறங்கி பூமிக்கு வந்தான்।

Verse 22

एवं देवा अपि क्षुण्णा मच्छरैर्ये महत्तराः । किं पुनर्मानवाः सुभ्रूः कृमिप्रायाः सुचंचलाः

இவ்வாறு என் அம்புகளால் மகத்தான தேவர்களும் நொறுங்குகின்றனர்; அப்படியிருக்க, அழகிய புருவமுடையவளே, புழுவினைப் போன்றும் மிகச் சஞ்சல இயல்புடையவும் ஆன மனிதர்கள் என்ன சொல்ல?

Verse 23

आकीटांतं जगत्सर्वमाब्रह्मांतं तथैव च । विडंबनां परां प्राप्तं मच्छरैश्चारुहासिनि

அழகிய புன்னகையுடையவளே, பூச்சியின் நிலையிலிருந்து பிரம்மா வரை உள்ள உலகமெல்லாம் என் அம்புகளால் மிகுந்த கேலிக்குரிய நிலையடைந்தது.

Verse 24

अहं पुनस्त्वया भीरु नीतोऽवस्थामिमां शुभे

ஆனால் அஞ்சும் இயல்புடையவளே, மங்களமானவளே, நீயே என்னை இந்நிலைக்குக் கொண்டு வந்தாய்.

Verse 25

तस्माद्देहि महाभागे ममाद्य रतदक्षिणाम् । यावन्न यांति संत्यज्य मम प्राणाः कलेवरात्

ஆகையால் பெரும் பாக்கியவளே, என் உயிர்கள் இவ்வுடலை விட்டு நீங்குவதற்கு முன், இன்று எனக்கு ரதியின் தட்சிணையை அருள்வாயாக.

Verse 26

सूत उवाच । सापि तद्वचनं श्रुत्वा पतिव्रतपरायणा । हन्यमाना विशेषेण तद्बाणैर्हृदये भृशम्

சூதர் கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்டதும், பதி-விரதத்தில் நிலைத்திருந்த அவளும், அந்த அம்புகளால் குறிப்பாக இதயத்தில் மிகுந்த வேதனைக்குள்ளானாள்.

Verse 27

अनभिज्ञा च सा साध्वी कामधर्मस्य केवलम् । तापसैः सह संवृद्धा नान्यं जानाति किंचन

அந்த சாத்வி பெண் காமதர்மத்தின் வழிகளை முற்றிலும் அறியாதவள்; தவசிகளுடன் வளர்ந்ததால் வேறொன்றையும் அவள் அறியவில்லை।

Verse 28

वक्तुं तद्विषये यच्च प्रोच्यते कामपीडितैः । अधोमुखाऽलिखद्भूमिमंगुष्ठेन स्थिता चिरम्

காமத்தால் துன்புறுவோர் அந்த விஷயத்தில் எதைச் சொன்னார்களோ, அதைச் கேட்டவள் முகம் தாழ்த்தி நீண்ட நேரம் நின்று, பெருவிரலால் நிலத்தில் கோடுகள் இழுத்துக் கொண்டிருந்தாள்।

Verse 29

एतस्मिन्नन्तरे भानुः प्राप्तश्चास्तं गिरिं प्रति । विहारसमये प्राप्त आहिताग्निर्निवेशने

இந்நேரத்தில் சூரியன் அஸ்தமலை நோக்கி சென்றடைந்தான்; மாலைவிடாய் நேரத்தில் ஆஹிதாக்னி இல்லறத்தான் தன் இல்லத்துக்கு வந்தான்।

Verse 30

हारीतोऽपि चिरं वीक्ष्य तन्मार्गं चाकृताशनः । ततः स चिंतयामास कस्मात्सा चात्र नागता

ஹாரீதனும் அந்த வழியை நீண்ட நேரம் நோக்கி, உணவு கொள்ளாமலேயே இருந்தான்; பின்னர் அவன் எண்ணினான்—“அவள் ஏன் இங்கே வரவில்லை?”

Verse 31

स्नात्वा तीर्थवरे तस्मिन्दृष्ट्वा तां चन्द्रकूपिकाम् । कामेश्वरं च देवेशं कामदं सुखदं नृणाम्

அந்த சிறந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி, சந்திரகூபிகையைத் தரிசித்து, தேவேசனான காமேஸ்வரனை அவன் கண்டான்—மனிதர்க்கு வேண்டியதை அருளி இன்பம் அளிப்பவன் அவர்।

Verse 32

ततः शिष्यसमायुक्तो वीक्षमाण इतस्ततः । तं देशं समनुप्राप्तो यत्र तौ द्वावपि स्थितौ

பிறகு சீடர்களுடன் இங்கும் அங்கும் பார்த்துக்கொண்டே, அவர்கள் இருவரும் இருந்த அந்த இடத்திற்கு அவர் வந்து சேர்ந்தார்.

Verse 33

आलपन्बहुधा कामो हन्यमानो निजैः शरैः । सापि चैव विशेषेण व्रीडयाऽधोमुखी स्थिता

தன் சொந்த அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட மன்மதன் பலவாறு பேசினான்; அவளும் வெட்கத்தினால் தலை குனிந்து நின்றாள்.

Verse 34

स गुल्मांतरितः सर्वं तच्छ्रुत्वा कामजल्पितम् । तस्याश्च तद्गतं भावं ततः कोपादुवाच सः

புதர்களுக்குள் மறைந்திருந்த அவர், மன்மதன் பேசிய அனைத்தையும் கேட்டு, அவளுடைய மனநிலையையும் அறிந்து, கோபத்துடன் கூறினார்.

Verse 35

यस्मात्पाप त्वया पत्नी ममैवं शरपीडिता । अनभिज्ञा तथा साध्वी पतिधर्मपरायणा । कुष्ठव्याधिसमायुक्तस्तस्माद्विप्रियदर्शनः

ஏ பாவியே! அப்பாவி, கற்புள்ள மற்றும் கணவனிடம் பக்தி கொண்ட என் மனைவியை நீ அம்புகளால் துன்புறுத்தியதால், நீ தொழுநோயால் பாதிக்கப்பட்டு பார்ப்பதற்கு விரும்பத்தகாதவனாய் ஆவாய்.

Verse 36

त्वं भविष्यसि पापात्मन्मुक्तो दारैः स्वकैरपि । साऽपि चैव विशेषेण व्रीडयाऽधोमुखी स्थिता

பாவাত্মாவே! நீ உன் சொந்த மனைவியரிடமிருந்தும் பிரிக்கப்படுவாய். அவளும் வெட்கத்தினால் தலை குனிந்து நின்றாள்.

Verse 37

एषापि च शिलाप्राया भविष्यति विचेतना । त्वां दृष्ट्वा या सरागाऽभून्निजधर्मबहिष्कृता

அவளும் கல்லைப் போல மந்தமாய், உணர்வற்றவளாய் ஆகிவிடுவாள்; உன்னைப் பார்த்தவுடன் ஆசை கொண்டாள், தன் ஸ்வதர்மத்திலிருந்து விலகினாள்.

Verse 38

ततः प्रसादयामास तं कामः प्रणिपत्य च । न ज्ञातेयं मया विप्र तव भार्येति सुन्दरी

அப்போது காமன் வணங்கி அவனை அமைதிப்படுத்த முயன்று கூறினான்—“ஓ விப்ரரே, இந்த அழகி உங்கள் மனைவி என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.”

Verse 39

तेन प्रोक्ता विरुद्धानि वाक्यानि विविधानि च । एतस्या नास्ति दोषोऽत्र मद्बाणैः पीडिता भृशम्

என்னால் பலவிதமான முரண்பட்டதும் ஒழுங்கற்றதும் சொற்கள் கூறப்பட்டன. இதில் அவளுக்கு குற்றமில்லை; என் அம்புகளால் அவள் மிகுந்த வேதனைப்பட்டாள்.

Verse 40

सानुरागा परं जाता नोक्तं किंचिद्वचो मुने । तस्मान्नार्हसि शापं त्वं दातुमस्याः कथंचन

அவள் மிகுந்த காதலுற்றவளானாலும், ஓ முனிவரே, ஒரு சொல்லும் பேசவில்லை. ஆகவே எந்த விதத்திலும் அவளுக்கு சாபம் அளிக்க நீங்கள் உரியவர் அல்லர்.

Verse 41

ममास्त्येषो ऽपराधोऽत्र तस्मान्मे निग्रहं कुरु । भूयोऽपि ब्राह्मणश्रेष्ठ अस्याः शापसमुद्भवम्

இங்கே குற்றம் என்னுடையதே; ஆகவே என்னை அடக்கி தண்டியுங்கள். ஓ பிராமணசிரேஷ்டரே, அவளுக்குரிய சாபத்தால் உண்டாகும் பலனும் என்மேலே விழட்டும்.

Verse 42

अपि रुद्रादयो देवा मद्बाणेभ्यो द्विजोत्तम । सोढुं शक्ता न ते यस्मात्तत्कथं स्यादियं शिला

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே! ருத்ரன் முதலான தேவர்களும் என் அம்புகளைத் தாங்க இயலார்; அப்படியிருக்க இப் பெண் எவ்வாறு வெறும் கல்லாக மாறுவாள்?

Verse 43

तथात्र त्रिविधं पापं प्रवदंति मनीषिणः । मानसं वाचिकं चैव कर्मजं च तृतीयकम् । तदस्माकं द्विधा जातमेकं चास्या मुनीश्वर

இங்கே ஞானிகள் பாவம் மூன்று வகை எனக் கூறுவர்—மனத்தால், சொல்லால், மூன்றாவது செயலால். அவற்றில் இரண்டு எனக்குள் எழுந்தன; அவளுக்கோ ஒன்றே, ஓ முனீஸ்வரா.

Verse 44

भार्यायास्ते सुरूपायास्तस्मात्संपूर्णनिग्रहम् । करिष्यसि न ते भीतिः काचिदस्ति परत्रजा

ஆகையால் உன் அழகிய மனைவியின்பால் (சாபத்தின் வலிமையை) முழுமையாக அடக்குவாய்; பரலோகத்தில் உனக்கு அச்சமில்லை—இதனால் எந்தத் தீங்கும் இல்லை.

Verse 45

मनस्तापाद्व्रजेत्पापं मानसं वाचिकं च यत् । तस्य प्रसादनेनैव यस्योपरि विजल्पितम्

மனத்தின் வருத்தம் (பச்சாத்தாபம்) மூலம் மனப்பாவமும் சொல்லுப்பாவமும் நீங்கும்; யார்மீது தவறாகப் பேசியோ, அவரை மகிழ்விப்பதாலேயே அது முற்றிலும் ஒழியும்.

Verse 46

प्रायश्चित्तैर्यथोक्तैश्च कर्मजं पातकं व्रजेत् । धर्मशास्त्रैः परिप्रोक्तं यतः सर्वैर्महामुने

ஆனால் செயலால் உண்டான பாவம், சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்ட பிராயச்சித்தங்களால் நீங்கும்; ஏனெனில் இது எல்லா தர்மசாஸ்திரங்களிலும் தெளிவாகப் போதிக்கப்பட்டுள்ளது, ஓ மகாமுனியே.

Verse 47

हारीत उवाच । अन्यत्र विषये तस्याः पातकं कामदेवते । एतस्य तव धर्मस्य प्राधान्यं मनसः स्मृतम्

ஹாரீதர் கூறினார்—ஹே காமதேவா! வேறு விஷயத்தில் அவளுக்கு பாபத் தோஷம் உண்டு; ஆனால் நீ உரைத்த இந்த தர்மத்தில் மனத்தின் முதன்மையே தீர்மானமாக ஸ்மிருதியில் நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 48

तस्मादेवंविधा चेयं सदा स्थास्यति चाधम । किं पुनः कुरु यत्कृत्यं नाहं वक्ष्यामि किंचन

ஆகையால், ஹே அதமனே! அவள் எப்போதும் இத்தகைய நிலையிலேயே இருப்பாள். இனி என்ன செய்ய வேண்டும்? செய்ய வேண்டியதைச் செய்; நான் மேலும் ஒன்றும் சொல்லமாட்டேன்.

Verse 49

प्रथमं मनसा सर्वं चिंत्यते तदनंतरम् । ततः प्रजल्पते वाचा क्रियते कर्मणा ततः

முதலில் அனைத்தும் மனத்தில் சிந்திக்கப்படுகிறது; அதன் பின் வாக்கால் சொல்லப்படுகிறது; பின்னர் செயலால் நிறைவேற்றப்படுகிறது.

Verse 50

प्रमाणं हि मनस्तस्मात्सर्वकृत्येषु सर्वदा । एतस्मात्कारणात्पूर्णो मयाऽस्या निग्रहः कृतः

ஆகையால் எல்லா செயல்களிலும் எப்போதும் மனமே அளவுகோல் (தீர்மானம்) ஆகும். இதன் காரணமாகவே நான் அவள்மேல் முழு கட்டுப்பாட்டை விதித்தேன்.

Verse 51

सूत उवाच । एवमुक्त्वा मुनिश्रेष्ठो हारीतः स्वाश्रमं ययौ । सापि पूर्णकला जाता शिलारूपा च तत्क्षणात्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி முனிவர்களில் சிறந்த ஹாரீதர் தம் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார். அவளும் அதே கணத்தில் முழுக் கலையுடன் கல்லுருவாக மாறினாள்.

Verse 52

कामदेवोऽपि कुष्ठेन ग्रस्तो रौद्रेण च द्विजाः । शीर्णनासांघ्रिपाणिश्च नेत्राणामप्रियोऽभवत्

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களே! காமதேவனும் கொடிய குஷ்டநோயால் பிடிக்கப்பட்டான். அவனுடைய மூக்கு, கால்கள், கைகளும் சிதைந்து, பார்ப்போர்க்கு அருவருப்பானவனானான்.

Verse 53

अथ कामे निरुत्साहे संजाते द्विजसत्तमाः । व्याधिग्रस्ते जगत्यस्मिन्सृष्टिरोधो व्यजायत

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! காமம் (ஆசை) உற்சாகமின்றி வலியிழந்தபோது, இந்த உலகம் நோயால் பீடிக்கப்பட்டதால், படைப்பு நடைபெறுதல் தடைபட்டது.

Verse 54

केवलं क्षीयते लोको नैव वृद्धिं प्रगच्छति । स्वेदजा येऽपि जीवाः स्युस्तेपि याताः परिक्षयम्

உலகம் வெறும் சுருங்கிக் கொண்டே போனது; சிறிதும் வளர்ச்சி அடையவில்லை. வியர்வையால் பிறந்த உயிர்களும் முழுமையான அழிவை அடைந்தன.

Verse 55

एतस्मिन्नंतरे देवाः सर्वे चिंतासमाकुलाः । किमिदं क्षीयते लोको जलस्थैः स्थलजैः सह

அந்நேரத்தில் எல்லா தேவர்களும் ‘சிந்தை’யால் கலங்கினர்—‘நீரில் வாழ்வோரும் நிலத்தில் வாழ்வோரும் உடன் இந்த உலகம் ஏன் இவ்வாறு சிதைந்து குறைகிறது?’ என்று.

Verse 56

न दृश्यते क्वचिद्बालः कोऽपि कश्चित्कथंचन । न च गर्भवती नारी कच्चित्क्षेमं स्मरस्य च

எங்கும் எந்தக் குழந்தையும் எவ்விதத்திலும் காணப்படவில்லை. எந்தப் பெண்ணும் கர்ப்பிணியுமல்ல. ஸ்மரன் (காமதேவன்) நலமா?

Verse 57

ततस्तं व्याधिना ग्रस्तं ज्ञात्वात्र क्षेत्रसंश्रयम् । आजग्मुस्त्वरिताः सर्वे व्याकुलेनांतरात्मना

பின்னர் அவர் நோயால் பிடிக்கப்பட்டு இப்புனித க்ஷேத்திரத்தைச் சரணடைந்தார் என்பதை அறிந்து, அனைவரும் உள்ளம் கலங்கித் துரிதமாக அங்கே வந்தனர்।

Verse 58

कामेश्वरपुरस्थं च तं दृष्ट्वा कुसुमायुधम् । अत्यंतविकृताकारं चिंतयानं महेश्वरम्

காமேஸ்வரபுரத்தில் இருந்த குசுமாயுதன் (காமன்) என்பவனைப் பார்த்து, மேலும் மகேஸ்வரன் மிகுந்த விகாரமான உருவில் கவலையுடன் தியானித்திருப்பதைப் பார்த்து, அவர்கள் துயரும் வியப்பும் அடைந்தனர்।

Verse 59

ततः प्रोचुः सुदुःखार्ताः किमिदं कुसुमायुध । निरुत्साहः समुत्पन्नः कुष्ठव्याधिसमाकुलः

அப்போது மிகுந்த துயரால் வாடியவர்கள் கூறினர்—“ஓ குசுமாயுதா! இது என்ன? உன் உற்சாகம் ஒழிந்தது; நீ குஷ்ட நோயால் கலங்குகிறாய்.”

Verse 60

ततश्चाधोमुखो जातो लज्जया परया वृतः । प्रोवाच शापजं सर्वं हारीतस्य विचेष्टितम्

அப்போது அவன் தலைகுனிந்து, ஆழ்ந்த வெட்கத்தால் மூடப்பட்டவனாய் கூறினான்—“இவை அனைத்தும் சாபத்தால் ஏற்பட்டவை; ஹாரீதனுடன் தொடர்புடைய தவறான செயல் காரணம்.”

Verse 61

तत्तस्याराधनात्सर्वं संक्षयं यात्यसंशयम्

அந்த (தெய்வத் திருவுரு/திருச்சன்னிதி) ஆராதனையால் இவை அனைத்தும் ஐயமின்றி அழிந்துவிடும்।

Verse 62

तस्मादेतां शिलारूपां त्वमाराधय चित्तज । येन कुष्ठः क्षयं याति ततस्तेजोऽभिवर्धते

ஆகையால், ஹே சித்தஜ (காமதேவா), கல்லுருவம் கொண்ட இத்தெய்வத்தை பக்தியுடன் ஆராதனை செய்; அதனால் குஷ்டம் அழிந்து, பின்னர் உன் தேஜஸ் மீண்டும் பெருகும்।

Verse 63

जगति स्यान्महासृष्टिर्देवकृत्यं कृतं भवेत् । न तेऽस्ति कायजं पापं यतो मुक्त्वा प्रवाचिकम्

அப்போது உலகில் மஹாசிருஷ்டி (மஹா உற்பத்தி) நிகழும்; தேவர்களின் கடமை நிறைவேறும். உனக்கு உடலால் உண்டான பாவம் இல்லை; ஏனெனில் நீ வாக்கினால் ஏற்பட்ட குற்றத்தை விட்டு விட்டாய்।

Verse 64

अत्र कुण्डे त्वदीयेऽन्यो यः स्नात्वा श्रद्धयान्वितः । एनां पापविनिर्मुक्तां शिलां वै मानवः स्पृशेत्

உன் இந்த குண்டத்தில் வேறு எந்த மனிதனும் நம்பிக்கையுடன் நீராடி, பாவமற்ற இந்தக் கல்லைத் தொடுவானாயின்—

Verse 65

कुष्ठव्याधिसमोपेतः कायोत्थेनापि कर्मणा । सोऽपि व्याधिविनिर्मुक्तो भविष्यति गतज्वरः

—உடலால் செய்த கர்மத்தினால் குஷ்ட நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவனும் நோயிலிருந்து விடுபட்டு காய்ச்சல் நீங்குவான்।

Verse 66

एतत्सौभाग्यकूपं च लोके ख्यातं जलाशयम् । भविष्यति न संदेहः सर्वरोगक्षयावहम्

இந்த நீர்த்தேக்கம் உலகில் ‘சௌபாக்ய-கூபம்’ எனப் புகழ்பெறும்; ஐயமின்றி இது எல்லா நோய்களையும் அழிப்பதாகும்।

Verse 67

दद्रूणि दुर्विभूतानि तथान्याश्च विचर्चिकाः । अत्र स्नातस्य यास्यंति दृष्ट्वैतां सद्य एव हि

தாத் (ரிங்க்வோர்ம்) மற்றும் பிடிவாதமான தோல் வெடிப்புகள், பிற தோல் நோய்களும்—இங்கு நீராடுபவருக்கு இந்தத் தீர்த்த/தேவி ரூபத்தைத் தரிசித்தவுடனே உடனடியாக நீங்கிவிடும்.

Verse 68

एवमुक्त्वाथ ते देवाः प्रजग्मुस्त्रिदशालयम् । कामदेवोऽपि तत्रस्थस्तस्याः पूजामथ व्यधात्

இவ்வாறு கூறி தேவர்கள் முப்பத்துமூன்று தேவர்களின் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றனர். அங்கே இருந்த காமதேவனும் அப்போது அவளுக்கு (தேவிக்கு) பூஜை செய்தான்.

Verse 69

ततश्च समतिक्रांते मासमात्रे द्विजोत्तमाः । तादृग्रूपः स संजातो यादृगासीत्पुरा स्मरः

பின்னர், ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, ஒரு மாதம் மட்டும் கடந்தவுடன் அவன் முன்பு ஸ்மரன் (காமதேவன்) இருந்ததுபோல அதே உருவத்தை அடைந்தான்.

Verse 70

ततश्चायतनं तस्याः कृत्वा श्रद्धासमन्वितः । जगाम वांछितं देशं सृष्ट्यर्थं यत्नमास्थितः

அதன்பின் பக்தியுடன் அவளுக்கொரு ஆலயம்/ஆயதனம் அமைத்து, படைப்பின் பொருட்டு முயற்சியை மேற்கொண்டு, விரும்பிய தேசத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 71

सापि नम्रमुखी तादृक्तेन शप्ता तथैव च । संजाता खण्डकाकारा तेन खण्डशिला स्मृता

அவளும்—தாழ்ந்த முகத்துடன்—அவனால் அதே முறையில் சபிக்கப்பட்டாள்; துண்டுத் துண்டான வடிவமாய் ஆனாள். ஆகவே அவள் ‘கண்டசிலை’ என நினைவுகூரப்படுகிறாள்.

Verse 72

यस्तां पूजयते भक्त्या त्रयोदश्यां तथैव च । नापवादो भवेत्तस्य परदारसमुद्भवः

யார் அந்த தேவியை பக்தியுடன், குறிப்பாக திரயோதசியன்று, வழிபடுகிறாரோ—அவருக்கு பிறருடைய துணை தொடர்பால் எழும் பழி அல்லது அவதூறு ஏற்படாது.

Verse 73

कामिन्याश्च विशेषेण प्राहैतच्छंकरात्मजः । कार्तिकेयो द्विजश्रेष्ठाः सत्यमेतन्मयोदितम्

இது குறிப்பாக காமவேட்கையால் கலங்கும் பெண்களைப் பற்றியே; சங்கரனின் புதல்வன் கார்த்திகேயன் இதனை உரைத்தான். ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே, நான் சொன்னது உண்மையே.

Verse 74

तथा कामेश्वरं देवं कामदेवप्रतिष्ठितम् । त्रयोदश्यां समाराध्य सर्वान्कामानवाप्नुयात्

அதேபோல் காமதேவன் நிறுவிய காமேஸ்வர தேவனைத் திரயோதசியன்று முறையாக ஆராதித்தால், ஒருவர் விரும்பிய எல்லா பயன்களையும் அடைவார்.

Verse 75

रतिप्रीतिसमायुक्तः स्थितस्तत्र स्मरस्तथा । मूर्तो ब्राह्मणशार्दूलाः श्रेष्ठं प्रासादमाश्रितः

அங்கே ஸ்மரன் (காமதேவன்) ரதி, ப்ரீதி ஆகியோருடன் இணைந்து தங்கினான்; ஓ பிராமணப் புலிகளே, அவன் உருவமுற்றவனாய் அந்தச் சிறந்த பிராசாத-ஆலயத்தில் வாசம் செய்தான்.

Verse 76

विरूपो दुर्भगो यो वा त्रयोदश्यां समाहितः । यस्तं कुंकुमजैः पुष्पैः संपूजयति मानवः

ஒருவர் உருவழகற்றவராயினும் அல்லது துர்பாக்கியமுற்றவராயினும்—திரயோதசியன்று மனம் ஒருமித்து, குங்கும மணமூட்டிய மலர்களால் அவரை முறையாக முழுமையாக வழிபட்டால்,

Verse 77

स सौभाग्यसमायुक्तो रूपवांश्च प्रजायते । या नारी पतिना त्यक्ता सपत्नीजनसंवृता

அவன் நற்கருமமும் சௌபாக்யமும் உடையவனாய், அழகுடன் பிறக்கிறான். மேலும் கணவனால் கைவிடப்பட்ட பெண், இணைமனைவியரால் சூழப்பட்டு—

Verse 78

तं देवं सुकलत्राढ्यं तथैव परिपूजयेत् । त्रयोदश्यां द्विजश्रेष्ठाः केसरैः कुंकुमोद्भवैः

ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, நற்கலத்திரம் உடைய அந்த தேவனைத் திரயோதசி நாளில் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்; கேசரமும் குங்குமத்தில் பிறந்த மணமுள்ள பொடிகளையும் அர்ப்பணித்து।

Verse 79

सा सौभाग्यवती विप्रा जायते च प्रजावती । धनधान्यसमृद्धा च दुःखशोकविवर्जिता । दोषैः सर्वैर्विनिर्मुक्ता शंसिता धरणीतले

அந்த பிராமணிப் பெண் சௌபாக்யவதியாகவும், பிள்ளைபேறு உடையவளாகவும் ஆகிறாள். செல்வமும் தானியமும் நிறைந்தவளாய், துயரும் சோகமும் அற்றவளாய், எல்லாத் தோஷங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு உலகில் புகழப்படுகிறாள்.

Verse 134

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये खंडशिलासौभाग्यकूपिकोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनं नाम चतुस्त्रिंशदुत्तरशततमोध्यायः

இவ்வாறு புனித ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட சம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஸ்ரீஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘கண்டசிலா மற்றும் சௌபாக்ய-கூபிகா தோற்றத்தின் மகிமை’ எனும் 134ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.