Adhyaya 3

Verse 1

। सूत उवाच । ततः प्रणम्य भूयः स वसिष्ठं मुनिपुंगवम् । ययौ तत्र सुतास्तस्य यत्र ते शतसंख्यकाः

॥ சூதர் கூறினார் ॥ பின்னர் அவர் மீண்டும் முனிவருள் சிறந்த வசிஷ்டருக்கு வணங்கி, அவருடைய நூற்றுக்கணக்கான புதல்வர்கள் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 2

तानपि प्राह नत्वा स तमेवार्थं नराधिपः । वसिष्ठवचनं कृत्स्नं तस्य तैरपि शंसितम्

அவர்களையும் வணங்கி அரசன் அதே பொருளை உரைத்தான்; வசிஷ்டரின் முழு உபதேசத்தையும் அவர்களும் உறுதிப்படுத்திக் கூறினர்।

Verse 3

ततस्तान्स पुनः प्राह युष्माकं जनकोऽधुना । अशक्तो मा दिवं नेतुं सशरीरं विसर्जितः

அப்போது அவர் மீண்டும் அவர்களிடம் கூறினார்—“உங்கள் தந்தை இப்போது இந்த உடலோடு என்னைச் சொர்க்கத்துக்கு அழைத்துச் செல்ல இயலாததால் பணியிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டார்।”

Verse 4

तस्माद्यदि न मां यूयं याजयिष्यथ सांप्रतम् । परित्यज्य करिष्यामि शीघ्रमन्यं पुरोहितम्

“ஆகையால் நீங்கள் இப்போதே என் யாகத்தை நடத்தாவிட்டால், உங்களை விட்டு நான் விரைவில் வேறொரு புரோகிதரை நியமிப்பேன்।”

Verse 5

यो मां यज्ञप्रभावेन नयिष्यति सुरालयम् । अनेनैव शरीरेण सहितं गुरुपुत्रकाः

“குருபுத்திரர்களே! யாகத்தின் மகிமையால் இந்த உடலோடு என்னை தேவருலகிற்கு அழைத்துச் செல்பவர் யாரோ, அவரிடமே நான் சார்வேன்।”

Verse 6

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सर्वे ते मुनिसत्तमाः । परं कोपं समाविष्टास्तमूचुः परुषाक्षरैः

அவனுடைய அந்தச் சொற்களை கேட்ட மునிவரர்கள் அனைவரும் பேர்கோபம் கொண்டு அவனை கடுஞ்சொற்களால் கண்டித்தனர்.

Verse 7

यस्मात्त्वया गुरुस्त्यक्तो हितकृत्पापवानसि । तस्माद्भवाधुना पाप चंडालो लोकनिंदितः

உன் நலனை நாடிய குருவை நீ கைவிட்டதால் நீ பாவி; ஆகவே, ஓ பாவியே, இப்பொழுதே உலகால் இகழப்படும் சண்டாளனாக ஆகு.

Verse 8

अथ तद्वचनांते स तत्क्षणात्पृथिवीपतिः । बभूवांत्यजरूपाढ्यो विकृताकारदेहभृत्

அந்தச் சொற்கள் முடிந்தவுடன், அந்தப் பூமிபதி உடனே அண்ட்யஜ வடிவம் கொண்டு, விகாரமான தோற்றமுடைய உடலை ஏற்றான்.

Verse 9

यवमध्यः कृशग्रीवः पिंगाक्षो भुग्ननासिकः । कृष्णांगः शंकुवर्णश्च दुर्गंधेन समावृतः

அவன் ஒடுங்கிய இடை, மெலிந்த கழுத்து, மஞ்சள் கலந்த கண்கள், முறிந்த மூக்கு உடையவனானான்; கருமையான அங்கங்கள், வெளிறிய நிறம், துர்நாற்றம் சூழ்ந்தது.

Verse 10

अथात्मानं समालोक्य विकृतं स नराधिपः । चण्डालधर्मिणं सद्यो लज्जयाऽधोमुखः स्थितः

பின்னர் தன்னை விகாரமடைந்ததாகக் கண்டு, சண்டாள வழக்கில் வாழும் அந்த அரசன், வெட்கத்தால் உடனே தலைகுனிந்து நின்றான்.

Verse 11

याहियाहीति विप्रैस्तैर्भर्त्स्यमानो मुहुर्मुहुः । सर्वतः सारमेयैश्च क्लिश्यमानो निरर्गलैः । काककोकिलसंकाशो जीर्णवस्त्रावगुंठितः

அந்த அந்தணர்களால் 'செல்! செல்!' என்று மீண்டும் மீண்டும் விரட்டப்பட்டும், எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்ட நாயர்களால் துன்புறுத்தப்பட்டும், கிழிந்த ஆடைகளை அணிந்திருந்த அவன் காகம் அல்லது குயிலைப் போலத் தோன்றினான்.

Verse 12

ततः स चिन्तयामास दुःखेन महता वृतः । किं करोमि क्व गच्छामि कथं शांतिर्भविष्यति

பின்னர், மிகுந்த துயரத்தால் சூழப்பட்ட அவன் கவலையுடன் சிந்தித்தான்: "நான் என்ன செய்வேன்? எங்கே செல்வேன்? எனக்கு எவ்வாறு அமைதி கிடைக்கும்?"

Verse 13

किं मयैतत्सुमूर्खेण वांछितं दुर्लभं पदम् । तत्प्रभावेन विभ्रष्टः कुलधर्मोऽपि मे स्वकः

"பெருமूर्க்கனான நான் ஏன் அந்த அரிய பதவியை விரும்பினேன்? அதன் விளைவாக, எனது சொந்த குலதர்மமும் என்னை விட்டு நழுவிவிட்டது."

Verse 14

किं जलं प्रविशाम्यद्य किं वा दीप्तं हुताशनम् । भक्षयामि विषं किं वा कथं स्यान्मृत्युरद्य मे

"இன்று நான் நீரில் இறங்கவா? அல்லது எரியும் நெருப்பில் விழவா? அல்லது நஞ்சை உண்ணவா? இன்று எனக்கு மரணம் எவ்வாறு நிகழும்?"

Verse 15

अनेन वपुषा दारान्वीक्षयिष्यामि तान्कथम् । तादृशेन शरीरेण याभिः संक्रीडितं मया

"அத்தகைய (சிறந்த) உடலைக் கொண்டிருந்தபோது நான் யாருடன் இன்புற்று விளையாடினேனோ, அந்த என் மனைவியரை இந்த உடலுடன் நான் எவ்வாறு பார்ப்பேன்?"

Verse 16

कथं पुत्रांस्तथा पौत्रान्सुहृत्संबंधिबांधवान् । वीक्षयिष्यामि तान्भूयस्तथान्यं सेवकं जनम्

என் மகன்கள், பேரர்கள், நண்பர்கள், உறவினர், பந்துக்கள்—அதுபோல என் பிற சேவகர்களையும்—நான் மீண்டும் எவ்வாறு முகம் காட்டுவேன்?

Verse 17

तेऽद्य मामीदृशं श्रुत्वा हर्षं यास्यंति निर्भयाः

நான் இவ்வாறு ஆனேன் என்று கேட்டவுடன், அவர்கள் இன்று அச்சமின்றி மகிழ்ச்சி அடைவார்கள்.

Verse 18

ये मया तर्पिता दानैर्ब्राह्मणा वेदपारगाः । तेऽद्य मामीदृशं श्रुत्वा संभविष्यंति दुःखिताः

நான் தானங்களால் திருப்தி செய்த வேதப் பாரங்கத பிராமணர்கள், இன்று நான் இவ்வாறு ஆனேன் என்று கேட்டால், நிச்சயமாக துயருறுவர்.

Verse 19

तथा ये सुहृदोऽभीष्टा नित्यं मम हिते रताः । कामवस्थां प्रयास्यन्ति दृष्ट्वा मां स्थितमीदृशम्

மேலும் என் நலனில் எப்போதும் ஈடுபடும் என் அன்புச் சுஹ்ருதர்கள், என்னை இவ்வாறு நின்ற நிலையில் கண்டால், மனவேதனையால் துயர்நிலைக்குத் தள்ளப்படுவர்.

Verse 20

भद्रजात्या गजा ये मे मदान्धाः षष्टिहायनाः । मया विना मिथो युद्धे कस्तानद्य नियोक्ष्यति

என் உயர்குல யானைகள்—மதத்தால் மயங்கிய, அறுபது வயதுடையவை—ஒருவரோடு ஒருவர் போரிடும்போது, இன்று என்னின்றி அவற்றை யார் அடக்கி நடத்துவார்?

Verse 21

अश्वास्तित्तिरकल्माषाः सुदांताः सादिभिर्दृढैः । कस्तांश्चित्रपदन्यासैर्नियाम्यति मया विना

என் குதிரைகள்—தித்திர, கல்மாஷ நிறமுடையவை, நன்கு பழக்கப்பட்டு உறுதியான கட்டுப்பாட்டில் உள்ளவை—என்னை இன்றி அவற்றின் நயமான நடைமுறையால் யார் அடக்கி நடத்துவார்?

Verse 22

तथा मे भृत्यवर्गास्ते कुलीना युद्धदुर्मदाः । मां विना कस्य यास्यंति समीपेऽद्य सुदुःखिताः

மேலும் என் பணியாளர் கூட்டம்—குலீனர்கள், போரில் பெருமிதம் கொண்டோர்—என்னை இன்றி இன்று மிகுந்த துயரத்தில் யாரிடம் செல்வார்கள்?

Verse 23

संख्याहीनस्तथा कोशस्तादृङ्मे बहुरत्नभाक् । कस्य यास्यति संभोगं मया हीनस्तु रक्षितः

என் கருவூலமும்—பல ரத்தினங்கள் நிறைந்தது—குறைந்து போகும்; என்னை இழந்து அது யாரின் பாதுகாப்பில் இன்பமும் நலனும் பெறும்?

Verse 24

तथा मे संख्यया हीनं धान्यं गोजाविकं महत् । भविष्यति कथं हीनं मयाभीष्टैस्तु रक्षितम्

அதேபோல் என் பெரும் சேமிப்புகள்—தானியம், மாடுகள், ஆடுகள்-செம்மறியாடுகள்—எண்ணிக்கையில் குறையும்; நான் என் நம்பிக்கையோரால் காக்கப்பட்டவை எவ்வாறு குறையலாம்?

Verse 25

एवं बहुविधं राजा स विलप्य च दुःखितः । जगाम नगराभ्याशं पद्भ्यामेव शनैःशनैः

இவ்வாறு அரசன் பலவிதமாகப் புலம்பி, துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, கால்நடையாக மெதுவாக நகரின் புறவழி நோக்கிச் சென்றான்.

Verse 26

ततो रात्रौ समासाद्य स्वं पुरं जनवर्जितम् । द्वारे स्थित्वा समाहूय पुत्रं मंत्रिभिरन्वितम्

பின்னர் இரவில் அவன் மக்கள் இல்லாத தன் நகரத்தை அடைந்தான். வாயிலில் நின்று அமைச்சர்களுடன் தன் மகனை அழைத்தான்.

Verse 27

कथयामास वृत्तांतं सर्वं शापसमुद्भवम् । दूरे स्थितः स पुत्राणां वसिष्ठस्य महात्मनः

சாபத்தால் எழுந்த முழு நிகழ்வையும் அவன் கூறினான். மகாத்மா வசிஷ்டரின் புதல்வர்களிடமிருந்து அவன் தூரத்தில் நின்றான்.

Verse 28

वज्रपातोपमं वाक्यं तेऽपि तस्य निशम्य तत् । बाष्पपर्याकुलैरास्यै रुरुदुः शोकसंयुताः

அவனுடைய சொற்கள் இடியடி போன்றவை; அதை கேட்ட அவர்களும் அழுதனர். கண்ணீரால் முகங்கள் கலங்க, துயரத்தில் மூழ்கினர்.

Verse 29

हा नाथ हा महाराज हा नित्यं धर्मवत्सल । त्वया हीना भविष्यामः कथमद्य सुदुःखिताः

“அய்யோ நாதா! அய்யோ மகாராஜா! நீங்கள் எப்போதும் தர்மத்தை நேசிப்பவர். உம்மை இழந்து நாம் எவ்வாறு வாழ்வோம்—இன்று மிகுந்த துயரத்தில் உள்ளோம்.”

Verse 30

किमेतद्युज्यते तेषां वासिष्ठानां दुरात्मनाम् । शापं ददुः स्वयाज्यस्य विशेषाद्विनतस्य च

“அந்த துர்மனத்தையுடைய வாசிஷ்டர்கள் சாபம் இடுவது எவ்வாறு பொருந்தும்? குறிப்பாக, பணிவுடன் அவர்களுடைய யாகச் சடங்குகளுக்கு பக்தியுடன் அர்ப்பணித்தவன்மேல்?”

Verse 31

ते वयं राजशार्दूल परित्यज्य गृहादिकम् । अन्त्यजत्वं गमिष्यामस्त्वया सार्धमसंशयम्

ஆகையால், அரசசார்தூலனே! இல்லம் முதலிய அனைத்தையும் துறந்து, ஐயமின்றி உம்மோடு செல்வோம்—அந்த்யஜ நிலையிலும் கூட।

Verse 32

त्रिशंकुरुवाच । भक्तिश्चेदस्ति युष्माकं ममोपरि निरर्गल । तन्मे पुत्रस्य मंत्रित्वं सर्वे कुरुत सांप्रतम्

திரிசங்கு கூறினார்—உங்களுக்கென்னிடம் பக்தி உண்மையிலே தடையற்றதாயின், இப்போதே என் மகனுக்கு அமைச்சுப் பதவியை அளியுங்கள்.

Verse 33

हरिश्चंद्रः सुपुत्रोयं मम ज्येष्ठः सुवल्लभः । नियोजयध्वमव्यग्राः पदव्यां मम सत्वरम्

இந்த ஹரிச்சந்திரன் என் நற்புதல்வன்—மூத்தவன், மிகப் பிரியமானவன். தயங்காமல் விரைந்து என் பதவியில் அவனை அமர்த்துங்கள்.

Verse 34

अहं पुनः करिष्यामि यन्मे मनसि संस्थितम् । मृत्युं वा संप्रयास्यामि सदेहो वा सुरालयम्

என் மனத்தில் உறுதியாக நிற்கும் காரியத்தையே நான் செய்வேன். மரணத்திற்குச் செல்வேன்; அல்லது இத்தேகத்தோடு தேவலோகத்தை அடைவேன்.

Verse 35

एवमुक्त्वा परित्यज्य सर्वांस्तान्स महीपतिः । जगामारण्यमाश्रित्य पद्भ्यामेव शनैः शनैः

இவ்வாறு கூறி அந்த மன்னன் அவர்களையெல்லாம் விட்டு, வனத்தை அடைக்கலமாகக் கொண்டு, காலால் மெதுவாக மெதுவாகச் சென்றான்.

Verse 36

तेपि सन्मंत्रिणस्तूर्णं पुत्रं तस्य सुसम्मतम् । राज्ये नियोजयासमासुर्नादवादित्रनिःस्वनैः

அந்த நல்ல அமைச்சர்களும் உடனே, நாத-வாத்தியங்களின் முழக்கத்திடையே, அவனுக்குச் சிறப்பாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட மகனை அரசாட்சியில் அமர்த்தினர்.