Adhyaya 213

Verse 1

सूत उवाच । रत्नादित्यस्य माहात्म्यमेतद्वः परिकीर्तितम् । सर्वकुष्ठहरं यच्च सर्वपातकनाशनम् । भूयस्तथैव माहात्म्यं महद्वै श्रूयतां रवेः

சூதர் கூறினார்—ரத்னாதித்யரின் மகிமை உங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டது; அது எல்லா வகை குஷ்டத்தையும் நீக்கி, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கிறது. இப்போது மீண்டும் ரவி (சூரியன்) அவரின் மாபெரும் மகிமையை கேளுங்கள்।

Verse 2

तेन चाराधितः सूर्यस्तत्रस्थेन द्विजोत्तमाः

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே! அங்கே தங்கியிருந்த அவனால் சூரியன் முறையாக ஆராதிக்கப்பட்டான்।

Verse 3

पूर्वदक्षिणदिग्भागे समासाद्य ततः परम् । रक्त चन्दनजां कृत्वा प्रतिमां भावितात्मना

பின்னர் அவன் தென்கிழக்கு திசையை அடைந்து, மனம் ஒருமுகமாக, சிவப்பு சந்தனத்தால் ஒரு புனிதப் பிரதிமையை உருவாக்கினான்।

Verse 4

ततो वर्षसहस्रांते तुष्टस्तस्य दिवाकरः । वरदोऽस्मीति तं प्राह दृष्टिगोचरमागतः

பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் முடிவில், மகிழ்ந்த திவாகரன் அவன் கண்முன் தோன்றி, “நான் வரம் அளிப்பவன்” என்று கூறினான்।

Verse 5

ब्राह्मण उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव कुष्ठव्याधिं हर प्रभो । नान्येन कारणं मेऽस्ति राज्येनापि त्रिविष्टपे

பிராமணன் கூறினான்—ஓ தேவா, ஓ பிரபோ, நீர் என்மேல் திருப்தியாயிருந்தால் என் குஷ்டநோயை அகற்றுவீராக. எனக்கு வேறு ஆசை இல்லை; விண்ணுலக அரசாட்சியும் வேண்டாம்.

Verse 6

श्रीभगवानुवाच । सप्तम्यां सूर्यवारेण कुरु विप्र प्रदक्षिणाम् । शतमष्टोत्तरं यावत्स्नात्वा पुण्यह्रदे शुभे । फलहस्तः पृथक्त्वेन ततः कुष्ठेन मुच्यसे

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ விப்ரா, சப்தமித் திதியில், ஞாயிற்றுக்கிழமையில் பிரதட்சிணை செய். பின்னர் சுபமான புண்யஹ்ரதத்தில் நீராடி, கைகளில் பழங்களை ஏந்தி தனித்த அர்ப்பணமாக நூற்று எட்டு முறை நிறைவேற்று; அப்போது குஷ்டத்திலிருந்து விடுபடுவாய்.

Verse 7

अन्योऽत्र गां गतो योऽपि व्रतमेतत्करिष्यति । सर्वरोगविनिर्मुक्तो मम लोकं स गच्छति

இங்கு வந்து இந்த விரதத்தை யார் செய்தாலும், அவர் எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபட்டு என் லோகத்தை அடைவார்.

Verse 8

श्रीसूर्य उवाच । तच्छ्रुत्वा स तथा चक्रे ब्राह्मणः श्रद्धयाऽन्वितः । विमुक्तश्च तदा कुष्ठाद्दिव्यदेहमवाप्तवान्

ஸ்ரீசூரியன் கூறினார்—அதை கேட்ட அந்தப் பிராமணன் பக்தியுடன் அதேபடி செய்தான். அப்போது அவன் குஷ்டத்திலிருந்து விடுபட்டு தெய்வீக உடலை அடைந்தான்.

Verse 9

अथ भूयोऽपि तं प्राह नीरोगं भगवान्रविः । किं ते प्रियं करोम्यन्यद्वद ब्राह्मणसत्तम

பின்னர் பகவான் ரவி, அவனை நோயற்றவனாகக் கண்டு, மீண்டும் கூறினார்—ஓ பிராமணசிரேஷ்டா, சொல்; உனக்காக இன்னும் எந்தப் பிரிய வரத்தை நான் அளிக்க வேண்டும்?

Verse 10

सोऽब्रवीत्सर्वदैवात्र स्थातव्यं भगवन्विभो

அவன் கூறினான்—ஹே பகவான், ஹே அனைத்தாற்றலுடைய ஆண்டவனே, நீர் இங்கே என்றும் தங்கியிருப்பீராக।

Verse 11

श्रीभगवानुवाच । अतः परं ममावासः स्थानेऽत्र च भविष्यति । नाम्ना कुहरवासाख्या संज्ञा मम भविष्यति

ஸ்ரீபகவான் அருளினார்—இனி என் வாசம் இவ்விடத்திலேயே இருக்கும்; இங்கே என் பெயர் ‘குஹரவாசம்’ எனப் புகழப்படும்।

Verse 12

कस्यचित्त्वथ कालस्य विष्णुपुत्रो बभूव ह । सांबोनाम सुरूपाढ्यो जांबवत्यां द्विजोत्तमाः

சில காலத்திற்குப் பின் விஷ்ணுவின் புதல்வன் பிறந்தான்—ஜாம்பவதியின் கருவில், பேரழகுடன், ‘சாம்ப’ எனும் பெயருடன்; ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே।

Verse 13

अथ तं राजमार्गेण गच्छंतं यदुसत्तमम्

பின்னர் அரசவீதியில் சென்று கொண்டிருந்த யாதவர்களில் சிறந்த அவனை மக்கள் கண்டனர்।

Verse 14

पुरनार्योऽपि संतुष्टा वीक्षांचक्रुः सुकौतुकात् । गृहकार्याणि संत्यज्य समारूढा गवाक्षकान्

நகரப் பெண்களும் மகிழ்ந்து ஆர்வத்துடன் நோக்கினர்; இல்லப் பணிகளை விட்டுவிட்டு ஜன்னல் மாடங்களுக்கு ஏறினர்।

Verse 15

तस्य कामात्मदेहस्य दर्शनार्थं समुत्सुकाः । काश्चिदर्धानुलिप्तांग्यः काश्चिदेकांजितेक्षणाः

அவரின் காமமயக்கும் திருமேனியின் தரிசனத்திற்குத் துடித்த சில பெண்கள் அவசரத்தில் உடலின் பாதி அளவே பூச்சு பூசிக்கொண்டு வந்தனர்; சிலர் ஒரே கண்ணில் மட்டும் மை இட்டுக்கொண்டு வந்தனர்।

Verse 16

अर्धसंयमितैः केशैस्तथान्यास्त्यक्तबालकाः । एकस्मिंश्चरणे काश्चिन्नियोज्योपानहं द्रुताः

சில பெண்கள் அவசரத்தில் தலைமுடியை பாதியாக மட்டுமே கட்டியிருந்தனர்; சிலர் தங்கள் குழந்தைகளை விட்டுவிட்டு வந்தனர்; சிலர் ஒரு காலில் மட்டும் செருப்பை அணிந்து விரைந்து வெளியே ஓடினர்।

Verse 17

पादुकां च द्वितीये तु पर्यधावन्नितंबिनीः । व्रजंतीषु तथान्यासु वनितासु गवाक्षकान्

மற்ற காலிலும் பாதுகையை அணிந்தவாறே அந்த நிதம்பினிப் பெண்கள் ஓடினார்கள்; பிற பெண்களும் அவசரமாகச் செல்லும் போது ஜன்னல்களின்பால் விரைந்தனர்।

Verse 18

व्याक्रोशंति क्रुधाविष्टाः शिशवो गुरवस्तथा । नीवीबन्धनविश्लेषसमाकुलितचेतसः

கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்ட குழந்தைகள் அலறினார்கள்; முதியோரும் அதுபோலவே; இடுப்புப் பட்டை தளர்ந்து குழப்பம் ஏற்பட்டதால் அவர்களின் மனம் கலங்கியது।

Verse 19

ययुरेवापराः स्वेषु गवाक्षेषु वरांगनाः । स चकर्ष तदा तासां पतितैर्नेत्ररश्मिभिः

மற்ற உயர்குலப் பெண்கள் தத்தம் ஜன்னல்களுக்குச் சென்றனர்; அப்போது அவர் அவர்களின் தாழ்ந்த பார்வைக் கதிர்களால் அவர்களைத் தம்மை நோக்கி இழுப்பதுபோல் தோன்றினார்।

Verse 20

हृदयानि धरापृष्ठे कामदेवसमो युवा । काचिद्दृष्ट्वैव तद्रूपं तस्य सांबस्य कामिनी

பூமியின் மேற்பரப்பில் காமதேவன் போன்ற இளைஞன் நின்றான்; சாம்பனின் அந்த அழகை கண்ட மாத்திரத்தில் ஒரு காமினி காதல் மயக்கமுற்றாள்।

Verse 21

निश्चला कामतप्तांगी लिखितेव विभाब्यते । काचिदग्निसमान्मुक्त्वा निश्वासान्कामपीडिता

ஒருத்தி, காமத்தீயால் சுட்ட உடலுடன் அசையாமல் ஓவியம் போலத் தோன்றினாள்; மற்றொருத்தி, காமவேதனையால் அக்கினிபோல் மூச்சுகளை விட்டாள்।

Verse 22

एकास्तं च समालोक्य रूपयौवनसंयुतम् । गवाक्षात्प्रपतंति स्म निश्चेष्टा धरणीतले

சில பெண்கள் அவனை—அழகும் இளமையும் உடையவனை—கண்டு ஜன்னல்களிலிருந்து விழுந்து, தரையில் அசைவற்றுப் படுத்தனர்।

Verse 23

अन्याः परस्परालाप प्रकुर्वंति वरस्त्रियः । एका सा कामिनी धन्या यास्य चक्रेवगूहनम्

மற்ற உயர்குலப் பெண்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் பேசத் தொடங்கினர்; ஆனால் அந்த பாக்கியவதி காமினி அவனை அணைக்க முயல்வதுபோல் முன்னேறினாள்।

Verse 24

निःशेषां रजनीं प्राप्य माघमाससमुद्भवाम् । आस्तां तावत्स्त्रियो याश्च नरा अपि निरर्गलम्

மாசி (மா஘) மாதத்திற்குரிய அந்த முழு இரவும் கடந்தபின்பும் பெண்களும் ஆண்களும் அனைவரும் அப்படியே—எந்தக் கட்டுப்பாடுமின்றி—இருந்தனர்।

Verse 25

जल्पंति चेदृशं सर्वं तस्य रूपेण विस्मिताः । अत्रये वदन्ति सेवाम एनमर्थेन वर्जिताः

அவனுடைய அழகுருவைக் கண்டு வியந்த அவர்கள் பலவிதமாகப் பேசினர்; அத்திரியை நோக்கி—“இவனை நாம் சேவிப்போம்” என்றனர்; ஆனால் அதில் உரிய நோக்கமோ உலகியலான பயனோ இல்லை।

Verse 26

वीक्ष्यामो वदनं येन नित्यमेवेंदुसंनिभम् । कर्णाभ्यां वारिता वृद्धिर्नेत्रयोरप्यसंशयम् । नो चेज्जानीमहे नैव कियती सं भविष्यति

எந்த முகத்தினால் அவன் எப்போதும் நிலவுபோல் ஒளிர்கிறானோ, அந்த முகத்தை நாம் காண்போம். காதுகளால் காமவளர்ச்சி தடுக்கப்படுகிறது; கண்களாலும்—சந்தேகமின்றி; இல்லையெனில் அது எவ்வளவு பெருகுமோ நமக்குத் தெரியாது।

Verse 27

एवं संवीक्ष्यमाणस्तु कामिनीभिर्नरैस्तथा । निर्ययौ राजमार्गेण पितृदर्शनलालसः

இவ்வாறு காமினியரும் ஆண்களும் அவனை நோக்கிக் கொண்டிருக்க, தந்தையைத் தரிசிக்க ஆவலுடன் அவன் அரசப் பாதையில் புறப்பட்டான்।

Verse 28

भगिन्यो मातरो याश्च भ्रातृपत्न्यश्च याः स्थिताः । अवस्थामीदृशीं प्राप्ता ब्राह्मणानामपि स्त्रियः । मातरोऽपि च यास्तस्य भगिन्यश्च विशेषतः

அங்கே இருந்த சகோதரிகளும் தாய்மாரும், சகோதரர்களின் மனைவிகளும்—பிராமணர்களின் பெண்களும் கூட—அத்தகைய நிலையடைந்தனர்; குறிப்பாக அவனுடைய தாய்மாரும் சகோதரிகளும்।

Verse 29

अन्यस्मिन्नहनि प्राप्ते प्रावृट्काले निशागमे । कृष्णपक्षे तमोभूते अलक्ष्येऽपि गते पुरः

மற்றொரு நாளில், மழைக்காலத்தில் இரவு வந்தபோது, கிருஷ்ணபட்சத்தில் இருள் பரவி, முன்னே இருந்த நகரமும் தெளிவாகத் தெரியாதபடி ஆனபோது…

Verse 30

तन्माता नन्दिनीनाम कामदेवशरार्दिता । तत्पत्न्या वेषमाधाय तच्छय्यायामुपस्थिता

அவனுடைய தாய் நந்தினி, காமதேவனின் அம்புகளால் குத்துண்டவளாய், அவன் மனைவியின் வேடம் பூண்டு அவன் படுக்கையருகே வந்து நின்றாள்।

Verse 31

सोऽपि तां दयितां ज्ञात्वा सेवयामास कामिनीम् । रतोपचारैर्विविधैरश्रद्धेयविनिर्मितैः

அவனும் அவளைத் தன் காதலி என எண்ணி அந்தக் காமினியுடன் ரதியில் ஈடுபட்டான்; வியப்பூட்டும் விதமாக அமைந்த பலவகை ரதி-உபசாரங்களால்।

Verse 32

तया तत्र यदुश्रेष्ठो विकल्पमकरोत्तदा । अंगराजसुता या मे प्राणेभ्योऽपि गरीयसी

அவளால் அங்கே யதுகுலச் சிறந்தவன் ஐயத்தில் ஆழ்ந்தான்—“அங்கராஜனின் மகள், எனக்கு உயிரினும் மேலானவள்…”

Verse 33

नैवंविधं रतं वेद अनया यद्विनिर्मितम् । वेश्या अपि न जानंति रतमीदृक्कथञ्चन

அவள் அமைத்ததுபோன்ற இவ்வகை ரதி யாருக்கும் அறியாது; பரத்தையரும் கூட எவ்விதத்திலும் இப்படிப் பட்ட இன்பத்தை அறியார்।

Verse 34

ततो गाढं करे धृत्वा दीपमानीय तत्क्षणात् । यावत्पश्यति सा माता नन्दिनीति च या स्मृता

பின்னர் அவள் அவன் கையை உறுதியாகப் பிடித்து உடனே விளக்கை கொண்டு வந்தாள்; ‘நந்தினி’ என நினைவுகூரப்படும் அந்தத் தாய் தெளிவாகப் பார்க்கும்வரை।

Verse 35

ततश्च गर्हयामास रपे किमिदं कृतम् । गर्हितं सर्वलोकानां नर कार्तिप्रदं तथा

அப்போது அவள் அவனைத் திட்டு உரைத்தாள்—“ஏ பாவி! இது என்ன செய்தாய்? இது எல்லா மக்களாலும் கண்டிக்கப்படுவது, ஓ மனிதா; இதுவும் அபகீர்த்தியை அளிப்பதாகும்.”

Verse 36

सापि लज्जासमोपेता महाभयसमाकुला । प्रणष्टा तत्क्षणादेव भयेन महताऽन्विना

அவளும் வெட்கத்தால் நிறைந்து, பேரச்சத்தால் கலங்கித் துடித்து, அதே கணமே மிகுந்த அச்சத்தின் வேகத்தால் மறைந்துபோனாள்.

Verse 37

सांबोऽपि प्रलपन्नार्तो निद्रां लेभे न वै द्विजाः । रात्रिशेषमभूत्तस्य तदा वर्षशतोपमम्

ஓ இருபிறப்பினரே! துயரத்தில் புலம்பிய சாம்பனும் உறக்கம் பெறவில்லை; அந்த இரவின் மீதிப் பகுதி அவனுக்கு நூறு ஆண்டுகள் போலத் தோன்றியது.

Verse 38

अथ रात्र्यां व्यतीतायां प्रोद्गते रविमण्डले । दुःखेन महता युक्तः प्रोत्थितः स हरेः सुतः

பின்னர் இரவு கடந்ததும் சூரிய வட்டம் உதித்தபோது, பேர்துயரால் சுமந்த அந்த ஹரியின் புதல்வன் எழுந்தான்.

Verse 39

आवश्यकमपि त्यक्त्वा कंचिद्ब्राह्मणसत्तमम् । धर्मशास्त्रविधानज्ञं समानीयाथ चाब्रवीत्

தன் அன்றாடக் கடமையையும் ஒதுக்கி, தர்மசாஸ்திர விதிகளில் தேர்ந்த ஒரு சிறந்த பிராமணரை அழைத்து வந்து, பின்னர் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 40

रहस्ये विनयोपेतः कृतांजलिपुटः स्थितः । सांब उवाच । मात्रा स्वस्रा दुहित्रा वा स्वयं स्याद्यदि मोहनम्

தனிமையில், மிகுந்த பணிவுடன் கைகூப்பி நின்றவாறு சாம்பன் கூறினான்: 'தாய், சகோதரி அல்லது மகளிடம் தனக்கே மோகம் ஏற்பட்டால் என்ன செய்வது?'

Verse 41

कथं शुद्धिर्भवेत्तस्य परमार्थेन मे वद । धर्मशास्त्राणि संवीक्ष्य सर्वाणि च यथाक्रमम्

அனைத்து தர்ம சாஸ்திரங்களையும் முறைப்படி ஆராய்ந்து, அதற்கான பரிகாரம் மற்றும் தூய்மை அடையும் வழியை எனக்கு உண்மையாகக் கூறுங்கள்.

Verse 42

ब्राह्मण उवाच । परनार्याः कृते वत्स प्रायश्चित्तं विनिर्मितम् । धर्म द्रोणेषु सर्वेषु वर्णानां च पृथग्विधम्

அந்தணர் கூறினார்: 'குழந்தாய்! பிறன் மனைவியை நாடுவதற்கான பரிகாரங்கள் அனைத்து தர்ம நூல்களிலும் வர்ணங்களுக்கு ஏற்ப தனித்தனியாகக் கூறப்பட்டுள்ளன.'

Verse 43

आसां च तिसृणां चैव त्रयाणां परिकीर्तितम् । एवमेवं विनिर्दिष्टं प्रायश्चित्तं विशुदये

இந்த மூவருக்கும் (தாய், சகோதரி, மகள்) கூட பரிகாரம் கூறப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறாக, தூய்மை அடைவதற்கான வழிமுறைகள் வகுக்கப்பட்டுள்ளன.

Verse 44

मात्रा मोहनमासाद्य भगिन्या वाथ यादव । दुहित्रा वा प्रमादाच्च कार्यं संशोधनं बुधैः । शुद्ध्यर्थं तिंगिनीमेकां नान्यज्जानाम्यहं यतः

ஓ யாதவனே! தாய், சகோதரி அல்லது மகளிடம் கவனக்குறைவால் மோகம் கொண்டால், அறிஞர்கள் பரிகாரம் செய்ய வேண்டும். இதற்கு 'திங்கினி' என்ற ஒரு வழியைத் தவிர வேறு எதையும் நான் அறியேன்.

Verse 45

धर्मद्रोणेषु सर्वेषु निर्णयोऽयमुदाहृतः । यो मया तव संदिष्टो नान्योस्ति यदुपुंगव

எல்லா தர்மநூல்களிலும் இதுவே தீர்மானமாக உரைக்கப்பட்டுள்ளது. யதுவீரரே! நான் உமக்குச் சொன்ன பரிகாரத்திற்குப் பிறிதொன்றில்லை.

Verse 46

अन्यथा यो वदेत्पृष्टः प्रायाश्चित्तं स्वच्छन्द तः । तस्य पापस्य भागी स्याद्यथा कर्ता तथैव सः

கேட்கப்பட்டபோது ஒருவர் தன்னிச்சையாகத் தவறான பிராயச்சித்தத்தைச் சொன்னால், அந்தப் பாவத்தில் அவனும் பங்காளி ஆவான்—செய்தவனுக்குச் சமமாகவே.

Verse 47

सांब उवाच । तिंगिन्याः किं स्वरूपं च किं प्रमाणं द्विजोत्तम । सर्वं विस्तरतो ब्रूहि ममास्त्यत्र प्रयोजनम्

சாம்பன் கூறினான்: ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவரே! திங்கினியின் உண்மைச் சொரூபம் என்ன? அதன் பிரமாணம் (அளவு/நியமம்) என்ன? அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள்; எனக்கு இங்கு ஒரு நோக்கம் உள்ளது.

Verse 48

ब्राह्मण उवाच । गोवाटचूर्णमादाय गर्तां भृत्वा स्वमानजाम् । शयनं तत्र कर्तव्यं यावद्वक्त्रेण यादव

பிராமணன் கூறினான்: கோவாட்டச் சூர்ணத்தை எடுத்துக் கொண்டு, தன் உடலளவுக்கேற்ற குழியை நிரப்பி, அங்கே படுத்திருக்க வேண்டும்—யாதவரே! முக அளவு வரை.

Verse 49

उपरिष्टात्तच्च चूर्णं धार्यं गोवाटसंभवम् । यावद्वक्त्रप्रमाणं च वर्जयित्वा स्वमाननम्

மேலும் மேல்புறத்தில் அந்தக் கோவாட்டத்தில் தோன்றிய சூர்ணத்தைப் பரப்ப வேண்டும்—முக அளவு வரை; முழு உடலளவைத் தவிர்த்து.

Verse 50

ततः पादप्रदेशे तु ज्वालयेद्धव्यवाहनम् । यथा शनैः शनैर्दाहः शरीरस्य प्रजायते

பின்பு பாதப் பகுதியில் ஹவ்யவாஹனமான யாகஅக்னியை ஏற்ற வேண்டும்; அதனால் உடலில் மெதுவாக மெதுவாக எரிச்சல் உண்டாகும்.

Verse 51

न चैव चालयेदंगं कथंचित्तत्र संस्थितः । नैवाक्रंदं तथा कुर्याद्ध्यायेदेकं जनार्दनम्

அங்கே நிலைத்திருந்து எந்த விதத்திலும் அங்கங்களை அசைக்கக் கூடாது; அலறவும் கூடாது; ஒரே ஜனார்தனனைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 52

ततो जीवितनाशेन गात्रशुद्धिः प्रजायते

பின்பு உயிர்நாசத்தால் உடலின் தூய்மை பெறப்படுகிறது.

Verse 53

तिंगिन्या यत्स्वरूपं च तन्मया परिकीर्तितम् । प्रायश्चित्तमिदं सम्यङ्महापातकनाशनम्

திங்கினியின் இயல்பை நான் உரைத்தேன். இந்தப் பிராயச்சித்தம் முறையாகச் செய்யப்படின் மகாபாதகங்களையும் அழிக்கும்.

Verse 54

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य सांबो जांबवतीसुतः । हृदये निश्चयं कृत्वा तिंगिनीसाधकोद्भवम्

அவன் சொற்களை கேட்ட ஜாம்பவதியின் மகன் சாம்பன், திங்கினி சாதனையை மேற்கொண்டு சித்தி பெற உறுதியை மனத்தில் கொண்டான்.

Verse 55

ततः प्रोवाच विजने वासुदेवं घृणान्वितः । ताताहं विप्रलब्धस्तु नंदिन्या तव भार्यया

அப்போது அவர் கருணையால் நிறைந்து, தனிமையான இடத்தில் வாசுதேவனிடம் கூறினார்—“தாதா! உமது மனைவி நந்தினி என்னை நிச்சயமாக ஏமாற்றினாள்.”

Verse 56

भार्याया रूपमाधाय पापया तमसि स्थिते । सा मया निजभार्येयमिति मत्वा निषेविता

இருள் சூழ்ந்தபோது ஒரு பாவப் பெண் என் மனைவியின் உருவத்தை எடுத்தாள்; ‘இவள் என் மனைவியே’ என்று எண்ணி நான் அவளுடன் சேர்ந்தேன்.

Verse 57

ततस्तु चेष्टितैर्ज्ञात्वा गर्हयित्वा विसर्जिता । ततःप्रभृति गात्रे मे कुष्ठव्याधिरयं स्थितः

அவளின் நடத்தை மூலம் அறிந்து, நான் அவளை கண்டித்து அனுப்பிவிட்டேன்; அன்றிலிருந்து என் உடலில் இந்தக் குஷ்ட நோய் பதிந்துள்ளது.

Verse 58

मयाथ धर्मशास्त्रज्ञः कश्चित्पृष्टो द्विजोत्तमः । प्रायश्चित्तं यथोक्तं मे वद मातृनिषेवणात्

ஆகையால் தர்மசாஸ்திரம் அறிந்த ஒரு சிறந்த பிராமணரை அணுகி கேட்டேன்—‘அறியாமையால் நிகழ்ந்த மாத்ரு-சேவனத்திற்கான சாஸ்திர விதிப்படி பிராயச்சித்தத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.’

Verse 59

तेनोक्तं साधनं सम्यक्तिंगिन्या मम शुद्धये । सोऽहं तां साधयिष्यामि तस्य पापस्य शुद्धये

அவர் என் சுத்திக்காக திங்கினீ விரதம்/சாதனையின் உரிய முறையைச் சொன்னார்; அந்தப் பாவம் நீங்க நான் அதையே மேற்கொள்வேன்.

Verse 60

अनुज्ञां देहि मे शीघ्रं कार्यं येन करोम्यहम् । क्षंतव्यं च मया बाल्ये यत्किंचित्कुकृतं कृतम्

எனக்கு விரைவாக அனுமதி அருளுங்கள்; அதனால் நான் செய்ய வேண்டிய கடமைக் காரியத்தைச் செய்ய முடியும். மேலும் என் பால்யத்தில் என்னால் நிகழ்ந்த எந்தக் குற்றமும் இருந்தால் அதை மன்னியருளுங்கள்।

Verse 61

मम माता यथा दुःखं न कुर्यात्त्वं तथा कुरु

என் தாய்க்கு எந்தத் துயரமும் ஏற்படாதபடி, நீ அவ்வாறே நடந்து கொள்।

Verse 62

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य वज्रपातोपमं हरिः । बाष्पपूर्णेक्षणो दीनस्ततः प्रोवाच गद्गदम्

அவனுடைய சொற்களை வஜ்ரவீழ்ச்சி போன்றதாகக் கேட்டு, ஹரி துயருற்றார்; கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்ப, பின்னர் தடுக்கித் தடுக்கி உரைத்தார்।

Verse 63

न त्वया कामतः पुत्र कृत्यमेतदनुष्ठितम् । न ज्ञानेन कृतं यस्मात्तत्स्मात्स्वल्पं हि पातकम्

மகனே, நீ ஆசையால் இதைச் செய்யவில்லை; மேலும் அறிந்தே செய்ததல்லாததால், இந்தப் பாவம் உண்மையில் சிறிதே.

Verse 64

जानता यत्कृतं पापं तच्चैवाक्षयतां व्रजेत् । न करोति महीपालो यदि तस्य विनिग्रहम्

ஆனால் அறிந்தே செய்யப்படும் பாவம் அழியாத விளைவுக்குச் செல்கிறது; நாட்டின் அரசன் அவனைத் தடுத்து தண்டிக்காவிட்டால்.

Verse 65

तस्मात्ते कीर्तयिष्यामि प्रायश्चित्तं विशुद्धये । दानं चैव महाभाग येन कुष्ठं प्रणश्यति

ஆகையால், ஓ மகாபாகனே, முழு தூய்மைக்கான பிராயச்சித்தத்தையும், குஷ்டம் அழியச் செய்யும் தானத்தையும் நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 66

उक्तानि प्रतिषिद्धानि पुनः संभावितानि च । सापेक्षनिरपेक्षाणि मुनिवाक्यान्यशेषतः

முனிவாக்கியங்கள்—விதிக்கப்பட்டவை, தடைசெய்யப்பட்டவை, மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டவை, மேலும் நிபந்தனையுடனோ நிபந்தனையில்லாமலோ கூறப்பட்டவை—இங்கே முழுமையாக உரைக்கப்பட்டுள்ளன.

Verse 67

तदत्र विषये पुत्र मम वाक्यं समाचर । भविष्यति महच्छ्रेय इह लोके परत्र च

ஆகவே, மகனே, இவ்விஷயத்தில் என் சொல்லை நடைமுறைப்படுத்து; இவ்வுலகிலும் அப்புலகிலும் மிகுந்த நன்மை உண்டாகும்.

Verse 68

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे विश्वामित्रप्रतिष्ठितः । मार्तण्डोऽस्ति सुविख्यातः सर्वकुष्ठविनाशकः

ஹாடகேஸ்வரத் திருத்தலத்தில், விஸ்வாமித்ரர் பிரதிஷ்டை செய்த புகழ்மிக்க மார்த்தாண்டன் (சூரியதேவன்) உள்ளான்; அவன் எல்லா வகை குஷ்டத்தையும் அழிப்பவன்.

Verse 69

सूर्यवारेण सप्तम्यां संप्राप्ते मासि माधवे । नक्षत्रे पितृदैवत्ये शुक्लपक्षे समागते

ஞாயிற்றுக்கிழமையுடன் சப்தமி திதி கூடிவந்து, மாதவ (வைசாக) மாதம் வந்தடைந்து, பித்ரு தெய்வம் அதிபதியான நட்சத்திரம் இருந்து, சுக்லபட்சம் சேர்ந்தபோது—

Verse 70

भास्करस्योदये प्राप्ते श्रद्धापूतेन चेतसा । शतमष्टोत्तरं यावत्कुरुते च प्रदक्षिणाम्

பாஸ்கரன் உதய நேரத்தில், நம்பிக்கையால் தூய்மையடைந்த மனத்துடன், நூற்று எட்டு முறை வரை பிரதட்சிணை செய்ய வேண்டும்.

Verse 71

फलैः श्रेष्ठतमैश्चैव तत्प्रमाणैः पृथक्पृथक् । तस्य कुष्ठं विनिर्याति सद्य एव न संशयः

மிகச் சிறந்த கனிகளை உரிய அளவில் தனித்தனியாக அர்ப்பணித்தால், அவனுடைய குஷ்ட நோய் உடனே நீங்கும்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 72

नीरोगः कुरुते यस्तु रवेस्तस्य प्रदक्षिणाः । तावद्युगं पुमानेष सूर्यलोके महीयते

நலமுடன் இருப்பவனும் ரவியின் இப் பிரதட்சிணைகளைச் செய்தால், அவன் அவ்வளவு யுகங்கள் சூரியலோகத்தில் போற்றப்படுவான்.

Verse 73

सूर्यवारेण यो मर्त्यस्तस्य कृत्वा ण्दक्षिणाम् । नमस्करोति सद्भक्त्या सोऽपि रोगैः प्रमुच्यते

ஞாயிற்றுக்கிழமை பிரதட்சிணை செய்து, உண்மையான பக்தியுடன் வணங்குபவன், அவனும் நோய்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 74

तस्मात्त्वं हि महाराज तमाराधय भास्करम् । देवं वै विधिनानेन यो मयोक्तोऽखिलस्तव

ஆகையால், மகாராஜா, நான் முழுமையாக உனக்குச் சொன்ன இந்த முறையினாலேயே அந்த தேவன் பாஸ்கரனை ஆராதனை செய்.

Verse 75

अविकल्पेन मनसा समाराधय सत्वरम् । मुक्तरोगे विपाप्माथ दिब्यदेहमवाप्स्यसि

ஐயமற்ற மனத்துடன் விரைவாக இறைவனை ஆராதனை செய். நோயும் பாவமும் நீங்கி, தெய்வீக உடலை அடைவாய்.

Verse 76

मा कुरुष्व विषादं त्वं कुष्ठव्याधिसमुद्रवम् । तस्मिन्क्षेत्रे स्थिते देवे कुहराश्रयसंज्ञिते

குஷ்ட நோயால் துன்புற்றாலும் நீ மனம் தளராதே. அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் ‘குஹராஶ்ரய’ எனும் தேவன் உறைகின்றான்.

Verse 77

अथ तद्वचनं श्रुत्वा प्रस्थितो विष्णुनन्दनः

அப்போது அந்தச் சொற்களை கேட்ட விஷ்ணுவின் மகன் பயணம் புறப்பட்டான்.

Verse 78

सूत उवाच । एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य देवदेवस्य चक्रिणः । चकार गमने बुद्धियोगं सांबोऽर्बुदं प्रति

சூதர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவனாகிய சக்கரதாரியின் சொற்களை கேட்ட சாம்பன், புறப்படத் தீர்மானித்து அர்புதத்தை நோக்கி வழி கொண்டான்.

Verse 79

ततः शुभेऽहनि प्राप्ते हस्त्यश्वरथसंयुतः । प्रतस्थे स सुतो विष्णोः सेनया परिवारितः

பின்னர் ஒரு நன்னாள் வந்தபோது, யானை குதிரை ரதங்களுடன் ஆயத்தமாய், விஷ்ணுவின் மகன் படையால் சூழப் புறப்பட்டான்.

Verse 80

अनुयातः सुदूरं च कृष्णेनाक्लिष्टकर्मणा । बाष्पपूर्णे क्षणेनैव सर्वमातृजनेन च

அக்லிஷ்டகர்மனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவனை மிகத் தொலைவு வரை உடன் சென்றான்; குலத்தின் எல்லா மாத்ருஜனப் பெண்களும் கணநேரத்தில் கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களுடன் தொடர்ந்தனர்.

Verse 81

बलभद्रेण वीरेण चारुदेष्णेन धीमता । युयुधानानिरुद्धाभ्यां प्रद्युम्नेन च धीमता

வீரன் பலபத்ரன், ஞானமிகு சாருதேஷ்ணன், யுயுதானன், அனிருத்தன், மேலும் ஞானமிகு பிரத்யும்னன் ஆகியோரும் அவனுடன் சென்றனர்.

Verse 82

ततो जांबवती पुत्रं दृष्ट्वा तीर्थोन्मुखं तदा । गच्छमानं प्रचक्रेऽथ प्रलापान्कुररी यथा

அப்போது ஜாம்பவதி, தன் மகன் தீர்த்தயாத்திரை நோக்கி முகம் திருப்பி செல்லக் கண்டதும், குரரீப் பறவை போல புலம்பத் தொடங்கினாள்.

Verse 83

हा हतास्मि विनष्टास्मि मंदभाग्या ह्यभागिनी । एकोपि तनयो यस्या ममाप्येनां दशां गतः

அய்யோ! நான் அழிந்தேன், நான் நாசமடைந்தேன்—நான் மந்தபாக்யை, உண்மையிலே அபாகினி. எனக்கு ஒரே மகன் இருந்தான்; அவனே என்னை இந்நிலைக்கு கொண்டு வந்தான்.

Verse 84

अथ तां रुदतीं दृष्ट्वा प्रोवाच मधुसूदनः । किममंगलमेतस्य प्रस्थितस्य करिष्यसि

அவள் அழுததைப் பார்த்து மதுசூதனன் கூறினான்—“புறப்பட்டுச் சென்ற இவனுக்காக நீ எந்த அமங்கலத்தைச் செய்ய எண்ணுகிறாய்?”

Verse 85

बाष्पपूर्णेक्षणा दीना मुक्तकेशी विशेषतः । एष व्याधिविनिर्मुक्तस्तीर्थयात्राफलान्वितः । कुष्ठव्याधिपरित्यक्तः पुनरेष्यति तेंऽतिकम्

கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களுடன், துயருற்றவளாய், குறிப்பாக சிதறிய கூந்தலுடன் அவள் புலம்பினாள். ‘அவன் நோயிலிருந்து விடுபட்டு, தீர்த்தயாத்திரையின் பலனைப் பெறுவான்; குஷ்டநோயைத் துறந்து மீண்டும் உன் அருகே வருவான்.’

Verse 86

एतस्मिन्नंतरे यानादवतीर्य त्वरान्वितः । सांबोऽसौ प्रस्थितस्तत्र यत्र जांबवती स्थिता

அந்த வேளையில் சாம்பன் தன் வாகனத்திலிருந்து இறங்கி, அவசரத்துடன், ஜாம்பவதி தங்கியிருந்த இடத்திற்குப் புறப்பட்டான்.

Verse 87

स तां प्रणम्य हृष्टात्मा कृतांजलिपुटः स्थितः । प्रणिपत्य विहस्यो च्चैर्वाक्यमेतदुवाच ह

அவன் மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் அவளுக்கு வணங்கி, கைகூப்பி நின்றான்; பின்னர் சாஷ்டாங்கமாகப் பணிந்து, புன்னகையுடன் உரத்த குரலில் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 88

मा त्वं मातर्वृथा दुःखमस्मदर्थे करिष्यसि । आगमिष्याम्यहं शीघ्रं तीर्थयात्रां विधाय वै

அம்மா, என்னால் வீணாகத் துயரப்படாதே. நான் முறையாகத் தீர்த்தயாத்திரை செய்து விரைவில் திரும்பி வருவேன்.

Verse 89

जांबवत्युवाच । रक्षतु त्वां वने वत्स सर्वास्ता वनदेवताः । श्वापदेभ्यः पिशाचेभ्यो दुष्टेभ्यः पुत्र सर्वतः

ஜாம்பவதி கூறினாள்—குழந்தையே, காட்டில் உன்னை எல்லா வனதேவதைகளும் காக்கட்டும். மகனே, எல்லாத் திசைகளிலும் கொடிய மிருகங்கள், பிசாசுகள், தீய சக்திகள் ஆகியவற்றிலிருந்து உன்னைப் பாதுகாக்கட்டும்.

Verse 91

जठरं पुंडरीकाक्षः कटिं पातु गदाधरः । जानुनोर्युगलं कृष्णः पादौ च धरणीधरः

புண்டரீகாக்ஷன் உன் வயிற்றை காக்கட்டும்; கதாதரன் உன் இடுப்பை காப்பாற்றட்டும். கிருஷ்ணன் உன் இரு முழங்கால்களையும் காக்கட்டும்; தரணீதரன் உன் பாதங்களைப் பாதுகாக்கட்டும்.

Verse 92

एवं संस्पृश्य हस्तेन निजेनांगानि तस्य सा । समालिंग्य समाघ्राय मूर्धदेशे मुहुर्मुहुः

இவ்வாறு அவள் தன் கையால் அவன் அங்கங்களைத் தொட்டு, அவனைத் தழுவி, அவன் தலைச்சிகரத்தில் மீண்டும் மீண்டும் முத்தமிட்டாள்.

Verse 93

प्रेषयामास तं पुत्रं कृतरक्षं यशस्विनी । सा सर्वांतःपुरीयुक्ता निवृता तदनन्तरम्

அந்த புகழ்மிக்க மகளிர், ஆசீர்வாதப் பாதுகாப்பு பெற்ற தன் மகனை அனுப்பிவிட்டு, பின்னர் அந்தப்புரத்தின் எல்லா பணியாளர்களுடனும் திரும்பினாள்.

Verse 94

अश्रुपूर्णेक्षणा दीना निःश्वसन्ती यथोरगी । तथा च भगवान्विष्णुर्यादवैः सकलैः सह

கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களுடன் அவள் துயருற்று, வேதனைப்பட்ட பாம்பினைப் போல நெடுமூச்சு விட்டாள். அதுபோல எல்லா யாதவர்களுடனும் பகவான் விஷ்ணுவும் சோகத்தில் ஆழ்ந்தார்.

Verse 95

प्रविष्टो द्वारकापुर्या सांबं प्रोष्य ततः परम् । अश्रुपूर्णेक्षणो दीनो बलभद्रपुरःसरः

சாம்பனை அனுப்பிவிட்டு, பின்னர் அவர் துவாரகா நகரில் நுழைந்தார். கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களுடன் மனம் தளர்ந்து, முன்னே பலபத்ரன் செல்ல அவர் பின்தொடர்ந்தார்.

Verse 96

पुत्रैः पौत्रैस्तथा मित्रैर्बांधवैरपरैरपि । द्वारकाया विनिष्क्रम्य सांबोऽपि द्विजसत्तमाः

ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! துவாரகையை விட்டு புறப்பட்ட சாம்பனும் மகன்கள், பேரர்கள், நண்பர்கள் மற்றும் பிற உறவினருடன் சென்றான்।

Verse 97

संप्राप्तश्च क्रमेणाथ सिंधुसागरसंगमे । यत्र योगीश्वरः साक्षादंबरीषप्रतिष्ठितः

பின்னர் அவன் காலப்போக்கில் நதி–கடல் சங்கமத்திற்குச் சென்றான்; அங்கே அம்பரீஷ மன்னன் நிறுவிய சாக்ஷாத் யோகீஸ்வரன் (விஷ்ணு) விளங்குகின்றான்।

Verse 98

अद्यापि तिष्ठते विष्णुर्जंतूनां पापनाशनः । तत्र स्नात्वा समभ्यर्च्य देवं योगीश्वरं ततः

இன்றும் அங்கே விஷ்ணு உயிர்களின் பாவங்களை அழிப்பவராகத் திகழ்கிறான். அங்கே நீராடி, பின்னர் தெய்வமான யோகீஸ்வரனை முறையாக வழிபட்டு—

Verse 99

ददौ दानानि विप्रेभ्यो नानारूपाणि शक्तितः । दीनांधकृपणेभ्यश्च तथैवान्येभ्य एव च

அவன் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப பிராமணர்களுக்கு பலவகைத் தானங்களை அளித்தான்; அதுபோல ஏழைகள், குருடர்கள், வறியவர்கள் மற்றும் பிறருக்கும் தானம் செய்தான்।

Verse 100

यानानि वस्त्ररत्नानि यद्यच्च येन वांछितम् । स त्रिरात्रं हरेः पुत्रः स्थित्वा तत्र समाहितः

வாகனங்கள், ஆடைகள், ரத்தினங்கள்—யாருக்கு எது வேண்டுமோ அதையெல்லாம் அவன் வழங்கினான். பின்னர் ஹரியின் புதல்வன் அங்கே மூன்று இரவுகள் மனம் ஒருமித்து தங்கினான்।

Verse 110

तत्र क्षणेऽभवत्तस्य चित्ते सांबस्य धीमतः । मुक्तोऽहं कुष्ठरोगेण निर्विकल्पं द्विजोत्तमाः

அந்தக் கணமே ஞானமிகு சாம்பனின் உள்ளத்தில் உறுதியான தீர்மானம் எழுந்தது—“ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே! நான் குஷ்டநோயிலிருந்து விடுபட்டேன்; இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 116

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं विश्वामित्रीयमुत्तमम् । चतुर्थं च पुण्यतीर्थं स्त्रीणां चैव शुभावहम्

சூதர் கூறினார்—“இந்த எல்லாவற்றையும் உங்களுக்கு உரைத்தேன்—உத்தமமான ‘விச்வாமித்ரீய’ மாஹாத்மியம். இது நான்காவது புண்ணிய தீர்த்தம்; பெண்களுக்கும் மிகச் சுபகரமானது.”

Verse 213

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये विश्वामित्रीयमाहात्म्ये कुहरवासिसांबादित्यप्रभाववर्णनंनाम त्रयोदशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ர மாஹாத்மியத்தின் உட்பட்ட விச்வாமித்ரீய மாஹாத்மியத்தில் ‘குகைவாசி சாம்பாதித்யன் பெருமை-விளக்கம்’ எனும் 213ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.