Adhyaya 231

Verse 1

सूत उवाच । वृकोऽपि तत्समासाद्य राज्यं त्रैलोक्यसंभवम् । यदृच्छया जगत्सर्वं समाज्ञापयत्तदा

சூதர் கூறினார்—வ்ருகனும் அந்தத் திரிலோகமெங்கும் பரவும் அரசாட்சியைப் பெற்று, அப்போது தன் விருப்பம்போல் உலகமெங்கும் ஆணையிட்டான்।

Verse 2

सोंऽधकस्य बले वीर्ये धैर्ये कोपे च दानवः । सहस्रगुणितश्चासीद्रौद्रः परमदारुणः

அந்த தானவன் வலத்திலும் வீரத்திலும் திடத்திலும் கோபத்திலும் அந்தகனை விட ஆயிரமடங்கு உயர்ந்து, மிகக் கொடூரமான ரௌத்ரனாகவும் பேர்பயங்கரனாகவும் ஆனான்।

Verse 3

एतस्मिन्नंतरे कश्चिन्न मर्त्यो यजति क्षितौ । न होमं नैव जाप्यं च दैत्याञ्ज्ञात्वा सुरास्पदे

அந்த இடைவெளியில் பூமியில் எந்த மனிதனும் யாகம் செய்யவில்லை; ஹோமமும் இல்லை, ஜபமும் இல்லை—தைத்தியர்கள் தேவர்களின் இடத்தைப் பிடித்தனர் என்று அறிந்ததால்।

Verse 4

अथ यः कुरुते धर्मं होमं वा जपमेव वा । सुगुप्तस्थानमासाद्य करोत्यमरतुष्टये

அப்போது யாரேனும் தர்மச் செயல் செய்தாலும்—ஹோமமோ ஜபமோ—அவன் நன்கு மறைக்கப்பட்ட இடத்தை அடைந்து, அமரர்களை மகிழ்விப்பதற்காகவே அதைச் செய்தான்।

Verse 5

अथ स्वर्गस्थिता दैत्या यज्ञभागविवर्जिताः । तथा मर्त्योद्भवैर्भागैः संदेहं परमं गताः

அப்போது ஸ்வர்கத்தில் இருந்த தைத்யர்கள் யஜ்ஞப் பங்கில் இருந்து வஞ்சிக்கப்பட்டு, மானிடர்களிடமிருந்து எழும் பங்குகள் பகிரப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோதும் மிகுந்த ஐயத்தில் ஆழ்ந்தனர்।

Verse 6

ततः कोपपरीतात्मा प्रेषयामास दानवः । मर्त्यलोके चरान्गुप्तान्निपुणांश्चाब्रवीत्ततः

பின்பு கோபம் நிறைந்த மனத்துடன் அந்த தானவன், மானிட உலகில் மனிதர்களிடையே மறைந்து இயங்கும் திறமையான உளவாளிகளை அனுப்பி அவர்களுக்கு கட்டளையிட்டான்।

Verse 7

यः कश्चिद्देवतानां च प्रगृह्णाति करोति च । तदर्थं यजनं होमं दानं वा पृथिवीतले । स च वध्यश्च युष्माभिर्मम वाक्यादसंशयम्

‘பூமியில் யார் ஒருவன் தேவர்களை ஆதரிக்கிறானோ அல்லது அவர்களுக்காகச் செயல் புரிகிறானோ—யாகம், ஹோமம், தானம் ஆகியவற்றைச் செய்கிறானோ—அவன் என் ஆணைப்படி ஐயமின்றி உங்களால் கொல்லப்பட வேண்டியவன்.’

Verse 8

अथ ते तद्वचः श्रुत्वा दानवा बलवत्तराः । गत्वा च मेदिनीपृष्ठं गुप्ताः सर्पंति सर्वतः

அவ்வார்த்தைகளை கேட்டதும் மிக வலிமைமிக்க தானவர்கள் பூமியின் மேற்பரப்பிற்கு சென்று, மறைந்து கொண்டு எங்கும் ஊர்ந்து அலைந்தனர்।

Verse 9

यं कञ्चिद्वीक्षयंतिस्म जपहोमपरायणम । स्वाध्यायं वा प्रकुर्वाणं तं निघ्नंति शितासिभिः

யாரை அவர்கள் ஜபம்-ஹோமத்தில் ஈடுபட்டவனாகவோ, அல்லது ஸ்வாத்யாயம் செய்பவனாகவோ கண்டார்களோ, அவனை கூரிய வாள்களால் வெட்டி வீழ்த்தினர்।

Verse 10

एतस्मिन्नेव काले तु सांकृतिर्मुनिसत्तमः । गुप्तश्चक्रे ततस्तस्यां गर्तायां छन्नवर्ष्मकः । यत्र पूर्वं तपस्तप्तं वृकेण च द्विजाः पुरा

அதே காலத்தில் முனிவருள் சிறந்த சாங்கிருதி, தன் உடலை மறைத்து அங்குள்ள குழியில் மறைந்திருந்தார்—முன்னாளில் பிராமணன் வ்ருகன் தவம் செய்த அதே இடத்தில்.

Verse 11

अथ ते तं तदा दृष्ट्वा तद्गुहायां व्यवस्थितम् । भर्त्समानास्तपस्तच्च प्रोचुश्च परुषाक्षरैः

பின்னர் அவனை அந்தக் குகையில் நிலைத்திருப்பதைக் கண்டு, அவனையும் அவன் தவத்தையும் இகழ்ந்து கடுஞ்சொற்களால் பேசினர்.

Verse 12

दृष्ट्वा तस्याग्रतः संस्थां गन्धपुष्पैश्च पूजिताम् । वासुदेवात्मिकां मूर्तिं चतुर्हस्तां द्विजोत्तमाः

ஓ த்விஜோத்தமர்களே! அவன் முன்னே வாசுதேவ-ஸ்வரூபமான, நான்கு கரங்களுடைய, நறுமணமும் மலர்களும் கொண்டு பூஜிக்கப்பட்ட திருவுருவை நிறுவப்பட்டதாகக் கண்டனர்.

Verse 13

ततस्ते शस्त्रमुद्यम्य निर्जघ्नुस्तं क्रुधान्विताः । न शेकुस्ते यदा हंतुं संवृतं विष्णुतेजसा । कुण्ठतां सर्वशस्त्राणि गतानि विमलान्यपि

அப்போது அவர்கள் கோபத்துடன் ஆயுதங்களை உயர்த்தி அவனைத் தாக்கினர்; ஆனால் விஷ்ணு-தேஜஸால் சூழப்பட்டிருந்ததால் அவனை கொல்ல இயலவில்லை. அவர்களுடைய எல்லா ஆயுதங்களும்—தூய்மையும் கூர்மையும் உடையவையாக இருந்தும்—மந்தமடைந்தன.

Verse 14

अथ वैलक्ष्यमापन्ना निर्विण्णाः सर्व एव ते । तां वार्तां दानवेन्द्राय वृकायोचुश्च ते तदा

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் வெட்கமும் மனச்சோர்வும் அடைந்து, அந்தச் செய்தியை தானவர்களின் தலைவன் வ்ருகனிடம் தெரிவித்தனர்.

Verse 15

कश्चिद्विप्रः समाधाय वैष्णवीं प्रतिमां पुरः । तपस्तेपे महाभाग क्षेत्रे वै हाटकेश्वरे

ஒரு பிராமணன் முறையாகத் தன் முன் வைஷ்ணவப் பிரதிமையை நிறுவி, ஓ மகாபாக, ஹாடகேஸ்வரத்தின் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் தவம் செய்தான்.

Verse 16

यत्र त्वया तपस्तप्तं भीत्या सर्वदिवौकसाम् । अपि चौर्येण चास्माकं तपस्तपति तादृशम्

நீ செய்த தவத்தால் எல்லாத் தேவரும் அஞ்சிய அந்த இடத்திலேயே, உன் திருட்டுச் செயல் காரணமாக எங்கள்மேலும் அதேபோன்ற தவம் எரிகிறது.

Verse 17

येन सर्वाणि शस्त्राणि कुण्ठतां प्रगतानि च । तस्य गात्रे प्रहारैश्च तस्मात्कुरु यथोचितम्

அவனால் எல்லா ஆயுதங்களும் மழுங்கிப் போயின; ஆகவே தக்கதாய் செய்க—அவன் உடலில் அடிகள் கொடு.

Verse 18

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा वृकः कोपसमन्वितः । जगाम सत्वं तत्र यत्रासौ सांकृतिः स्थितः

அவர்கள் சொற்களை கேட்டவுடன் கோபம் நிறைந்த வ்ருகன், முனி சாங்கிருதி தங்கியிருந்த இடத்திற்கே உடனே சென்றான்.

Verse 19

स गत्वा वैष्णवीं मूर्तिं तामुत्क्षिप्य सुदूरतः । श्वभ्राद्बहिः प्रचिक्षेप भर्त्समानः पुनः पुनः

அவன் வைஷ்ணவீ பிரதிமையிடம் சென்று அதைத் தூக்கி மிகத் தொலைவில் எறிந்தான்; குழியிலிருந்து வெளியே மீண்டும் மீண்டும் வீசி, தொடர்ந்து இகழ்ச்சிச் சொற்கள் கூறினான்.

Verse 20

जघान पादघातेन दक्षिणेनेतरेण तम् । अब्रवीन्मम वध्यस्त्वं यन्मच्छत्रुं जनार्दनम्

அவன் அவனை வலது மற்றும் இடது கால்களால் உதைத்து, 'என் எதிரியான ஜனார்த்தனனை நீ வழிபடுவதால், நீ என்னால் கொல்லப்படத் தகுந்தவன்' என்று கூறினான்.

Verse 21

संपूजयसि चौर्येण तेन प्राणान्हराम्यहम् । एवमुक्त्वाथ खड्गेन तं जघान स दैत्यपः

'நீ திருட்டுத்தனமாக வழிபடுகிறாய்; ஆகையால் நான் உன் உயிரைப் பறிப்பேன்.' என்று கூறி, அந்த அசுர மன்னன் வாளால் அவனை வெட்டினான்.

Verse 22

ततस्तस्य स खड्गस्तु तीक्ष्णोऽपि द्विजसत्तमाः । तस्य काये प्रहीणस्तु शतधा समपद्यत

அந்தணர்களில் சிறந்தவர்களே! அந்த வாள் கூர்மையாக இருந்தபோதிலும், அவன் உடலில் பட்டவுடன் நூறு துண்டுகளாகச் சிதறியது.

Verse 23

ततः कोपपरीतात्मा तं शशाप स सांकृतिः

பின்னர், கோபம் கொண்ட அந்த சாங்க்ருதி முனிவர் அவனுக்குச் சாபமிட்டார்.

Verse 24

यस्मात्पाप त्वयाहं च पादघातैः प्रताडितः । तस्मात्ते पततां पादौ सद्य एव धरातले

'அடே பாவியே! நீ என்னை கால்களால் உதைத்தபடியால், உன் கால்கள் இப்போதே பூமியில் கழன்று விழட்டும்!'

Verse 25

सूत उवाच । उक्तमात्रे ततस्तेन पादौ तस्य द्विजोत्तमाः । पतितौ मेदिनीपृष्ठे पंचशीर्षाविवोरगौ

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜோத்தமர்களே! அவன் சொன்ன மாத்திரத்தில் அவனுடைய இரு பாதங்களும் பூமியின் மேற்பரப்பில் விழுந்தன; ஐந்து தலைகளுடைய இரு நாகங்கள் போல.

Verse 26

एतस्मिन्नेव काले तु आक्रन्दः सुमहानभूत् । वृकस्य सैनिकानां च नारीणां च विशेषतः

அதே நேரத்தில் மிகப் பெரிய அழுகுரல் எழுந்தது—விரகனின் படைவீரர்களிடமும், குறிப்பாக பெண்களிடமும் மிகுதியாக.

Verse 27

अथ देवाः परिज्ञाय तं तदा पंगुतां गतम् । आगत्य मेरुपृष्ठं च निजघ्नुस्तत्परिग्रहम्

அப்போது தேவர்கள் அவன் அந்நேரம் ஊனமுற்றதை உணர்ந்து, மேரு மலையின் பின்புறம் வந்து அவனுடைய முகாம் மற்றும் பரிவாரத்தைத் தாக்கி அழித்தனர்.

Verse 28

हतशेषाश्च दैत्यास्ते पातालांतःसमा गताः । वृकोऽपि पंगुतां प्राप्तस्तस्थौ तपसि सुस्थिरम्

அழிவிலிருந்து மீந்த தைத்தியர்கள் பாதாளத்தின் ஆழத்திற்குள் ஒன்றுகூடி ஒதுங்கினர். விரகனும் ஊனமுற்றவனாய், தவத்தில் அசையாத உறுதியுடன் நிலைத்தான்.

Verse 29

सर्वैरंतःपुरैः सार्धं दुःखशोकसमन्वितः । इन्द्रोऽपि प्राप्तवान्राज्यं तदा निहत कंटकम्

அனைத்து அந்தப்புரத்தாருடனும் துயரும் சோகமும் நிறைந்திருந்தபோதும், இந்திரன் அப்போது தன் அரசாட்சியை மீண்டும் பெற்றான்—அந்த முள்ளெனும் அச்சுறுத்தல் அழிந்ததால்.

Verse 30

धर्मक्रियाः प्रवृत्ताश्च ततो भूयो रसातले

அதன்பின் மீண்டும் தர்மச் செயல்களும் நியமங்களும் தொடங்கின—ரசாதலத்திலும் அவை நடைபெறலாயின.

Verse 31

अथ दीर्घेण कालेन तस्य तुष्टः पितामहः । उवाच तत्र चागत्य गर्त्तामध्ये द्विजोत्तमाः

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் பிதாமஹன் (பிரம்மா) அவன்மேல் திருப்தியடைந்து அங்கே வந்து குழியின் நடுவில் கூறினார்—ஓ த்விஜோத்தமர்களே.

Verse 32

वृक तुष्टोऽस्मि ते वत्स वरं वरय सुव्रत । अहं दास्यामि ते नूनं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

‘வ்ருகா, பிள்ளையே, நான் உன்மேல் மகிழ்ந்தேன். ஓ சுவ்ரதா, வரம் கேள்; அது மிக அரிதானதாயினும் நிச்சயமாக அளிப்பேன்.’

Verse 33

वृक उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । पाददानं तदा देव मम ब्रह्मन्समाचर । पंगुता याति शीघ्रं मे येनेयं ते प्रसादतः

வ்ருகன் கூறினான்—‘ஓ தேவா, நீர் என்மேல் திருப்தியாய் இருந்து எனக்கு வரம் அளிக்க விரும்பினால், ஓ பிரபுவே, ஓ பிரஹ்மனே, எனக்கு பாததானம் அருளுங்கள்; உங்கள் பிரசாதத்தால் என் நொண்டித்தனம் விரைவில் நீங்கட்டும்.’

Verse 34

तच्छ्रुत्वा तं समानीय सांकृतिं तत्र पद्मजः । प्रोवाच सांत्वपूर्वं च वृकस्यास्य द्विजोत्तम

அதைக் கேட்ட பத்மஜன் (பிரம்மா) அங்கே சாங்கிருதியை அழைத்து வந்து, ஓ த்விஜோத்தமா, இந்த வ்ருகனிடம் ஆறுதலான சொற்களால் பேசினார்.

Verse 35

मद्वाक्यात्पंगुता याति येनास्य त्वं तथा कुरु

என் வாக்கினால் இவனுடைய குன்றிய நடை நீங்கும்; ஆகவே அவனுக்காக அதேபடி செய்।

Verse 36

सांकृतिरुवाच । अनृतं नोक्तपूर्वं मे स्वैरेष्वपि पितामह । ज्ञायते देवदेवेश तत्कथं तत्करोम्यहम्

சாங்க்ருதி கூறினார்—பிதாமஹா, நான் முன்பு ஒருபோதும் பொய் சொல்லவில்லை; கவனக்குறைவான வேளையிலும் அல்ல. தேவர்களின் தேவேசன் அனைத்தும் அறிந்திருக்க, நான் அதை (அசத்தியத்தை) எவ்வாறு செய்வேன்?

Verse 37

ब्रह्मोवाच । मम भक्तिपरो नित्यं वृकोऽयं दैत्यसत्तमः । पौत्रस्त्वं दयितो नित्यं तेन त्वां प्रार्थयाम्यहम्

பிரம்மா கூறினார்—இந்த வ்ருகன் தானவர்களில் சிறந்தவன்; எப்போதும் என்மேல் பக்தியுடையவன். நீ என் பேரன்; என்றும் எனக்கு அன்பானவன்; ஆகவே உன்னை நான் வேண்டுகிறேன்।

Verse 38

तव वाक्यं च नो मिथ्या कर्तुं शक्नोमि सन्मुने

நல்ல முனிவரே, உங்கள் வாக்கை பொய்யாக்க நான் இயலேன்।

Verse 39

सांकृतिरुवाच । एष दैत्यः सुदुष्टात्मा देवानामहिते स्थितः । विशेषाद्वासुदेवस्य पुरोर्मम महात्मनः

சாங்க்ருதி கூறினார்—இந்த தைத்தியன் மிகக் கொடிய இயல்புடையவன்; தேவர்களின் நலனுக்கு எதிராக நிற்கின்றான்; குறிப்பாக என் மகாத்மா மூத்தவர் வாசுதேவருக்கு விரோதியாக।

Verse 40

पंगुतामर्हति प्रायः पापात्मा द्विजदूषकः । बलेन महता युक्तो जरामरणवर्जितः

அந்தப் பாபாத்மா, த்விஜரைத் தூஷிப்பவன், நிச்சயமாகவே ஊனமடைவதற்குரியவன். ஆயினும் அவன் மகாபலமுடையவனாய், ஜரா–மரணமின்றி உள்ளான்.

Verse 41

पुरा कृतस्त्वया देव स चेत्पादाववाप्स्यति । हनिष्यति जगत्सर्वं सदेवासुरमानुषम्

தேவனே! இந்த வரம் முன்பு உம்மாலேயே அளிக்கப்பட்டது. அவன் கால்களைப் பெற்றால், தேவர்–அசுரர்–மனிதர் உட்பட உலகமெங்கும் அழித்துவிடுவான்.

Verse 42

तस्मात्तिष्ठतु तद्रूपो न कल्पं कर्तुमर्हसि । त्वयापि चिन्ता कर्तव्या त्रैलोक्यस्य यतः प्रभो

ஆகையால் அவன் அதே நிலையிலேயே இருக்கட்டும்; அதை மாற்றுதல் உமக்குத் தகாது. பிரபுவே! மும்முலக நலனைக் குறித்து நீரும் சிந்திக்க வேண்டும்; ஏனெனில் நீரே அதன் ஆண்டவன்.

Verse 43

ब्रह्मोवाच । प्रावृट्काले तु सञ्जाते यानं कर्तुं न युज्यते । विजिगीषोर्विशेषेण मुक्त्वा शीतातपागमम्

பிரம்மா கூறினார்—மழைக்காலம் வந்தபின் பயணம் செய்வது தகாது; குறிப்பாக வெற்றியை நாடுபவனுக்கு, குளிர் அல்லது வெயிலைத் தவிர்க்க வேண்டிய அவசியமான நகர்வைத் தவிர.

Verse 44

तस्माच्च चतुरो मासान्वार्षिकान्पादसंयुतः । अगम्यः सर्वलोकानां कुर्यात्कर्माणि धैर्यतः

ஆகையால் மழைக்கால நான்கு மாதங்கள், கால்கள் இருந்தும் கட்டுப்பாட்டுடன் (நடமாட்டம் குறைத்து), அனைவருக்கும் அணுகமுடியாதவனாய் இருந்து, திடத்துடன் தன் செயல்களைச் செய்யட்டும்.

Verse 45

तद्भूयात्पादसंयुक्तः स वृको दान वोत्तमः । येन क्षेमं च देवानां द्विजानां जायते द्विज

அப்போது அந்த வ்ருகன் பாதங்களுடன் கூடியவனாக ஆகுக, ஓ தானங்களில் சிறந்தவனே; இதனால் தேவர்களுக்கும் இருமுறை பிறந்தவர்களுக்கும் நலமும் பாதுகாப்பும் உண்டாகுக, ஓ த்விஜனே.

Verse 46

एवं कृते न मिथ्या ते वाक्यं विप्र भविष्यति । फलं च तपसस्तस्य न वृथा संभविष्यति

இவ்வாறு செய்தால், ஓ விப்ரனே, உன் வாக்கு பொய்யாகாது; அவனுடைய தவத்தின் பலனும் வீணாகாது.

Verse 47

सूत उवाच । बाढमित्येव तेनोक्ते सांकृतेन महात्मना । उत्थितौ सहसा पादौ तस्य गात्रात्पुनर्नवौ

சூதர் கூறினார்—மகாத்மா சாங்கிருதன் ‘பாடம்’ (ததாஸ்து) என்று சொன்னவுடன், அவன் உடலில் திடீரென மீண்டும் இரண்டு புதிய பாதங்கள் தோன்றின.

Verse 48

पुनश्च दानवो रौद्रः पशुत्वं समपद्यत । तस्यामेव तु गर्तायां संतिष्ठति द्विजोत्तमाः

மீண்டும் அந்தக் கொடூர தானவன் மிருகநிலையை அடைந்தான்; அதே குழியிலேயே அவன் தங்கினான், ஓ த்விஜோத்தமர்களே.

Verse 49

मासानष्टौ स दुःखेन सकलत्रः सबांधवः । स्मरमाणो महद्वैरं दैवैः सार्धं दिवानिशम्

அவன் மனைவியுடனும் உறவினர்களுடனும் சேர்ந்து எட்டு மாதங்கள் துயருற்றான்; தேவர்களுடன் கொண்டிருந்த தன் பெரும் பகையை இரவும் பகலும் நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

Verse 51

विध्वंसयति सर्वाणि धर्मस्थानानि यानि च

அவன் எங்கு எங்கு தர்மத்தின் ஆசனங்கள் உள்ளனவோ, அவை அனைத்தையும் அழித்தொழிக்கிறான்.

Verse 52

विध्वंसयति देवानां स्त्रियो मासचतुष्टयम् । उद्यानानि च सर्वाणि सपुराणि गृहाणि च

அவன் நான்கு மாதங்கள் தேவர்களின் பெண்களைத் துன்புறுத்துகிறான்; மேலும் எல்லா தோட்டங்களையும், பழம்பெரும் நகரப் பரப்புகளுடன் கூடிய வீடுகளையும் அழித்தொழிக்கிறான்.

Verse 53

ततो देवाः समभ्येत्य देवदेवं जनार्दनम् । क्षीराब्धौ संस्थितं नित्यं शेषपर्यंकशायिनम्

அப்போது தேவர்கள் தேவர்களின் தேவனான ஜனார்தனனை அணைந்தனர்—அவர் பாற்கடலில் நித்தம் தங்கியிருந்து, சேஷப் பரியங்கில் சயனிப்பவர்.

Verse 54

चतुरो वार्षिकान्मासांस्तत्र स्थित्वा तदंतिके । मासानष्टौ पुनर्जग्मुस्त्रिदिवं प्रति निर्भयाः

அவர்கள் அங்கே அவரருகில் நான்கு மாதங்கள் தங்கினர்; பின்னர் அச்சமின்றி மீண்டும் எட்டு மாதங்கள் திரிதிவம் (சுவர்க்கம்) நோக்கிச் சென்றனர்.

Verse 55

तस्मिन्पंगुत्वमापन्ने दैत्ये परमदारुणे । कस्यचित्त्वथ कालस्य देवराजो बृहस्पतिम् । प्रोवाच दुःखसंतप्त आषाढांते सुरो त्तमः

அந்த மிகக் கொடிய தைத்யன் முடங்கிய நிலையில் வீழ்ந்தபின், சில காலம் கழித்து, துயரால் தகித்த தேவராஜன்—தேவர்களில் சிறந்தவன்—ஆஷாடத்தின் முடிவில் பிருஹஸ்பதியிடம் உரைத்தான்.

Verse 56

गुरो स मासः संप्राप्तः प्रावृट्कालो भयावहः । आगमिष्यति यत्रासौ लब्धपादो वृकासुरः

ஓ குருதேவா, அந்த மாதம் வந்துவிட்டது—அச்சமூட்டும் மழைக்காலம். அக்காலத்தில் கால்வலிமீட்ட வ்ருகாசுரன் எங்கு இருப்பானோ அங்கேயே வந்து சேர்வான்.

Verse 57

गन्तव्यं च ततोऽस्माभिः क्षीरोदे केशवालये । मैवं दीनैस्तथा भाव्यं पराश्रयनिवासिभिः

அதன்பின் நாம் க்ஷீரோதத்தில் உள்ள கேசவனின் திருவாசலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். பிறரின் ஆதரவில் வாழ்வோர் இவ்வாறு தாழ்வுணர்வில் மூழ்கக் கூடாது.

Verse 58

स्वगृहाणि परित्यज्य शयनान्यासनानि च । वाहनानि विचित्राणि यच्चान्य द्दयितं गृहे

தம் இல்லங்களை விட்டு, படுக்கைகளையும் இருக்கைகளையும்; பலவகை அழகிய வாகனங்களையும், வீட்டில் அன்பிற்குரிய பிற அனைத்தையும் துறந்து…

Verse 59

तस्मात्कथय चास्माकमुपायं कञ्चिदेव हि । व्रतं वा नियमं वाथ होमं वा मुनिसत्तम

ஆகையால், ஓ முனிவரே சிறந்தவரே, எங்களுக்கு ஏதாவது வழியைச் சொல்லுங்கள்—விரதமோ, நியமமோ, அல்லது ஹோமமோ எதுவாயினும்.

Verse 60

अशून्यं शयनं येन स्वकलत्रेण जायते । तथा न गृहसंत्यागः स्वकीयस्य प्रजायते

எந்த அனுஷ்டானத்தால் தன் தர்மபத்னியுடன் படுக்கை வெறுமையாகாமல் இருக்கும், அதுபோல தன் இல்லத்தையும் துறக்க வேண்டாதிருக்கும்—அத்தகைய விதியைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 61

निर्विण्णोऽहं निजस्थानभ्रंशाद्द्विजवरोत्तम । वर्षेवर्षे च सम्प्राप्ते स्थानकस्य च्युतिर्भवेत्

ஓ த்விஜவரோத்தமா! என் சொந்த நிலையிலிருந்து தள்ளப்பட்டதால் நான் மிகுந்த சோர்வும் விரக்தியும் அடைந்தேன். ஆண்டுதோறும் காலம் வந்தபோதெல்லாம் என் பதவியிலிருந்து மேலும் மேலும் சரிவு ஏற்படுவது போலத் தோன்றுகிறது.

Verse 62

पुनर्भूमौ शयिष्यामि यावन्मासचतुष्टयम् । निष्कलत्रो भयोद्विग्नो ब्रह्मचर्यपरायणः

நான் மீண்டும் நான்கு மாதங்கள் நிலத்தில் படுத்திருப்பேன்—மனைவியின்றி, பயத்தால் கலங்கியவனாய், பிரம்மச்சரிய ஒழுக்கத்தில் உறுதியாய்.

Verse 63

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भयार्तस्य बृहस्पतिः । प्रोवाच सुचिरं ध्यात्वा ततो देवं शतक्रतुम्

பயத்தால் துன்புற்ற அவனுடைய அந்தச் சொற்களை கேட்ட பின், பிருஹஸ்பதி நீண்ட நேரம் தியானித்து சிந்தித்தார்; பின்னர் தேவர் சதக்ரது (இந்திரன்) அவரிடம் உரைத்தார்.

Verse 64

अशून्यशयनंनाम व्रतमस्ति महत्तपः । विष्णोराराधनार्थाय तत्कुरुष्व समा हितः

‘அசூன்யசயனம்’ எனப்படும் ஒரு விரதம் உள்ளது; அது மிகப் பெரிய தவம். விஷ்ணுவை ஆராதிக்க மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி அதைச் செய்.

Verse 65

देवो यत्रास्ति विष्णुः स क्षीराब्धौ मधुसूदनः । जलशायी जगद्योनिः स दास्यति हितं च ते

அந்தத் தேவன் விஷ்ணு எங்கே இருக்கிறாரோ—க்ஷீரசாகரத்தில் மதுசூதனன்—நீரில் சயனிப்பவன், உலகின் யோனியாகியவன்; அவனே உனக்கு நன்மை தருவான்.

Verse 66

यथा न शून्यं शयनं गृह भंगः प्रजायते । सर्वशत्रुविनाशश्च तत्प्रसादेन वासव

படுக்கை வெறுமையாதல் இல்லாமலும், இல்லம் சிதைவுறாமலும் இருக்க; அவன் அருளால், ஓ வாசவா, எல்லா பகைவர்களும் அழிவர்.

Verse 67

सूत उवाच । तस्मिन्व्रते ततश्चीर्णे ह्यशून्यशयनात्मके । तुतोष भगवान्विष्णुस्ततः प्रोवाच देवपम्

சூதர் கூறினார்—‘அசூன்யசயன’ எனப்படும் அந்த விரதம் முறையாக நிறைவேறியபோது, பகவான் விஷ்ணு மகிழ்ந்தார்; பின்னர் தேவர்களின் தலைவனிடம் உரைத்தார்.

Verse 68

शक्र तुष्टोऽस्मि भद्रं ते वरं वरय सुव्रत । व्रतेनानेन चीर्णेन चातुर्मास्योद्भवेन च । तस्मात्प्रार्थय देवेन्द्र नित्यं यन्मनसि स्थितम्

ஓ சக்ரா, உனக்கு நலம் உண்டாக; நான் திருப்தியடைந்தேன். ஓ உறுதியான விரதத்தோனே, வரம் கேள். சாத்துர்மாஸ்ய காலத்தில் தோன்றிய இந்த விரதத்தை நீ நிறைவேற்றினாய்; ஆகவே, ஓ தேவேந்திரா, எப்போதும் உன் மனத்தில் நிலைத்திருப்பதையே வேண்டு.

Verse 69

इन्द्र उवाच । कृष्ण जानासि त्वं चापि यश्च मेऽत्र पराभवः । क्रियते दानवेन्द्रेण वृकेण सुदुरात्मना

இந்திரன் கூறினான்—ஓ கிருஷ்ணா, இங்கு எனக்கு ஏற்படும் தோல்வியும் அவமானமும் உனக்கும் தெரியும்; அது தானவர்களின் அரசன், தீய உள்ளம் கொண்ட வ்ருகனால் நிகழ்த்தப்படுகிறது.

Verse 70

ममाष्टमासिकं राज्यं त्रैलोक्येऽपि व्यवस्थितम् । शेषांश्च चतुरो मासान्वर्षेवर्षे समेति सः

மூவுலகிலும் நிலைபெற்ற என் ஆட்சியும் எட்டு மாதங்கள் மட்டுமே நீடிக்கிறது; மீதமுள்ள நான்கு மாதங்களுக்கு அவன் ஆண்டுதோறும் மீண்டும் வந்து சேர்கிறான்.

Verse 71

एवं ज्ञात्वा सुरश्रेष्ठ दयां कृत्वा ममोपरि । तथा कुरु यथा राज्यं मम स्यात्सार्वकालिकम्

தேவர்களில் சிறந்தவரே! இதை அறிந்து என்மேல் கருணை செய்து, என் அரசாட்சி எல்லாக் காலமும் நிலைத்திருக்குமாறு அருள்செய்வீராக।

Verse 72

विष्णुरुवाच । अजरश्चामरश्चापि स कृतः पद्मयोनिना । तत्कथं जीवमानेन तेन राज्यं भवेत्तव

விஷ்ணு கூறினார்—தாமரையில் பிறந்த பிரம்மா அவனை முதுமையற்றவனாகவும் அமரனாகவும் ஆக்கினார்; அவன் உயிருடன் இருக்கையில் உனக்கு அரசாட்சி எவ்வாறு உண்டாகும்?

Verse 73

परं तथापि देवेन्द्र करिष्यामि हितं तव

ஆயினும், தேவேந்திரனே, உன் நலனுக்குரியதை நான் செய்வேன்।

Verse 74

क्षीरार्णवं परित्यज्य हाटकेश्वरसंज्ञिते । क्षेत्रे गत्वा समं लक्ष्म्या तस्योपरि ततः परम्

பாற்கடலை விட்டு, லக்ஷ்மியுடன் ஹாடகேஸ்வர எனப்படும் புனிதத் தலத்திற்குச் சென்று; பின்னர் அங்கே அந்த இடத்தில் மேலதிகச் செயலை நிகழ்த்துக।

Verse 76

तस्मात्स्थानात्सहस्राक्ष मद्भारेण प्रपीडितः । वर्षेवर्षे सदा कार्यं मया तत्सुहितं तव

ஆயிரக் கண்களையுடையவனே! அந்த இடத்திலிருந்து அவன் என் பாரத்தால் நெருக்கப்படுவான்; ஆண்டுதோறும் நான் எப்போதும் உன் பெருநலனைக் கருதிச் செயற்படுவேன்।

Verse 77

तस्माद्गच्छाधुना स्वर्गे कुरु राज्यमकंटकम् । प्रावृट् काले तु संप्राप्ते न भीः कार्या तदुद्भवा

ஆகையால் இப்போது ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்று, தடையற்ற அரசாட்சியை நடத்துவாயாக. மழைக்காலம் வந்தபோது, அதிலிருந்து எழும் பகைவரால் அஞ்ச வேண்டாம்.

Verse 78

यो मां तत्र शयानं तु व्रतेनानेन देवप । पूजयिष्यति सद्भक्त्या तस्य दास्यामि वांछितम्

தேவர்களின் அதிபதியே! அங்கே நான் திருப்பள்ளியிலிருக்கும் போது, இதே விரதத்தை அனுஷ்டித்து உண்மைப் பக்தியுடன் யார் என்னை வழிபடுகிறாரோ, அவருக்கு வேண்டிய வரத்தை அளிப்பேன்.

Verse 79

सूत उवाच । एवमुक्त्वा हृषीकेशो विससर्ज शतक्रतुम् । निःशेषभयनिर्मुक्तं स्वराज्यपरिवृद्धये

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி ஹ்ருஷீகேசன் சதக்ரது (இந்திரன்) ஐ விடைபெறச் செய்தான். அவன் எல்லாப் பயங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, தன் அரசாட்சியின் வளர்ச்சிக்காகச் சென்றான்.

Verse 80

आषाढस्य सिते पक्ष एकादश्या दिने सदा । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे तत्रागत्य स्वयं विभुः

ஆஷாட மாதத்தின் சுக்லபட்ச ஏகாதசி நாளில் எப்போதும், ஆண்டவன் தாமே ஹாடகேஸ்வரத் திருத்தலத்திற்கு அங்கே வருகிறார்.

Verse 81

वृकोपरि ततश्चक्रे शयनं यत्नमास्थितः । तेनाक्रांतस्ततः सोऽपि शक्नोति चलितुं न हि

பின்னர் அவர் கவனத்துடன் வ்ருகத்தின் மேல் படுக்கையை அமைத்து சயனித்தார். அவரால் அழுத்தப்பட்ட அந்த வ்ருகமும் அசைய இயலவில்லை.

Verse 82

मृतप्रायस्ततो नित्यं तद्भारेण प्रपीडितः । कार्तिकस्य सिते पक्ष एकादश्या दिने स्थिते

பின்னர் அந்தச் சுமையால் எப்போதும் நசுங்கி, உயிரற்றவன் போல் அவன் கிடந்தான்—கார்த்திக மாத சுக்லபட்ச ஏகாதசி நாள் வரும்வரை।

Verse 83

उत्थानं कुरुते विष्णुः क्षीरोदं प्रति गच्छति ा । सोऽपि सांकृतिशापेन वृकः पंगुत्वमाप्नुयात्

விஷ்ணு (யோகநித்திரையிலிருந்து) எழுந்து க்ஷீரசாகரத்தை நோக்கிச் செல்கிறார்; வ்ருகனும் சாங்க்ருதி சாபத்தால் கால் முடங்குதலை அடைகிறான்।

Verse 84

एवं च चतुरो मासान्न त्यजेच्छयनं हरिः । भयात्तस्यासुरेंद्रस्य दानवस्य दुरात्मनः

இவ்வாறு நான்கு மாதங்கள் ஹரி தமது சயனத்தை விட்டு எழவில்லை—அசுரர்களின் தலைவனான அந்தத் தீய தானவனின் பயத்தால்।

Verse 85

तत्र मर्त्यैः क्रिया सर्वाः क्रियते न मखोद्भवाः । यस्मात्स यज्ञपुरुषो न सुप्तो भागमश्नुते

அக்காலத்தில் மனிதர்கள் நித்திய-நைமித்திக கர்மங்களை எல்லாம் செய்யலாம்; ஆனால் மகம் (மகாயாகம்) சார்ந்த யாகங்கள் நடத்தப்படாது; ஏனெனில் யஜ்ஞபுருஷனான பகவான் நித்திரையில் இருக்கையில் தமது பங்கைக் கொள்ளார்।

Verse 86

तथा यज्ञाश्च ये सर्वे क्त्वयादानादि काः शुभाः । ते सर्वे न क्रियंते च चूडाकरणपूर्वकाः

அதேபோல் தானம் முதலியவற்றுடன் கூடிய எல்லா மங்கள யஜ்ஞகர்மங்களும் செய்யப்படாது; சூடாகரணம் தொடங்கிய ஸம்ஸ்காரங்களும் நடத்தப்படாது।

Verse 87

मुक्त्वान्नप्राशनंनाम सीमंतोन्नयनं तथा । तस्मात्सुप्ते जगन्नाथे ताः सर्वाः स्युर्वृथा द्विजाः

அன்னப்ராசனம், சீமந்தோன்னயனம் இவற்றைத் தவிர, ஜகந்நாதன் நித்திரையில் இருக்கையில், ஓ இருபிறப்பினரே, அந்தச் சடங்குகள் அனைத்தும் பயனற்றவையாகும்।

Verse 88

व्रतं वा नियमं वाथ तस्मिन्यः कुरुते नरः । प्रसुप्ते देवदेवेशे तत्सर्वं निष्फलं भवेत्

அக்காலத்தில் மனிதன் எவ்வொரு விரதமோ நியமமோ மேற்கொண்டாலும், தேவர்களின் தேவேசன் நித்திரையில் இருக்கையில், அது அனைத்தும் பயனின்றி போகும்।

Verse 89

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन संप्रसुप्ते जनार्दने । व्रतस्थैर्मानवैर्भाव्यं तस्य देवस्य तुष्टये

ஆகையால் ஜனார்தனன் நித்திரையில் இருக்கையில், விரதத்தில் நிலைத்தோர் அந்தத் தேவனின் திருப்திக்காக எல்லா முயற்சியுடனும் உரியவாறு நடக்க வேண்டும்।

Verse 90

एकादश्यां दिने प्राप्ते शयने बोधने हरेः । यत्किंचित्क्रियते कर्म श्रेष्ठं तच्चाक्षयं भवेत्

ஏகாதசி நாள் வந்தபோது—ஹரியின் சயனமும் விழிப்பும் நிகழும் நேரத்தில்—எந்தச் செயல் செய்தாலும் அது சிறந்ததாகி, அதன் பலன் அழியாததாகும்।

Verse 91

किंवात्र बहुनोक्तेन क्रियते यद्व्रतं नरैः । तेन तुष्टिं परां याति दैत्योपरि स्थितो हरिः

இங்கே மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? மனிதர்கள் எவ்விரதம் செய்தாலும், அதனால் அசுரர்களின் மேல் நிலை கொண்ட ஹரி பரம திருப்தி அடைகிறார்।

Verse 92

एवं स भगवान्प्राह सुप्तस्तत्र जनार्दनः । किं वा तस्य ज्वरो जातो महती वेदनापि च

இவ்வாறு அங்கே நித்திரையிலேயே இருந்த பகவான் ஜனார்தனன் கூறினான்— “அவனுக்கு காய்ச்சல் ஏற்பட்டதோ? பெரும் வேதனையும் உண்டாயிற்றோ?”

Verse 93

तस्मिन्नहनि पापात्मा योन्नमश्नाति मानवः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन संप्राप्ते हरिवासरे

அந்நாளில் அன்னம் உண்ணும் மனிதன் பாவமனத்தனாகிறான். ஆகவே ஹரியின் புனித நாள் வந்தபோது முழு முயற்சியுடன் கட்டுப்பாட்டை காத்து விரதம் அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 94

अन्यस्मिन्नपि भोक्तव्यं न नरेण विजानता । किं पुनः शयनं यत्र कुरुते यत्र बोधनम्

அறிவுடைய மனிதன் பிற புனித நேரங்களிலும் உணவு உண்ணக் கூடாது; அப்படியிருக்க, அவர் சயனம் செய்கிற இடத்திலும் அவர் விழிப்பிக்கப்படும் இடத்திலும் எவ்வளவு அதிகமாகத் தவிர்க்க வேண்டும்!

Verse 95

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि द्विजो त्तमाः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे यस्माच्छेते जनार्दनः

சூதர் கூறினார்— ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! நீங்கள் கேட்ட அனைத்தையும் நான் விளக்கியேன்— ஹாடகேஸ்வரத் திருத்தலத்தைப் பற்றி; ஏனெனில் அங்கேயே ஜனார்தனன் புனித நித்திரையில் தங்குகின்றான்.

Verse 96

क्षीराब्धिं संपरित्यज्य सदा मासचतुष्टयम् । श्रूयतां च फलं यत्स्यात्तस्मिन्नाराधिते विभो

பாற்கடலை விட்டு நான்கு மாதங்கள் எப்போதும் (இங்கே) தங்கியிருந்து, இப்போது கேளுங்கள்— அந்த இடத்தில் அந்த விபுவை ஆராதித்தால் கிடைக்கும் பலன் என்னவென்று.

Verse 97

चतुरो वार्षिकान्मासान्यस्तं पूजयते विभुम् । व्रतस्थः स नरो याति यत्र देवः स संस्थितः

விரதத்தில் நிலைத்து ஆண்டின் நான்கு மாதங்கள் அந்த வல்லமைமிகு இறைவனை வழிபடுகிறவன், அந்தத் தேவன் உறையும் உலகத்திற்கே சென்று சேர்வான்।

Verse 98

किं दानैर्बहुभिर्दत्तैः किं व्रतैः किमुपोषितैः । तत्र यः पुंडरीकाक्षं सुप्तं पूजयति ध्रुवम्

பல தானங்கள் செய்தால் என்ன, விரதங்கள் கொண்டால் என்ன, நீண்ட நோன்புகள் இருந்தால் என்ன? அந்தப் புனிதத் தலத்தில் தெய்வநித்திரையில் இருக்கும் தாமரைக்கண்ணனைக் உறுதியாக வழிபடுவோர்க்கு புண்ணியம் நிச்சயம்.

Verse 231

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये जलशाय्युपाख्यान एकादशीव्रतमाहात्म्यवर्णनंनामैकत्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் பகுதியான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தின் ஜலசாயீ உபாக்யானத்தில் ‘ஏகாதசி விரத மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் 231ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 785

करिष्यामि त्वहं शक्र शयनं यत्नमास्थितः । यावच्च चतुरो मासान्यथा स न चलिष्यति

ஓ சக்ரா! முழு முயற்சியுடன் நான் இறைவனின் திருநித்திரையை அப்படியே அமைப்பேன்; முழு நான்கு மாதங்கள் அவர் அசையாமல் இருக்கும்படி.