Adhyaya 121
இந்த அத்தியாயத்தில் சூதர் விந்திய மலைப்பகுதியில் நிகழ்ந்த தேவீச் சரிதத்தை உரைக்கிறார். தேவி இంద్రியங்களை அடக்கி மகேஸ்வரனைத் தியானித்து கடும் தவம் செய்கிறாள்; தவம் தீவிரமாவதோடு அவளின் தேஜஸும் அழகும் மேலும் பிரகாசிக்கின்றன. அந்த அதிசயத் தவசினி கன்னியைப் பார்த்த மகிஷாசுரனின் உளவாளர்கள் செய்தி தெரிவிக்க, காமமயக்கத்தில் மகிஷன் படையுடன் வந்து அரசாட்சியையும் திருமணத்தையும் முன்வைத்து சமாதானப்படுத்த முயல்கிறான்; ஆனால் தேவி அவனது அக்கிரமத்தை ஒழிப்பதே தன் தெய்வப் பணியெனத் தெளிவுபடுத்துகிறாள். பின்னர் போர் எழுகிறது. தேவி அம்புகளால் அசுரப் படையைச் சிதறடித்து, மகிஷனைப் புண்படுத்தி, பயங்கர நகைப்பால் துணை யோధக் குழுக்களை வெளிப்படுத்துகிறாள்; அவர்கள் தைத்யப் பலத்தை அழிக்கின்றனர். மகிஷன் நேரடியாகத் தாக்க, தேவி போரில் அவன் மீது ஏறி சிங்கத்தின் உதவியால் அவனை அசையாமல் கட்டுப்படுத்துகிறாள்; தேவர்கள் உடனடி வதத்தை வேண்டுகின்றனர். தேவி வாளால் அவன் தடித்த கழுத்தை வெட்டி தேவர்களைத் திருப்திப்படுத்துகிறாள். அதன்பின் ஒரு நெறிச் சிக்கல் தோன்றுகிறது—மகிஷன் தேவியைப் புகழ்ந்து, சாபவிமோசனம் பெற்றதாகக் கூறி கருணை வேண்டுகிறான். தேவர்கள் உலகத்திற்கு ஆபத்து என எச்சரிக்கின்றனர். தேவி அவனை மீண்டும் கொல்லாமல் நிரந்தரமாக அடக்கி வைத்திருப்பதாகத் தீர்மானிக்கிறாள். தேவர்கள் தேவியின் ‘விந்த்யவாசினி/காத்யாயனி’ என்ற எதிர்காலப் புகழையும், குறிப்பாக ஆஸ்வின மாத சுக்லபக்ஷத்தில் வழிபாட்டு விதியையும் கூறி, அதனால் பாதுகாப்பு, ஆரோக்கியம், வெற்றி கிடைக்கும் என அறிவிக்கின்றனர். இறுதியில் உலக ஒழுங்கு மீள நிறுவப்பட்டு, பின்னாளில் அரசர்களின் பக்தி மற்றும் தரிசனத் திருவிழா பலன்களும் குறிப்பிடப்படுகின்றன.
Shlokas
Verse 2
सूत उवाच । देवानां तद्वचः श्रुत्वा ततः सा परमेश्वरी । प्रोवाच वाहनं किंचिद्देवा यच्छतु मे द्रुतम् । ततः सिंहं ददौ गौरी यानार्थं विकृताननम् । तमारुह्य प्रतस्थे सा ततो विंध्यं नगं प्रति
சூதர் கூறினார்—தேவர்களின் சொற்களைக் கேட்ட அந்த பரமேஸ்வரி, “தேவர்களே, எனக்கு விரைவில் ஒரு வாகனம் அளியுங்கள்” என்று சொன்னாள். அப்போது கௌரி பயணத்திற்காக பயங்கர முகமுடைய சிங்கத்தை அளித்தாள். அதில் ஏறி அவள் விந்த்ய மலை நோக்கிப் புறப்பட்டாள்.
Verse 3
तस्यैकं शृंगमास्थाय रम्यं श्रेष्ठद्रुमान्वितम् । फलपुष्पसमाकीर्णं लतामंडपमंडितम्
அப்பர்வதத்தின் ஒரு இனிய சிகரத்தை அடைந்து அவள் அங்கே தங்கினாள்—சிறந்த மரங்களால் நிறைந்தது, கனிகளும் மலர்களும் பரவியிருந்தது, கொடிமண்டபங்களால் அழகுபெற்றது।
Verse 4
ततस्तपोऽकरोत्साध्वी तीव्रव्रतपरायणा । संयम्येन्द्रियवर्गं स्वं ध्यायमाना महेश्वरम्
பின்னர் அந்த சாத்வி கடுமையான விரதத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டு தவம் செய்தாள்; தன் இந்திரியக் குழுவை அடக்கி மகேஸ்வரன் (சிவன்) மீது தியானம் செய்தாள்।
Verse 5
यथायथा तपोवृद्धिस्तस्याः सञ्जायते द्विजाः । तथा रूपं च कांतिश्च शरीरे प्रतिवर्धते
ஓ இருபிறப்பினரே! அவளுடைய தவம் எவ்வெவ்வளவு வளர்ந்ததோ, அவ்வெவ்வளவு அவள் உடலில் அழகும் ஒளியும் மேலும் மேலும் பெருகின।
Verse 6
एतस्मिन्नंतरे प्राप्तास्तत्र दैत्येशकिंकराः । ते तां दृष्ट्वा व्रतोपेतामत्यद्भुतवपुर्ध राम् । गत्वा प्रोचुः स्वनाथस्य महिषस्य दुरात्मनः
அந்நேரத்தில் அங்கே தைத்யராஜனின் பணியாளர்கள் வந்தடைந்தனர். விரதம் மேற்கொண்டு அதிசயமான உருவம் கொண்ட அவளைக் கண்டு, அவர்கள் சென்று தங்கள் தீய தலைவன் மகிஷனிடம் செய்தியை அறிவித்தனர்।
Verse 7
चारा ऊचुः । भ्रममाणैर्धरापृष्ठे दृष्टाऽपूर्वा कुमारिका । विन्ध्याचलेऽद्य चास्माभिर्भुजैर्द्वादशभिर्युता । नानाशस्त्रधरैर्दीप्तैश्चर्मच्छादितगात्रका
ஒற்றர்கள் கூறினர்—“பூமியின் மேற்பரப்பில் சுற்றித் திரிந்தபோது இன்று விந்தியமலையில் ஒரு அபூர்வ கன்னியைக் கண்டோம்; அவள் பன்னிரண்டு கரங்களுடன், பல ஒளிவிடும் ஆயுதங்களைத் தாங்கி, தோலால் மூடப்பட்ட அங்கங்களைக் கொண்டவள்.”
Verse 8
न देवी न च गन्धर्वी नासुरी नागकन्यका । तादृग्रूपा पुराऽस्माभिः काचिद्दृष्टा नितम्बिनी
அவள் தேவியுமல்ல, கந்தர்வக் கன்னியுமல்ல, அசுரியுமல்ல, நாககன்னியுமல்ல. இத்தகைய அழகுடைய நிதம்பினியை நாம் முன்பு ஒருபோதும் கண்டதில்லை.
Verse 9
न विद्मो यन्निमित्तं सा तपश्चक्रे यशस्विनी । स्वर्गकामाऽर्थकामा वा पतिकामाथ वा विभो
அந்த யசஸ்வினி எந்த காரணத்தால் தவம் செய்தாள் என்பதை நாம் அறியோம்—சுவர்க்க ஆசையாலோ, செல்வ ஆசையாலோ, அல்லது கணவன் ஆசையாலோ, ஓ பிரபுவே.
Verse 10
सूत उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा महिषो दानवाधिपः । कामदेव वशं प्राप्तः श्रवणादपि तत्क्षणात्
சூதர் கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்டவுடன், தானவாதிபதி மகிஷன், கேள்வியாலேயே உடனே காமதேவனின் வசத்தில் விழுந்தான்.
Verse 11
ततस्तानग्रतः कृत्वा सैन्येन महता न्वितः । जगाम कौतुकाविष्टो यत्रास्ते सा तु कन्यका
பின்னர் அவர்களை முன்னே வைத்து, பெரும் படையுடன் கூடி, ஆர்வத்தில் ஆழ்ந்து, அந்தக் கன்னி தங்கியிருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்.
Verse 12
यथा मृत्युकृते मन्दः शृगालः सिंहवल्लभाम् । वने सुप्तां सुविश्वस्तां सर्वथाप्य कुतोभयाम्
தன் மரணத்திற்கே ஓடும் மூட நரி, காட்டில் உறங்கும், முழு நம்பிக்கையுடன் எவ்விதப் பயமுமற்ற சிங்கப் பிரியையை அணைவதுபோல்—அவனும் அப்படியே சென்றான்.
Verse 13
तस्याः संदर्शनादेव ततः कामशरैर्हतः । स दानवप्रधानश्च तत्क्षणादेव सद्द्विजाः
ஓ சத்துவமிகு இருமுறைப் பிறந்தவர்களே! அவளைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் காமதேவனின் அம்புகளால் தானவர்களின் தலைவன் அந்தக் கணமே வீழ்ந்தான்।
Verse 14
अथ प्राह प्रियं वाक्यमेकाकी तत्पुरःस्थितः । धृत्वा दूरतरेसैन्यं तस्या रूपेण मोहितः
பின்னர் அவன் தனியாக அவளின் முன்னே நின்று, படையைத் தொலைவில் வைத்துக் கொண்டு, அவளின் அழகால் மயங்கி இனிய சொற்களைச் சொன்னான்।
Verse 15
विरुद्धं यौवनस्यैतद्व्रतं ते चारुहासिनि । तस्मादेतत्परित्यक्त्वा त्रैलोक्यस्वामिनी भव
‘அழகிய புன்னகையுடையவளே! உன் இந்த விரதம் இளமையின் இயல்புக்கு எதிரானது; ஆகவே இதை விட்டுத் திரிலோகத்தின் அரசியாகு.’
Verse 16
अहं हि महिषो नाम दानवेन्द्रो यदि श्रुतः । मया येन सहस्राक्षो द्वन्द्वयुद्धे विनिर्जितः
‘நான் மகிஷன் எனப்படும் தானவர்களின் அரசன்; கேட்டிருப்பாய். ஆயிரம் கண்களுடைய இந்திரனை ஒருமுனைப் போரில் வென்றவன் நானே.’
Verse 22
अहं तव वधार्थाय निर्मिता विबुधोत्तमैः । तस्मात्त्वां नाशयिष्यामि स्मरेष्टं यद्धृदि स्थितम्
‘தேவர்களில் சிறந்தோர் உன் வதத்திற்காகவே என்னை உருவாக்கினர்; ஆகவே உன்னை—உன் உள்ளத்தில் உறைந்த ஆசையுடன் சேர்த்து—நான் அழித்துவிடுவேன்.’
Verse 23
महिष उवाच । यद्येवं तद्वरारोहे युक्ता स्याच्च कुमारिका । प्रार्थनीया भवेदत्र सर्वेषां प्राणिनां यतः
மகிஷன் கூறினான்—அப்படியானால், ஓ அழகிய இடுப்புடையவளே, நீ குமாரியாக இருப்பதே பொருத்தம்; ஏனெனில் இங்கு எல்லா உயிர்களும் உன்னை வேண்டி யாசிக்கின்றனர்।
Verse 24
स्वर्गार्थं क्रियते धर्मस्तपश्च वरवर्णिनि । येन भोगाः प्रभुञ्जंति ये दिव्या ये च मानुषाः
ஓ அழகிய வர்ணமுடையவளே, ஸ்வர்கத்தை அடைவதற்காகவே தர்மமும் தவமும் செய்யப்படுகின்றன; அதனால் தெய்வீகமும் மனிதமும் ஆகிய இன்பங்கள் கிடைத்து அனுபவிக்கப்படுகின்றன।
Verse 25
तस्माद्देहि ममात्मानं गांधर्वेण सुशोभने । विवाहेन यतोऽन्येषां स प्रधानः प्रकीर्तितः
ஆகையால், ஓ ஒளிவீசும் அழகியே, காந்தர்வ விவாகத்தின் வழியே உன்னை எனக்கு அர்ப்பணிப்பாயாக; ஏனெனில் பிற திருமணங்களில் அதுவே முதன்மை எனப் புகழப்படுகிறது।
Verse 26
एवं प्रवदतस्तस्य सा देवी क्रोधमूर्छिता । तद्वक्त्रांतं समुद्दिश्य शरं चिक्षेप स क्षणात्
அவன் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில் தேவி கோபத்தில் மயங்கினாள்; அவன் வாயின் மூலையை நோக்கி உடனே ஒரு அம்பை எறிந்தாள்।
Verse 27
विवेश वदनं तस्य वल्मीकं पन्नगो यथा । अथ तैर्मार्गगणैर्विद्धः स वक्त्रांतान्नदंस्ततः
அது அவன் வாயில், பாம்பு புற்றுக்குள் புகுவது போலப் புகுந்தது; பின்னர் மார்காவின் கணங்களால் குத்தப்பட்ட அவன், வாயின் மூலையிலிருந்து அலறினான்।
Verse 28
सुस्राव रुधिरं भूरि गैरिकं पर्वतो यथा । ततः कोपपरीतात्मा निवृत्त्याथ शनैः शनैः
மலையிலிருந்து செம்மண் குழம்பு வழிவது போல, அவனிடமிருந்து இரத்தம் பெருக்கெடுத்து ஓடியது. பின்னர், சினம் கொண்ட மனதுடன் அவன் மெல்ல மெல்ல பின்வாங்கினான்.
Verse 29
स्वसैन्यं त्वरितो भेजे कामेन च वशी कृतः । प्रोवाच सैनिकान्सर्वान्दुष्टा स्त्रीयं प्रगृह्यताम् । यथा न त्यजति प्राणान्प्रहारैर्जर्जरीकृता
காமத்தினால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவன் விரைவாக தன் படையினரிடம் சென்று, வீரர்கள் அனைவரிடமும் கூறினான்: 'இந்தத் தீய பெண்ணைப் பிடியுங்கள்! அடிகளால் நசுக்கப்பட்டாலும் அவள் உயிர் துறக்காதவாறு பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.'
Verse 30
एषा मम न सन्देहः प्रिया भार्या भविष्यति । यदि नो शस्त्रपातेन पंचत्वमुपयास्यति
'ஆயுதங்களின் தாக்குதலால் அவள் இறக்காமல் இருந்தால், அவள் என் அன்பு மனைவியாவாள் என்பதில் எனக்கு எந்த ஐயமும் இல்லை.'
Verse 32
एतस्मिन्नंतरे देवी सा दृष्ट्वा तानुपस्थितान् । युद्धाय कृतसंकल्पांस्तर्जतश्च मुहुर्मुहुः
இதற்கிடையில், போரிடத் தீர்மானித்து, மீண்டும் மீண்டும் மிரட்டிக் கொண்டிருந்த அவர்கள் அங்கு வந்திருப்பதை தேவி கண்டாள்.
Verse 33
ततस्तु लीलया देवी मुक्ता तीक्ष्णान्महाशरान् । तान्सर्वांस्ताडयामास सर्वमर्मसु तत्क्षणात्
பின்னர் தேவி விளையாட்டாகக் கூர்மையான பெரும் அம்புகளை எய்து, அவர்கள் அனைவரின் வர்மப் புள்ளிகளிலும் உடனடியாகத் தாக்கினாள்.
Verse 34
अथ तीक्ष्णैः शरैर्दैत्या निहता दानवास्तथा । एके पंचत्वमापन्ना गताश्चान्य इतस्ततः
அப்போது அந்தக் கூரிய அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட தைத்யரும் தானவரும் வீழ்ந்தனர்; சிலர் மரணமடைந்தனர், சிலர் திசைதிசையாக ஓடினர்।
Verse 35
ततः सैन्यं समालोक्य तद्भग्नं च तया रणे । कोपाविष्टस्ततो दैत्यः स्वयं तां समुपाद्रवत्
பின்னர் போரில் அவளால் தன் படை சிதைந்ததைக் கண்டு, அந்தத் தைத்யன் கோபத்தில் மூழ்கி தானே அவள்மேல் பாய்ந்தான்।
Verse 36
यच्छञ्छृंगप्रहारांश्च तस्याः शतसहस्रशः । गर्जितं विदधच्चोग्रं शारदाभ्रसमं मुहुः
அவள்மேல் நூறாயிரக்கணக்கான கொம்புத் தாக்குதல்களைச் செய்து, அவன் மீண்டும் மீண்டும் சரத்கால மேகக்கூட்டம்போல் பயங்கரமாக கர்ஜித்தான்।
Verse 37
एतस्मिन्नंतरे देवी साट्टहासकृतस्वना । त्रैलोक्यविवरं सर्वं यच्छब्देन प्रपूरितम्
அந்த வேளையில் தேவி அட்டஹாசத்தின் பேரொலியை எழுப்பினாள்; அந்தச் சத்தம் மூவுலகின் எல்லா வெற்றிடங்களையும் பரப்புகளையும் நிரப்பியது।
Verse 38
एवं तस्या हसंत्याश्च वक्त्रान्तादथ निर्ययुः । पुलिंदाः शबरा म्लेछास्तथान्येऽरण्यवासिनः
இவ்வாறு தேவி சிரித்துக் கொண்டிருக்கையில், அவளது வாயினுள் இருந்து புலிந்தர், சபரர், ம்லேச்சர் மற்றும் பிற வனவாசிகள் வெளிப்பட்டனர்।
Verse 39
शकाश्च यवनाश्चैव शतशश्तु वपुर्धरा । वर्म स्थगितगात्राश्च यमदूता इवापरे
அப்போது சகர்களும் யவனர்களும் நூற்றுக்கணக்காகத் தோன்றினர். கவசம் போர்த்திய உடலுடன், யமனின் தூதர்கள் போலவே நின்றனர்.
Verse 41
देव्युवाच । एतानस्य सुदुष्टस्य सैनिकान्बलगर्वितान् । सूदयध्वं द्रुतं वाक्यादस्मदीयाद्यथेच्छया
தேவி கூறினாள்—“அந்த மிகத் தீயவனின் வலிமை அகந்தையால் மிதந்த இச் சேனைகளை என் ஆணையினால் உடனே அழித்திடுங்கள்; என்மேல் பக்தியுடன், உங்களுக்கு உகந்தபடி செய்க.”
Verse 42
अथ ते तद्वचः श्रुत्वा वल्गंतोऽसिधनुर्द्धराः । दैतेयबलमुद्दिश्य दुद्रुवुर्वेगमाश्रिताः
அவள் சொற்களை கேட்டதும், வாள் மற்றும் வில் ஏந்திய அந்த வீரர்கள் குதித்தெழுந்து, தைத்யப் படையை நோக்கி பேர்வேகத்துடன் பாய்ந்தனர்.
Verse 43
ततस्तेषां महद्युद्धं मिथो जज्ञे सुदारुणम् । नात्मीयं न परं तत्र केनचिज्ज्ञा यते क्वचित्
பின்னர் அவர்களுக்கிடையே மிகப் பெரிதும் மிகக் கொடியதுமான போர் எழுந்தது. அங்கே எந்தக் கணத்திலும் யார் நம்மவர், யார் பிறர் என்று யாராலும் தெளிவாக அறிய முடியவில்லை.
Verse 44
अथ ते दानवाः सर्वे योधैर्देवीसमुद्भवैः । भग्ना व्यापादिताश्चान्ये प्रहारैर्जर्जरीकृताः
அப்போது தேவியிலிருந்து தோன்றிய வீரர்கள் அந்தத் தானவர்களை எல்லாம் சிதைத்தனர். சிலர் கொல்லப்பட்டனர்; சிலர் மீண்டும் மீண்டும் அடிகளால் நொறுங்கினர்.
Verse 45
ततो भग्नं बलं दृष्ट्वा महिषः क्रोधमूर्छितः । तामुवाच क्रुधा देवीं वचनैः परुषाक्षरैः
அப்போது தன் படை சிதைந்ததைக் கண்ட மகிஷாசுரன் கோபமயக்கத்தில் ஆழ்ந்து, தேவியைச் சினத்துடன் கடுமையான, கூர்மையான சொற்களால் உரைத்தான்।
Verse 46
आः पापे स्त्रीति मत्वाद्य न हतासि मया युधि । तस्मात्पश्य प्रहारं मे तत्त्वं बुध्यसि नान्यथा
“ஏ பாவினியே! உன்னை ‘பெண் மட்டுமே’ என்று எண்ணி இன்று போரில் நான் கொல்லவில்லை. ஆகவே இப்போது என் அடியைப் பார்—நீ உண்மையை அறிந்துகொள்வாய்; வேறு வழியில்லை.”
Verse 47
एवमुक्त्वा विशेषेण प्रहारान्स विचिक्षिपे । विषाणाभ्यां महावेगो भर्त्सयानो मुहुर्मुहुः
இவ்வாறு கூறி அவன் மிகக் கடுமையான தாக்குதல்களை எறிந்தான்; பேர்வேகத்துடன் கொம்புகளால் மீண்டும் மீண்டும் குத்தி, அடிக்கடி மிரட்டினான்।
Verse 48
ततोऽभ्याशगतं दृष्ट्वा सा देवी दानवं च तम् । आरुरोहाथ वेगेन पृष्ठिदेशेन कोपतः
பின்னர் அந்த தானவன் அருகில் வந்ததைக் கண்ட தேவியார் சினத்துடன், பேர்வேகமாக அவன் முதுகின் மீது ஏறினாள்।
Verse 49
ततश्चुक्रोश दैत्योऽसौ व्योममार्गं समाश्रितः । पृष्ठ्यास्तलेन निर्भिन्नो रुधिरौघपरिप्लुतः
அப்போது அந்த தைத்தியன் அலறிக்கொண்டு வான்வழியை நாடினான்; தேவியின் முதுகழுத்தின் அழுத்தத்தால் கிழிக்கப்பட்டு, இரத்தப் பெருக்கில் நனைந்தான்।
Verse 50
एतस्मिन्नंतरे सिंहः स तस्या ज्योतिसंभवः । जग्राह पश्चिमे भागे दंष्ट्राग्रैर्निशितैः क्रुधा
அந்தக் கணமே அவளது ஒளியிலிருந்து தோன்றிய சிங்கம் கோபத்துடன் பின்னால் இருந்து கூர்மையான பற்களால் அவனைப் பற்றிக் கொண்டது.
Verse 51
ततो निश्चलतां प्राप्तः पादाक्रांतश्च दानवः । अकरोद्भैरवान्नादान्न शक्तश्चलितुं पदम्
அப்போது அவளது பாதத்தின் கீழ் மிதிக்கப்பட்ட தானவன் முற்றிலும் அசையாதவனானான். பயங்கரமான பைரவ நாதங்களை எழுப்பினாலும், ஒரு அடியும் நகர இயலவில்லை.
Verse 52
एतस्मिन्नंतरे प्राप्ताः सर्वे देवाः सवासवाः । व्योमस्थास्तां तदा प्रोचुर्देवीं हर्षसमन्विताः
அந்த வேளையில் இந்திரனுடன் எல்லா தேவர்களும் வந்து சேர்ந்தனர். வானில் நின்றபடி மகிழ்ச்சியுடன் தேவியை உரைத்தனர்.
Verse 53
एतस्य शिरसश्छेदं शीघ्रं कुरु सुरेश्वरि । खङ्गेनानेन तीक्ष्णेन यावन्नो याति चान्यतः
“தேவராணி! இந்தக் கூரிய வாளால் உடனே இவனது தலையை வெட்டி விடு; அவன் வேறெங்கும் தப்பிச் செல்லும் முன்.”
Verse 54
सा श्रुत्वा वचनं तेषां देवी कोपसमन्विता । खड्गं व्यापारयामास कंठे तस्यातिपीवरे
அவர்களின் சொற்களை கேட்ட தேவியார் நீதியான கோபத்தால் நிறைந்து, அவனது மிகத் தடித்த கழுத்தின் மீது வாளைச் செலுத்தினாள்.
Verse 55
स तेन खड्गघातेन कंठः पीनोऽपि निष्ठुरः । द्विधा जज्ञेऽथ दैत्यस्य दधत्तुष्टिं दिवौकसाम्
அந்த வாள்வெட்டால், தடிமனும் கடினமுமான அசுரனின் கழுத்தும் இரண்டாகப் பிளந்தது; விண்ணுலகத்தார்க்கு மகிழ்ச்சி உண்டாயிற்று।
Verse 56
द्वादशार्कप्रतीकाशो वक्त्रांतश्चर्मखड्गधृक् । भर्त्सयंस्तां महादेवीं खड्गोद्यतकरां तदा । खड्गं व्यापारयन्गात्रे तस्या बालार्कसन्निभम्
பன்னிரண்டு சூரியரைப் போல ஒளிவீசும், கேடயமும் வாளும் தாங்கிய அவன், வாளை உயர்த்தி நின்ற மகாதேவியை இகழ்ந்து, உதயசூரியன் போன்ற ஒளியுடைய அவளது உடல்மேல் வாளைச் சுழற்றினான்।
Verse 57
ततः केशेषु चाधाय यावत्तस्यापि चिक्षिपे । प्रहारं गात्रनाशाय तावदूचे स दानवः
பின்பு அவன் (தேவியின்) கூந்தலைப் பற்றிக் கொண்டு, உடலை அழிக்கும் வெட்டைக் கொடுக்க முனைந்த அதே வேளையில் அந்த தானவன் பேசினான்।
Verse 58
दानव उवाच । जय देवि जयाचिंत्ये जय सर्वसुरेश्वरि । जय सर्वगते देवि जय सर्वजनप्रिये
தானவன் கூறினான்—ஜெயம், தேவியே! ஜெயம், அசிந்த்யையே! ஜெயம், எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ஈஸ்வரியே! ஜெயம், எங்கும் நிறைந்த தேவியே! ஜெயம், எல்லாருக்கும் பிரியமானவளே!
Verse 59
जय कामप्रदे नित्यं जय त्रैलोक्यसुन्दरि । जय त्रैलोक्य रक्षार्थमुद्यते ह्यकुतोभये
ஜெயம், எப்போதும் வரம் அருள்பவளே! ஜெயம், மும்முலக அழகியே! ஜெயம், மும்முலகைக் காக்க எழுந்தவளே—அஞ்சாதவளே!
Verse 60
जय देवि कृतानंदे जय दैत्यविनाशिनि । जय क्लेशच्छिदे कांते जयाभक्तविमोहदे
வெற்றி, தேவியே, ஆனந்தத்தை அருள்வாயே! வெற்றி, தைத்யநாசினியே! வெற்றி, துன்பங்களை வெட்டும் பிரியையே! வெற்றி, பக்தியற்றவர்களை மயக்கும் தாயே!
Verse 62
तस्मात्कुरु प्रसादं मे प्राणान्रक्ष दयां कुरु । प्रणतस्य सुदीनस्य हीनस्य च विशेषतः
ஆகையால் என்மேல் அருள் புரிவாயாக; என் உயிரை காத்தருளி, கருணை செய்—சரணடைந்த மிகத் துன்புற்ற, தாழ்ந்த என்மேல் விசேஷமாக.
Verse 63
अहं दुर्वाससा शप्तो हिरण्याक्षसुतो बली । महिषत्वं समानीतस्त्वया देवी विमोक्षितः
நான் ஹிரண்யாக்ஷனின் மகன் பலி; துர்வாசரின் சாபத்தால் சபிக்கப்பட்டவன். எருமை நிலையிலாக்கப்பட்ட என்னை, தேவியே, நீ விடுவித்தாய்.
Verse 64
तस्माद्दर्पः प्रमुक्तोऽद्य मया दानवसंभवः । किंकरत्वं प्रयास्यामि सांप्रतं ते सुरेश्वरि
ஆகையால் இன்று என் தானவ இயல்பில் பிறந்த அகந்தையை விட்டேன். தேவர்களின் அரசியே, இனி நான் உன் கிங்கரனாய் உன் சேவையில் சேர்வேன்.
Verse 65
जय सर्वगते देवि सर्वदुष्टविनाशिनि
வெற்றி, எங்கும் நிறைந்த தேவியே, எல்லா தீமையையும் அழிப்பவளே!
Verse 66
इति तस्य वचः श्रुत्वा कृपणं सा सुरेश्वरी । कृपाविष्टाऽब्रवीद्वाक्यं ततो व्योमस्थितान्सुरान्
அவனுடைய இரங்கத்தக்க சொற்களை கேட்டதும் தேவர்களின் ஈஸ்வரி கருணையால் உருகினாள். பின்னர் அருளால் நிறைந்து, வானில் நிலைத்திருந்த தேவர்களை நோக்கி உரைத்தாள்.
Verse 67
किं करोमि दया जाता ममैनं प्रति हे सुराः । तस्मान्नाहं हनिष्यामि दानवं दीनजल्पकम्
நான் என்ன செய்வேன்? தேவர்களே, அவனை நோக்கி எனக்குள் இரக்கம் எழுந்துள்ளது. ஆகவே இவ்வாறு துயரமாகப் பேசும் தானவனை நான் கொல்லமாட்டேன்.
Verse 68
विमुखं खड्गशस्त्रं च तवास्मीति प्रवादिनम् । अपि मे पितृहंतारं न हन्यां रिपुमाहवे
அவன் வாள் ஆயுதம் ஏந்தி விலகி நின்றாலும், ‘நான் உன்னுடையவன்’ என்று கூறினால், போரில் பகைவனையும் நான் கொல்லமாட்டேன்—அவன் என் தந்தையை கொன்றவனாக இருந்தாலும் கூட.
Verse 69
देवा ऊचुः । न चेदसि च देवेशि त्वमेनं दानवाधमम् । नाशयिष्यति तत्कृत्स्नं त्रैलोक्यं सचराचरम्
தேவர்கள் கூறினர்—தேவேஸ்வரி, நீ இந்த அதம தானவனை அழிக்காவிட்டால், அவன் அசையும்-அசையாத அனைத்தோடும் கூடிய முழு திரிலோகத்தையும் அழித்துவிடுவான்.
Verse 70
एष व्यर्थःश्रमः सर्वस्तथास्माकं भविष्यति । तव संभूतिसंभूतस्तव क्लेशस्तथाऽखिलः
எங்களுடைய இந்த முழு முயற்சியும் வீணாகிவிடும். மேலும் உன் எல்லாத் துயரும் மீண்டும் எழும்—அவனுடைய வலிமை மறுபடியும் தோன்றுவதாலே.
Verse 71
देव्युवाच । नाहमेनं हनिष्यामि त्यजिष्यामि तथाऽमराः । एनं कचग्रहं कृत्वा धारयिष्यामि सर्वदा
தேவி கூறினாள்—ஓ அமரர்களே! நான் இவனை கொல்லமாட்டேன்; கைவிடவும் மாட்டேன். முடியைப் பிடித்து இவனை என்றும் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பேன்.
Verse 72
देवा ऊचुः । साधुसाधु महाभागे युक्तमुक्तं त्वया वचः । एतद्धि युज्यते कर्तुं कालेऽस्मिंस्त्रिदशेश्वरि
தேவர்கள் கூறினர்—சாது, சாது, மகாபாக்யவதியே! நீ கூறியது நியாயமும் பொருத்தமும் உடையது. ஓ முப்பத்து தேவர்களின் ஈஸ்வரியே! இக்காலத்தில் இதுவே செய்யத் தக்கது.
Verse 73
सांप्रतं मर्त्यलोके त्वं रूपमेतत्समाश्रिता । शस्त्रोद्यतकरा रौद्रा महिषोपरि संस्थिता
இப்போது மானிட உலகில் நீ இதே வடிவத்தை ஏற்றுள்ளாய்—கடுஞ்சினத்துடன், கைகளில் உயர்த்திய ஆயுதங்களுடன், எருமையின் மேல் அமர்ந்தவளாய்.
Verse 74
अवाप्स्यसि परां पूजां दुर्लभा ममरैरपि । यस्त्वामेतेन रूपेण संस्थितां पूजयिष्यति
நீ உன்னதமான பூஜையைப் பெறுவாய்; அது அமரர்களுக்கும் அரிது—யார் உன்னை இவ்வடிவில் நிலைபெற்றவளாகப் பூஜிப்பாரோ.
Verse 75
त्वमस्य संगतो भावि विख्याता विंध्यवासिनी । किं ते वा बहुनोक्तेन शृणु संक्षेपतो वचः
நீ இத்தலத்துடன் தொடர்புற்று ‘விந்த்யவாசினி’ எனப் புகழ்பெறுவாய். மேலும் பல சொல்ல வேண்டுமா? சுருக்கமாக என் சொல் கேள்.
Verse 76
अस्मदीयं परं तथ्यं सर्वलोकहितावहम् । पार्थिवानां त्वदायत्तं बलं देवि भविष्यति
இது எமது பரம உண்மை; எல்லா உலகங்களின் நலனுக்குரியது. தேவி, அரசர்களின் வலிமை இனி உம்மைச் சார்ந்திருக்கும்.
Verse 77
युद्धकाले समुत्पन्ने भक्तानां नात्र संशयः । प्रस्थानं वा प्रवेशं च यः करिष्यति मानवः
போர் நேரம் எழும்பினால் பக்தர்களுக்கு இதில் ஐயமில்லை. புறப்படவோ அல்லது நுழையவோ செய்பவன்…
Verse 78
त्वां स्मृत्वा प्रणिपत्याथ पूजयित्वा विशेषतः । तस्य संपत्स्यते सिद्धिः सर्वकृत्येषु सर्वदा । इह कापुरुषस्यापि किं पुनः सुभटस्य च
உம்மை நினைந்து, வணங்கி, சிறப்பு பக்தியுடன் பூஜித்தால்—அவனுக்கு எல்லாக் காரியங்களிலும் எப்போதும் வெற்றி உண்டாகும். இங்கே அஞ்சுபவனுக்கே இவ்வாறு என்றால், வீர வீரனுக்கு எவ்வளவு அதிகம்!
Verse 79
आश्विनस्य सिते पक्षे नवम्यां चाष्टमीदिने । पूजयिष्यति यो मर्त्त्यस्त्वां सद्भक्तिसमन्वितः
ஆச்வின மாதத்தின் சுக்லபட்சத்தில்—அஷ்டமி, நவமி நாட்களில்—உண்மைப் பக்தியுடன் உம்மை வழிபடுகிற மனிதன்…
Verse 80
तस्य संवत्सरं यावत्समग्रं सुरसुन्दरि । न भविष्यति वै रोगो न भयं न पराभवः । नापमृत्युर्न चौरादि समुद्भूत उपद्रवः
தேவர்களில் அழகியவளே, அவனுக்கு முழு ஒரு ஆண்டு வரை நோயும் இல்லை, பயமும் இல்லை, தோல்வியும் இல்லை; அகால மரணமும் இல்லை, திருடர்கள் முதலியவற்றால் எழும் துன்பமும் இல்லை.
Verse 82
तत्र गत्वा चिरात्प्राप्य स्वं राज्यं पाकशासनः । पालयामास संहृष्टस्त्रैलोक्यं हतकटकम्
அங்கே சென்று நீண்ட காலத்திற்குப் பின் தன் அரசை மீண்டும் பெற்ற பாகசாசனன் இந்திரன், எதிரிப் படைகளை அழித்து மகிழ்ச்சியுடன் மூவுலகையும் ஆட்சி செய்தான்.
Verse 83
लोकाश्च सुखसंपन्नाः सर्वे जाता स्ततः परम् । यज्ञभागभुजो देवा भूयो जाता जगत्त्रये
அதன்பின் எல்லா உலகங்களும் நலம், செழிப்பு நிறைந்தன. யாகப் பங்கினை பெறும் தேவர்களும் மீண்டும் மூவுலகிலும் வளமுடன் விளங்கினர்.
Verse 84
ततः परं च सा देवी त्रैलोक्ये ख्यातिमागता । सर्वक्षेत्रेषु तीर्थेषु स्थानेषु च विशेषतः
அதன்பின் அந்த தேவி மூவுலகிலும் புகழ் பெற்றாள். குறிப்பாக எல்லா க்ஷேத்திரங்களிலும், தீர்த்தங்களிலும், புனிதத் தலங்களிலும் அவள் மகிமை விளங்கியது.
Verse 85
एतस्मिन्नंतरे जातः सुरथोनाम भूपतिः । आनर्तस्तेन सद्भक्त्या क्षेत्रेऽत्रैव विनिर्मिता
இந்நேரத்தில் சுரதன் என்னும் அரசன் பிறந்தான். அவனுடைய உண்மையான பக்தியால் இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்திலேயே ‘ஆனர்த்த’ம் நிறுவப்பட்டது.
Verse 86
यस्तां पश्यति सद्भक्त्या चैत्राष्टम्यां सितेऽहनि । स पुमान्वत्सरं यावत्कृतार्थः स्यान्न संशयः
சைத்ர மாதம் சுக்லபட்ச அஷ்டமி நாளில் உண்மையான பக்தியுடன் அந்த தேவியை தரிசிப்பவன், ஒரு முழு ஆண்டு நிறைவு பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை.
Verse 91
।सूत उवाच । एवमुक्त्वाथ ते देवास्तां देवीं हर्षसंयुताः । अनुज्ञातास्तया जग्मुः स्वां पुरीममरावतीम्
சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த தேவர்கள் அந்த தேவியை வணங்கி, அவளின் அனுமதி பெற்று தங்கள் நகரமான அமராவதிக்குச் சென்றனர்।
Verse 121
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये महिषासुरपराजय कात्यायनीमाहात्म्यवर्णनंनाम एकविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் சுலோகங்களுடைய சம்ஹிதையில், ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில் ‘மஹிஷாசுரன் தோல்வியும் காத்தியாயனியின் மாஹாத்ம்ய வர்ணனமும்’ எனப் பெயருடைய 121ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।