Adhyaya 166

Verse 1

सूत उवाच । ऋचीकोऽपि समादाय पुरुषैराप्तकारिभिः । तानश्वान्प्रजगामाथ यत्र गाधिर्व्यवस्थितः

சூதர் கூறினார்—஋சீக முனிவரும் திறமையுள்ள பணியாளர்களின் துணையுடன் அந்தக் குதிரைகளை எடுத்துக்கொண்டு, காதி அரசன் தங்கியிருந்த இடத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 2

तस्मै निवेदयामास कन्यार्थं तान्हयोत्तमान् । गाधिस्तु तान्प्रगृह्याथ योग्यान्वाजिमखस्य च

மகளைப் பெறும் பொருட்டு அவர் அந்தச் சிறந்த குதிரைகளை அர்ப்பணித்தார். காதி அரசன் அவற்றை ஏற்று, அச்வமேத யாகத்திற்கும் தகுதியானவை எனக் கருதினார்.

Verse 3

एकैकं परमं तेषां स जगामाथ पार्थिवः । ततस्तां प्रददौ तस्मै कन्यां त्रैलोक्यसुन्दरीम्

அரசன் அவற்றை ஒவ்வொன்றாகச் சோதித்தான்—ஒவ்வொன்றும் மிகச் சிறந்தது. பின்னர் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற அழகிய கன்னியை அவனுக்கு அளித்தான்.

Verse 4

विप्राग्निसाक्षिसंभूतां गृह्योक्तविधिना न्वितः । ततो विवाहे निर्वृत्त ऋचीको मुनिसत्तमः

பிராமணர்களையும் புனித அக்னியையும் சாட்சியாகக் கொண்டு, கிருஹ்ய விதிகளின்படி திருமணம் முறையாக நிறைவேறியது. அதன் பின் முனிவர்களில் சிறந்த ஋சீகர் அந்தத் திருமணத்தில் நிறைவு பெற்றார்.

Verse 5

तस्याः संवेशने चैव निष्कामः समपद्यत । अथाब्रवीन्निजां भार्यां निष्कामः संस्थितो मुनिः

இணைவுக் காலத்திலும் அவர் ஆசையற்றவராகவே இருந்தார். பின்னர் ஆசையற்ற உறுதியான முனிவர் தன் மனைவியிடம் கூறினார்.

Verse 6

अहं यास्यामि सुश्रोणि काननं तपसः कृते । त्वं प्रार्थय वरं कंचिद्येनाभीष्टं ददामि ते

அழகிய இடையுடையவளே! தவத்திற்காக நான் வனத்திற்குச் செல்வேன். நீ ஒரு வரம் வேண்டு; உன் விருப்பத்தை நான் அருள்வேன்.

Verse 7

सा श्रुत्वा तस्य तद्वाक्यं निष्कामस्य प्रजल्पितम् । वाष्पपूर्णेक्षणा दीना जगाम जननीं प्रति

ஆசையற்ற கணவனின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன், கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் துயருற்றவளாய் அவள் தன் தாயிடம் சென்றாள்.

Verse 8

प्रोवाच वचनं तस्य सा निष्कामपते स्तदा । वरदानं तथा तेन यथोक्तं द्विजसत्तमाः

அப்போது அவள், ஆசையற்ற கணவனின் சொற்களையும், அவர் சொன்னபடியே அளிப்பதாக கூறிய வரப்பிரசாதத்தையும் தன் தாயிடம் தெரிவித்தாள்—ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே.

Verse 9

अथ श्रुत्वैव सा माता यथा तज्जल्पितं तया । सुतया ब्राह्मणश्रेष्ठास्ततो वचनमब्रवीत्

பின்னர் மகள் சொன்னதையே அப்படியே கேட்ட தாய், இவ்வார்த்தைகளை கூறினாள்—ஓ பிராமணர்களில் முதன்மையோரே.

Verse 10

यद्ययं पुत्रि ते भर्ता वरं यच्छति वांछितम् । तत्प्रार्थय सुतं तस्माद्ब्राह्मण्येन समन्वितम्

மகளே! உன் கணவன் விரும்பிய வரத்தை அளிப்பானாயின், அவனிடம் உண்மையான பிராமண்ய நற்குணங்களுடன் கூடிய ஒரு மகனை வரமாக வேண்டு.

Verse 11

मदर्थं चैकपुत्रं च निःशेषक्षात्त्रतेजसा । संयुक्तं याचय शुभे विपुत्राऽहं यतः स्थिता

என் பொருட்டும், ஓ சுபையே, முழுமையான க்ஷாத்திரத் தேஜஸால் யுக்தமான ஒரே புதல்வனை வேண்டிக் கேள்; ஏனெனில் நான் புதல்வற்றவளாய் இருக்கிறேன்.

Verse 12

सा श्रुत्वा जननीवाक्यमृचीकं प्राप्य सुव्रता । अब्रवीज्जननी वाक्यं सर्वं विस्तरतो द्विजाः

தாயின் சொற்களை கேட்ட அந்த சுவிரதை ருசீகரிடம் சென்று, ஓ த்விஜர்களே, தாய் கூறிய அனைத்தையும் விரிவாக எடுத்துரைத்தாள்.

Verse 13

स तस्याश्च वचः श्रुत्वा चकाराथ चरुद्वयम् । पुत्रेष्टिं विधिवत्कृत्वा नमस्कृत्य स्वयंभुवम्

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட அவர் இரண்டு சரு பாகங்களைச் செய்தார். விதிப்படி புத்ரேஷ்டி யாகத்தை நிறைவேற்றி ஸ்வயம்பூ பரமனை வணங்கினார்.

Verse 14

एकस्मिन्योजयामास ब्राह्म्यं तेजोऽखिलं च सः । क्षात्रं तेजस्तथान्यस्मिन्सकलं द्विजसत्तमाः

ஒரு பாகத்தில் அவர் முழு பிராஹ்மத் தேஜஸையும் இணைத்தார்; மற்றொரு பாகத்தில் அதுபோல முழு க்ஷாத்திரத் தேஜஸையும், ஓ த்விஜசிறந்தோரே.

Verse 15

भार्यायै प्रददौ पूर्वं ब्राह्म्यं च चरुमुत्त मम् । अब्रवीत्प्राशयित्वैनमश्वत्थालिंगनं कुरु

முதலில் அவர் தன் மனைவிக்கு பிராஹ்மத் தேஜஸால் யுக்தமான சிறந்த சருவை அளித்து, ‘அவளுக்கு இதை உண்ணச் செய்து அச்வத்த மரத்தைத் தழுவு’ என்று கூறினார்.

Verse 16

ततः प्राप्स्यसि सत्पुत्रं ब्राह्म्यतेजःसमन्वितम् । द्वितीयश्चरुको यश्च तं त्वं मात्रे निवे दय

அப்போது நீ பிராமணத் தேஜஸால் நிறைந்த ஒரு நல்ல மகனைப் பெறுவாய். இரண்டாம் சருவை நீ உன் தாய்க்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 17

अब्रवीच्च ततस्तां तु ऋचीको मुनिसत्तमः । त्वमेनं चरुकं प्राश्य न्यग्रोधालिंगनं कुरु

அப்போது முனிவர்களில் சிறந்த ருசீகர் அவளிடம் கூறினார்—‘இந்த சருவை உண்டு, ந்யக்ரோத (ஆல்/வட்ட) மரத்தைத் தழுவு.’

Verse 18

ततः प्राप्स्यसि सत्पुत्रं संयुक्तं क्षात्रतेजसा । निःशेषेण महाभागे न मे स्याद्वचनं वृथा

அப்போது நீ க்ஷத்திரியத் தேஜஸுடன் இணைந்த ஒரு நல்ல மகனைப் பெறுவாய். ஓ பாக்கியவதியே, முழுமையாக—என் சொல் வீணாகாது.

Verse 19

एवमुक्त्वा ऋचीकस्तु स विसृज्य च तेजसी । सुहृष्टो ब्राह्मणश्रेष्ठः स्वयं च महितोऽभवत्

இவ்வாறு கூறி ருசீகர் அந்த இரு தேஜஸ்களையும் விடுவித்து (அருளி) அளித்தார். பிராமணர்களில் சிறந்தவர் மகிழ்ந்தார்; தாமும் மிகுந்த மதிப்பைப் பெற்றார்.

Verse 20

ते चैव तु गृहे गत्वा प्रहृष्टेनांतरात्मना । ऊचतुश्च मिथस्ते च सत्यमेतद्भविष्यति

அவர்கள் இருவரும் வீட்டிற்குச் சென்று உள்ளமகிழ்ச்சியுடன் இருந்தனர். பின்னர் ஒருவருக்கொருவர்—‘இது நிச்சயமாக உண்மையாக நிகழும்’ என்று கூறினர்.

Verse 21

ततो माता सुतां प्राह आत्मार्थे सकलो जनः । विशेषं कुरुते कृत्ये सामान्ये च व्यवस्थिते

அப்போது தாய் மகளிடம் கூறினாள்—தன் நலனுக்காக எல்லோரும், பொதுவாகவும் முன்பே நிலைபெற்றதுமான காரியத்திலும் செயலில் சிறப்பு வேறுபாடு செய்கிறார்கள்.

Verse 22

तत्तवार्थं कृतोऽनेन यश्चरुश्चारुलोचने । यस्तस्मिन्विहितोऽनेन मन्त्रग्रामो भविष्यति । विशेषेण महाभागे सत्यमेतन्मयोदितम्

ஓ அழகிய கண்களையுடையவளே! இந்தச் சரு உண்மையான நோக்கை நிறைவேற்றவே தயாரிக்கப்பட்டது; இதற்குப் பயன்பட வேண்டிய மந்திரக் கூட்டமும் அவராலே விதிப்படி நிர்ணயிக்கப்பட்டது. ஓ பெரும் பாக்கியவளே! நான் குறிப்பாகச் சொல்கிறேன்—இதுவே என் உண்மை வாக்கு.

Verse 23

तस्माच्च चरुकं मह्यं त्वं गृहाण शुचिस्मिते । आत्मीयं मम यच्छस्व वृक्षाभ्यां च विपर्ययः । क्रियतां च महाभागे येन मे स्यात्सुतोत्तमः

ஆகையால், ஓ தூய புன்னகையுடையவளே! என் பொருட்டு இந்தச் சருவை நீ ஏற்றுக்கொள். உன்னுடையதை எனக்குக் கொடு; இரு மரங்களுக்கிடையே வேண்டிய மாற்றம்/மாறுபாடு நிகழட்டும். ஓ பெரும் பாக்கியவளே! எனக்கு சிறந்த மகன் கிடைக்குமாறு இதைச் செய்.

Verse 24

राज्यकर्मणि दक्षश्च शूरः परबलार्दनः । त्वदीयो द्विजमात्रोऽपि तव तुष्टिं करिष्यति

அவன் அரசக் கடமைகளில் திறமையுடையவன், வீரன், பகைவரின் படையை நசுக்கும் வல்லவன் ஆவான். அவன் இருபிறப்பன் (பிராமணப் பிறவி) மட்டுமே என்றாலும், உனக்கு மனநிறைவு அளிப்பான்.

Verse 25

अथ सा विजने प्रोक्ता तया मात्रा यशस्विनी । अकरोद्व्यत्ययं वृक्षे चरौ च द्विजसत्तमाः

பின்னர் புகழ்மிக்க தாய் அவளுக்கு தனிமையில் அறிவுறுத்தினாள்; அதன்பின் அவள் சிறந்த பிராமணர்களுடன் சேர்ந்து மரமும் சருவும் பற்றிய நிர்ணயிக்கப்பட்ட மாற்றத்தை (வ்யத்யயம்) நிறைவேற்றினாள்.

Verse 26

ततः पुंस वने स्नाते ते शुभे चारुलोचने । दधाते गर्भमेवाथ भर्तुः संयोगतः क्षणात्

அதன்பின், ஹே சுபமே அழகிய கண்களையுடையவளே, ஆண் வனத்தில் நீராடியதும், கணவனுடன் சேர்ந்த அதே கணத்தில் அவள் கருவுற்றாள்।

Verse 27

ततस्तु गर्भमासाद्य सा च त्रैलोक्यसुन्दरी । क्षात्त्रेण तेजसा युक्ता तत्क्षणात्समपद्यत । मनो राज्ये ततश्चक्रे हस्त्यश्वारोहणोद्भवे

ஆனால் கருவுற்றவுடன் அந்தத் திரைலோக்ய சுந்தரி க்ஷத்திரியத் தேஜஸால் உடனே நிறைந்தாள். பின்னர் அவள் மனம் அரசாட்சியிலும், யானை-குதிரை ஏற்றத்தால் உண்டாகும் செயல்களிலும் சென்றது।

Verse 28

युद्धवार्त्तास्तथा चक्रे देवासुरगणोद्भवाः । शृणोति च तथा नित्यं विलासेषु मनो दधे । अनुष्ठानं ततश्चक्रे मनोराज्यसमुद्भवम्

அவள் தேவர்கள்-அசுரர்கள் கூட்டங்களிலிருந்து எழும் போர் செய்திகளையும் பேசினாள். அவற்றை நாள்தோறும் கேட்டு, அரசர்க்குரிய விளையாட்டுகளில் மனத்தை வைத்தாள். பின்னர் அந்த அரசுக் கனவுகளால் உண்டான அனுஷ்டானங்களையும் செய்தாள்।

Verse 29

पितुर्गृहात्समानीय जात्यानश्वांस्तथा गजान् । रक्तानि चैव वस्त्राणि काश्मीराद्यं विलेपनम्

அவள் தந்தையின் வீட்டிலிருந்து உயர்ந்த இனக் குதிரைகளையும் யானைகளையும் கொண்டு வந்து, சிவப்பு ஆடைகளையும், குங்குமம்-கேசரி முதலிய பூச்சுப் பொருட்களையும் அலங்காரத்திற்காக எடுத்துவந்தாள்।

Verse 30

तद्दृष्ट्वा चेष्टितं तस्या राज्यार्हं बहुभोगधृक् । ब्राह्मणार्हैः परित्यक्तं समाचारैश्च कृत्स्नशः

அவளுடைய நடத்தை அரசாட்சிக்குத் தகுந்ததும் பல போகங்களால் நிறைந்ததும் எனக் கண்டபோது, பிராமணர்க்குரிய ஆசார-நடத்தை மற்றும் எல்லா மரபுகளும் முழுதாக கைவிடப்பட்டன என அவன் உணர்ந்தான்।

Verse 31

अब्रवीच्च ततः क्रुद्धो धिक्पापे किमिदं कृतम् । व्यत्ययो विहितो नूनं चरुकस्य नगस्य च

அப்போது அவர் கோபமுற்று கூறினார்—“சீ பாவினியே! நீ இது என்ன செய்தாய்? நிச்சயமாகச் சருவும் நாகமரமும் பற்றிய ஒழுங்கு புரட்டிப் போயிற்று.”

Verse 32

क्षत्रियार्हं द्विजाचारैः सकलैः परिवर्जितम्

“அது க்ஷத்திரியர்க்கு உரிய குறி; இருபிறப்போரின் எல்லா ஆச்சாரங்களும் விதிகளும் அதில் முற்றிலும் இல்லை.”

Verse 33

चीरवल्कलसंत्यक्तं स्नानजाप्यविवर्जितम् । संयुक्तं विविधैर्गन्धैर्मृगनाभिपुरःसरैः

“அது சீர்-வல்கலம் போன்ற கடின ஆடைகளை விட்டு விட்டது; ஆனால் நீராடலும் ஜபமும் கைவிடாது; கஸ்தூரி முன்னணியாகப் பல நறுமணங்களுடன் கூடியது।”

Verse 34

तव माता शमस्था सा जपहोमपरायणा । तीर्थयात्रापरा चैव वेदश्रवणलालसा

“உன் தாய் சமநிலையில் நிலைத்தவள்; ஜப-ஹோமங்களில் பராயணமானவள்; தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபட்டவள்; வேதம் கேட்க ஆவலுடையவள்।”

Verse 35

तस्मात्ते क्षत्रियः पुत्रो भविष्यति न संशयः

“ஆகையால் உன் மகன் க்ஷத்திரியனாகப் பிறப்பான்—இதில் ஐயமில்லை।”

Verse 36

मातुश्च ब्राह्मणश्रेष्ठो ब्रह्मचर्यकथापरः । भविष्यति सुतश्चिह्नैर्गर्भलक्षणसंभवैः

உன் தாய்க்கு ஒரு மகன் பிறப்பான்—அவன் சிறந்த பிராமணன், பிரம்மச்சரியக் கதைகளில் ஈடுபட்டவன்; கர்ப்பலட்சணங்களில் தோன்றும் குறிகளால் அவன் மகனென்பது அறியப்படும்।

Verse 37

यस्मादुदीरितः पूर्वं श्लोकोऽयं शास्त्रचिन्तकैः । यादृशा दोहदाः सन्ति सगर्भाणां च योषिताम्

ஏனெனில் இந்தச் ச்லோகம் முன்பு சாஸ்திரத்தை ஆராய்ந்தோர் உரைத்தது—கர்ப்பிணிப் பெண்களுக்கு எத்தகைய தோஹதங்கள் (ஆசைகள்) எழுகின்றன என்பதை விளக்குவதற்காக।

Verse 38

तादृगेव स्वभावेन तासां पुत्रोऽत्र जायते । सैवमुक्ता भयत्रस्ता वेपमाना कृतांजलिः

அதே இயல்பின்படியே அவர்களுக்கு இங்கே அதற்கேற்ற மகன் பிறக்கிறான். இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அவள் அச்சத்தால் நடுங்கி, கைகூப்பி நின்றாள்।

Verse 39

बाष्पपूर्णेक्षणा दीना वाक्यमेतदुवाच ह । सत्यमेतत्प्रभो वाक्यं यत्त्वया समुदाहृतम्

கண்ணீர் நிரம்பிய கண்களுடன், துயருற்றவளாய் அவள் சொன்னாள்—“பிரபோ, நீங்கள் உரைத்த இந்த வாக்கு உண்மையே.”

Verse 40

अतीतानागतं वेत्ति विना लिंगैर्भवानिह । तस्मात्कुरु प्रसादं मे यथा स्याद्ब्राह्मणः सुतः । क्षत्रियस्य तु पुत्रस्य भवान्नार्हः कथंचन

இங்கே நீங்கள் வெளிப்புறக் குறிகள் இன்றியே கடந்ததும் வருங்காலமும் அறிகிறீர். ஆகவே என்மேல் அருள் செய்து, என் மகன் பிராமணனாகப் பிறக்குமாறு அருள்வீராக. ஆனால் க்ஷத்திரியப் புதல்வனோடு உமக்கு எவ்விதத் தொடர்பும் ஏற்றதல்ல।

Verse 41

ऋचीक उवाच । यत्किंचिद्ब्रह्मतेजः स्यात्तन्न्यस्तं ते चरौ मया । क्षात्त्रं तेजश्च ते मातुर्व्यत्ययं च कथंचन । करोमि वाधमो लोके शास्त्र स्य च व्यतिक्रमम्

ருசீகர் கூறினார்—எத்தகைய பிராமணத் தேஜஸ் இருந்ததோ, அதனை நான் உன் சருவில் (யாக ஆஹுதியில்) நியமித்து வைத்தேன். மேலும் உன் தாயின் க்ஷாத்திரத் தேஜஸிலும் எப்படியோ ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறேன்; ஆகவே உலகில் நான் பழிக்குரியவனாகி, சாஸ்திர விதியை மீறுகிறேன்.

Verse 42

पत्न्युवाच । यद्येवं भृगुशार्दूल मम पौत्रोऽत्र यो भवेत् । क्षात्त्रं तेजोऽखिलं तस्य गात्रे भूया त्त्वयाऽहृतम्

மனைவி கூறினாள்—அப்படியானால், ஓ ப்ருகு-சார்தூலா, என் வம்சத்தில் பிறக்கவிருக்கும் பேரனின் உடலில் உள்ள முழுக் க்ஷாத்திரத் தேஜஸும் நீயே அவன் அங்கங்களிலிருந்து இழுத்து மீட்டெடுக்கட்டும்.

Verse 43

पुत्रस्तु ब्राह्मणश्रेष्ठो भूयादभ्यधिकस्तव

ஆனால் உன் மகன் பிராமணர்களில் முதன்மையானவனாக—உன்னையும் மிஞ்சியவனாக—ஆகட்டும்.

Verse 44

ऋचीक उवाच । एवं भवतु मद्वाक्यात्पुत्रस्ते ब्राह्मणः शुभे । पौत्रः सुदुर्द्धरः संख्ये संयुक्तः क्षात्त्रतेजसा

ருசீகர் கூறினார்—அப்படியே ஆகுக, ஓ மங்களமானவளே, என் வாக்கினால். உன் மகன் பிராமணனாவான்; உன் பேரன் போரில் அடக்கமுடியாதவனாய், க்ஷாத்திரத் தேஜஸுடன் கூடியவனாவான்.

Verse 45

ततः सत्यं वरं लब्ध्वा प्रसन्नवदना सती । मातुर्निवेदयामास तत्सर्वं कांत जल्पितम्

பின்னர் உண்மையான வரத்தைப் பெற்ற அந்த சதி மகிழ்ந்த முகத்துடன், தன் காதலன் கூறிய அனைத்தையும் தன் தாயிடம் சென்று அறிவித்தாள்.

Verse 46

ततः सा दशमे मासि संप्राप्ते गुरुदैवते । नक्षत्रे जनयामास पुत्रं बालार्कसन्निभम्

பின்னர் பத்தாம் மாதத்தில், குருதெய்வம் ஆளும் நட்சத்திரம் வந்தபோது, உதயமாகும் இளஞ் சூரியனைப் போன்ற ஒளிவீசும் மகனை அவள் பெற்றாள்।

Verse 47

ब्राह्म्या लक्ष्म्या समोपेतं निधानं तपसां शुचि । जमदग्निरिति ख्यातो योऽसौ त्रैलोक्यविश्रुतः । तस्य पुत्रोभवत्ख्यातो रामोनाम महायशाः

பிராமண லக்ஷ்மியால் நிறைந்த, தூய்மையும் தவத்தின் நிதியுமாகிய அவர் மூவுலகிலும் ‘ஜமதக்னி’ எனப் புகழ்பெற்றார்; அவருடைய மகாயசஸ்வி மகன் ‘ராமன்’ எனப் பெயர்பெற்று விளங்கினான்।

Verse 48

एकविंशतिदा येन धरा निःक्षत्रिया कृता । क्षात्त्रतेजःप्रभावेन पितामहप्रसादतः

அவரால் இருபத்தொன்று முறை பூமி ‘க்ஷத்திரியர் இன்றிய’தாக ஆக்கப்பட்டது—க்ஷாத்திரத் தேஜஸின் வலிமையாலும், பிதாமகனின் அருளாலும்।

Verse 166

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्या संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये परशुरामोत्पत्तिवर्णनंनाम षट्षष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘பரசுராம உற்பத்தி வர்ணனம்’ எனும் 166ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।