Adhyaya 242

Verse 1

ऋषय ऊचुः । नारद उवाच । अष्टादश प्रकृतयः का वदस्व पितामह । वृत्तिस्तासां च को धर्मः सर्वं विस्तरतो मम

ரிஷிகள் கூறினர். நாரதர் கூறினார்—பிதாமஹா! பதினெட்டு ‘பிரகிருதிகள்’ எவை என்று சொல்லுங்கள்; அவற்றின் வாழ்வாதாரம் மற்றும் தர்மம் என்னவென்று அனைத்தையும் எனக்கு விரிவாக விளக்குங்கள்.

Verse 2

ब्रह्मोवाच । मज्जन्माभूद्भगवतो नाभिपंकजकोशतः । स्वकालपरिमाणेन प्रबुद्धस्य जगत्पतेः

பிரம்மா கூறினார்—ஜகத்பதி பகவானின் நாபி-தாமரை மொட்டிலிருந்து எனது பிறப்பு நிகழ்ந்தது; அவர் தம் கால அளவின்படி விழித்தெழுந்தபோது.

Verse 3

ततो बहुतिथे काले केशवेन पुरा स्मृतः । स्रष्टुकामेन विविधाः प्रजा मनसि राजसीः

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் பழம்பெரும் கேசவன் என்னை நினைத்தான்; படைக்க விரும்பியதால் அவன் மனத்தில் ரஜோகுணத் தூண்டுதலால் பலவகை உயிர்கள் எழுந்தன.

Verse 4

अहं कमलजस्तत्र जातः पुत्रश्चतुर्मुखः । उदरं नाभिनालेन प्रविश्याथ व्यलोकयम्

அங்கே நான் தாமரைப் பிறவி, நான்முகப் புதல்வனாகப் பிறந்தேன்; பின்னர் நாபித் தண்டு வழியாக உள்ளே சென்று உட்பகுதியை நோக்கினேன்.

Verse 5

तत्र ब्रह्मांडकोटीनां दर्शनं मेऽभवत्पुनः । विस्मयाच्चिंतयानस्य सृष्ट्यर्थमभिधावता

அங்கே மீண்டும் எனக்கு கோடிக்கணக்கான பிரபஞ்ச முட்டைகளின் தரிசனம் ஏற்பட்டது; வியப்புடன் சிந்தித்தபடி படைப்பிற்காக விரைந்தேன்.

Verse 6

निर्गम्य पुनरेवाहं पद्मनालेन यावता । बहिरागां विस्मृतं तत्सर्वं सृष्ट्यर्थकारणम्

பின்னர் தாமரைத் தண்டு வழியாக மீண்டும் வெளியே வந்தபோது, படைப்பிற்கான காரணமும் வழிமுறையும் ஆகிய அனைத்தும் எனக்கு மறந்துபோயின.

Verse 7

पुनरेव ततो गत्वा प्रजाः सृष्ट्वा चतुर्विधाः । नाभिनालेन निर्गत्य विस्मृतेनांतरात्मना

மீண்டும் நான் முன்னே சென்று நான்கு வகைப் பிரஜைகளைப் படைத்தேன். நாபிநாளம் வழி வெளிப்பட்டு, என் உள்ளத்தான் மறதியில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 8

तदाहं जडवज्जातो वागुवाचाशरीरिणी । तपस्तप महाबुद्धे जडत्वं नोचितं तव

அப்போது நான் ஜடம்போல் ஆனேன்; உடலற்ற ஒரு வாணி கூறியது—“மகாபுத்திமானே, தவம் செய்; உனக்கு இவ்வஜடத்தன்மை ஏற்றதல்ல.”

Verse 9

दशवर्षसहस्राणि ततोऽहं तप आस्थितः । पुनराकाशजा वाणी मामुवाचाविनश्वरा

அதனால் நான் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் தவத்தில் நிலைத்தேன். மீண்டும் ஆகாயத்தில் பிறந்த அழியாத வாணி என்னை நோக்கி உரைத்தது.

Verse 10

वेदरूपाश्रिता पूर्वमाविर्भूता तपोबलात् । ततो भगवताऽदिष्टः सृज त्वं बहुधा प्रजाः

முன்னர் வேதரூபத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு, தவவலிமையால் நான் வெளிப்பட்டேன். பின்னர் பகவானின் ஆணையால்—“பலவிதமாகப் பிரஜைகளைப் படை” என உத்தரவு பெற்றேன்.

Verse 11

राजसं गुणमाश्रित्य भूतसर्गमकल्मषम् । मनसा मानसी सृष्टिः प्रथमं चिंतिता मया

ராஜஸ குணத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு, மாசற்ற தூய உயிர்ச் சிருஷ்டியை நான் எண்ணினேன்; முதலில் மனத்தால் மனோமய சிருஷ்டியைத் தியானித்தேன்.

Verse 12

ततो वै ब्राह्मणा जाता मरीच्यादिमुनीश्वराः । तेषां कनीयांस्त्वं जातो ज्ञानवेदांतपारगः

அப்போது மரீசி முதலிய முனீஸ்வரர்களான பிராமண ரிஷிகள் தோன்றினர். அவர்களில் நீ இளையவனாகப் பிறந்து, ஞானமும் வேதாந்தமும் கரை கடந்த பரகதனாய் விளங்கினாய்.

Verse 13

कर्मनिष्ठाश्च ते नित्यं सृष्ट्यर्थं सततोद्यताः । निर्व्यापारो विष्णुभक्त एकांतब्रह्मसेवकः

அவர்கள் எப்போதும் கர்மநிஷ்டையுடன் படைப்புப் பணிக்காக இடையறாது முயல்கின்றனர். ஆனால் நீ உலகியல்பணியற்றவன்—விஷ்ணுபக்தன், ஏகாந்தமாகப் பிரம்ம சேவையில் நிலைத்தவன்.

Verse 14

निर्ममो निरहंकारो मम त्वं मानसः सुतः । क्रमान्मया तु तेषां वै वेदरक्षार्थमेव च

பற்றும் அகங்காரமும் அற்ற நீ என் மனப்பிறந்த மகன். முறையாக நான் உன்னை அவர்களிடையே நியமித்தேன்—வேதங்களைப் பாதுகாக்கவே.

Verse 15

प्रथमा मानसी सृष्टिर्द्विजात्यादिर्विनिर्मिता । ततोहमांगिकीं सृष्टिं सृष्टवांस्तत्र नारद

முதலில் மனஸ்சிருஷ்டி உருவாக்கப்பட்டது; அதில் த்விஜர் முதலியோர் தோன்றினர். அதன் பின், நாரதா, நான் ஆங்கிக (உடல்மையான) படைப்பை உருவாக்கினேன்.

Verse 16

मुखाच्च ब्राह्मणा जाता बाहुभ्यः क्षत्रिया मम । वैश्या ऊरुसमुद्भूताः पद्भ्यां शूद्रा बभूविरे

என் வாயிலிருந்து பிராமணர் பிறந்தனர்; என் புயங்களிலிருந்து க்ஷத்திரியர்; என் தொடைகளிலிருந்து வைசியர் எழுந்தனர்; என் பாதங்களிலிருந்து சூத்ரர் தோன்றினர்.

Verse 17

अनुलोमविलोमाभ्य ांक्रमाच्च क्रमयोगतः । शूद्रादधोऽधो जाताश्च सर्वे पादतलोद्भवाः

அனுலோம–விலோம இணைவுகளின் தொடர்ச்சியான முறையாலும், அந்தச் சேர்க்கைகளின் வரிசைக் கட்டத்தாலும், சூத்ரருக்கும் கீழே கீழே பிறர் பிறந்தனர்—அவர்கள் அனைவரும் பாதத்தளத்திலிருந்து தோன்றியவர்கள் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 19

ताः सर्वास्तु प्रकृतयो मम देहांशसंभवाः । नारद त्वं विजानीहि तासां नामानि वच्मि ते

அந்த எல்லாப் இயல்புகளும் என் உடலின் அங்கங்களிலிருந்து பிறந்தவை. நாரதா, இதை நன்றாக அறிந்துகொள்; இப்போது அவற்றின் பெயர்களை உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 20

वृत्तिरध्यापनाच्चैव तथा स्वल्पप्रतिग्रहात् । विप्रः समर्थस्तपसा यद्यपि स्यात्प्रतिग्रहे

பிராமணனின் வாழ்வாதாரம் கற்பித்தலாலும், மிகச் சிறிய தானத்தை மட்டும் ஏற்றலாலும் இருக்க வேண்டும்; தவவலிமையால் அதிகம் பெறத் தகுதியானவனாக இருந்தாலும் கூட.

Verse 21

तथापि नैव गृह्णीयात्तपोरक्षा यतः सदा । वेदपाठो विष्णुपूजा ब्रह्मध्यानमलोभता

ஆயினும் அவன் அதிகமாக ஏற்கக் கூடாது; ஏனெனில் தவத்தின் பாதுகாப்பு எப்போதும் வேண்டியது—வேதப் பாராயணம், விஷ்ணு பூஜை, பிரம்மத் தியானம், மற்றும் பேராசையின்மை ஆகியவற்றால்.

Verse 22

अक्रोधता निर्मलत्वं क्षमासारत्वमार्यता । क्रियातत्परता दानक्रिया सत्यादिभिर्गुणैः

கோபமின்மை, தூய்மை, பொறுமையே சாரமாகக் கொண்ட இயல்பு, உயரிய ஒழுக்கம், நியாயக் கடமைகளில் உற்சாகம், தானச் செயல், சத்தியம் முதலிய நற்குணங்களால் (அவன்) அலங்கரிக்கப்படுகிறான்.

Verse 23

भूषितो यो भवेन्नित्यं स विप्र इति कथ्यते । क्षत्रियेण तपः कार्यं यजनं दानमेव च

எவன் எப்போதும் நற்குணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்கிறானோ அவனே ‘விப்ரன்’ எனப் போற்றப்படுகிறான். க்ஷத்திரியன் தவம் செய்யவும், யாகம் நடத்தவும், தானம் அளிக்கவும் வேண்டும்.

Verse 24

वेदपाठो विप्रभक्तिरेषां शस्त्रेण जीवनम् । स्त्रीबालगोब्राह्मणार्थे भूम्यर्थे स्वामिसंकटे

அவர்களுக்கு (க்ஷத்திரியருக்கு) வேதப் பாராயணமும் பிராமண-பக்தியும் விதிக்கப்படுகின்றன; அவர்களின் வாழ்வு ஆயுதத்தால்—பெண்கள், குழந்தைகள், பசுக்கள், பிராமணர்கள் நலனுக்காக, நிலத்தைப் பாதுகாக்கவும், ஆண்டவன் ஆபத்தில் இருக்கும் போது உதவவும்.

Verse 25

संप्रतिशरणं चैव पीडितानां च शब्दिते । आर्तत्राणपरा ये च क्षत्रिया ब्रह्मणा कृताः

துன்புறுவோர் அலறி அழைக்கும் போது உடனடி அடைக்கலமாக இருப்பதே அவர்களின் கடமை. பிரம்மனால் உருவாக்கப்பட்ட அந்த க்ஷத்திரியர், துயருற்றோரைக் காக்கும் பணியில் முழுமையாக ஈடுபடுவர்.

Verse 26

धनवृद्धिकरो वैश्यः पशुपालः कृषीवलः । रसादीनां च विक्रेता देवब्राह्मणपूजकः

வைசியன் செல்வத்தை வளர்ப்பவன்—மாடுபாசனம் செய்பவன், உழவன், சாறு முதலிய பொருட்களை விற்பவன், மேலும் தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் வழிபட்டு மதிப்பவன்.

Verse 27

अर्थवृद्धिकरो व्याजा यज्ञकर्मादिकारकः । दानमध्ययनं चेति वैश्यवृत्तिरुदाहृता

அவன் வாணிபத்தின் மூலம் பொருளை வளர்க்கிறான்; யாகக் காரியங்கள் முதலியவற்றையும் செய்கிறான்; தானமும் கல்வி/வேதஅధ్యயனமும்—இதுவே வைசியனின் வாழ்வொழுக்கம் என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 28

एतान्येव ह्यमंत्राणि शूद्रः कारयते सदा । नित्यं षड्दैवतं श्राद्धं हन्तकारोऽग्नि तर्पणम्

இவையே மந்திரமின்றி செய்யப்படும் கர்மங்கள்; சூத்ரன் எப்போதும் செய்யவைக்கலாம்—ஆறு தெய்வங்களுடன் தொடர்புடைய நித்திய ஸ்ராத்தமும், ஹுதகார அக்னிக்கு தர்ப்பணமும்.

Verse 29

देवद्विजातिभक्तिश्च नमस्कारेण सिद्ध्यति । शूद्रोऽपि प्रातरुत्थाय कृत्वा पादाभिवंदनम्

தேவர்களிடத்து பக்தியும், த்விஜர்களிடத்து மரியாதையும் நமஸ்காரத்தால் நிறைவேறும்; சூத்ரனும் காலை எழுந்து பாதாபிவந்தனம் செய்து இப்புண்ணியம் அடைவான்.

Verse 30

विष्णुभक्तिमयाञ्श्लोकान्पठन्विष्णुत्वमाप्नुयात् । वार्षिकव्रतकृन्नित्यं तिथिवाराधिदैवतः

விஷ்ணு-பக்தி நிறைந்த ஸ்லோகங்களைப் பாராயணம் செய்பவன் விஷ்ணு-சான்னித்யம் (விஷ்ணுத்துவம்) அடைவான்; ஆண்டுதோறும் விரதம் செய்வவன் திதி-வாரங்களின் அதிதேவர்களிடம் நித்திய பக்தியுடன் இடையறாத புண்ணியம் பெறுவான்.

Verse 31

अन्नदः सर्वजीवानां गृहस्थः शूद्र ईरितः । अमंत्राण्यपि कर्माणि कुर्वन्नेव हि मुच्यते

அனைத்து உயிர்களுக்கும் அன்னம் அளிக்கும் கிருஹஸ்தனே (சேவை-பாவத்தில்) சூத்ரன் எனக் கூறப்படுகிறான்; மந்திரமற்ற கர்மங்களைச் செய்தாலும் அவன் நிச்சயமாக முக்தி அடைவான்.

Verse 32

चातुर्मास्यव्रतकरः शूद्रोऽपि हरितां व्रजेत् । शिल्पी च नर्तकश्चैव काष्ठकारः प्रजापतिः

சாதுர்மாஸ்ய விரதம் மேற்கொள்ளும் சூத்ரனும் ஹரித-லோகம் (மங்களமய நிலை) அடையலாம்; மேலும் சிற்பி, நடனக் கலைஞன், காஷ்டகாரன் (தச்சன்) ஆகியோர் பிரஜாபதி-சார்ந்த தொழில்களாக இங்கு குறிப்பிடப்படுகின்றனர்.

Verse 33

वर्धकिश्चित्रकश्चैव सूत्रको रजकस्तथा । गच्छकस्तन्तुकारश्च चक्रिकश्चर्मकारकः

அத்துடன் தச்சன், ஓவியன், தையல்காரன், வண்ணான்; அதுபோல சுமைத் தூக்கி, நெசவாளர், சக்கரம் செய்பவன், தோல்தொழிலாளியும் (இங்கு) எண்ணப்பட்டனர்.

Verse 34

सूनिको ध्वनिकश्चैव कौल्हिको मत्स्यघातकः । औनामिकस्तु चंडालः प्रकृत्याष्टादशैव ते

கொல்லன்/இறைச்சிக்காரன், மத்தளம் வாசிப்பவன்/இசைக்காரன், கௌல்ஹிகன், மீன் கொல்லுபவன்; மேலும் ‘ஔனாமிகன்’ சண்டாளன் எனக் கூறப்படுகிறான்—இயல்புக் கணக்கில் இவர்கள் பதினெட்டு.

Verse 35

शिल्पिकः स्वर्णकारकश्च दारुकः कांस्यकारकः । काडुकः कुम्भकारश्च प्रकृत्या उत्तमाश्च षट्

சிற்பி, பொற்கொல்லன், மரவேலைக்காரன், வெண்கலக் கலைஞன், காடுகன், குயவன்—இயல்புக் கணக்கில் இவ்வாறு ஆறு பேர் ‘உத்தமர்’ எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்.

Verse 36

खरवाह्युष्ट्रवाही हयवाही तथैव च । गोपाल इष्टिकाकारो अधमाधमपञ्चकम्

கழுதை ஓட்டுபவன், ஒட்டக ஓட்டுபவன், குதிரை ஓட்டுபவன்; மேலும் கோபாலன் மற்றும் செங்கல் செய்பவன்—இவர்கள் ஐவர் ‘அதமரிலும் அதமர்’ எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 37

रजकश्चर्मकारश्च नटो बुरुड एव च । कैवर्त्तमेदभिल्लाश्च सप्तैते अन्त्यजाः स्मृताः

வண்ணான், தோல்தொழிலாளி, நடிகன்/நடனக்காரன், புருடன்; மேலும் கைவத்தன், மேதன், பில்லன்—இவ்வேழு பேர் ‘அந்த்யஜர்’ என ஸ்மிருதிகளில் நினைவுகூரப்படுகின்றனர்.

Verse 38

यो यस्य हीनो वर्णेन स चाष्टादशमो नरः । सर्वासां प्रकृतीनां च उत्तमा मध्यमाः समाः

யார் யாருடைய வர்ணத்தால் தாழ்வானவரோ, அவர் இக்கணக்கில் பதினெட்டாம் மனிதன் எனக் கருதப்படுகிறார். மேலும் எல்லாப் ‘பிரகிருதிகளிலும்’ ‘உத்தமம்’ மற்றும் ‘மத்தியமம்’ இவ்வகைப்பாட்டில் சமமாகக் கொள்ளப்படுகின்றன.

Verse 39

भेदास्त्रयः समाख्याता विज्ञेयाः स्मृतिनिर्णयात् । शिल्पिनः सप्त विज्ञेया उत्तमाः समुदाहृताः

ஸ்மிருதிகளின் தீர்மானத்தின்படி மூன்று வகைப் பிரிவுகள் கூறப்பட்டுள்ளன; அவை அறியத்தக்கவை. அவற்றில் ஏழு வகைச் சிற்பிகள் (கைவினைஞர்கள்) அறியப்பட வேண்டும்; அவர்கள் ‘உத்தமர்’ எனப் புகழப்பட்டுள்ளனர்.

Verse 40

स्वर्णकृत्कंबुकश्चैव तन्दुलीपुष्पलावकः । तांबूली नापितश्चैव मणिकारश्च सप्तधा

அவர்கள் ஏழு வகை—பொற்கொல்லன், சங்குப் பணியாளர், அரிசி மற்றும் மலர்களைத் தயாரிப்பவன், வறுத்த தானியத்தை வழங்குபவன், தாம்பூல வியாபாரி, நாவிதன், மற்றும் மணிக்காரன் (நகைக்காரன்)।

Verse 41

न स्नानं देवताहोमस्तपोनियम एव च । न स्वाध्यायवषट्कारौ न च शुद्धिर्विवाहिता

இவர்களுக்கு ச்நான விதி கட்டாயமில்லை; தேவதா ஹோமமும் இல்லை; தவம், நியமங்களும் இல்லை. வஷட்காரத்துடன் கூடிய ஸ்வாத்யாயமும் இல்லை; திருமணச் சடங்கு சார்ந்த சுத்தியும் கட்டாயமாக விதிக்கப்படவில்லை.

Verse 42

एतासां प्रकृतीनां च गुरुपूजा सदोदिता । विप्राणां प्राकृतो नित्यं दानमेव परो विधिः

இப் பிரகிருதிகளுக்கும் சமூகங்களுக்கும் குருபூஜை எப்போதும் புகழப்படுகிறது. இத்தகையோருக்கு பிராமணர்களுக்கு நித்தம் தானம் அளிப்பதே உயர்ந்த விதி என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 43

सर्वेषामेव वर्णानामाश्रमाणां महामुने । सर्वासां प्रकृतीनां च विष्णुभक्तिः सदा शुभा

மகாமுனியே, எல்லா வர்ணங்களுக்கும் எல்லா ஆசிரமங்களுக்கும், ஒவ்வொரு இயல்பிற்கும் கூட, விஷ்ணு பக்தி எப்போதும் மங்களகரமானது.

Verse 44

इति ते कथितं सर्वं यथाप्रकृतिसंभवम् । कथां शृणु महापुण्यां शूद्रः शुद्धिमगाद्यथा

இவ்வாறு ஒவ்வோர் இயல்பிலிருந்து எழுவது போல அனைத்தையும் உனக்குச் சொன்னேன். இப்போது மிகப் புண்ணியமான கதையைக் கேள்—ஒரு சூத்ரன் எவ்வாறு தூய்மையை அடைந்தான் என்று.

Verse 45

इदं पुराणं परमं पवित्रं विशुद्धधीर्यस्तु शृणोति वा पठेत् । विधूय पापानि पुरार्जितानि स याति विष्णोर्भवनं क्रियापरः

இந்த புராணம் மிகப் பரிசுத்தமானது. தூய அறிவுடன் இதைக் கேட்பவனோ அல்லது பாராயணம் செய்வவனோ, முன்சேர்ந்த பாவங்களை நீக்கி, தர்மச் செயல்களில் உறுதியாக இருந்து, விஷ்ணுவின் திருவீட்டைக் அடைவான்.

Verse 242

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्येऽष्टादशप्रकृतिकथनंनाम द्विचत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட சம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில், சேஷசாயீ உபாக்யானத்தில், பிரம்மா–நாரத உரையாடலின் சாத்துர்மாஸ்ய மாஹாத்ம்யத்தில், ‘பதினெட்டு இயல்புகள் உரை’ எனப்படும் 242ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.