Adhyaya 62

Verse 1

। सूत उवाच । एवं स निश्चयं कृत्वा पार्थिवो द्विजसत्तमाः । नात्यजत्तां तथोक्तोऽपि दैवज्ञैर्विषकन्यकाम् । दीयमानामपि प्रीत्या न च गृह्णाति भूभुजा

சூதர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே! இவ்வாறு தீர்மானித்த அரசன், ஜோதிடர்கள் கூறினாலும், அந்த விஷகன்னியை விட்டு விடவில்லை. அன்புடன் அளிக்கப்படினும், அரசன் அவளை ஏற்கவில்லை।

Verse 2

शर्मणष्ठीवनं यस्मात्तया स्वपितुराहितम् । शर्मिष्ठेति सुविख्याता ततः सा ह्यभवद्भुवि

அவள் தன் தந்தையின் ‘சர்ம’ (சுகநலம்) மீது துப்பை (஠ீவனம்) வைத்ததனால், பூமியில் ‘சர்மிஷ்டா’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றாள்।

Verse 3

एतस्मिन्नंतरे तस्य शत्रवः पृथिवीपतेः । सर्वतः पीडयामास राष्ट्रं क्रोधसमन्विताः

அந்நேரத்தில் அந்த மன்னனின் பகைவர்கள் கோபம் நிறைந்து, எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் அவன் நாட்டைத் துன்புறுத்தத் தொடங்கினர்।

Verse 4

अथा सौ पार्थिवः क्रुद्धः स्वसैन्यपरिवारितः । युद्धाय निर्ययौ स्थानान्मृत्युं कृत्वा निवर्तने

அப்போது அந்த அரசன் கோபமுற்று, தன் படையால் சூழப்பட்டவனாய், போருக்காக தன் இடத்திலிருந்து புறப்பட்டான்; பின்வாங்குதலின் விலையாக மரணமே என உறுதி செய்தான்।

Verse 5

ततः संप्राप्य ताञ्छत्रूंश्चकार स महाहवम् । चतुरंगेन सैन्येन यमराष्ट्रविवर्धनम्

அப்போது அவன் அந்தப் பகைவரை அணைந்து, நான்கு அங்கங்களுடைய சேனையுடன் மகாபோரைக் செய்தான்; அதனால் யமராஜ்யம் (மரணலோகம்) பெருகியது।

Verse 6

ततश्च दशमे प्राप्ते शत्रुभिः स महीपतिः । निहतो दिवसे सर्वैर्वेष्टयित्वा समन्ततः

பத்தாம் நாள் வந்தபோது, பகைவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் சூழ்ந்து, அனைவரும் சேர்ந்து அந்த அரசனை கொன்றனர்।

Verse 7

ततस्तस्य नरेन्द्रस्य हतशेषाश्च ये नराः । भयार्तास्ते द्रुतं जग्मुः स्वपुरं प्रति दुःखिताः

பின்னர் அந்த நரேந்திரனின் படுகொலைக்குப் பின் மீந்தவர்கள், பயத்தால் கலங்கி துயருற்று, விரைவாகத் தங்கள் நகரை நோக்கி ஓடினர்।

Verse 8

तेपि शत्रुगणाः सर्वे संप्रहृष्टा जिगीषवः । तत्पुरं वेष्टयामासुस्तत्पुत्रोच्छेदनाय वै

அந்தப் பகைவர் கூட்டமும் எல்லாம் மகிழ்ந்து, வெற்றியை நாடி, அந்த நகரை முற்றுகையிட்டது—அரசன் மகனை அழிக்கவே.

Verse 9

एतस्मिन्नंतरे पौराः सर्वे शोकपरायणाः । जगर्हुः परुषैर्वाक्यैर्दुष्टां तां विषकन्यकाम्

அந்நேரத்தில் துயரில் மூழ்கிய நகரமக்கள் அனைவரும், அந்தத் தீய விஷகன்னியை கடுஞ்சொற்களால் கண்டித்தனர்।

Verse 10

अस्या दोषेण पापाया मृतश्च स महीपतिः । तथा राष्ट्रस्य विध्वंसे भविष्यति पुरः क्षयः

இந்தப் பாவினியின் குற்றத்தால் அரசன் இறந்தான்; நாட்டின் அழிவோடு நகரமும் நிச்சயமாக வீழ்ச்சி அடையும்।

Verse 13

तस्मादद्यापि पापैषा वध्यतामाशु कन्यका । निर्यास्यतां पुरादस्माद्यावन्न स्यात्पुरक्षयः

ஆகையால் இன்றே இந்தப் பாவினி கன்னியை உடனே கொல்லுங்கள்; நகரம் அழிவதற்கு முன் இந்நகரத்திலிருந்து அவளைத் துரத்திவிடுங்கள்।

Verse 14

सूत उवाच । सापि श्रुत्वा जनोक्तांस्तानपवादान्पृथग्विधान् । वैराग्यं परमं गत्वा निंदां चक्रे तथात्मनः

சூதர் கூறினார்—மக்கள் சொன்ன பலவகை பழிச்சொற்களை கேட்ட அவள் உன்னத வைராக்யத்தை அடைந்து, தன்னையே நிந்திக்கத் தொடங்கினாள்।

Verse 16

अथ दृष्टं तया क्षेत्रं हाटकेश्वरजं महत् । तपस्विभिः समाकीर्णं चित्ताह्लादकरं परम्

பின்னர் அவள் ஹாடகேஸ்வரருக்குரிய அந்த மாபெரும் திருக்க்ஷேத்திரத்தை கண்டாள்; அது தவசிகளால் நிரம்பி, மனத்தை உன்னதமாக மகிழ்விப்பதாக இருந்தது।

Verse 17

अथ तस्याः स्मृतिर्जाता पूर्वजन्मसमुद्भवा । चंडालत्वे मया पूर्वं गौरेका वितृषीकृता

அப்போது அவளுக்கு முன்ஜென்மத்திலிருந்து எழுந்த நினைவு வந்தது—“முன்பு சண்டாள நிலையிலிருந்தபோது, ஒருமுறை நான் ஒரு வெண்மையான பசுவின் தாகத்தைத் தீர்த்தேன்.”

Verse 18

तत्प्रभावादहं जाता सुपुण्ये नृपमंदिरे । क्षेत्रस्यास्य प्रभावेन तस्मादत्रैव मे स्थितिः

அந்த (புண்ணிய)ப் பிரபாவத்தால் நான் மிகப் புண்ணியமிக்க அரசனின் அரண்மனையில் பிறந்தேன். இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தின் மகிமையால் எனது வாசமும் இங்கேயே நிலைத்தது.

Verse 19

सूत उवाच । अन्यदेहांतरे ह्यासीच्चंडाली सा विगर्हिता । बहुप्रसूतिसंयुक्ता दरिद्रेण कदर्थिता

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு உடலில் அவள் இகழப்பட்ட சாண்டாளப் பெண்ணாக இருந்தாள்; பலப் பிரசவங்களால் சுமையுற்று, வறுமையால் வதைக்கப்பட்டாள்.

Verse 20

अथ सा भ्रममाणाऽत्र क्षेत्रे प्राप्ता तृषार्दिता । मध्यंदिनगतेसूर्ये ज्येष्ठमासे सुदारुणे

அப்போது அவள் அலைந்து திரிந்து, தாகத்தால் வாடி, இப்புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை அடைந்தாள்—கொடுமையான ஜ்யேஷ்ட மாதத்தில், சூரியன் நடுப்பகலில் நின்ற வேளையில்.

Verse 21

अथापश्यत्स्तोकजलां सा तत्र लघुकूपिकाम् । तृषार्तां कपिलां गां वर्तमानां तदां तिके

அப்போது அவள் அங்கே சிறிதளவு நீர் உள்ள ஒரு சிறு கிணற்றைக் கண்டாள்; அதன் அருகில் தாகத்தால் வாடும் கபில நிறப் பசு நின்றிருந்தது.

Verse 22

ततो दयां समाश्रित्य त्यक्त्वा स्नेहं सुतोद्भवम् । आत्मनश्च तथा प्राणान्गां वितृष्णामथाकरोत्

பின்னர் அவள் கருணையைச் சார்ந்து, பிள்ளைகளால் உண்டான பாசத்தை விட்டு, தன் உயிரையும் பொருட்படுத்தாமல், அந்தப் பசுவின் தாகத்தைத் தீர்த்தாள்.

Verse 23

जलाभावे तथा सा च समस्तैर्बालकैः सह । वैवस्वतगृहं प्राप्ता गोभक्तिधृतमानसा

நீர் இல்லாமை ஏற்பட்டபோது, அவள் தன் எல்லா பிள்ளைகளோடும், பசு-பக்தியால் தாங்கப்பட்ட மனத்துடன் வைவர்ஸ்வதன் (யமன்) இல்லத்தை அடைந்தாள்.

Verse 24

ततो नृपगृहे जाता तत्प्रभावाद्द्विजोत्तमाः । पूर्वकर्मविपाकेन संजाता विष कन्यका

பின்னர், ஓ த்விஜோத்தமர்களே, அந்த (முன்செயல்) தாக்கத்தால் அவள் அரசன் இல்லத்தில் பிறந்தாள்; முன்கர்மத்தின் விளைவால் ‘விஷகன்னிகை’ ஆனாள்.

Verse 25

ऋषय ऊचुः । केन कर्मविपाकेन संजाता विषकन्यका । स्वकुलोच्छेदनकरी सर्वं सूत ब्रवीहि नः

ரிஷிகள் கூறினர்— ‘எந்த கர்மவிபாகத்தால் இந்த விஷகன்னிகை பிறந்தாள், தன் குலத்தையே அழிப்பவளாக? ஓ சூதா, அனைத்தையும் எங்களுக்குச் சொல்வாயாக.’

Verse 26

सूत उवाच । चंडालत्वे तया विप्रा वर्तंत्या भ्रममाणया । देवतायतने दृष्टा गौरी हेममयी शुभा

சூதன் கூறினான்— ‘ஓ பிராமணர்களே, சண்டாள நிலையிலிருந்து அலைந்து திரிந்தபோது, அவள் ஒரு தேவாலயத்தில் சுபமான பொன்னால் செய்யப்பட்ட கௌரியை கண்டாள்.’

Verse 27

ततस्तां विजने प्राप्य गत्वा देशांतरं मुदा । यावत्करोति खंडानि विक्रयार्थं सुनिंदिता । तावदन्वेषमाणास्तां संप्राप्ता नृपसेवकाः

பின்னர் அவளை ஒதுக்கிடத்தில் கண்ட அந்த மிக நிந்திக்கப்பட்ட பெண் மகிழ்ச்சியுடன் வேறு நாட்டிற்குச் சென்றாள். விற்பனைக்காக (அந்த பொன் உருவத்தை) துண்டுகளாக வெட்டிக் கொண்டிருந்தபோது, அவளைத் தேடிய அரசன் பணியாளர்கள் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 28

अथ ते तां समालोक्य भर्त्सयित्वा मुहुर्मुहुः । संताड्य लकुटाघातैर्लोष्टघातैश्च मुष्टिभिः

அவளைப் பார்த்தவுடன் அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் அவளைத் திட்டி, தடியால் அடித்து, மண் கட்டிகளால் எறிந்து, குத்துகளாலும் தாக்கினர்।

Verse 29

ततः सुवर्णमादाय त्यक्त्वा तां रुधिरप्लुताम् । अवध्यैषेति संचिंत्य स्वपुरं प्रति ते गताः

பின்னர் அவர்கள் பொன்னைக் கைப்பற்றி, இரத்தத்தில் நனைந்த அவளை அங்கேயே விட்டுவிட்டு, ‘இவளை கொல்லக் கூடாது’ என்று எண்ணி தங்கள் நகரத்திற்குத் திரும்பினர்।

Verse 30

यत्तया पार्वती स्पृष्टा ततो वै खण्डशः कृता । तेन कर्मविपाकेन संजाता विषकन्यका

அவள் பார்வதியைத் தொட்டு, பின்னர் அந்த உருவத்தைத் துண்டுத் துண்டாகச் செய்ததால், அதே கர்மவிபாகத்தின் பயனாக அவள் விஷகன்னியாகப் பிறந்தாள்।

Verse 32

समुद्रप्रतिमं चारु पद्मिनीखंडमंडितम् । मत्स्यकच्छपसंकीर्णं शिशुमारविराजितम्

அது கடலைப் போன்ற பெருமையுடன் இனிமையாகத் தோன்றி, தாமரைத் தொகுதிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மீன்களும் ஆமைகளும் நிறைந்து, சிசுமாரங்களால் ஒளிர்ந்தது।

Verse 33

सेवितं बहुभिर्हंसैर्बकैश्चक्रैः समंततः । अगाधसलिलं पुण्यं सेवितं जलजंतुभिः

அது எங்கும் பல அன்னங்கள், கொக்குகள், சக்கரவாகப் பறவைகள் உலாவும் இடமாக இருந்தது; அதன் நீர் ஆழமானது, புனிதமானது, நீர்வாழ் உயிர்களாலும் நிரம்பியது।

Verse 34

प्रासादं तत्समीपस्थं साधु दृष्टिमनोहरम् । कारयित्वातिसंभक्त्या कैलासशिखरोपमम्

அதன் அருகே, பார்ப்பதற்கு மனம் கவரும் ஒரு மாபெரும் பிராசாதம் மிகுந்த பக்தியால் கட்டப்பட்டது; அது கைலாசச் சிகரத்தை ஒத்தது.

Verse 35

ततस्तत्र तपस्तेपे गौरीं संस्थाप्य भक्तितः । तदग्रे व्रतमास्थाय यथोक्तं शास्त्र संभवम्

பின்னர் அங்கேயே அவள் பக்தியுடன் கௌரியை நிறுவி தவம் செய்தாள்; அந்த தேவியின் முன்னிலையில் சாஸ்திரம் கூறியபடி விரதம் அனுஷ்டித்தாள்.

Verse 36

प्रातः स्नात्वा तु हेमंते गौरीं संपूज्य भक्तितः । बलिपूजोपहारैश्च विप्रदानादिभिस्तथा

ஹேமந்த காலத்தில் விடியற்காலையில் நீராடி, அவள் பக்தியுடன் கௌரியை வழிபட்டாள்; பலி, பூஜை உபஹாரங்களை அர்ப்பணித்து, பிராமணர்களுக்கு தானம் முதலியனவும் செய்தாள்.

Verse 37

ततश्च शिशिरे प्राप्ते सायं प्रातः समाहिता । एकांतरोपवासैः सा स्नानं चक्रे नृपात्मजा

சிசிர காலம் வந்தபோது, அரசகுமாரி மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி மாலையும் விடியற்காலமும் நீராடினாள்; ஒரு நாள் விட்டு ஒரு நாள் உபவாசம் இருந்தாள்.

Verse 38

वसंते नृत्यगीतैश्च तोषयामास पार्वतीम् । षष्ठकालाशना साध्वी सस्यदानपरा यणा

வசந்த காலத்தில் அவள் நடனமும் பாடலும் செய்து பார்வதியை மகிழ்வித்தாள். அந்த சாத்வி ஆறாம் காலத்தில் மட்டுமே உணவு கொண்டு, தானியத் தானத்தில் ஈடுபட்டிருந்தாள்.

Verse 39

पञ्चाग्निसाधका ग्रीष्मे फलाहारं तपस्विनी । चकार श्रद्धयोपेता वृकभूमिपतेः सुता

கோடைக்காலத்தில் அந்தத் தவசியாள் பஞ்சாக்னி தவத்தை மேற்கொண்டு, பழங்களையே உணவாகக் கொண்டாள். நம்பிக்கையால் நிறைந்த வ்ருகபூமி அரசனின் மகள் அந்தத் தபஸைச் செய்தாள்.

Verse 40

वर्षासु च जलाहारा भूत्वा सा विष कन्यका । आकाशे शयनं चक्रे परित्यक्तकुटीरका

மழைக்காலத்தில் அந்த ‘விஷகன்னி’ நீரையே உணவாகக் கொண்டு, குடிசையை விட்டுவிட்டு திறந்த வானின் கீழ் உறங்கினாள்.

Verse 42

एवमाराधयंत्याश्च तस्या देवीं गिरेः सुताम् । जगाम सुमहान्कालो न लेभे फलमीहितम्

இவ்வாறு மலைமகளான தேவியை வழிபட்டு வந்தபோதும், மிக நீண்ட காலம் கடந்தது; ஆனால் அவள் விரும்பிய பலன் கிடைக்கவில்லை.

Verse 43

मुखं वलिभिराक्रान्तं पलितैरंकितं शिरः । कन्याभावेपि वर्तंत्या न च तुष्टा हरप्रिया

அவளது முகம் சுருக்கங்களால் மூடப்பட்டது; தலை நரைத்த முடிகளால் குறியிடப்பட்டது; ஆனாலும் கன்னியாகவே இருந்தபோதும் ஹரப்ரியா (பார்வதி) மகிழவில்லை.

Verse 44

कस्यचित्त्वथ कालस्य तत्परीक्षार्थमेव सा । शक्राणीरूपमास्थाय ततः सन्दर्शनं गता

பின்னர் ஒரு காலத்தில், அவளைச் சோதிப்பதற்காகவே, அவள் சக்ராணி (இந்திராணி) வடிவம் ஏற்று அவளுக்கு தரிசனம் அளிக்கச் சென்றாள்.

Verse 45

सुधावदातं सूर्याभं कैलासशिखरोपमम् । सुप्रलंबकरं मत्तं चतुर्दंतं महागजम्

அமுதம்போல் வெண்மையாக, சூரியனைப் போல் ஒளிர்ந்து, கைலாசச் சிகரத்தைப் போல் உயர்ந்து—மிக நீண்ட துதிக்கையுடன், மதமுற்று, நான்கு தந்தங்களையுடைய மகா யானை இருந்தது।

Verse 46

समास्थाय वृता स्त्रीभिर्देवानां सर्वतो दिशम् । दधती मुकुटं मूर्ध्नि हारकेयूरभूषिता

அவள் முன்னே நின்றாள்; எல்லாத் திசைகளிலும் தேவாங்கனைகளால் சூழப்பட்டிருந்தாள். தலையில் மகுடம் தரித்து, மாலைகளும் தோள்வளைகளும் அணிந்து அலங்கரித்தவளாய் விளங்கினாள்।

Verse 47

पांडुरेणातपत्रेण ध्रियमाणेन मूर्धनि । सेव्यमानाऽप्सरोभिश्च स्तूयमाना च किन्नरैः

அவளின் தலையின் மேல் பால் வெண்மைச் சத்திரம் பிடிக்கப்பட்டிருந்தது. அப்சரஸ்கள் அவளைச் சேவித்தனர்; கின்னரர்கள் பாடலால் அவளைப் புகழ்ந்தனர்।

Verse 48

गन्धर्वैर्गीयमानासीत्ततः प्रोवाच सादरम् । वरं यच्छामि ते पुत्रि प्रार्थयस्व यथेप्सितम्

கந்தர்வர்கள் பாடிக் கொண்டிருக்க, அவள் அன்புடன் கூறினாள்—“மகளே, உனக்கு வரம் அளிக்கிறேன்; உன் விருப்பமானதை வேண்டிக் கொள்.”

Verse 49

अनेन तपसा तुष्टा पुष्कलेन तवाधुना । अहं भार्या सुरेन्द्रस्य शचीति परिकीर्तिता । त्रैलोक्येऽपि स्वयं प्राप्ता दयां कृत्वा तवोपरि

“உன் இவ்வளவு பெருமையான தவத்தால் நான் இப்போது மகிழ்ந்தேன். நான் தேவேந்திரன் இந்திரனின் துணைவி, ‘சசி’ எனப் புகழ்பெற்றவள்; உன்மேல் கருணை கொண்டு திரிலோகத்தையும் கடந்து நான் தானே இங்கு வந்தேன்.”

Verse 50

त्वया महत्तपस्तप्तं ध्यायंत्या हरवल्लभाम् । तपसा तुष्टिमायाता भवानी न सुनिष्ठुरा

நீ ஹரனின் பிரியமான தேவியைத் தியானித்து மகத்தான தவம் செய்தாய். அந்தத் தவத்தால் பவானி மகிழ்ந்தாள்; அவள் பக்தர்களுக்கு கடுமையல்ல.

Verse 51

सूत उवाच । सा तस्या वचनं श्रुत्वा शक्राण्या विषकन्यका । नमस्कृत्वाऽथ तामूचे कृतांजलिपुटा स्थिता

சூதர் கூறினார்—சக்ராணியின் சொற்களை கேட்ட விஷகன்னி அவளுக்கு வணங்கி, கைகூப்பி நின்றபடி பின்னர் அவளிடம் பேசினாள்.

Verse 52

विषकन्योवाच । नाहं त्वत्तो वरं देवि प्रार्थयामि कथञ्चन । तथान्यासामपींद्राणि देवतानामसंशयम्

விஷகன்னி கூறினாள்—தேவி, உன்னிடமிருந்து நான் எந்த வரமும் வேண்டேன்; அதுபோல மற்ற தேவர்களிடமும், இந்திரனிடமும் கூட, ஐயமின்றி வேண்டேன்.

Verse 53

अप्यहं नरकं रौद्रं प्रगच्छामींद्रवल्लभे । हरकांता समादेशान्न स्वर्गेऽपि तवाज्ञया

இந்திரனின் பிரியமானவளே, கொடிய நரகத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தாலும் நான் செல்வேன்; ஹரகாந்தையின் கட்டளையினால், உன் ஆணையால் மட்டும் நான் சொர்க்கத்திலும் தங்கமாட்டேன்.

Verse 54

अनादिमध्यपर्य्यन्ता ज्ञानैश्वर्यसम न्विता । या देवी पूज्यते देवैर्वरं तस्या वृणोम्यहम्

ஆதி, நடு, முடிவு இன்றியவளும், ஞானமும் ஐஸ்வர்யமும் நிறைந்தவளும், தேவர்களாலும் பூஜிக்கப்படுபவளுமான அந்த தேவியிடமே நான் வரம் தேர்ந்தெடுக்கிறேன்.

Verse 55

यामाराधयते विष्णुर्ब्रह्मा रुद्रश्च वासवः । वांछितार्थं सदा देवीं वरं तस्या वृणो म्यहम्

விஷ்ணு, பிரம்மா, ருத்ரன் மற்றும் இந்திரன் யாரை வழிபடுகிறார்களோ, விரும்பியதை என்றும் அருளும் அந்த தேவியிடம் நான் வரம் வேண்டுகிறேன்.

Verse 56

यया व्याप्तमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । स्त्रीरूपैर्विविधैर्देव्या वरं तस्या वृणोम्यहम्

பல்வேறு பெண் வடிவங்களில் இந்த அசையும் மற்றும் அசையா மூன்று உலகங்களையும் வியாபித்துள்ள அந்த தேவியிடம் நான் வரம் வேண்டுகிறேன்.

Verse 57

श्रीदेव्युवाच । अहं भार्या सुरेन्द्रस्य प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । ममाज्ञां पालयन्ति स्म देवदानवपन्नगाः

ஸ்ரீதேவி கூறினார்: நான் தேவேந்திரனின் மனைவி, உயירים மேலானவள். தேவர்கள், அசுரர்கள் மற்றும் நாகர்கள் என் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிகிறார்கள்.

Verse 58

किंनरा गुह्का यक्षाः किं पुनर्मर्त्यधर्मिणः । तस्मात्त्वं किं न गृह्णासि वरं मत्तः कुतापसि

கின்னரர்கள், குஹ்யகர்கள் மற்றும் யட்சர்களே (பணிகிறார்கள்) என்றால், மனிதர்களைப் பற்றிச் சொல்லவா வேண்டும்? ஆகையால், ஓ மோசமான தவசீயே, நீ ஏன் என்னிடமிருந்து வரம் பெற மறுக்கிறாய்?

Verse 59

तन्नूनं वज्रघातेन चूर्णयिष्यामि ते शिरः । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा तापस्यथ ततो द्विजाः

இல்லையெனில் நிச்சயமாக வஜ்ராயுதத்தால் உன் தலையைச் சுக்குநூறாக உடைப்பேன். அந்தணர்களே! அவளது அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட அந்தத் தவசீ பிறகு...

Verse 60

धैर्यमालंब्य तां प्राह भूय एव सुरेश्वरीम् । स्वामिनी त्वं हि देवानां सत्यमेतदसंशयम्

தைரியத்தைத் தாங்கி அவன் மீண்டும் தேவேஸ்வரியிடம் கூறினான்— “தேவர்களின் அரசி நீயே; இது உண்மை, இதில் ஐயமில்லை।”

Verse 61

यस्याः प्राप्तं त्वयैश्वर्यं परा तां तोषयाम्यहम् । स्वल्पमप्यपराधं ते न करोमि सुरेश्वरि

“யாரால் உனக்கு இந்த ஐஸ்வரியம் கிடைத்ததோ அந்த பரம தேவியையே நான் வழிபட்டு திருப்திப்படுத்துவேன். ஓ சுரேஸ்வரி, உனக்கு எதிராக சிறிதும் குற்றம் செய்யமாட்டேன்।”

Verse 62

तथापि वधयोग्यां मां मन्यसे विक्षिपायुधम् । अन्यच्चापि वचो मह्यं शक्राणि शृणु सादरम्

“இருப்பினும் நீ என்னை கொல்லத் தகுதியானவன் என எண்ணி ஆயுதத்தை எறிகிறாய். மேலும் என் இன்னொரு சொல்லை—ஓ சக்ராணி—மரியாதையுடன் கேள்।”

Verse 63

तच्छुत्वा कुरु यच्छ्रेयो विचिन्त्य मनसा ततः । न त्वं न ते पतिः शक्रो न चान्येपि सुरासुराः । मां निषूदयितुं शक्ताः पार्वत्यां शरणं गताम्

“இதைக் கேட்டு மனத்தில் சிந்தித்து உண்மையில் நன்மை தருவதைச் செய். நீயும் அல்ல, உன் கணவன் சக்ரனும் அல்ல, பிற தேவர்-அசுரரும் அல்ல—பார்வதியின் சரணடைந்த என்னை அழிக்க வல்லவர்.”

Verse 64

तस्माद्द्रुतं दिवं गच्छ मा त्वं कोपं वृथा कुरु । सन्मार्गे वर्तमानायां मम सर्वसुरेश्वरि

“ஆகையால் விரைவாக ஸ்வர்க்கத்திற்குச் செல்; வீணாகக் கோபம் கொள்ளாதே. ஓ எல்லாத் தேவர்களின் அரசி, நான் சன்மார்க்கத்தில் நிலைத்தவன்.”

Verse 65

सूत उवाच । एवं सा तां शचीमुक्त्वा दुःखिता विषकन्यका । चिन्तयामास तदिदं मरणे कृतनिश्चया

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சசீதேவியிடம் சொல்லிவிட்டு, துயரால் வாடிய விஷகன்னி அதையே மனத்தில் சிந்தித்து, மரணத்திற்குத் தீர்மானம் செய்தாள்।

Verse 66

न प्रसीदति मे देवी यस्मात्पर्वतनंदिनी । तस्मान्मां यदि शक्राणी नैषा व्यापादयिष्यति

மலைமகள் பார்வதி தேவி என்மேல் இன்னும் அருள்புரியவில்லை; ஆகவே சக்ராணி (இந்திராணி) எதிர்த்தாலும் அவள் என்னை அழிக்க இயலாது।

Verse 67

तन्नूनं ज्वलनं दीप्तं सेवयिष्यामि सत्वरम् । अथापश्यत्क्षणेनैव तं चैरावणवारणम्

நிச்சயமாக நான் அந்தப் பிரகாசமாய் எரியும் தீயை உடனே அணுகுவேன். அப்பொழுதே அந்தக் கணத்தில் அவள் ஐராவத யானையைக் கண்டாள்।

Verse 68

दुग्धकुंदेन्दुसंकाशं संजातं सहसा वृषम् । तस्योपरि स्थितां देवीं शंभुना सह पार्वतीम्

அப்பொழுது பால், குந்தமலர், நிலா போன்ற வெண்மையுடன் ஒளிரும் ஒரு ரிஷபம் திடீரெனத் தோன்றியது; அதன் மேல் சம்புவுடன் தேவீ பார்வதி நின்றிருந்தாள்।

Verse 69

चतुर्भुजां प्रसन्नास्यां दिव्यरूपसमन्विताम् । शुक्लमाल्यांबरधरां चन्द्रार्धकृतमस्तकाम्

அவள் தேவீ நான்கு கரங்களுடன், அமைதியும் அருளும் நிறைந்த முகத்துடன், தெய்வீக ரூபம் கொண்டவள்; வெண்மையான மாலையும் ஆடையும் அணிந்து, தலையில் அரைச்சந்திரம் திகழ்ந்தது।

Verse 70

ततः सम्यक्समालोक्य ज्ञात्वा तां पर्वतात्मजाम् । विषकन्या स्तुतिं चक्रे प्रणिपत्य मुहुर्मुहुः

பின்னர் அவளை நன்கு நோக்கி, அவள் மலைமகள் என அறிந்து, விஷகன்னி மீண்டும் மீண்டும் பணிந்து வணங்கி அவளைப் போற்றிப் புகழ்ந்தாள்।

Verse 71

नमस्ते देवदेवेशि नमस्ते सर्ववासिनि । सर्वकामप्रदे सत्ये जरामरणवर्जिते

தேவர்களின் தேவியே, உமக்கு நமஸ்காரம்; அனைத்திலும் உறையும் தாயே, உமக்கு நமஸ்காரம். எல்லா நற்காமங்களையும் அருளும் சத்தியமே, மூப்பு-மரணம் அற்ற தேவியே!

Verse 72

शक्रादयोऽपि देवास्ते परमार्थेन नो विदुः । स्वरूपवर्णनं कर्तुं किं पुनर्देवि मानुषी

சக்ரன் முதலான தேவர்களுக்கே உமது பரமார்த்தத் தத்துவம் உண்மையாக அறியப்படாது; அப்படியிருக்க, தேவியே, ஒரு மனிதி உமது ஸ்வரூபத்தை எவ்வாறு வர்ணிக்க முடியும்?

Verse 73

यस्याः सर्वं महीव्योमजलाग्निपवनात्मकम् । ब्रह्मांडमंगसंभूतं सदेवासुरमानुषम्

யாருடைய திருமேனியிலிருந்து பூமி, வானம், நீர், தீ, காற்று ஆகியவற்றின் இயல்புடைய இந்த முழு பிரபஞ்சம் தோன்றிற்றோ—தேவர், அசுரர், மனிதர் உடனே.

Verse 74

न तस्या जन्मनि ब्रह्मा न नाशाय महेश्वरः । पालनाय न गोविंदस्तां त्वां स्तोष्याम्यहं कथम्

அவளுக்குப் பிறப்பை அளிக்க பிரம்மா இல்லை; அழிவைச் செய்ய மகேஸ்வரன் இல்லை; காக்க கோவிந்தனும் இல்லை; நீயே அந்தப் பரம உண்மை—அத்தகைய உம்மை நான் எவ்வாறு போற்றிப் புகழ்வேன்?

Verse 75

तथाष्टगुणमैश्वर्यं यस्याः स्वाभाविकं परम् । निरस्तातिशयं लोके स्पृहणीयतमं सदा

அவ்வாறே அவளுக்குரியது எட்டுவகைச் சிறப்புகளால் நிறைந்த பரம ஐஸ்வரியம்; அது இயல்பாகவே உண்டானது, உலகில் ஒப்பற்றது, என்றும் மிக விரும்பத்தக்கது.

Verse 76

यस्या रूपाण्यनेकानि सम्यग्ध्यानपरायणाः । ध्यायंति मुनयो भक्त्या प्राप्नुवंति च वांछितम्

அவளுடைய வடிவங்கள் பல; சரியான தியானத்தில் நிலைத்த முனிவர்கள் பக்தியுடன் அவளைத் தியானித்து, விரும்பிய வரத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 77

हृदि संकल्प्य यद्रूपं ध्यानेनार्चंति योगिनः । सम्यग्भावात्मकैः पुष्पैर्मोक्षाय कृत निश्चयाः

யோகிகள் இதயத்தில் எந்த வடிவத்தைச் சங்கல்பிக்கிறார்களோ, தியானத்தால் அதே வடிவில் அவளை வழிபடுகின்றனர்; சரியான உள்ளுணர்வு மலர்களை அர்ப்பணித்து, மோட்சத்திற்குத் திடநிச்சயம் கொண்டிருப்பர்.

Verse 78

तां देवीं मानुषी भूत्वा कथं स्तौमि महेश्वरीम्

நான் ஒரு மனிதப் பெண்ணாகி, அந்த மகேஸ்வரியை எவ்வாறு ஸ்துதிக்க முடியும்?

Verse 79

देव्युवाच । परितुष्टास्मि ते पुत्रि वरं प्रार्थय सुव्रते । असंदिग्धं प्रदास्यामि यत्ते हृदि सदा स्थितम्

தேவி கூறினாள்—மகளே, நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன்; நல்ல விரதமுடையவளே, வரம் கேள். உன் இதயத்தில் எப்போதும் நிலைத்திருப்பதையே நான் ஐயமின்றி அளிப்பேன்.

Verse 80

विषकन्योवाच । भर्तुरर्थे मया देवि कृतोऽयं तपौद्यमः । तत्किं तेन करिष्यामि सांप्रतं जरयावृता

விஷகன்னி கூறினாள்—அம்மையே! கணவரின் நலனுக்காக நான் இந்தத் தவ முயற்சியை மேற்கொண்டேன்; இப்போது முதுமையால் மூடப்பட்ட நான் இதை என்ன செய்வேன்?

Verse 81

तस्मादत्राऽश्रमे साकं त्वया स्थेयं सदैव तु । हिताय सर्वनारीणां वचनान्मम पार्वति

ஆகையால், பார்வதியே! எல்லா பெண்களின் நலனுக்காக என்னுடன் இவ்வாசிரமத்தில் எப்போதும் தங்குவாயாக—இது என் வாக்கு.

Verse 82

श्रीदेव्युवाच । अद्यप्रभृत्यहं भद्रे श्रेष्ठेऽस्मिन्नाश्रमे शुभे । स्वमाश्रमं करिष्यामि यत्ते हृदि समाश्रितम्

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்—அம்மையே, நல்வளமே! இன்று முதல் இச்சிறந்த புனித ஆசிரமத்தில் நான் என் சொந்த வாசஸ்தலமாக்குவேன்; அது உன் இதயத்தில் தங்கியதுபோலவே.

Verse 83

माघशुक्लतृतीयायां या ऽत्र स्नानं करिष्यति । नारी सा मत्प्रसादेन लप्स्यते वांछितं फलम्

மாசி (மாஹ) மாத சுக்ல திதி மூன்றாம் நாளில் இங்கு நீராடும் எந்தப் பெண்ணும், என் அருளால் விரும்பிய பலனை அடைவாள்.

Verse 84

अपि कृत्वा महापापं नारी वा पुरुषोऽथवा । यत्र स्नात्वा प्रसादान्मे विपाप्मा संभविष्यति

பெண்ணாக இருந்தாலும் ஆணாக இருந்தாலும்—மகாபாபம் செய்திருந்தாலும், இத்தலத்தில் நீராடினால் என் அருளால் பாவமற்றவராவான்.

Verse 85

अत्र ये फलदानं च प्रकरिष्यंति मानवाः । सफलाः सकलास्तेषामाशाः स्युर्नात्र संशयः

இங்கே பழதானம் செய்பவர்களின் எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 86

अपि हत्वा स्त्रियं मर्त्यो योऽत्र स्नानं करिष्यति । माघशुक्लतृतीयायां विपाप्मा स भविष्यति

ஒருவன் பெண்ணைக் கொன்ற பாவம் செய்திருந்தாலும், மாக மாத சுக்ல த்ருதியை அன்று இங்கே நீராடினால் பாவமற்றவனாகிறான்.

Verse 87

या तत्र कन्यका भद्रे स्नानं भक्त्या करि ष्यति । तस्मिन्दिने पतिश्रेष्ठं लप्स्यते नात्र संशयः

அம்மையே! அங்கே பக்தியுடன் நீராடும் கன்னி, அன்றே சிறந்த கணவரைப் பெறுவாள்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 88

सूत उवाच । एवमुक्त्वा ततो गौरी तां च पस्पर्श पाणिना । ततश्च तत्क्षणाज्जाता दिव्यरूपवपुर्द्धरा

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி கௌரி அவளைத் தன் கையால் தொட்டாள்; உடனே அவள் தெய்வீக ரூபமும் உடலும் பெற்றாள்.

Verse 89

वृद्धत्वेन परित्यक्ता दिव्यमाल्यानुलेपना । पीनोन्नतकुचाभोगा प्रमत्तगजगामिनी

முதுமையால் புறக்கணிக்கப்பட்ட அவள் இப்போது தெய்வீக மாலைகளும் சந்தன அனுலேபனங்களும் அணிந்து; நிறைந்த உயர்ந்த மார்பகங்களுடன், மதயானை போல் மெல்லிய நடை கொண்டவளானாள்.

Verse 90

ततस्तां सा समादाय विधाय निजकिंकरीम् । कैलासं पर्वतश्रेष्ठं जगाम हरसंयुता

பின்பு அவள் அவளை அழைத்து, தன் பணிப்பெண்ணாக நியமித்து, ஹரன் (சிவன்) உடன் சேர்ந்து மலைகளில் சிறந்த கைலாசத்திற்குச் சென்றாள்।

Verse 91

ततःप्रभृति तत्तीर्थं शर्मिष्ठातीर्थमुच्यते । प्रख्यातं त्रिषु लोकेषु सर्वपातकनाशनम्

அந்நாள்முதல் அந்தத் தீர்த்தம் ‘சர்மிஷ்டாதீர்த்தம்’ என அழைக்கப்படுகிறது; மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது।

Verse 92

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र स्नानं समाचरेत् । माघशुक्लतृतीयायां यथावद्द्विजसत्तमाः

ஆகையால், ஓ சிறந்த இருமுறைப் பிறந்தவர்களே, மாக மாத சுக்ல த்ருதியை நாளில் அங்கே முறையாக நீராடுவதற்கு முழு முயற்சியுடன் செய்க.

Verse 93

एतत्पवित्रमायुष्यं सर्व पातकनाशनम् । स्त्रीतीर्थसंभवं नॄणां माहात्म्यं यन्मयोदितम्

நான் உரைத்த இந்த மகிமை—புனிதமானது, ஆயுளை வளர்ப்பது, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது; ‘பெண்கள் தீர்த்தம்’ இலிருந்து தோன்றியது—மக்களின் நலனுக்காக அறிவிக்கப்பட்டது।

Verse 94

यश्चैतत्प्रातरुत्थाय सदा पठति मानवः । स सर्वांल्लभते कामान्मनसा वांछितान्सदा

எவன் காலை எழுந்து இதனை எப்போதும் பாராயணம் செய்கிறானோ, அவன் மனத்தில் விரும்பிய எல்லா ஆசைகளையும் என்றும் பெறுவான்।

Verse 95

तथा पर्वणि संप्राप्ते यश्चैतत्पठते नरः । शृणोति चाशु भक्त्या यः स याति शिवमंदिरम्

அவ்வாறே புனிதப் பண்டிகைத் திதி வந்தபோது, இதை ஓதுகிறவனும், பக்தியுடன் விரைவாகக் கேட்கிறவனும் சிவனின் ஆலயத் தாமத்தை அடைவான்.