Adhyaya 65

Verse 1

। सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति तडागं देवनिर्मितम् । यत्रानर्तो नृपः सिद्धः सुहयो नाम नामतः

சூதர் கூறினார்—அங்கே தேவர்களால் அமைக்கப்பட்ட இன்னொரு தடாகமும் உள்ளது; அங்கு ‘சுஹய’ எனப் பெயர்பெற்ற ஆனர்த்த அரசன் சித்தியை அடைந்தான்।

Verse 2

तेनैव भूभुजा तत्र लिंगं संस्थापितं शुभम् । आनर्तेश्वरसंज्ञं च सर्व सिद्धिप्रदं नृणाम्

அந்த அரசனே அங்கே ஒரு மங்களகரமான லிங்கத்தை நிறுவினான்; அது ‘ஆனர்த்தேஸ்வர’ என அழைக்கப்பட்டு, மனிதர்க்கு எல்லாச் சித்திகளையும் அருள்வதாகும்।

Verse 3

तत्रांगारकषष्ठ्यां यस्तडागे स्नानमाचरेत् । स प्राप्नोति नरः सिद्धिं यथाऽनर्ताधिपेन च

அங்காரக-ஷஷ்டி நாளில் அந்தத் தடாகத்தில் நீராடுபவன், ஆனர்த்தாதிபதி பெற்றதுபோலவே சித்தியை அடைவான்।

Verse 4

ऋषय ऊचुः । कथं सिद्धिस्तु संप्राप्ता आनर्तेन महात्मना । सर्वं कथय तत्सूत सर्वं वेत्सि न संशयः

ரிஷிகள் கூறினர்—மகாத்மா ஆனர்த்தன் எவ்வாறு சித்தியை அடைந்தான்? ஓ சூதரே, அனைத்தையும் கூறுங்கள்; நீங்கள் எல்லாம் அறிந்தவர், ஐயமில்லை।

Verse 5

सूत उवाच । आनर्तः सुहयो नाम पुरासीत्पृथिवीपतिः । सर्वारिभिर्हतो युद्धे पलायनपरायणः । उच्छिष्टो म्लेच्छसंस्पृष्ट एकाकी बहुभिर्वृतः

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் ‘ஆனர்த்த’ எனும் பூமிபதி இருந்தான்; அவன் ‘சுஹய’ என்று புகழப்பட்டவன். போரில் எல்லா பகைவராலும் தோற்கடிக்கப்பட்டு ஓட எண்ணினான்; மிலேச்சர் தொடர்பால் மாசுற்று, உச்சிஷ்டம் போல அசுத்தமடைந்து, தனித்திருந்தும் பல துன்பங்களாலும் பகைவராலும் சூழப்பட்டான்.

Verse 6

अथ तस्य कपालं च कापालिक व्रतान्वितः । जगृहे निजकर्मार्थं ज्ञात्वा तं वीरसंभवम्

அப்போது கபாலிக விரதம் மேற்கொண்டவனாய், தன் கர்ம அனுஷ்டானத்திற்காக அந்தக் கபாலப் பாத்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டான்; அது வீர விதியால் பிறந்த பாத்திரம் என அறிந்து அதைத் தாங்கினான்.

Verse 7

आनर्तेश्वरसांनिध्ये वसमानो वने स्थितः । स रात्रौ तेन तोयेन सर्वदेवमयेन च

ஆனர்த்தேஸ்வரரின் சன்னிதியில், காட்டில் தங்கி, அவன் இரவில் எல்லாத் தேவர்களும் நிறைந்ததாகிய அந்த நீரைப் பயன்படுத்தினான்.

Verse 8

तडागोत्थेन संपूर्णं रात्रौ कृत्वा प्रमुंचति । आसीत्पूर्वं वणिङ्नाम्ना सिद्धसेन इति स्मृतः । धनी भृत्यसमोपेतः सदा पुण्यपरायणः

அவன் இரவில் குளத்திலிருந்து எடுத்த நீரால் அந்தப் பாத்திரத்தை நிரப்பி, பின்னர் அதை ஊற்றிவிடுவான். முன்பு ‘சித்தசேனன்’ என்ற பெயருடைய ஒரு வணிகன் இருந்தான்—செல்வமிக்கவன், பணியாளர்களுடன் கூடியவன், எப்போதும் புண்ணியச் செயல்களில் ஈடுபட்டவன்.

Verse 9

कस्यचित्त्वथ कालस्य पण्यबुद्ध्या द्विजोत्तमाः । प्रस्थितश्चोत्तरां काष्ठां स सार्थेन समन्वितः

சில காலத்திற்குப் பின், ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே, வாணிக எண்ணத்துடன் அவன் வடதிசை நோக்கிப் புறப்பட்டான்; ஒரு சார்த்தம் (கரவான்) உடன் இணைந்து சென்றான்.

Verse 10

अथ प्राप्तः क्रमात्सर्वैः स गच्छन्मरुमंडल म् । वृक्षोदकपरित्यक्तं सर्वसत्त्वविवर्जितम्

பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் படிப்படியாகச் சென்றபோது, அவன் ஒரு மருமண்டலத்தை அடைந்தான்—அங்கு மரங்களும் நீரும் கைவிடப்பட்டு, எல்லா உயிர்களும் அற்றிருந்தன.

Verse 11

तत्र रात्रिं समासाद्य श्रांताः पांथाः समन्ततः । सुप्ताः स्थानानि संसृत्य गता निद्रावशं तथा

அங்கே இரவு வந்தபோது, எல்லாத் திசைகளிலும் களைத்த பயணிகள் தத்தம் இடங்களில் சென்று படுத்து, நித்திரையின் ஆட்பட்டனர்.

Verse 12

ततः प्रत्यूषमासाद्य समुत्थाय च सत्वरम् । प्रस्थिता उत्तरां काष्ठां मुक्त्वैकं शूद्रसेवकम्

பின்னர் விடியற்காலை வந்ததும், அவர்கள் விரைவாக எழுந்து வடதிசை நோக்கிப் புறப்பட்டனர்; ஒரு சூத்ர சேவகனை அங்கேயே விட்டுச் சென்றனர்.

Verse 13

स वै मार्गपरिश्रांतो गत्वा निद्रावशं भृशम् । न जजागार जातेऽपि प्रयाणे बहुशब्दिते

அவன் வழிப்பயணக் களைப்பால் ஆழ்ந்த நித்திரையின் ஆட்பட்டான்; புறப்பாட்டில் பெருஞ்சத்தம் எழுந்தபோதும் அவன் விழிக்கவில்லை.

Verse 14

न च तैः स स्मृतः सार्थैर्यैः समं प्रस्थितो गृहात् । न च केनापि संदृष्टः स तु रोधसि संस्थितः

வீட்டிலிருந்து அவனுடன் புறப்பட்ட வணிகக் கூட்டத்தார் அவனை நினைக்கவில்லை; யாரும் அவனைப் பார்க்கவும் இல்லை—அவன் கரை/அணைக்கட்டின் மீது அங்கேயே இருந்தான்.

Verse 15

एवं गते ततः सार्थे प्रोद्गते सूर्यमंडले । तीव्रतापपरिस्पृष्टो जजागार ततः परम्

இவ்வாறு கூட்டம் முன்னே சென்றபின் சூரியமண்டலம் உதயமானது. கடும் வெப்பத்தால் சுட்டெறிந்தவன் பின்னர் விழித்தெழுந்தான்.

Verse 18

एवं तस्य तृषार्तस्य पतितस्य धरातले । धृतप्राणस्य कृच्छ्रेण संयातोऽस्ताचलं रविः

இவ்வாறு தாகத்தால் துன்புற்றவன் தரையில் விழுந்து கிடந்தான்; பெரும் சிரமத்துடன் உயிரைத் தாங்கினான். அப்போது ரவி அஸ்தமலையை அடைந்து மறைந்தான்.

Verse 19

ततः किंचित्ससंज्ञोऽभून्मंदीभूते दिवाकरे । चिन्तयामास चित्तेन क्वाहं गच्छामि सांप्रतम्

பின்னர் திவாகரன் ஒளி மங்கியபோது அவனுக்கு சிறிது உணர்வு வந்தது. மனத்தில்—“இப்போது நான் எங்கே செல்வேன்?” என்று சிந்தித்தான்.

Verse 20

न लक्ष्यते क्वचिन्मार्गो दृश्यते न च मानुषम् । नात्र तोयं न च च्छाया नूनं मे मृत्यु रागतः

எங்கும் வழி தெரியவில்லை; மனிதனும் காணப்படவில்லை. இங்கே நீரும் இல்லை, நிழலும் இல்லை—நிச்சயமாக மரணம் என்மேல் வந்துவிட்டது.

Verse 21

एवं चिन्ताप्रपन्नस्य तस्य शूद्रस्य निर्जने । मरौ तस्मिन्समायाता शर्वरी तदनन्तरम्

இவ்வாறு கவலையில் ஆழ்ந்த அந்த சூத்ரன் அந்த நிர்ஜன பாலைவனத்தில் தனியாக இருந்தான்; அதற்குப் பின்னர் உடனே இரவு வந்தடைந்தது.

Verse 22

अथ क्षणेन शुश्राव स गीतं मधुरध्वनि । पठतां नन्दिवृद्धानां तथा शब्दं मनोहरम्

அப்போது கணநேரத்தில் அவன் இனிய ஒலியுடன் கூடிய பாடலைக் கேட்டான்; மேலும் நந்திவிருத்தர்கள் பாராயணம் செய்கின்ற மனம்கவரும் ஒலியையும் கேட்டான்।

Verse 23

अथापश्यत्क्षणेनैव प्रेतसंघैः सभावृतम् । प्रेतमेकं च सर्वेषामाधिपत्ये व्यव स्थितम्

பின்னர் கணநேரத்தில் அவன் பிரேதக் கூட்டங்களால் சூழப்பட்ட ஒரு சபையைக் கண்டான்; அவர்களெல்லாருக்கும் மேலாதிக்கமாக நிலைத்திருந்த ஒரு பிரேதத்தையும் கண்டான்।

Verse 24

ततस्ते पार्श्वगाः प्रेता एके नृत्यं प्रचक्रिरे । तत्पुरो गीतमन्ये तु स्तुतिं चैव तथा परे

அப்போது அவன் அருகில் நின்ற பிரேதங்களில் சிலர் நடனம் தொடங்கினர்; சிலர் அவன் முன் பாடினர்; இன்னும் சிலர் புகழ்ச்சித் துதிகளைச் செய்தனர்।

Verse 25

अथासौ प्राह तं शूद्रमतिथे कुरु भोजनम् । स्वेच्छया पिब तोयं च श्रेयो येन भवेन्मम

அப்போது அவன் அந்த சூத்ரனிடம்—“அதிதியே, உணவைத் தயார் செய்; உன் விருப்பம்போல் நீர் அருந்து; அதனால் எனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்” என்று கூறினான்।

Verse 26

ततः स भोजनं चक्रे क्षुधार्तश्च पपौ जलम् । भयं त्यक्त्वा सुविश्रब्धः प्रेतराजस्य शासनात्

பின்னர் அவன் உணவைச் செய்தான்; பசியால் வாடி நீர் அருந்தினான். பிரேதராஜாவின் ஆணையால் பயத்தை விட்டுத் தெளிவான நம்பிக்கையுடன் அமைதியடைந்தான்।

Verse 27

ततः प्रेताश्च ते सर्वे प्रेतत्वेन समन्विताः । यथाज्येष्ठं यथान्यायं प्रचक्रुर्भोजनक्रियाम्

அப்போது பிரேதத்தன்மையால் யுக்தியான அந்தப் பிரேதர்கள் அனைவரும், மூத்தவரின் வரிசையின்படியும் நியமத்தின்படியும் உணவுச் சடங்கை நிகழ்த்தினர்।

Verse 28

एवं तेषां समस्तानां विलासैः पार्थिवोचितैः । अतिक्रान्ता निशा सर्वा क्रीडतां द्विजसत्तमाः

இவ்வாறு அவர்கள் அனைவரும் அரசர்க்குரிய விளையாட்டுகளிலும் விலாசங்களிலும் ஈடுபட்டு களித்தனர்; ஓ த்விஜசத்தமரே, களித்துக் கொண்டே முழு இரவும் கழிந்தது।

Verse 29

ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमंडले । यावत्पश्यति शूद्रः स तावत्तत्र न किञ्चन

பின்னர் குற்றமற்ற விடியற்காலையில் சூரிய வட்டம் உதித்தபோது, அந்தச் சூத்ரன் எவ்வளவு நேரம் பார்த்தானோ அவ்வளவு நேரமும் அங்கே ஒன்றும் காணவில்லை।

Verse 30

ततश्च चिन्तयामास किमेतत्स्वप्नदर्शनम् । चित्तभ्रमोऽथवाऽस्माकमिन्द्रजालमथापि वा

அப்போது அவன் சிந்தித்தான்—“இது கனவில் கண்ட காட்சியா? அல்லது மன மயக்கமா? இல்லையெனில் இந்திரஜாலம் போன்ற மாயையா?”

Verse 32

एवं चिन्तयमानस्य भास्करो गगनांगणम् । समारुरोह तापेन तापयन्धरणीतलम्

அவன் இவ்வாறு எண்ணிக் கொண்டிருக்கையில், பாஸ்கரன் ஆகாய மண்டபத்தில் உயர்ந்து, தன் வெப்பத்தால் பூமித்தளத்தைச் சுட்டெரித்தான்।

Verse 33

ततः कंचित्समाश्रित्य स्वल्पच्छायं महीरुहम् । प्राप्तवान्दिवसस्यांतं क्षुत्पिपासाप्रपीडितः

அப்போது அவன் சிறிதளவே நிழல் தரும் ஒரு மரத்தைச் சார்ந்து, பசி தாகத்தால் வாடி, நாள் முடிவுவரை தாங்கினான்।

Verse 34

ततो निशामुखे प्राप्ते भूयोऽपि प्रेतराजकम् । प्रेतैस्तैश्चसमोपेतं तथारूपं व्यलोकयत्

பின்னர் இரவு தொடங்கியபோது, அவன் மீண்டும் அதே பிரேதர்களுடன் கூடிய பிரேதராஜனை, முன்புபோல அதே உருவில் கண்டான்।

Verse 35

तथैव भोजनं चक्रे तस्यातिथ्यसमुद्भवम् । भयेन रहितः शूद्रो हर्षेण महतान्वितः

அதேபோல் அவன் அந்த விருந்தோம்பலால் வந்த உணவை உண்டான்; அச்சமின்றி இருந்த அந்த சூத்ரன் பேரானந்தத்தில் நிறைந்தான்।

Verse 36

एवं तस्य निशावक्त्रे नित्यमेव स भूपतिः । आतिथ्यं प्रकरोत्येव समागत्य तथैव च

இவ்வாறு இரவு வந்தபோதெல்லாம் அந்த அரசன் வழக்கமாக வந்து, முன்புபோலவே விருந்தோம்பலைச் செய்தான்।

Verse 37

ततोऽन्यदिवसे प्राप्ते तेन शूद्रेण भूपतिः । पृष्टः किमेतदाश्चर्यं दृश्यते रजनीमुखे

பின்னர் மற்றொரு நாள் வந்தபோது, அந்த சூத்ரன் அரசனை நோக்கி கேட்டான்—“இரவு தொடக்கத்தில் காணப்படும் இந்த அதிசயம் என்ன?”

Verse 38

विभवस्ते महाभाग प्रणश्यति निशाक्षये । एतत्कीर्तय मे गुह्यं न चेत्प्रेतप संस्थितम् । अत्र कौतूहलं जातं दृष्ट्वेदं सुविचेष्टितम्

ஓ மகாபாகனே! இரவு முடிந்தவுடன் உன் வைபவம் அழிகிறது. இந்த இரகசியத்தை எனக்குச் சொல்; இல்லையெனில் நீ பிரேதங்களின் அதிபதியாகவே நிலைத்தவன் எனத் தோன்றுகிறது. இந்தச் சீரிய அமைப்புடைய அதிசயத்தைப் பார்த்து எனக்குப் பெரும் ஆவல் எழுந்தது.

Verse 39

प्रेत उवाच । अस्ति पुण्यं महाक्षेत्रं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । गंगा च यमुना चैव स्थिते तत्र च संगमे

பிரேதன் கூறினான்—ஹாடகேஸ்வரன் என அழைக்கப்படும் மிகப் புண்ணியமான மகாக்ஷேத்திரம் ஒன்று உள்ளது. அங்கே சங்கமத் தலத்தில் கங்கைவும் யமுனையும் இரண்டும் வீற்றிருக்கின்றன.

Verse 40

ताभ्यामतिसमीपस्थं शिवस्यायतनं शुभम् । महाव्रतधरस्तत्र तपस्यति सुनैष्ठिकः

அந்த இரு நதிகளுக்கும் மிக அருகில் சிவனின் மங்களமான ஆலயம் உள்ளது. அங்கே மகாவிரதம் தாங்கிய, உறுதியான தவசி தவம் செய்கிறான்.

Verse 41

स सदा रात्रिशौचार्थं कपालं जलपूरितम् । मदीयं शयने चक्रे तत्र कृत्वा निजां क्रियाम्

அவன் எப்போதும் இரவு தூய்மைக்காக கபாலப் பாத்திரத்தை நீரால் நிரப்புவான். அங்கே தன் நியமத்தை முடித்து, அதை என் படுக்கையிடத்தின் அருகே வைத்துவிடுவான்.

Verse 42

तत्प्रभावान्ममेयं हि विभूतिर्जायते निशि । दिवा रिक्ते कृते याति भूय एव महामते

அதன் சக்தியால் என் இந்த விபூதி (திருநீறு) இரவில் தோன்றுகிறது. பகலில் அதை காலி செய்தால் அது மறைந்து விடுகிறது; ஓ மகாமதியே, மீண்டும் அது எழுகிறது.

Verse 43

तस्मात्कुरु प्रसादं मे तत्र गत्वा कपालकम् । चूर्णं कृत्वा मदीयं तत्तस्मिंस्तोये विनिक्षिप

ஆகையால் என்மேல் அருள் புரிவாயாக; அங்கே சென்று என் கபால அவசேஷத்தை எடுத்து, அதை அரைத்து தூளாக்கி அந்தப் புனித நீரில் சேர்த்து விடுவாயாக।

Verse 44

येन मे जायते मोक्षः प्रेतभावात्सुदारुणात्

இந்த மிகக் கொடிய பிரேத நிலையிலிருந்து எனக்கு மோட்சம் உண்டாகும்படியாக।

Verse 45

तथा तत्रास्ति पूर्वस्यां दिशि तत्तीर्थमुत्तमम् । गयाशिर इति ख्यातं प्रेतत्वान्मुक्तिदा यकम्

மேலும் அங்கே கிழக்குத் திசையில் ‘கயாசிர’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு சிறந்த தீர்த்தம் உள்ளது; அது பிரேதத்துவத்திலிருந்து விடுதலை அளிப்பதாகும்।

Verse 46

तत्र गत्वा कुरु श्राद्धं सर्वेषां त्वं महामते । दृश्यते तव पार्श्वस्था भद्र संपुटिका शुभाम्

மகாமதியே! அங்கே சென்று அனைவருக்குமான சிராத்தத்தைச் செய். மேலும் பார்—நல்லவரே! உன் அருகில் ஒரு மங்களமான சம்புடிகை காணப்படுகிறது।

Verse 47

अस्यां नामानि सर्वेषां यथाज्येष्ठं समालिख । ततः श्राद्धं कुरुष्वाशु दयां कृत्वा गरीयसीम्

இதில் அனைவரின் பெயர்களையும் மூத்தமை வரிசைப்படி எழுதுவாயாக. பின்னர் உயர்ந்த கருணையுடன் விரைவாகச் சிராத்தத்தை நிறைவேற்றுவாயாக।

Verse 48

वयं त्वां तत्र नेष्यामः सुखोपायेन भद्रक । निधिं च दर्शयिष्यामः श्राद्धार्थं सुमहत्तरम्

ஓ நற்குணனே! எளிய வழியால் உன்னை அங்கே அழைத்துச் செல்வோம்; ஸ்ராத்தத்திற்காக நியமிக்கப்பட்ட மிகப் பெரிய நிதியையும் உனக்குக் காட்டுவோம்।

Verse 49

तथेति समनुज्ञाते तेन शूद्रेण सत्वरम् । निन्युस्तं स्कन्धमारोप्य शूद्रं क्षेत्रे यथोदितम्

‘அப்படியே’ என்று சூத்ரன் அனுமதி அளித்ததும், அவர்கள் அவனை உடனே தோள்களில் ஏற்றி, கூறியபடியே அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர்।

Verse 50

दर्शयामासुरेवास्य निधानं भूरिवित्तजम् । तदादाय गतस्तत्र यत्रासौ नैष्ठिकः स्थितः

அவர்கள் அவனுக்குப் புதைந்திருந்த அவன் நிதி—மிகுந்த செல்வத்தை—காட்டினர்; அதை எடுத்துக்கொண்டு, அந்த நைஷ்டிகத் தபஸ்வி தங்கியிருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 51

ततः प्रणम्य तं भक्त्या कथ यामास विस्तरात् । तस्य भूतपतेः सर्वं वृत्तांतं विनयान्वितः

பின்னர் அவன் பக்தியுடன் அவனை வணங்கி, பணிவோடு அந்த பூதபதியைப் பற்றிய முழு நிகழ்வையும் விரிவாகக் கூறினான்।

Verse 52

ततो लब्ध्वा कपालं तच्चूर्णयित्वा समाहितः । गंगायमुनयोर्मध्ये प्रचिक्षेप मुदान्वितः

அப்போது அவன் கபாலத்தைப் பெற்று, மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி அதைத் தூளாக்கி, மகிழ்ச்சியுடன் கங்கை-யமுனை நடுவிலுள்ள நீரில் எறிந்தான்।

Verse 53

एतस्मिन्नंतरे प्रेतो दिव्यरूपवपुर्धरः । विमानस्थोऽब्रवीद्वाक्यं शूद्रं तं हर्षसंयुतः

அந்நேரமே அந்தப் பிரேதன் தெய்வீக ஒளிமிகு வடிவம் தாங்கி, விமானத்தில் அமர்ந்து, மகிழ்ச்சியுடன் அந்தச் சூத்ரனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 54

प्रसादात्तव मुक्तोऽहं प्रेतत्वाद्दारुणादितः । स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि सांप्रतं त्रिदिवालयम्

உன் அருளால் நான் இந்தக் கொடிய பிரேத நிலையிலிருந்து விடுபட்டேன். உனக்கு மங்களம் உண்டாக; இப்போது நான் தேவருலகத் தாமத்திற்கு செல்கிறேன்।

Verse 55

एतेषामेव सर्वेषामिदानीं श्राद्धमाचर । गत्वा गयाशिरः पुण्यं येन मुक्तिः प्रजायते

இப்போது இவர்கள் அனைவருக்கும் ஸ்ராத்தம் செய். பின்னர் புண்ணியமான கயாசிரஸுக்கு செல்; அதனால் முக்தி உண்டாகும்।

Verse 56

ततः स विस्मयाविष्टस्तेषामेव पृथक्पृथक् । श्राद्धं चक्रे च भूतानां नित्यमेव समाहितः

அப்போது அவன் வியப்பில் ஆழ்ந்து, அந்த மறைந்த உயிர்களுக்காக ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக ஸ்ராத்தம் செய்து, எப்போதும் ஒருமுகமாக இருந்தான்।

Verse 57

तेऽपि सर्वे गताः स्वर्गं प्रेतास्तस्य प्रभावतः । ददुश्च दर्शनं तस्य स्वप्रे हर्षसमन्विताः

அவனுடைய புண்ணியப் பிரபாவத்தால் அந்தப் பிரேதர்கள் அனைவரும் ஸ்வர்க்கம் சென்றனர்; மகிழ்ச்சியுடன் கனவில் அவனுக்கு தங்கள் தரிசனத்தை அளித்தனர்।

Verse 58

ततः शूद्रः स विज्ञाय तत्क्षेत्रं पुण्यवर्ध नम् । न जगाम गृहं भूयस्तत्रैव तपसि स्थितः

அப்போது அந்த சூத்ரன் அந்தக் க்ஷேத்திரம் புண்ணியத்தை வளர்ப்பது என அறிந்து மீண்டும் வீட்டிற்குச் செல்லவில்லை; அங்கேயே தவத்தில் நிலைத்திருந்தான்.

Verse 59

गंगायमुनयोः पार्श्वे शूद्रकेश्वरसंज्ञितम् । लिगं संस्थापितं तेन सर्वपातकनाशनम्

கங்கை–யமுனை கரை அருகே அவன் ‘சூத்ரகேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்ற சிவலிங்கத்தை நிறுவினான்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 60

यस्तयोर्विधिवत्स्नानं कृत्वा पूजयते नरः । शूद्रकेश्वरसंज्ञं च लिंगं श्रद्धासमन्वितः

அந்தத் தீர்த்தங்களில் விதிப்படி நீராடி, நம்பிக்கையுடன் ‘சூத்ரகேஸ்வர’ எனப்படும் லிங்கத்தை வழிபடுகிறவன்—

Verse 61

स सर्वैः पातकैर्मुक्तः प्रयाति शिव मंदिरम् । स्तूयमानश्च गंधर्वैर्विमानवरमाश्रितः

அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சிவன் திருக்கோயில்/சிவலோகத்தை அடைகிறான்; கந்தர்வர்கள் புகழ, சிறந்த விமானத்தில் ஏறிச் செல்கிறான்.

Verse 62

यस्तत्र त्यजति प्राणान्कृत्वा प्रायोपवेशनम् । न च भूयोऽत्र संसारे स जन्माप्नोति ।मानवः

யார் அங்கே பிராயோபவேசனம் (உபவாசத்தால் உடலைத் துறத்தல்) செய்து உயிரை விடுகிறாரோ, அந்த மனிதன் இச்சம்சாரத்தில் மீண்டும் பிறவியடையான்.

Verse 63

गंडूषमपि तोयस्य यस्तस्य निवसन्पिबेत् । सोऽपि संमुच्यते पापादाजन्ममरणांतिकात्

அங்கே தங்கி அந்த நீரை ஒரு வாயளவு (கண்டூஷம்) கூட அருந்துவான், பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை ஒட்டிய பாவப் பாரத்திலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 64

यस्तत्र ब्राह्मणेंद्राणां संप्रयच्छति भोजनम् । पितरस्तस्य तृप्यंति यावत्कल्पशतत्रयम्

அங்கே உயர்ந்த பிராமணர்களுக்கு உணவு அளிப்பவன், அவனுடைய பித்ருக்கள் மூன்றுநூறு கல்பங்கள் வரை திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 65

त्रुटिमात्रं च यो दद्यात्तत्र स्वर्णं समाहितः । स प्राप्नोति फलं कृत्स्नं राजसूयाश्वमेधयोः

அங்கே ஒருமனத்துடன் பொன்னைக் குறுநுண்ணளவு (த்ருடி) கூட தானம் செய்பவன், ராஜசூயமும் அஸ்வமேதமும் ஆகிய யாகங்களின் முழுப் பயனையும் அடைவான்.

Verse 66

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्तीर्थवरमाश्रयेत् । य इच्छेच्छाश्वतं स्वर्गं सदैव मनुजो द्विजाः

ஆகையால், ஓ த்விஜர்களே! நிலையான ஸ்வர்கத்தை நாடும் மனிதன், எல்லா முயற்சியுடனும் அந்தச் சிறந்த தீர்த்தத்தைச் சரணடைய வேண்டும்.

Verse 67

अत्र गाथा पुरा गीता गौतमेन महर्षिणा । गंगायमुनयोस्तं च प्रभावं वीक्ष्य विस्मयात्

இங்கே முற்காலத்தில் மகரிஷி கௌதமர், கங்கை-யமுனையின் அந்தப் பெருமையைப் பார்த்து வியப்புற்று ஒரு காதாவை பாடினார்.

Verse 68

गंगायमुनयोः संगे नरः स्नात्वा समाहितः । शूद्रेश्वरं समालोक्य सद्यः स्वर्गमवाप्नुयात्

கங்கை–யமுனை சங்கமத்தில் ஒருமனத்துடன் நீராடி, சூத்ரேஸ்வரரை தரிசிப்பவன் உடனே ஸ்வர்கத்தை அடைவான்.

Verse 69

एतद्वः सर्वमाख्यातं गंगायमुनयोर्मया । माहात्म्यं ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वपातकनाशनम्

பிராமணச் சிறந்தோர்களே! கங்கை–யமுனையின் இந்த முழு மஹாத்மியத்தையும் நான் கூறினேன்; இது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்.