Adhyaya 27

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । चतुर्युगस्वरूपं तु माहात्म्यं चैव सूतज । प्रमाणं वद कार्त्स्न्येन परं कौतूहलं हि नः

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதபுத்ரா! நான்கு யுகங்களின் இயல்பையும் அவற்றின் மகிமையையும் முறையாகச் சொல்வாயாக. அவற்றின் அளவையும் முழுமையாக விளக்கு; எங்கள் ஆவல் மிகுந்தது.

Verse 2

सूत उवाच । इममर्थं पुरा पृष्टो वासवेन बृहस्पतिः । यथा प्रोवाच विप्रेंद्रास्तद्वो वक्ष्यामि सांप्रतम्

சூதன் கூறினான்—இந்தப் பொருளை முற்காலத்தில் வாசவனாகிய இந்திரன் பிரஹஸ்பதியிடம் கேட்டான். ஓ பிராமணச் சிறந்தோர்களே! அவர் சொன்னபடியே இப்போது உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 3

पुरा शक्रं समासीनं सभायां त्रिदशैः सह । सह शच्या महात्मानमुपासांचक्रिरे सुराः

ஒருகால் முப்பத்து தேவர்களுடன் சபையில் சக்ரன் (இந்திரன்) அமர்ந்திருந்தான்; அருகில் சசி இருந்தாள். அப்போது தேவர்கள் கூடி அந்த மகாத்மாவைச் சேவித்து வழிபட்டனர்.

Verse 4

गन्धर्वाप्सरसश्चैव सिद्धविद्याधराश्च ये । गुह्यकाः किंनरा दैत्या राक्षसा उरगास्तथा

அங்கே கந்தர்வர், அப்சரைகள், சித்தர், வித்யாதரர், குஹ்யகர், கின்னரர், மேலும் தைத்யர், ராட்சசர், உரகர் (நாகர்) அனைவரும் இருந்தனர்.

Verse 5

कलाः काष्ठानिमेषाश्च नक्षत्राणि ग्रहास्तथा । सांगा वेदास्तथा मूर्तास्तीर्थान्यायतनानि च

அங்கே காலப் பிரிவுகளான கலை, காஷ்டா, நிமேஷம் ஆகியவையும், நட்சத்திரங்களும் கிரகங்களும் இருந்தன. அங்கங்களுடன் வேதங்கள், மூர்த்திமான தெய்வ வடிவங்கள், மேலும் தீர்த்தங்களும் புனித ஆலயங்களும் இருந்தன.

Verse 6

तथा चक्रुः कथाश्चित्रा देवदानवरक्षसाम् । राजर्षीणां पुराणानां ब्रह्मर्षीणां विशेषतः

அப்போது அவர்கள் தேவர்கள், தானவர்கள், இராட்சசர்கள், ராஜரிஷிகள், புராணங்கள்—மிகவும் சிறப்பாக பிரம்மரிஷிகள்—பற்றிய அற்புதக் கதைகளை உரைத்தனர்।

Verse 7

कस्मिंश्चिदथ संप्राप्ते प्रस्तावे त्रिदशेश्वरः । पप्रच्छ विनयोपेतो विप्रश्रेष्ठं बृहस्पतिम्

பின்னர் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் உரிய प्रसங்கம் ஏற்பட்டபோது, தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன் பணிவுடன் பிராமணர்களில் சிறந்த பிருஹஸ்பதியைக் கேட்டான்।

Verse 8

भगवञ्छ्रोतुमिच्छामि प्रमाणं युगसंभवम् । माहात्म्यं च स्वरूपं च यथावद्वक्तुमर्हसि

பகவனே! யுகத்தின் தோற்றத்திற்கான அளவையும், அதன் மஹாத்மியத்தையும் உண்மைச் சொரூபத்தையும் நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; தயை செய்து முறையாக உரையுங்கள்।

Verse 9

बृहस्पति रुवाच । अहं ते कीर्तयिष्यामि माहात्म्यं युगसंभवम् । यत्प्रमाणं स्वरूपं च शृणुष्वावहितः स्थितः

பிருஹஸ்பதி கூறினார்—யுகத்தின் தோற்றத்தின் மஹாத்மியத்தையும், அதன் அளவையும், அதன் சொரூபத்தையும் நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்; கவனத்துடன் ஒருமுகமாகக் கேள்।

Verse 10

अष्टाविंशतिसहस्राणि लक्षाः सप्तदशैव तु । प्रमाणेन कृतं प्रोक्तं यत्र शुक्लो जनार्दनः

அதன் அளவு இருபத்தெட்டு ஆயிரமும் பதினேழு லட்சமும் எனக் கூறப்படுகிறது; இது க்ருத (ஸத்ய) யுகம்; இதில் ஜனார்தனன் வெண்மைச் சொரூபமாக விளங்குகிறான்।

Verse 12

चतुष्पादस्तथा धर्मः सुसंपूर्णा वसुन्धरा । कामक्रोधविनिर्मुक्ता भयद्वेषविवर्जिताः । जनाश्चिरायुषस्तत्र शान्तात्मानो जितेन्द्रियाः । पञ्चतालप्रमाणाश्च दीप्तिमन्तो बहुश्रुताः

அங்கே தர்மம் நான்கு பாதங்களிலும் நிலைபெற்று, பூமி முழுமையாக வளமுடன் விளங்குகிறது. மக்கள் காம‑க்ரோதமின்றி, பய‑த்வேஷமின்றி; நீண்ட ஆயுளுடன், அமைதியான மனத்துடன், இந்திரியங்களை வென்றவர்களாக—ஐந்து தாள அளவு உயரம், ஒளிமிக்கவர்களாக, பலசாஸ்திரம் அறிந்தவர்களாக இருப்பர்.

Verse 13

तत्र षोडशसाहस्रं बालत्वं जायते नृणाम् । ततश्च यौवनं प्रोक्तं द्वात्रिंशद्यावदेव हि

அங்கே மனிதர்களின் பால்யம் பதினாறு ஆயிரம் ஆண்டுகள் நீடிக்கும்; அதன் பின் யௌவனம் முப்பத்திரண்டு ஆயிரம் ஆண்டுகள் வரை என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 14

ततः परं च वार्द्धक्यं शनैः संजायते नृणाम् । लक्षांते परमं यावदन्येषामधिकं क्वचित्

அதன் பின் மனிதர்களுக்கு முதுமை மெதுவாக ஏற்படும்; அது ஒரு லட்சம் ஆண்டுகளின் முடிவில்தான் உச்சத்தை அடையும்—சிலருக்கு அதையும் மீறி நீளும்.

Verse 15

तत्र सत्त्वाश्च ये केचित्पशवः पक्षिणो मृगाः । दैवीं वाचं प्रजल्पंति न विरोधं व्रजंति च ।ा

அங்கே உள்ள உயிர்கள் எதுவாயினும்—மாடுகள், பறவைகள், வனவிலங்குகள்—தெய்வீக வாக்கை உரைப்பர்; ஒருவருக்கொருவர் விரோதம் கொள்ளார்.

Verse 19

धेनवश्च प्रयच्छंति वांछितं स्वादु सत्पयः । सर्वेष्वपि हि कालेषु भूरि सर्प्पिःप्रदं नृणाम्

பசுக்கள் மனிதர்க்கு வேண்டிய, இனிய, நலமளிக்கும் பாலை அளிக்கின்றன; மேலும் எல்லாக் காலங்களிலும் மிகுந்த நெய்யையும் மனிதர்க்கு வழங்குகின்றன.

Verse 20

न तत्र विधवा नारी जायते न च दुर्भगा । काकवंध्या सुतैर्हीना न च शीलविवर्जिता

அங்கே எந்தப் பெண்ணும் விதவையாவதில்லை; துர்பாக்கியவளாகவும் ஆகமாட்டாள். கர்ப்பமின்மை அல்லது பிள்ளையின்மை இல்லை; நல்லொழுக்கம் இன்றியும் யாரும் இல்லை.

Verse 21

यथाजन्म तथा मृत्युः क्रमात्संजायते नृणाम् । न वीक्षते पिता पुत्रं मृतं क्वापि कदाचन

பிறப்பு நிகழ்வதுபோலவே மனிதர்க்கு முறையாக மரணமும் நிகழும்; ஆனால் அங்கே தந்தை எப்போதும் எங்கும் தன் மகனை இறந்த நிலையில் காண வேண்டியதில்லை.

Verse 22

न प्रेतत्वं च लोकानां मृतानां तत्र जायते । न चापि नरके वासो न च रोगव्यथा क्वचित्

அங்கே இறந்தவர்களுக்கு ‘பிரேத’ நிலை ஏற்படாது. நரக வாசமும் இல்லை; எங்கும் நோய்த் துன்பமும் இல்லை.

Verse 23

वेदांतगा द्विजाः सर्वे नित्यं स्वाध्यायशीलिनः । वेदव्याख्यानसंहृष्टा ब्रह्मज्ञानविचक्षणाः

அங்கே உள்ள எல்லா த்விஜரும் வேதாந்தத்தில் நிலைபெற்று, நாள்தோறும் ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபடுவர். வேத விளக்கத்தில் மகிழ்ந்து, பிரம்மஞானத்தில் தேர்ந்தவர் ஆவர்.

Verse 24

क्षत्रियाश्चापि भूपालमेकं कृत्वा सुभक्तितः । तदादेशात्प्रभुंजंति महीं धर्मेण नित्यशः

அங்கே க்ஷத்திரியரும் ஆழ்ந்த பக்தியுடன் ஒரே அரசனை ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள். அவன் ஆணையின்படி அவர்கள் தர்மப்படி எப்போதும் பூமியை ஆளவும் அனுபவிக்கவும் செய்கிறார்கள்.

Verse 25

वैश्या वैश्यजनार्हाणि चक्रुः कर्माणि भूरिशः । पशुपालनपूर्वाणि क्रयविक्रयजानि च

வைசியர்கள் தம் வர்ணத்திற்குரிய பல பணிகளைச் செய்தனர்—மாடுபாசனம் முதலியவற்றோடு, வாங்கல்-விற்பனையால் உண்டாகும் வாணிகச் செயல்களையும் செய்தனர்।

Verse 26

मुक्त्वैकां द्विजशुश्रूषा न शूद्रास्तत्र चक्रिरे । किंचित्कर्म सुरश्रेष्ठ श्रद्धया परया युताः

இருமுறைப் பிறந்தோரின் சேவையைத் தவிர, அங்கே சூத்ரர்கள் வேறு பணிகளை ஏற்கவில்லை; தேவர்களில் சிறந்தவனே, பரம பக்தியுடன் அவர்கள் சிறிதளவு கடமைகளையே செய்தனர்।

Verse 27

न तत्र चांत्यजो जज्ञे न च संकरसंभवः । नापवित्रो न वर्णानां पञ्चमो दृश्यते भुवि

அங்கே ‘அந்த்யஜன்’ பிறக்கவில்லை; கலப்புத் திருமணப் பிறப்பும் இல்லை; எவரும் அசுத்தர் எனக் கருதப்படவில்லை; நான்கு வர்ணங்களுக்கு அப்பால் ‘ஐந்தாம்’ குழுவும் அந்த மண்ணில் காணப்படவில்லை।

Verse 28

यजनं याजनं दानं व्रतं नियम एव च । तीर्थयात्रां नरास्तत्र निष्कामा एव कुर्वते

அங்கே மக்கள் யாகம் செய்கின்றனர், யாகம் நடத்துகின்றனர், தானம் அளிக்கின்றனர், விரதமும் நியமமும் கடைப்பிடிக்கின்றனர், தீர்த்தயாத்திரை மேற்கொள்கின்றனர்—இவை அனைத்தையும் நிஷ்காமமாகச் செய்கின்றனர்।

Verse 29

एवंविधं सहस्राक्ष मया ते परिकीर्तितम् । आद्यं कृतयुगं पुण्यं सर्वलोकसुखावहम्

ஆயிரக் கண்களையுடையவனே! இத்தகைய ஆதிக் க்ருதயுகத்தை நான் உனக்குச் சொல்லியுள்ளேன்—அது புண்ணியமயம்; எல்லா உலகங்களுக்கும் இன்பம் அளிப்பது।

Verse 30

ततस्त्रेतायुगं नाम द्वितीयं संप्रवर्तते । वर्षाणां षण्णवत्याढ्या लक्षा द्वादश संख्यया

அதன்பின் ‘திரேதா’ எனப்படும் இரண்டாம் யுகம் தொடங்குகிறது. அதன் கால அளவு பன்னிரண்டு லட்சம் ஆண்டுகள்; மேலும் தொண்ணூற்று ஆறு ஆயிரம் அதிகம்.

Verse 31

सोऽपि साक्षाजगन्नाथः श्वेतद्वीपाश्रयाश्रितः । तत्र रक्तत्वमायाति भग वान्गरुडध्वजः

அந்தச் சாட்சாத் ஜகந்நாதன்—ச்வேதத்வீபத்தின் அடைக்கலத்தில் உறைந்து—அங்கே கருடத்வஜனான பகவான் செந்நிறம் ஏற்கின்றான்.

Verse 32

त्रिपादस्तत्र धर्मः स्यात्पादेनैकेन पातकम् । तेनापि जायते स्पर्द्धा वर्णानामितरेतरम्

அங்கே தர்மம் மூன்று பாதங்களில் நிலைக்கும்; பாபம் ஒரு பாதத்தில். ஆயினும் வர்ணங்களுக்கிடையே பரஸ்பரப் போட்டி எழுகிறது.

Verse 33

ततः फलानि वांछंति तीर्थयात्रोद्भवानि ते । व्रतानां नियमानां च स्वर्गवासादिहेतवः

பின்பு அவர்கள் தீர்த்தயாத்திரையால் உண்டாகும் பலன்களை விரும்புகின்றனர்; மேலும் விரதங்களும் நியமங்களும் தரும் பலன்களையும்—ஸ்வர்கவாசம் முதலிய நோக்கத்திற்காக.

Verse 34

ततः कामवशान्मोहं सर्वे गच्छंति मानवाः । मोहाद्द्रोहं ततो गत्वा पापं कुर्वंत्यनुक्रमात्

பின்னர் காமவசத்தால் எல்லா மனிதரும் மோகத்தில் வீழ்கின்றனர்; மோகத்திலிருந்து துரோகம் நோக்கிச் சென்று, அதன் பின் படிப்படியாகப் பாவம் செய்கின்றனர்.

Verse 35

ततस्तु रौरवादीनि नरकाणि यमः स्वयम् । सज्जीकरोति देवेन्द्र ह्येकविंशतिसंख्यया

அப்போது யமன் தானே—தேவேந்திரா—ரௌரவ முதலான நரகங்களை ஆயத்தம் செய்கிறான்; அவை மொத்தம் இருபத்தொன்று எண்ணிக்கையாம்.

Verse 36

कर्मानुसारतस्तानि सेवयंति नराधमाः । केचिदन्ये महेन्द्रादिलोकान्मोक्षं तथा परे

தம் கர்மத்திற்கேற்ப அந்த நராதமர்கள் அந்த (நரக) துயரங்களை அனுபவிக்கின்றனர். சிலர் மகேந்திர முதலான லோகங்களை அடைகின்றனர்; சிலர் மோட்சத்தைப் பெறுகின்றனர்.

Verse 37

त्रिविधाः पुरुषास्तत्र श्रेष्ठाश्चाधममध्यमाः । त्रिविधानि च कर्माणि प्रकुर्वंति सुरेश्वर

அங்கே மனிதர் மூன்று வகை—சிறந்தோர், நடுநிலை, தாழ்ந்தோர்; அதுபோல மூன்று வகைச் செயல்களையும் செய்கின்றனர், சுரேஸ்வரா.

Verse 38

उन्नतास्तालमात्रेण तेजोवीर्यसमन्विताः । चक्रुश्च कृषिकर्माणि वैश्याश्चैवान्नलिप्सया

அவர்கள் ஒரு தாளளவு உயரமுடையவர்களாய், தேஜஸ்-வீரியத்தால் நிறைந்தவர்களாய் இருந்தனர்; வைசியர்கள் அன்ன-உற்பத்தி ஆசையால் வேளாண் தொழிலைச் செய்தனர்.

Verse 39

उप्तक्षेत्रं सकृच्चापि सप्तवारं लुनंति ते । यथर्तु फलिनो वृक्षा यथर्तु कुसुमान्विताः

வயல் ஒருமுறை விதைத்தால்கூட அவர்கள் ஏழுமுறை அறுவடை செய்கின்றனர்; மரங்கள் காலத்திற்கேற்ப கனியளிக்கின்றன, காலத்திற்கேற்ப மலர்களால் அலங்கரிக்கப்படுகின்றன.

Verse 40

यथर्तु पत्रसंयुक्तास्तत्र स्युः सुमनोहराः । अग्निष्टोमादिका यज्ञाः प्रवर्तंते सहस्रशः

அங்கே பருவத்திற்கேற்ற இலைகளால் கூடியவை மிக மனோகரமாய் விளங்கும்; அக்‌நிஷ்டோமம் முதலிய யாகங்கள் ஆயிரமாயிரமாக நடைபெறும்।

Verse 41

इतरेतरसंस्पर्धैः क्रियमाणा नृपोत्तमैः । ब्राह्मणैश्च सुरश्रेष्ठ स्वर्गलोकमभीप्सुभिः

தேவர்களில் சிறந்தவனே! இப்புண்ணியச் செயல் உயர்ந்த அரசர்கள் பரஸ்பரப் போட்டியுடன் செய்கின்றனர்; சுவர்க்கலோகம் விரும்பும் பிராமணர்களும் இதைச் செய்கின்றனர்।

Verse 42

तीर्थयात्रां व्रतं दानं नियमं संयमं तथा । परलोकमभीप्संतस्तत्र कुर्वंति मानवाः

அங்கே மக்கள் பரலோகத்தை நாடி தீர்த்தயாத்திரை, விரதம், தானம், நியமம், சுயக்கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றை மேற்கொள்கிறார்கள்।

Verse 43

सहस्रेण तु वर्षाणां तत्र स्याद्यौवनं नृणाम् । सहस्रपञ्चकं यावदूर्ध्वं वार्द्धक मुच्यते

அங்கே மனிதரின் இளமை ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிலைக்கும்; அதற்கு மேலாக ஐந்தாயிரம் ஆண்டுகள் வரை முதுமை அணுகாது என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 44

रजकश्चर्मकारश्च नटो बुरुड एव च । कैवर्त्तमेदभिल्लाश्च चंडालाः शूद्रमानवाः

வண்ணான், தோல்தொழிலாளர், நாடகக் கலைஞன் மற்றும் புருட; மேலும் கைவத்தர், மேதர், பில்லர், சாண்டாளர்—இவர்கள் மனிதர்களில் சூத்ரக் குழுக்களென வர்ணிக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 46

इन्द्र उवाच । उत्पत्तिः कथमेतेषामंत्यजानां द्विजो त्तम । यथावद्वद कार्त्स्न्येन अत्र कौतूहलं महत्

இந்திரன் கூறினான்—ஓ த்விஜோத்தமா! இவ்வந்த்யஜர்களின் தோற்றம் எவ்வாறு ஏற்பட்டது? இங்கே எனக்கு மிகுந்த ஆவல்; ஆகவே முறையாகவும் முழுமையாகவும் விளக்கி உரையிடுவீர்।

Verse 47

बृहस्पतिरुवाच । एतेषामष्टधा सृष्टिर्जायतेंऽत्यजसंभवा । योनि दोषात्सुरश्रेष्ठ जातेर्वक्ष्याम्यहं स्फुटम्

பிருஹஸ்பதி கூறினார்—ஓ தேவர்களில் சிறந்தவனே! அந்த்யஜ-வம்சத்துடன் தொடர்புடைய இச்சிருஷ்டி எட்டு வகையாக உண்டாகிறது. யோனி-தோஷத்தால் ஏற்பட்ட ஜாதி வேறுபாடுகளை நான் தெளிவாக உரைப்பேன்।

Verse 48

ब्राह्मण्यां क्षत्रियाज्जातः सूत इत्यभिधीयते । सूतेन रजकश्चैव रजकेन च चर्मकृत्

பிராமணப் பெண்ணுக்கும் க்ஷத்திரிய ஆணுக்கும் பிறந்தவன் ‘சூதன்’ என அழைக்கப்படுகிறான். சூதனிடமிருந்து ‘ரஜகன்’ (துவைப்பவன்) பிறக்க, ரஜகனிடமிருந்து ‘சர்மக்ருத்’ (தோல் தொழிலாளர்) பிறக்கிறான்।

Verse 49

चर्मकारेण संजज्ञे नटश्चांत्यजसंज्ञकः । चत्वारः क्षेत्रसंभूता एते क्षेत्रे द्विजन्मनाम्

சர்மகாரனிடமிருந்து ‘நடன்’ பிறந்தான்; அவன் ‘அந்த்யஜன்’ என அழைக்கப்படுகிறான். இந்நால்வரும் ‘க்ஷேத்ர’த்திலிருந்து பிறந்தவர்கள் என—த்விஜர்களின் க்ஷேத்ரத்திலே—கூறப்படுகின்றனர்।

Verse 50

तथा च मागधो जज्ञे वैश्येन द्विजसंभवे । क्षेत्रे मागधवीर्येण बुरुडो मरुदुत्तम

அதேபோல் த்விஜ-வம்சத் தொடர்பில் வைசியனிடமிருந்து ‘மாகதன்’ பிறந்தான். ஓ மருதர்களில் சிறந்தவனே (இந்திரா)! ‘க்ஷேத்ர’த்தில் மாகதனின் வீரியத்தால் ‘புருட’னும் தோன்றினான்।

Verse 51

बुरुडेन च कैवर्तः कैवर्तेन च मेदकः । चत्वारो वैश्यसंभूता एते क्षेत्रे द्विजन्मनाम् । प्रजायन्ते सुरश्रेष्ठ सवकर्मसु गर्हिताः

புருடனிலிருந்து கைவார்த்தன் பிறக்கிறான்; கைவார்த்தனிலிருந்து மேதகன் தோன்றுகிறான். இந்நால்வரும் வைசிய வம்சத்தில் பிறந்து, இருபிறப்போரின் ‘க்ஷேத்திர’த்தில் பிறக்கின்றனர்; தேவர்சிறந்தவனே, தத்தம் தொழில்களில் இவர்கள் நிந்திக்கப்படுவோர் எனக் கூறப்படுகின்றனர்.

Verse 52

तथा शूद्रेण संजज्ञे ब्राह्मण्यां सुरसत्तम । भिल्लाख्यश्चापि भिल्लेन चंडालश्च प्रजायते

அதேபோல், தேவர்சிறந்தவனே, பிராமணிப் பெண் சூத்ரனால் கருவுற்றால் ‘பில்ல’ என அழைக்கப்படும் மகன் பிறக்கிறான்; பில்லனிலிருந்து ‘சண்டாளன்’வும் தோன்றுகிறான்.

Verse 53

एतौ द्वावपि शूद्रेण भवतो द्विजसंभवे । क्षेत्रे सर्वसुराधीश सत्यमेतन्मयोदितम्

இருபிறப்போருடன் தொடர்புடைய சந்ததி விஷயத்தில் சூத்ரனால் இவ்விரு விளைவுகளும் உண்டாகின்றன. எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அதிபதியே, இக்க்ஷேத்திரத்தில் நான் உரைத்தது உண்மையே.

Verse 54

एतत्त्रेतायुगे प्रोक्तं मया ते सुरसत्तम । आकर्णय प्रयत्नेन द्वापरस्याधुना स्थितिम्

தேவர்சிறந்தவனே, திரேதா யுகத்தைப் பற்றிய இதை நான் உனக்குச் சொன்னேன். இப்போது முயற்சியுடன் துவாபர யுகத்தின் நிலையைக் கவனமாகக் கேள்.

Verse 55

लक्षाष्टकप्रमाणेन तद्युगं परिकीर्तितम् । चतुःषष्टिसहस्राणि वर्षाणां परिसं ख्यया । कपिशो जायते तत्र भगवान्गरुडध्वजः

அந்த யுகம் எட்டு லட்ச அளவுடையது எனப் புகழப்படுகிறது; முழுக் கணக்கில் அது அறுபத்து நான்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள். அந்த யுகத்தில் கருடக் கொடியை உடைய பகவான் கபீச நிறம் (செம்மஞ்சள்-தாமிரத் தோற்றம்) கொண்டு அவதரிக்கிறார்.

Verse 56

द्वौ पादौ चैव धर्मस्य द्वौ पापस्य व्यवस्थितौ । तत्र स्याद्यौवनं नृणां गते वर्षशतेऽ खिले

அந்த யுகத்தில் தர்மத்தின் இரண்டு பாதங்களும் பாபத்தின் இரண்டு பாதங்களும் நிலைத்திருக்கும். அங்கே மனிதருக்கு முழு நூறு ஆண்டுகள் கடந்தபின்பே யௌவனம் உண்டாகும்.

Verse 57

ततोऽन्यैः समतिक्रांतैर्वार्धक्यं पञ्चभिः शतैः । तत्र सत्यानृता लोका देवा भूपास्तथा परे

பின்னர் மேலும் காலம் கடந்தபின் ஐந்நூறு ஆண்டுகளில் முதுமை வருகிறது. அந்த யுகத்தில் தேவர்கள், அரசர்கள் முதலியோர் சத்தியமும் அசத்தியமும் கலந்த இயல்புடையவர்களாக இருப்பர்.

Verse 58

नार्यश्चापि सुरश्रेष्ठ तत्स्व रूपाः प्रकीर्तिताः । पंचहस्तप्रमाणेन चतुर्हस्तास्तथा परं

தேவர்களில் சிறந்தவரே! அங்கே பெண்களும் தத்தம் தனித்த வடிவங்களுடன் கூறப்படுகின்றனர். அவர்களின் அளவு ஐந்து கை எனவும், மேலும் (மற்றொரு வகை) நான்கு கை எனவும் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 59

नातिरूपेण संयुक्ता न च रूपविवर्जिताः । अव्यक्तजल्पकाश्चापि पशवः पक्षिणो मृगाः

அவர்கள் மிகுதியான அழகுடன் கூடியவர்களும் அல்ல; அழகற்றவர்களும் அல்ல. அங்கே மிருகங்கள், பறவைகள், மான்கள் கூட தெளிவற்ற ஒலிகளை எழுப்பும்.

Verse 60

नातिपुष्पफलैर्युक्ता वृक्षाश्चापिसुरेश्वर । सस्यानि तानि जायन्ते तत्र चोप्तानिकर्षुकैः

தேவேஸ்வரனே! அங்கே மரங்களும் மிகுதியான மலர்-கனிகளால் நிறைந்திருக்காது. உழவர்கள் விதைத்ததிலிருந்தே அங்கே தானியப் பயிர்கள் விளையும்.

Verse 61

वर्षंति जलदाः कामं भवन्त्योषधयोऽखिलाः । यत्किंचिद्भूतले ज्ञानं शास्त्रं वा सुरसत्तम । तत्तत्र समभावेन न सत्यं नैव चानृतम्

மேகங்கள் விருப்பம்போல் மழை பொழிகின்றன; எல்லா மூலிகைகளும் செழித்து வளரும். தேவர்களில் சிறந்தவரே! பூமியில் உள்ள எந்த அறிவோ, சாஸ்திரமோ அங்கே சமநிலையால் அது முழுச் சத்தியமுமல்ல, முழுப் பொய்யுமல்ல।

Verse 62

तीर्थानां च मखानां च द्वापरे सुरसत्तम । फलं भावानुरूपेण दानानां च प्रजायते

தேவர்களில் சிறந்தவரே! துவாபர யுகத்தில் தீர்த்த யாத்திரை, யாகங்கள், தானம் ஆகியவற்றின் பலன் உள்ளத்தின் பாவத்திற்கேற்ப உண்டாகும்; எத்தகைய பக்தி-நோக்கமோ அத்தகைய பலன்।

Verse 63

एतत्तव समाख्यातं युगं द्वापरसंज्ञकम् । मया सर्वं सुराधीश यथादृष्टं यथा श्रुतम्

இவ்வாறு ‘துவாபர’ எனப்படும் யுகத்தை உமக்கு விளக்கினேன். தேவர்களின் அதிபதியே! நான் கண்டதையும், பரம்பரையாகக் கேட்டதையும் அப்படியே அனைத்தும் உரைத்தேன்।

Verse 64

शृणुष्वावहितो भूत्वा वदतो मम सांप्रतम् । रौद्रं कलियुगंनाम यत्र कृष्णो जनार्दनः

இப்போது கவனமுடன் என் சொற்களை கேள். ‘கலி’ எனப்படும் கொடிய யுகம் உண்டு; அதில் ஜனார்தனனான கிருஷ்ணன் (மனிதர்களிடையே) காணப்படுவதில்லை।

Verse 65

द्वात्रिंशच्च सहस्राणि वर्षाणां कथितं विभो । तथा लक्षचतुष्केण साधुलोकविवर्जितम्

விபுவே! கலியுகத்தின் அளவு முப்பத்திரண்டு ஆயிரம் ஆண்டுகள் எனக் கூறப்படுகிறது; மேலும் நான்கு லட்சம் (ஆண்டுகள்) சேர்ந்து—இது சாதுமக்களின் சங்கமம் இன்றிய யுகம் என வர்ணிக்கப்படுகிறது।

Verse 66

तत्रैकपादयुक्तश्च धर्मः पापं त्रिभिः स्मृतम् । पूर्वार्धेभ्यः परं सर्वं संभविष्यति पात कम्

அங்கே தர்மம் ஒரே பாதத்தில் மட்டும் நிலைக்கும்; பாபம் மூன்று பாதங்களால் மேலோங்கும் எனச் சொல்லப்படுகிறது. முந்தைய யுகங்களை விட பின்வரும் காலம் பெரும்பாலும் வீழ்ச்சி, அதர்மம் நோக்கே செல்லும்।

Verse 67

न शृण्वंति पितुः पुत्रा न स्नुषा भ्रातरो न च । न भृत्या न कलत्राणि यत्र द्वेषः परस्परम्

அந்த யுகத்தில் மகன்கள் தந்தையின் சொல்லைக் கேட்கமாட்டார்கள்; மருமகளும் அல்ல; சகோதரர்களும் அல்ல. பணியாளரும் மனைவியும் நம்பிக்கையுடன் இருக்கமாட்டார்கள்; எங்கும் பரஸ்பர வெறுப்பே நிறையும்।

Verse 68

यत्र षोडशमे वर्षे नराः पलित यौवनाः । तत्र द्वादशमे वर्षे गर्भं धास्यति चांगना

அந்த காலத்தில் பதினாறு வயதிலேயே ஆண்கள் இளமையிலிருந்தும் நரைத்துத் திகழும் முதியவரைப் போலத் தோன்றுவர்; அங்கே பெண் பன்னிரண்டு வயதிலேயே கருவுறுவாள்।

Verse 69

आयुः परं मनुष्याणां शतसंख्यं सुरेश्वर । नागानां च तरूणां च वर्षाणां यत्र नाधिकम्

தேவர்களின் ஆண்டவனே! அந்த யுகத்தில் மனிதரின் அதிகபட்ச ஆயுள் சுமார் நூறு ஆண்டுகளே; அங்கே நாகங்களுக்கும் மரங்களுக்கும் கூட ஆண்டுகளின் அளவு இதை மீறாது।

Verse 70

द्वात्रिंशद्धयमुख्यानां चतुर्विंशतिः खरोष्ट्रयोः । अजानां षोडश प्रोक्तं शुनां द्वादशसंख्यया

குதிரை முதலியவற்றின் ஆயுள் முப்பத்திரண்டு ஆண்டுகள் எனக் கூறப்பட்டுள்ளது; கழுதை மற்றும் ஒட்டகத்திற்கு இருபத்திநான்கு; ஆடுகளுக்கு பதினாறு; நாய்களுக்கு பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் என நிர்ணயிக்கப்பட்டது।

Verse 71

चतुष्पदानामन्येषां विंशतिः पंचभिर्युता । यत्र काकाश्च गृध्राश्च कौशिकाश्चिरजीविनः

மற்ற நான்குகால் உயிர்களின் ஆயுள் இருபத்தைந்து ஆண்டுகள்; ஆனால் அந்தக் காலத்தில் அங்கே காகம், கழுகு, ஆந்தை ஆகியவை நீண்ட ஆயுளுடன் வாழும்.

Verse 72

तथा पापपरा लोका दुःस्थिताश्च विशेषतः । तथा कण्टकिनो वृक्षा रूक्षाः पुष्पफलच्युताः । सेवितास्तेऽपि गृध्राद्यैर्यत्र च्छायाविवर्जिताः

அங்கே மக்கள் பாவத்தில் ஈடுபட்டு மிகுந்த துயர்நிலைக்குச் செல்வர். அங்குள்ள மரங்களும் முள்ளுடனும் கடினமாயும் மலர்-கனி இன்றியும் நிழலற்றவையாகவும் இருக்கும்; கழுகு முதலியவையே அவற்றை நாடும்.

Verse 73

यत्र धर्मो ह्यधर्मेण पीड्यते सुरसत्तम । असत्येन तथा सत्यं भूपाश्चौरैः सदैव तु

தேவர்களில் சிறந்தவரே! அங்கே அதர்மம் தர்மத்தை ஒடுக்குகிறது; பொய் உண்மையை நசுக்குகிறது; அரசர்கள் எப்போதும் திருடரைப் போலக் கருதப்படுகின்றனர் (அல்லது திருடரைப் போல நடக்கின்றனர்).

Verse 74

गुरवश्च तथा शिष्यैः स्त्रीभिश्च पुरुषाधमाः । स्वामिनो भृत्यवर्गैश्च मूर्खैश्चापि बहुश्रुताः

அங்கே குருக்கள் சீடர்களால் அவமதிக்கப்படுவர்; தகுதியான ஆண்களும் கீழ்மக்களின் (மற்றும் பெண்களின்) ஆட்பாட்டில் ஆவார்; ஆண்டவர்கள் பணியாளர்களால் அடக்கப்படுவர்; பலகற்றோரும் மூடர்களால் இகழப்படுவர்.

Verse 75

यत्र सीदंति धर्मिष्ठा नराः सत्यपरायणाः । दान्ता विवेकिनः शान्तास्तथा परहिते रताः

அங்கே தர்மநிஷ்டை உடைய, உண்மையில் நிலைத்த, தம்மடக்கம் கொண்ட, விவேகமுள்ள, அமைதியான, பிறர்நலத்தில் ஈடுபட்டவர்களும் துன்பக் கிளேசத்தில் மூழ்குவர்.

Verse 76

आधयो व्याधयश्चैव तथा पीडा महाद्भुता । सदैव संस्थिता यत्र साधुपीडनवांछया

சாதுக்களைத் துன்புறுத்தும் ஆசையால் அங்கே மனவேதனைகள், உடல்வியாதிகள், அதிசயமான துயரங்கள் எப்போதும் நிலைத்திருக்கும்।

Verse 77

अल्पायुषस्तथा मर्त्या जायंते वर्णसंकरात् । ये केचन प्रजीवंति दुःखेन ते समन्विताः

வர்ணசங்கரத்தால் மனிதர்கள் குறுகிய ஆயுளுடன் பிறக்கின்றனர்; எப்படியோ வாழ்பவர்களும் துயரத்தோடு இணைந்தே வாழ்கிறார்கள்।

Verse 78

न वर्षति घनः काले संप्राप्तेऽपि यथोचिते । न सस्यं स्यात्सुवृष्टेपि कर्षुकस्यापि वांछितम्

உகந்த காலம் வந்தாலும் மேகங்கள் மழை பொழியாது; பெருமழை பெய்தாலும் விவசாயி விரும்பும் பயிர் விளையாது।

Verse 79

न च क्षीरप्रदा गावो यद्यपि स्युः सुपोषिताः । न भवंति प्रभू ताश्च यत्नेनापि सुरक्षिताः

நன்றாகப் போஷித்தாலும் பசுக்கள் பால் தராது; முயன்று பாதுகாத்தாலும் அவை செழித்து பயனளிக்காது।

Verse 80

आविकानां तथोष्ट्रीणां यत्र क्षीरप्रशंसकाः । लोका भवंति निःश्रीकास्तथा ये च मलिम्लुचाः

எங்கே மக்கள் ஆடுகளின் மற்றும் ஒட்டகப் பெண்ணின் பாலைக் புகழ்கிறார்களோ, அங்கே மக்கள் செல்வமும் மரியாதையும் இழந்து ‘ஸ்ரீஹீனர்’ ஆவர்; அங்கே மலிம்லுசர் எனும் அசுத்தக் கொள்ளைநடையினரும் இருப்பர்।

Verse 81

तथा तपस्विनः शूद्राः शूद्रा धर्मपरायणाः । शूद्रा वेदविचारज्ञा यज्ञकर्मणि चोद्यताः

அதேபோல் தவம் மேற்கொள்ளும் சூத்ரரும் உளர்; தர்மத்தில் பற்றுடைய சூத்ரரும் உளர். வேதவிசாரத்தில் தேர்ந்த சூத்ரரும், யாககர்மத்தில் எப்போதும் முனைந்த சூத்ரரும் உளர்.

Verse 82

शूद्राः प्रतिग्रहीतारः शूद्रा दानप्रदास्तथा । शूद्राश्चापि तथा वन्द्याः शद्रास्तीर्थेषु संस्थिताः

சூத்ரர் தானம் பெறுபவராகவும் இருப்பர்; சூத்ரர் தானம் அளிப்பவராகவும் இருப்பர். தீர்த்தங்களில் நிலைபெற்று மதிக்கப்படும் சூத்ரரும் வணங்கத்தக்கவரே.

Verse 83

पंचगर्तान्खनंत्येव मृत्युकाले नराधमाः । शिरसा हस्तपादाभ्यां मोहात्संनष्टचेतनाः

மரண நேரத்தில் அந்த நராதமர் ஐந்து குழிகளைத் தோண்டுவர்—தலை, கை, கால்களால்—மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து, உணர்வு இழந்து.

Verse 84

वेदविक्रयकर्तारो ब्राह्मणाः शौचवर्जिताः

பிராமணர் வேதத்தை விற்பவராகி, தூய்மை-சுத்தம் இன்றியவராக இருப்பர்.

Verse 85

स्वाध्यायरहिताश्चैव शूद्रान्ननिरताः सदा । असत्प्रतिग्रहाः प्रायो जिह्वालौल्यसमुत्सुकाः

அவர்கள் ஸ்வாத்யாயம் இன்றியவராய், எப்போதும் சூத்ரரின் அன்னத்தில் பற்றுடையவராய் இருப்பர்; பெரும்பாலும் அநுசிதமான பிரதிக்ரஹம் செய்து, நாவாசையால் ஆவலுறுவர்.

Verse 86

पाखंडिनो विकर्मस्थाः परदारोपजीविनः । कार्यकारणमाश्रित्य यत्र स्नेहः प्रजायते

பாசாங்கர்கள், தடைசெய்யப்பட்ட செயல்களில் ஈடுபட்டு, பிறர் மனைவியரால் வாழ்வோர்—‘காரியம்-காரணம்’ என்ற சாக்கை எடுத்துக் கொண்டு எங்கெங்கும் ஆசக்தியை உண்டாக்குவர்.

Verse 87

न स्वभावात्सहस्राक्ष कथंचिदपि देहिनाम् । यास्यंति म्लेच्छभावं च सर्वे वर्णा द्विजातयः

ஏ சகஸ்ராக்ஷா! இயல்பினாலேயே அல்ல; எப்படியோ உடலுடையோர்—அனைத்து வர்ணங்களும், இருமுறை பிறந்தோரும் கூட—ம்லேச்சப் பண்பிற்குச் சாய்வர்.

Verse 88

नष्टोत्सवाविधर्माणो नित्यं संकरकारकाः । सार्धहस्तत्रयाः पूर्वं भविष्यंति युगादितः

திருவிழாக்கள் அழியும்; தர்மவிதிகள் சிதையும்; அவர்கள் எப்போதும் கலப்பும் குழப்பமும் உண்டாக்குவர்—யுகத்தின் தொடக்கத்திலிருந்து மூன்றரை ‘ஹஸ்த’ காலம் இவ்வாறே இருக்கும்.

Verse 89

ततो ह्रासं प्रयास्यंति वृद्धिं याति कलौ युगे । भविष्यन्ति ततश्चांते मनुष्या बिलशायिनः

அதன்பின் அவர்கள் தாழ்வை அடைவர்; கலியுகம் மேலும் வளர்ந்து செல்லும்; பின்னர் அதன் முடிவில் மனிதர் குகைகளிலும் குழிகளிலும் தங்கிப் படுப்பவராகிவிடுவர்.

Verse 90

अल्पत्वाद्दुर्लभत्वाच्च अशक्ता गृहकर्मणि । भविष्यंत्यफला यज्ञास्तथा वेदव्रतानि च

பற்றாக்குறையும் அரிதாகக் கிடைப்பதாலும் மக்கள் இல்லறக் கர்மங்களைச் செய்ய இயலார்; யாகங்கள் பலனற்றவையாகும்; வேதவிரதங்களும் அதுபோலவே.

Verse 91

नियमाः संयमाः सर्वे मंत्रवादास्तथैव च । तीर्थानि म्लेच्छसंस्पर्शाद्दूषितानि शतक्रतो

ஏ சதக்ரது (இந்திரா)! எல்லா நியமங்களும், ஸம்யமங்களும், மந்திரசாதனைகளும் கூட—ம்லேச்சர் தொடர்பால் தீர்த்தங்கள் மாசுபடுகின்றன.

Verse 92

स्वस्वभावविहीनानि हीनानि च तथा जलैः । कुत्सिता मंत्रवादा ये कुत्सिताश्च तपस्विनः

அக்காலத்தில் மக்கள் தம் இயல்பும் உள்ளடக்கமும் இழந்து, நீரில்கூட தூய்மை குறையும். மந்திரம் விற்போர் இழிவர்; தவசிகளும் பழிக்கப்படுவர்.

Verse 93

तत्र ते संभविष्यंति कुत्सिता ये च मानवाः । कुलीनमपि संत्यज्य वरं रूपवयोन्वितम्

அங்கே இழிவான மனிதர்களே செழிப்பர். குலீனத்தையும் விட்டு, உண்மையான மதிப்பை விட வெறும் அழகும் இளமையும் ‘மேன்மை’ எனத் தேர்வர்.

Verse 94

वित्तलोभात्प्रदास्यंति कुत्सिताय नराः सुताम् । कन्यकाः प्रसविष्यंति कन्यकाः सुरतोत्सुकाः

செல்வ ஆசையால் ஆண்கள் தம் மகள்களை தகுதியற்றவர்க்கு மணமுடிப்பர். இன்பவெறியால் கன்னியர், திருமணமின்றியே பிள்ளை பெறுவர்.

Verse 95

कन्यकाः प्रकरिष्यंति पुरुषैः सह संगतिम् । भर्तारं वंचयिष्यंति कुलीना अपि योषितः

கன்னியர் ஆண்களுடன் தவறான தொடர்பு கொள்வர்; குலீனப் பெண்களும் கணவரை ஏமாற்றுவர்.

Verse 96

सर्वकृत्येषु दुःशीलाः ।सुयत्नेनापि रक्षिताः । निर्दयाश्चापि भूपालाः पीडयिष्यंति कर्षुकान्

எல்லாக் கடமைகளிலும் மக்கள் தீயொழுக்கமுடையவர்களாவர்—மிக முயன்று காத்தும் அறிவுறுத்தியும் இருந்தாலும். மேலும் இரக்கமற்ற அரசர்களும் உழவர்களைத் துன்புறுத்துவர்.

Verse 97

पीडयिष्यंति निर्दोषान्वित्तलोभादसंशयम् । वधार्हमपि संप्राप्य वित्तलोभान्मलिम्लुचम्

செல்வ ஆசையால், ஐயமின்றி, அவர்கள் குற்றமற்றவர்களைத் துன்புறுத்துவர். தண்டனைக்குரியவனைப் பிடித்தாலும் அதே ஆசையால் குற்றவாளியை விடுவிப்பர்.

Verse 98

संत्यक्ष्यंति युगे तस्मिन्प्राणिद्रोहेऽपि वर्तिनम् । क्षात्रधर्मं परित्यज्य करिष्यंति तथा रणम्

அந்த யுகத்தில் உயிர்களைத் துன்புறுத்தும் வன்முறையில் ஈடுபட்டவனையும் அவர்கள் கைவிடுவர். க்ஷத்திரிய தர்மத்தை விட்டு, போர் செய்வர்—ஆனால் அதர்மமாக.

Verse 99

बृहस्पतिरुवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं युगानां लक्षणं मया । प्रमाणं च सुरश्रेष्ठ चतुर्णामप्यसंशयम्

பிருகஸ்பதி கூறினார்—தேவர்களில் சிறந்தவனே! யுகங்களின் இவ்வெல்லா இலக்கணங்களையும் நான் உங்களுக்கு உரைத்தேன்; மேலும் நான்கினதும் அளவுகளையும், ஐயமின்றி.

Verse 100

यश्चैतत्कीर्तयेन्मर्त्यः सदैव सुसा माहितः । स नूनं मुच्यते पापादाजन्ममरणांतिकात्

எவன் மனிதன் இதனை எப்போதும் பக்தியுடனும் நல்விருப்புடனும் கீர்த்திக்கிறானோ, அவன் பிறப்பின் தொடக்கம் முதல் மரணத்தின் முடிவு வரை உள்ள பாவத்திலிருந்து உறுதியாக விடுபடுவான்.

Verse 101

शृणुयाद्वा नरो यश्च श्रद्धापूतेन चेतसा । सोऽपि मुच्येन्न सन्देहः पापाच्च दिवसोद्भवात्

யார் பக்தியால் தூய்மையடைந்த மனத்துடன் இதைச் செவிமடுக்கிறாரோ, அவரும் ஐயமின்றி நாள்தோறும் சேரும் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவர்।

Verse 458

संभवंति युगे तस्मिन्यो निसंसर्गतो विभो । तथान्ये संख्यया हीना एतेभ्यो निंदिता नराः

ஓ விபோ! அந்த யுகத்தில் சிலர் சத்சங்கமின்றி வாழ்வோராகத் தோன்றுவர்; மேலும் சிலர், எண்ணிக்கையில் குறைவாக, அவர்களைவிடவும் கீழ்மையென நிந்திக்கப்படுவர்।