Adhyaya 76

Verse 1

। सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति भास्करत्रितयं शुभम् । यैस्तुष्टैस्त्रिषु लोकेषु मानवो मुक्तिमाप्नुयात्

சூதர் கூறினார்—அங்கேயே பாஸ்கரர்களின் ஒரு மங்களமான மும்மூர்த்தி உள்ளது. அவர்கள் திருப்தியடைந்தால் மனிதன் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற முக்தியை அடைகிறான்.

Verse 2

मुण्डीरं प्रथमं तत्र कालप्रियं तथापरम् । मूलस्थानं तृतीयं च सर्वव्याधिविनाशनम्

அங்கே முதலாவது முண்டீரம், இரண்டாவது காலப்ரியம்; மூன்றாவது மூலஸ்தானம்—அது எல்லா நோய்களையும் அழிப்பதாகும்.

Verse 3

तत्र संक्रमते सूर्यो मुंडीरे रजनीक्षये । कालप्रिये च मध्याह्ने मूलस्थाने क्षपागमे

அங்கே சூரியன் முண்டீரத்தில் இரவு முடிவில், காலப்ரியத்தில் மதிய வேளையில், மூலஸ்தானத்தில் இரவு வருகையில் சிறப்பாகச் ‘சங்கிரமிக்கிறான்’.

Verse 4

तस्मिन्काले नरो भक्त्या पश्येदप्येकमेवच । कृतक्षणो नरो मोक्षं सत्यं याति न संशयः

அந்த நேரத்தில் பக்தியுடன் இவற்றில் ஒன்றையாவது தரிசித்தால், அவனுடைய அந்தக் கணம் நிறைவு பெறும்; அவன் நிச்சயமாக முக்தியை அடைவான்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 5

ऋषय ऊचुः । मुंडीरः पूर्वदिग्भागे धरित्र्याः श्रूयते किल । मध्ये कालप्रियो देवो मूलस्थानं तदन्तरे

ரிஷிகள் கூறினர்—பூமியின் கிழக்குத் திசைப் பகுதியில் முண்டீரம் எனும் தலம் புகழ்பெற்றது; நடுவில் காலப்ரிய தேவன் வீற்றிருக்கிறார்; இவ்விரண்டிற்கிடையில் மூலஸ்தானம் உள்ளது।

Verse 6

तत्कथं ते त्रयस्तत्र संजाताः सूत भास्कराः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे सर्वं नो ब्रूहि विस्तरात्

அப்படியானால், ஓ சூதரே! அங்கே அந்த மூன்று பாஸ்கரர்கள் எவ்வாறு தோன்றினர்? ஹாடகேஸ்வரத் திருக்க்ஷேத்திரத்தில் நிகழ்ந்த அனைத்தையும் எங்களுக்கு விரிவாக உரையுங்கள்।

Verse 7

सूत उवाच । अस्ति सागरपर्यंते विटंकपुरमुत्तमम् । समुद्रवीचिसंसक्तप्रोच्चप्राकारमण्डनम्

சூதர் கூறினார்—கடலின் கரையோரத்தில் ‘விடங்கபுரம்’ எனும் சிறந்த நகரம் உள்ளது; கடலலைகள் தொட்டிட, உயர்ந்த மதில்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 8

तत्राभूद्ब्राह्मणः कश्चित्कुष्ठव्याधिसमन्वितः । पूर्वकर्मविपाकेन यौवनेसमुपस्थिते

அங்கே ஒரு பிராமணன் இருந்தான்; அவன் குஷ்ட நோயால் பீடிக்கப்பட்டிருந்தான். முன்ஜென்மக் கர்மவிபாகத்தால் அந்த நோய் அவன் இளமையிலேயே வந்து சேர்ந்தது।

Verse 9

तस्य भार्याऽभवत्साध्वी कुलीना शीलमंडना । तथाभूतमपि प्रायः सा पश्यति यथा स्मरम्

அவனுடைய மனைவி சாத்வி; உயர்குலப் பிறப்பும் நல்லொழுக்கமும் அவளுக்குப் பூஷணமாக இருந்தன. அவன் அப்படியான நிலையிலும், பெரும்பாலும் அவனைத் தன் காதலனைப் போலவே அவள் நோக்கினாள்।

Verse 10

औषधानि विचित्राणि महार्घ्याण्यपि चाददे । तदर्थमुपलेपांश्च पथ्यानि विविधानि च

அவள் பலவகை விசித்திரமான மருந்துகளை, மிக விலையுயர்ந்தவற்றையும் சேர்த்தாள். அதற்காக மருந்துப் பூச்சுகளையும் பலவகை பத்திய முறைகளையும் பெற்றாள்.

Verse 11

तथा भिषग्वरान्नित्यमानिनाय च सादरम् । तदर्थे न गुणस्तस्य तथापि स्याच्छरीरजः

அதேபோல் அவன் தினந்தோறும் மரியாதையுடன் சிறந்த வைத்தியர்களை அழைத்து வந்தான். ஆனால் அந்த முயற்சியால் பயன் எதுவும் இல்லை; உடலிலிருந்து எழுந்த நோய் நீங்காமல் இருந்தது.

Verse 12

यथायथा स गृह्णाति भेषजानि द्विजोत्तमाः । कुष्ठेन सर्वगात्रेषु व्याप्यते च तथातथा

ஓ த்விஜோத்தமா! அவன் எத்தனை முறை மருந்துகளை எடுத்தானோ, அத்தனை முறை குஷ்டம் அவன் உடலின் எல்லா உறுப்புகளிலும் அதேபடி பரவியது.

Verse 13

अथैवं वर्तमानस्य तस्य विप्रवरस्य च । गृहेऽतिथिः समायातः कश्चित्पांथः श्रमान्वितः

இவ்வாறு வாழ்ந்து கொண்டிருந்த அந்த சிறந்த பிராமணரின் வீட்டிற்கு, வழிப்பயணச் சோர்வுடன் ஒரு பயணி விருந்தினனாக வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 14

अथ विप्रं गृहं प्राप्तं दृष्ट्वा तस्य सती प्रिया । अज्ञातमपिसद्भक्त्या सूपचारैरतोषयत्

வீட்டிற்கு வந்த அந்த பிராமணரைப் பார்த்த அவனுடைய சதீயான மனைவி—அவர் அறிமுகமில்லாதவராயினும்—உண்மையான பக்தியுடனும் தக்க உபசாரங்களுடனும் அவரை மகிழ்வித்தாள்.

Verse 15

अथ तं स्नातमाचांतं कृताहारं द्विजोत्तमम् । विश्रान्तं शयने विप्रः प्रोवाच स गृहाधिपः

அப்போது அந்தத் த்விஜோத்தமன் நீராடி ஆச்சமனம் செய்து, உணவு உண்டு, படுக்கையில் ஓய்வெடுத்தான்; அப்போது இல்லறப் பிராமணன் அவனிடம் கூறினான்.

Verse 16

तेजोऽन्वितं यथा भानुं रूपौदार्यगुणान्वितम् । यौवने वर्तमानं च मूर्तं काममिवापरम्

அவன் சூரியனைப் போல ஒளிவீசினான்; அழகு, பெருந்தன்மை, நற்குணங்கள் நிறைந்தவன்; யௌவனத்தில் நிலைத்து, மற்றொரு உருவமுற்ற காமதேவன் போலத் தோன்றினான்.

Verse 17

कुष्ठ्युवाच । कुत आगम्यते विप्र क्व यास्यसि वदाऽधुना । एवं लावण्ययुक्तोऽपि किमेकाकी यथार्तिभाक्

குஷ்டி கூறினான்—ஓ விப்ரா, நீ எங்கிருந்து வந்தாய், இப்போது எங்கே செல்கிறாய்? இத்தனை அழகு இருந்தும் ஏன் தனியாக, துயரச் சுமையுடன் இருப்பவனைப் போல?

Verse 18

पथिक उवाच । अस्ति कान्तीपुरीनाम पुरंदरपुरी यथा । सुस्थितैः सेविता नित्यं जनैर्धर्मव्रतान्वितैः

பாதிகன் கூறினான்—‘காந்தீபுரீ’ எனும் ஒரு நகரம் உள்ளது; அது புரந்தரன் (இந்திரன்) நகரைப் போன்றது; அங்கு தர்மமும் விரதங்களும் கொண்ட நிலைத்த மக்கள் எப்போதும் வாழ்ந்து போற்றி சேவிக்கின்றனர்.

Verse 19

तस्यामहं कृतावासो गृहस्थाश्रममावहन् । ग्रस्तः कुष्ठेन रौद्रेण यथा त्वं द्विजसत्तम

நான் அங்கேயே தங்கி இல்லற ஆசிரமத்தை நடத்தினேன்; ஆனால் கொடிய குஷ்டம் என்னை விழுங்கியது—உன்னைப் போலவே, ஓ த்விஜசத்தமா.

Verse 20

ततः श्रुतं मया तावत्पुराणे स्कान्दसंज्ञिते । भास्करत्रितयं भूमौ सर्वव्याधिविनाशनम्

அப்போது ஸ்கந்தம் எனப்படும் புராணத்தில் நான் கேட்டேன்—பூமியில் ‘பாஸ்கர-திரிதயம்’ என்ற தீர்த்தம் உள்ளது; அது எல்லா நோய்களையும் அழிக்கிறது.

Verse 21

ततो निर्वेदमापन्नो भेषजैः क्लेशितश्चिरम् । क्षारैश्चाम्लैः कषायैश्च कटुकैरथ तिक्तकैः

அப்போது அவன் மருந்துகளால் நீண்ட காலம் துன்புற்று—காரம், புளிப்பு, துவர்ப்பு, கார்ப்பு, கசப்பு ஆகிய சிகிச்சைகளால் வாடி—ஆழ்ந்த நிர்வேதம் அடைந்தான்.

Verse 22

ततो विनिश्चयं चित्ते कृत्वा गृह्य धनं महत् । मुण्डीरस्वामिनं गत्वा स्थितस्तस्यैव सन्निधौ

அப்போது உள்ளத்தில் உறுதியான தீர்மானம் கொண்டு பெரும் செல்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு முண்டீரஸ்வாமினை அணுகி, அவருடைய சன்னிதியிலேயே தங்கினான்.

Verse 23

ततः प्रातः समुत्थाय नित्यं पश्यामि तं विभुम् । पूजयामि स्वशक्त्या च प्रणमामि ततः परम्

பின்னர் நான் தினமும் காலையில் எழுந்து அந்த எல்லாப் பரவிய இறைவனை தரிசிக்கிறேன்; என் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப பூஜை செய்து, அதன் பின் மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன்.

Verse 24

सूर्यवारे विशेषेण निराहारो यतेन्द्रियः । करोमि जागरं रात्रौ गीतवादित्रनिःस्वनैः

சிறப்பாக ஞாயிற்றுக்கிழமையில் நான் உண்ணாவிரதமிருந்து, புலன்களை அடக்கி, பாடல்கள் மற்றும் வாத்தியங்களின் ஒலியுடன் இரவு முழுதும் ஜாகரணம் செய்கிறேன்.

Verse 25

ततः संवत्सरस्यांते तं प्रणम्य दिनाधिपम् । कालप्रियं ततः पश्चाच्छ्रद्धया परया युतः

பின்னர் ஆண்டின் முடிவில் அந்த தினாதிபதி சூரியபகவானை வணங்கி, பரமச் சிரத்தையுடன் கூடியவனாய் அதன் பின் காலப்ரிய தீர்த்தத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 26

तेनैव विधिना विप्र तस्यापि दिवसेशितुः । पूजां करोमि मध्याह्ने श्रद्धा पूतेन चेतसा

ஓ விப்ரரே, அதே விதிமுறையின்படி நானும் மதியவேளையில் தினேஸ்வரனான சூரியபகவானை, சிரத்தையால் தூய்மையடைந்த மனத்துடன் பூஜை செய்கிறேன்।

Verse 27

ततोऽपि वत्सरस्यांते तं प्रणम्याथ शक्तितः । मूलस्थानं गतो देवमपरस्यां दिशि स्थितम्

பின்னர் இன்னொரு ஆண்டின் முடிவில், இயன்ற அளவு அவரை வணங்கி, மேற்கு திசையில் உள்ள தெய்வத்தின் மூலஸ்தானத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 28

तेनैव विधिना पूजा तस्यापि विहिता मया । संध्याकाले द्विजश्रेष्ठ यावत्संवत्सरं स्थितः

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, அதே முறையினால் நான் அந்தத் தெய்வத்தையும் சந்தியாவேளையில் பூஜித்தேன்; மேலும் முழு ஒரு ஆண்டு அங்கே தங்கினேன்।

Verse 29

ततः संवत्सरस्यांते स्वप्ने मां भास्करोऽब्रवीत् । समेत्य प्रहसन्विप्रः संप्रहृष्टेन चेतसा

பின்னர் ஆண்டின் முடிவில் பாஸ்கரன் கனவில் என்னிடம் உரைத்தான்; அந்தப் பிராமணன் புன்னகையுடன், பேரானந்த மனத்துடன் அருகே வந்தான்।

Verse 30

परितुष्टोऽस्मि ते विप्र कर्मणाऽनेन भक्तितः । ममाराधनजेनैव तस्मात्कुष्ठं प्रयातु ते

ஓ விப்ரரே! பக்தியுடன் செய்த இச்செயலால் நான் உம்மீது மகிழ்ந்தேன். என் ஆராதனையால் உண்டான சக்தியால் உமது குஷ்டநோய் நீங்குக.

Verse 31

गच्छ शीघ्रं द्विजश्रेष्ठ श्रांतोऽसि निजमंदिरम् । पश्य बंधुजनं सर्वं सोत्कण्ठं तत्कृते स्थितम्

ஓ த்விஜச்ரேஷ்டரே! விரைவாகச் செல்; நீ களைத்துள்ளாய்—உன் இல்லத்திற்குத் திரும்பு. உனக்காக ஏக்கத்துடன் நிற்கும் உறவினரை எல்லாம் காண்.

Verse 32

त्वया हृतं पुरा रुक्मं ब्राह्मणस्य महात्मनः । तेन कर्मविपाकेन कुष्ठव्याधिरुपस्थितः

முன்பு நீ மகாத்மையான ஒரு பிராமணரின் பொன்னைக் கவர்ந்தாய். அந்தக் கர்மத்தின் பலனாகவே உனக்கு குஷ்டநோய் ஏற்பட்டது.

Verse 33

स मया नाशितस्तुभ्यं प्रहृष्टेनाधुना द्विज । एतज्ज्ञात्वा न कर्तव्यं सुवर्णहरणं पुनः

ஓ த்விஜரே! மகிழ்ச்சியுடன் நான் இப்போது உனக்காக அந்த (நோயை) அழித்தேன். இதை அறிந்து இனி பொன் திருடுதல் செய்யாதே.

Verse 34

दृश्यन्ते ये नरा लोके कुष्ठव्याधिसमाकुलाः । सुवर्णहरणं सर्वैस्तैः कृतं पापकर्मभिः

உலகில் குஷ்டநோயால் துன்புறுவோர் எனக் காணப்படுகிறவர்கள்—அந்தப் பாவிகள் அனைவரும் பொன் கவர்தல் என்னும் பாவத்தைச் செய்தவர்களே.

Verse 35

तस्माद्देयं यथाशक्त्या न स्तेयं कनकं बुधैः । इच्छद्भिः परमं सौख्यं स्वशरीरस्य शाश्वतम्

ஆகையால் இயன்ற அளவிற்கு தானம் செய்ய வேண்டும்; அறிவுடையோர் பொன்னைக் களவாடக் கூடாது. தம் உடலுக்குப் பரம நலம் மற்றும் நிலையான இன்பம் விரும்புவோர் இவ்வாறே நடக்க வேண்டும்।

Verse 36

एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्ततश्चादर्शनं गतः । अहं च विस्मयाविष्टः प्रोत्थितः शयनाद्द्रुतम्

இவ்வாறு கூறி சகஸ்ராம்சு (சூரியன்) பின்னர் கண் முன்னிருந்து மறைந்தான். நான் வியப்பில் ஆழ்ந்து உடனே படுக்கையிலிருந்து விரைந்து எழுந்தேன்।

Verse 37

यावत्पश्यामि देहं स्वं कुष्ठव्याधिपरिच्युतम् । द्वादशार्कप्रभं दिव्यं यथा त्वं पश्यसे द्विज

அப்போது நான் என் உடலைக் குஷ்டநோயிலிருந்து விடுபட்டதாகக் கண்டேன்—தெய்வீகமாக, பன்னிரண்டு சூரியரைப் போல ஒளிவீசும்—ஓ த்விஜா, நீ காண்பதுபோலவே।

Verse 38

तस्मात्त्वमपि विप्रेंद्र भक्त्या तद्भास्करत्रयम् । अनेन विधिना पश्य येन कुष्ठं प्रशाम्यति

ஆகையால், ஓ விப்ரேந்திரா, நீயும் பக்தியுடன் அந்த பாஸ்கர-த்ரயத்தை இதே முறையில் தரிசி; இதனால் குஷ்டம் தணியும்।

Verse 39

किमौषधैः किमाहांरैः कटुकैरपि योजितैः । सर्वव्याधिप्रणाशेशे स्थितेऽस्मिन्भास्करत्रये

மருந்துகள் எதற்கு, காரமான கலவையுணவுப் பயன்பாடுகள் எதற்கு, எல்லா நோய்களையும் அழிக்க வல்ல இந்த பாஸ்கர-த்ரயம் இங்கே நிலைத்திருக்கையில்?

Verse 40

स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि सांप्रतं तां पुरीं प्रति । गृहेऽद्य तव विश्रांतो यथा विप्र निजे गृहे

உனக்கு நல்வாழ்வு உண்டாகுக. இப்போது நான் அந்த நகரை நோக்கிச் செல்கிறேன். ஓ பிராமணரே, இன்று உன் இல்லத்தில் நான் என் இல்லத்தில் ஓய்வெடுப்பதுபோல் ஓய்ந்தேன்।

Verse 41

एवमुक्तः स पांथेन तेन विप्रः स कुष्ठभाक् । वीक्षांचक्रे ततो वक्त्रं स्वपत्न्या दुःखसंयुतः

அந்தப் பயணி இவ்வாறு கூறியபின், குஷ்டத்தால் பீடிக்கப்பட்ட அந்தப் பிராமணன் துயரத்துடன் தன் மனைவியின் முகத்தை நோக்கிப் பார்த்தான்।

Verse 42

साऽब्रवीद्युक्तमुक्तं ते पांथेनानेन वल्लभ । तस्मात्तत्र द्रुतं गच्छ यत्र तद्भास्करत्रयम्

அவள் கூறினாள்—அன்பனே, இந்தப் பயணி சொன்னது முற்றிலும் பொருத்தமானதே. ஆகவே, அந்த பாஸ்கரத் திரயம் உள்ள இடத்திற்குத் துரிதமாகச் செல்।

Verse 43

अहं त्वया समं तत्र शुश्रूषानिरता सती । गमिष्यामि न संदेहस्तस्माद्गच्छ द्रुतं विभो

நானும் உன்னுடன் அங்கே வருவேன்—சேவையில் நிலைத்த சதியாக. இதில் ஐயமில்லை; ஆகவே, ஓ உயர்ந்தவரே, விரைவாகச் செல்।

Verse 44

एवमुक्तस्तया सोऽथ वित्तमादाय भूरिशः । प्रस्थितः कांतया सार्धं मुण्डीरस्वामिनं प्रति

அவள் சொன்னதனால் அவன் மிகுந்த செல்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு, தன் காதலியுடன் சேர்ந்து முண்டீரஸ்வாமியை நோக்கிப் புறப்பட்டான்।

Verse 45

प्रतिज्ञया गमिष्यामि द्रष्टुं तद्देवतात्रयम् । मुंडीरं कालनाथं च मूल स्थानं च भास्करम्

எனது சபதத்தின்படி, முண்டீரர், காலநாதர் மற்றும் மூலஸ்தானத்தில் உள்ள பாஸ்கரன் ஆகிய மூன்று தெய்வங்களையும் தரிசிக்க நான் செல்வேன்.

Verse 46

ततः कृच्छ्रेण महता कुष्ठव्याधिसमाकुलः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे संप्राप्तः स द्विजोत्तमाः

பின்னர், குஷ்ட நோயால் பாதிக்கப்பட்ட அந்தச் சிறந்த அந்தணர், மிகுந்த சிரமத்துடன் ஹாடகேஸ்வரத் திருத்தலத்தை அடைந்தார்.

Verse 47

तद्दृष्ट्वा सुमहत्क्षेत्रं तापसौघनिषेवितम् । निर्विण्णः कुष्ठरोगेण पथि श्रांतोऽब्रवीत्प्रियाम्

தவசிகள் நிறைந்த அந்தப் பரந்த திருத்தலத்தைக் கண்டு, குஷ்ட நோயால் மனம் தளர்ந்து, வழிநடையால் களைப்படைந்த அவர் தன் அன்பு மனைவியிடம் கூறினார்.

Verse 48

अहं निर्वेदमापन्नो रोगेणाथ बुभुक्षया । मुण्डीरस्वामिनं यावन्न शक्रोमि प्रसर्पितुम्

நோயினாலும் பசியினாலும் நான் விரக்தியடைந்துள்ளேன். முண்டீரசுவாமி வரை தவழ்ந்து செல்லக்கூட என்னால் முடியவில்லை.

Verse 49

तस्मादत्रैव देहं स्वं विहास्यामि न संशयः । त्वं गच्छ स्वगृहं कांते सार्थमासाद्य शोभनम्

ஆகையால், நான் இங்கேயே என் உயிரை விடப்போகிறேன், இதில் சந்தேகமில்லை. என் அன்பே! நீ ஒரு நல்ல வழித்துணையுடன் உன் வீட்டிற்குச் செல்வாயாக.

Verse 50

पत्न्युवाच । अभुक्ते त्वयि नो भुक्तं कदाचित्कांत वै मया । एकांतेऽपि महाभाग न सुप्तं जाग्रति त्वयि

மனைவி கூறினாள்—காதலனே, நீ உண்ணாதபோது நான் ஒருபோதும் உண்டதில்லை. மகாபாகனே, தனிமையிலும் நீ விழித்திருக்கையில் நான் ஒருபோதும் உறங்கியதில்லை.

Verse 51

तस्मादेतन्महाक्षेत्रं संप्राप्य त्वां व्यवस्थितम् । परलोकाय संत्यज्य कथं गच्छाम्यहं गृहम्

ஆகவே இந்த மகாக்ஷேத்திரத்தை அடைந்து, நீ பரலோகப் பயணத்திற்குத் தீர்மானமாக இருப்பதைக் கண்டு, உன்னை விட்டுவிட்டு நான் எப்படி இல்லத்திற்குத் திரும்புவேன்?

Verse 52

दर्शयिष्ये मुखं तेषां त्वया हीना अहं कथम् । बांधवानां गुरूणां च अन्येषां सुदृदा मपि

நீ இல்லாமல் நான் எப்படி முகம் காட்டுவேன்—எங்கள் உறவினர்க்கும், குருமார்க்கும், மற்ற உறுதியான நெருங்கியவர்களுக்கும்?

Verse 53

तस्मात्त्वया समं नाथ प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् । स्नेहपाशविनिर्बद्धा सत्येनात्मानमालभे

ஆகவே, நாதனே, நான் உன்னுடன் சேர்ந்து ஹுதாசனத்தில் (அக்னியில்) பிரவேசிப்பேன். அன்பின் பாசத்தால் கட்டுண்டவளாய், உண்மையுடன் என் உயிரையே அர்ப்பணிக்கிறேன்.

Verse 54

यावतस्तव संजाता उपवासा महामते । तावंतश्च तथास्माकं कथं गच्छामि तद्गृहम्

மகாமதியே, உனக்கெத்தனை உபவாசங்கள் ஏற்பட்டனவோ, அவ்வளவே எனக்கும். அப்படியிருக்க, நான் அந்த இல்லத்திற்கெப்படி செல்வேன்?

Verse 55

एवं तस्या विदित्वा स निश्चयं ब्राह्मणस्तदा । चितिं कृत्वा तु दाहार्थं तया सार्धे ततोऽविशत्

அவளுடைய உறுதியான தீர்மானத்தை அறிந்து அந்தப் பிராமணன் தகனத்திற்காகச் சிதையை அமைத்து, பின்னர் அவளுடன் சேர்ந்து அதில் நுழைந்தான்।

Verse 56

भास्करं मनसि ध्यात्वा यावदग्निं समाददे । तावत्पश्यति चाग्रस्थं सुदीप्तं पुरुषत्रयम्

மனத்தில் பாஸ்கரனைத் தியானித்து அக்கினியை எடுக்கத் தொடங்கிய வேளையில், முன்னே மிக ஒளிவீசும் மூன்று புருஷர்களைக் கண்டான்।

Verse 57

तद्दृष्ट्वा विस्मयाविष्टः क एते पुरुषास्त्रयः । न कदाचिन्मया दृष्टा ईदृक्तेजःसमन्विताः

அதைக் கண்டவுடன் அவன் வியப்பில் ஆழ்ந்தான்—“இம்மூன்று புருஷர்கள் யார்? இத்தகைய தேஜஸை நான் ஒருபோதும் கண்டதில்லை.”

Verse 58

पुरुषा ऊचुः । मा त्वं मृत्युपथं गच्छ कृत्वा वैराग्यमाकुलः । व्यावृत्य स्वगृहं गच्छ स्व भार्यासहितो द्विज

அந்தப் புருஷர்கள் கூறினர்—“ஓ த்விஜா! வைராக்யக் கலக்கத்தில் மரணப் பாதைக்கு செல்லாதே. திரும்பி உன் மனைவியுடன் உன் இல்லத்திற்குச் செல்.”

Verse 59

ब्राह्मण उवाच । प्रतिज्ञाय मया पूर्व गृहं मुक्तं निजं यतः । मुण्डीरस्वामिनं दृष्ट्वा तथाऽन्यं कालवल्लभम्

பிராமணன் கூறினான்—“முன்னரே நான் பிரதிஞ்ஞை செய்தேன்; அதனால் என் இல்லத்தை விட்டேன். முண்டீரஸ்வாமினையும், மேலும் காலவல்லபனையும் தரிசித்த பின்.”

Verse 60

मूलस्थानं च कर्तव्यं ततः सस्यप्रभक्षणम् । सोऽहं तानविलोक्याथ कथं गच्छामि मन्दिरम् । भक्षयामि तथा सस्यं तेन त्यक्ष्यामि जीवितम्

முதலில் மூலாஹார விரதம் மேற்கொள்ள வேண்டும்; பின்னர் தானிய உணவு. இப்போது உங்களைப் பார்த்தபின் நான் என் இல்லத்திற்குத் திரும்புவது எப்படி? ஆயினும் தானியத்தை உண்டு, அதனால் உயிரைத் துறப்பேன்.

Verse 61

पुरुषा ऊचुः । वयं ते भास्करा ब्रह्मंस्त्रयोऽत्रैव समागताः । त्वद्भक्त्याकृष्टमनसो ब्रूहि किं करवामहे

ஆண்கள் கூறினர்—ஓ பாஸ்கரா! வணக்கத்திற்குரிய பிராமணரே! உங்கள் பக்தியால் ஈர்க்கப்பட்டு, நாங்கள் மூன்று பாஸ்கரர்கள் இங்கேயே கூடிவந்தோம். சொல்லுங்கள், நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 62

ब्राह्मण उवाच । यदि यूयं समायाताः स्वयमेव ममांतिकम् । त्रयोऽपि भास्करा नाशमेष कुष्ठः प्रगच्छतु

பிராமணர் கூறினார்—நீங்கள் தாமே என் அருகே வந்துள்ளீர்கள், ஓ மூன்று பாஸ்கரர்களே; இந்த குஷ்டம் இப்போது அழிந்து அகலட்டும்.

Verse 63

तथाऽत्रैव सदा स्थेयं क्षेत्रे युष्माभिरेव हि । सांनिध्यं त्रिषु लोकेषु गन्तव्यं च यथा पुरा

அதேபோல் நீங்கள் இந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்திலேயே எப்போதும் தங்க வேண்டும்; மேலும் முன்புபோல மூன்று உலகங்களிலும் உங்கள் தெய்வீக சாந்நித்யத்தை அருளச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 64

भास्करा ऊचुः । एवं विप्र करिष्यामः स्थास्यामो ऽत्र सदा वयम् । त्वं चापि रोगनिर्मुक्तः सुखं प्राप्स्यस्यनुत्तमम्

பாஸ்கரர்கள் கூறினர்—அப்படியே, ஓ விப்ரரே; நாங்கள் அதையே செய்வோம். இங்கே எப்போதும் தங்குவோம்; நீங்களும் நோயின்றி விடுபட்டு ஒப்பற்ற இன்பத்தை அடைவீர்.

Verse 65

प्रासादत्रितयं तस्मादस्मदर्थं निरूपय । येन त्रिकालमासाद्य गच्छामः संनिधिं द्विज

ஆகையால் ஓ த்விஜனே! எங்களுக்காக மூன்று பிராசாதங்கள் (ஆலயங்கள்) அமைத்திடு; அவற்றைத் திரிகாலமும் அணுகி நாங்கள் புனித சாந்நித்யத்தை அருள்வோம்.

Verse 66

एवमुक्त्वा तु ते सर्वे गताश्चाद्दर्शनं ततः । सोऽपि पश्यति कायं स्वं यावद्रोगविवर्जितम्

அவ்வாறு கூறி அவர்கள் அனைவரும் பார்வையிலிருந்து மறைந்தனர். பின்னர் அவனும் தன் உடலை நோக்கினான்—அது முழுவதும் நோயற்றதாக இருந்தது.

Verse 67

द्वादशार्क प्रतीकाशं सर्वलक्षणलक्षितम् । ततः प्रोवाच तां भार्यां विनयावनतां स्थिताम्

அவனுடைய உடல் பன்னிரண்டு சூரியரைப் போல ஒளிர்ந்து, எல்லா நற்குறிகளாலும் குறிக்கப்பட்டிருந்தது. அப்போது பணிவுடன் தலைவணங்கி நின்ற மனைவியிடம் அவன் கூறினான்.

Verse 68

पश्य त्वं सुभ्रूर्मे गात्रं यादृग्रूपं पुनः स्थितम् । प्रसादाद्देवदेवस्य भास्करस्यांशुमालिनः

ஓ சுப்ரூ! பார், என் உடல் முன்பிருந்த வடிவிலேயே மீண்டும் நிலைபெற்றுள்ளது—தேவர்களின் தேவன், கதிர்மாலையுடைய பாஸ்கரனின் அருளால்.

Verse 69

सोऽहमत्र स्थितो नित्यं पूजयिष्यामि भास्करम् । न यास्यामि पुनः सद्म सत्यमेतन्मयोदितम्

ஆகையால் நான் இங்கேயே என்றும் தங்கி பாஸ்கரனை வழிபடுவேன். இனி நான் என் இல்லத்திற்குத் திரும்பமாட்டேன்—இதுவே நான் கூறிய உண்மை.

Verse 72

त्रयाणामपि तेषां तु साध्वर्चाः शास्त्रसूचिताः । स्थापयामास सूर्याणां हस्तार्के सूर्यवासरे

அம்மூவருக்கும் சாஸ்திரம் கூறிய முறையின்படி முறையான ஆராதனை செய்யப்பட்டது; ஹஸ்த நக்ஷத்திரத்தில், ஞாயிற்றுக்கிழமை, சூரியப் பிரதிமைகள் நிறுவப்பட்டன.

Verse 73

ततस्ताः पुष्पधूपाद्यैः समभ्यर्च्य चिरं द्विजः । त्रिसंध्यं क्रमशः प्राप्तो देहांते भास्करालयम्

பின்னர் அந்த இருபிறப்பாளர் மலர், தூபம் முதலியவற்றால் நீண்ட காலம் அவர்களை வழிபட்டார்; முறையாக முப்பொழுது சந்த்யாவை அனுஷ்டித்து, தேகாந்தத்தில் பாஸ்கரனின் தாமத்தை அடைந்தார்.

Verse 74

सूत उवाच । एवं ते तत्र संजातास्त्रयोऽपि द्विजसत्तमाः । भास्करा भक्तलोकस्य सर्वव्याधिविनाशकाः

சூதர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே! இவ்வாறு அங்கே அந்த மூவரும் பாஸ்கர ரூபங்களாகத் தோன்றினர்; பக்தர்களுக்கெல்லாம் எல்லா நோய்களையும் அழிப்பவர்களாயினர்.

Verse 75

यस्तान्पश्यति काले स्वे यथोक्ते सूरर्यवासरे । स वांछितांल्लभेत्कामान्दुर्लभानपि मानवैः

யதோக்த முறையில், தக்க காலத்தில், ஞாயிற்றுக்கிழமை அவர்களை தரிசிப்பவன், மனிதர்க்கு அரிதானவையாக இருந்தாலும் விரும்பிய வரங்களைப் பெறுவான்.