Adhyaya 195

Verse 1

ऋषय ऊचुः । शूद्री च ब्राह्मणी चापि ये त्वया परिकीर्तिते । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे तीर्थद्वयमनुत्तमम्

ரிஷிகள் கூறினர்—நீங்கள் கூறிய சூத்ரீ மற்றும் பிராஹ்மணீ எனும் இவ்விரண்டும் ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரத்தில் உள்ள ஒப்பற்ற தீர்த்தங்களாகும்.

Verse 2

तत्कथं तत्र संजातं केन वा तद्विनिर्मितम् । एतच्च सर्वमाचक्ष्व विस्तरेण महामते

அது அங்கே எவ்வாறு தோன்றியது? அதை யார் நிறுவினார்? ஓ மகாமதி, இவை அனைத்தையும் விரிவாக எடுத்துரையுங்கள்.

Verse 3

पादुकाभ्यां समुत्पत्तिः श्रुताऽस्माभिः पुरा तव । वद तच्चापि माहात्म्यं ताभ्यां चैव समुद्भवम्

முன்பு உங்கள் வாயிலாக அந்த இரு பாதுகைகளுடன் தொடர்புடைய ஒரு தோற்றம் ஏற்பட்டது என்று கேட்டோம். அவற்றின் மாஹாத்ம்யத்தையும், அவற்றிலிருந்து வெளிப்பட்டதையும் கூறுங்கள்.

Verse 4

सूत उवाच । पुरासीन्नागरो विप्रश्छांदोग्य इति विश्रुतः । यस्याऽन्वयेऽपि विप्रेन्द्राश्छान्दोग्या इति विश्रुताः

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் ‘சாந்தோக்ய’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு நாகர பிராமணர் இருந்தார். அவருடைய வம்சத்திலும் முதன்மை பிராமணர்கள் ‘சாந்தோக்யர்’ என்ற பெயராலேயே பிரசித்தி பெற்றிருந்தனர்.

Verse 5

सामवेदविदस्तस्य गृहस्थाश्रमधर्मिणः । पश्चिमे वयसि प्राप्ते कन्या जाता सुशोभना

அவன் சாமவேதத்தை அறிந்தவன்; இல்லற ஆசிரமத் தர்மத்தை உறுதியாகக் கடைப்பிடித்தவன். முதுமைப் பருவம் வந்தபோது அவனுக்கு மிகச் சோபையுடைய ஒரு மகள் பிறந்தாள்.

Verse 6

सर्वैरपि गुणैर्युक्ता सर्वलक्षण लक्षिता । सप्तरक्ता त्रिगंभीरा पञ्चसूक्ष्माऽबृहत्कटिः

அவள் எல்லா நற்குணங்களாலும் நிறைந்தவள்; அனைத்துச் சுபலக்ஷணங்களாலும் குறியிடப்பட்டவள்—ஏழு ‘செம்மை’ அழகுகளும், மூன்று கம்பீர ஆழங்களும், ஐந்து நுண்ணிய அம்சங்களும் உடையவள்; அகன்றதல்லாத இடை கொண்டவள்.

Verse 7

पद्मपत्रविशालाक्षी लंबकेशी सुशोभना । बिंबोष्ठी ह्रस्वलोमा च पूर्णचन्द्रसमप्रभा

அவளுடைய கண்கள் தாமரை இதழ்களைப் போலப் பெரிதாய் இருந்தன; கூந்தல் நீளமாய் வழிந்தது; அவள் மிகச் சோபையுடன் விளங்கினாள். பிம்பப் பழம்போன்ற உதடுகள், நுண்ணிய குறுஞ்சிறு ரோமங்கள், முழுநிலா போன்ற ஒளி அவளுக்கு இருந்தது.

Verse 8

तस्या नाम पिता चक्रे ब्राह्मणीति द्विजोत्तमाः । यस्मात्सा ब्राह्मणैर्दत्ता मण्डपान्ते सुपूजितैः

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே! அவளுடைய தந்தை அவளுக்கு ‘பிராஹ்மணீ’ என்று பெயரிட்டார்; ஏனெனில் மண்டபத்தின் உள்ளே முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்ட பிராமணர்கள் அவளை அருளாக அளித்திருந்தனர்.

Verse 9

पश्चिमे वयसि प्राप्ते अपत्यरहितस्य च । ववृधे सा च तन्वङ्गी चन्द्रलेखा यथा तथा

அவன் முதுமைப் பருவம் வந்தும் சந்ததியில்லாதவனாய் இருந்தபோது, அந்த மெலிந்த அங்கங்களையுடைய மகள் நிலவின் மெல்லிய கோடு போல மெதுவாக வளர்ந்தாள்.

Verse 10

शुक्लपक्षे तु संप्राप्ते जनलोचनतुष्टिदा । यस्मिन्नहनि संजाता छान्दोग्यस्य महात्मनः । आनर्ताधिपतेस्तस्मिंस्तादृग्रूपा सुताऽभवत्

சுக்லபக்ஷம் வந்தபோது, மக்களின் கண்களுக்கு இன்பமளிப்பவளான அவள், மகாத்மா சாந்தோக்யருக்கு அதே நாளில் பிறந்தாள்; மேலும் ஆனர்த்தத்தின் அதிபதிக்கும் அத்தகைய அதிசய அழகுடைய மகள் பிறந்தாள்।

Verse 11

यस्याः कायप्रभौघेण सर्वं तत्सूतिकागृहम् । निशागमेऽपि संजातं रत्नौघैरिव सुप्रभम् । ततस्तस्याः पिता नाम चक्रे रत्नवतीति च

அவளுடைய உடற்பொலிவின் பெருக்கால், இரவு வந்தபோதும் அந்தப் பிரசவ அறை ரத்தினக் குவியல்களால் ஒளிர்வதுபோல் பிரகாசித்தது. ஆகவே அவளின் தந்தை அவளுக்கு ‘ரத்னவதி’ என்று பெயரிட்டார்।

Verse 12

अथ सख्यं समापन्ना ब्राह्मण्या सह सा शुभा । नैरन्तर्येण ताभ्यां च वियोगो नैव जायते

பின்னர் அந்த மங்களமான பெண் பிராம்மணியுடன் நட்புறவை அடைந்தாள்; இடைவிடாது ஒன்றாக இருந்ததால் இருவருக்கும் பிரிவு எப்போதும் ஏற்படவில்லை।

Verse 13

एकाशनं तथा शय्या एकान्नेन च भोजनम् । अष्टमेऽब्दे च संजाते पिता तस्या द्विजोत्तमाः

அவர்களுக்கு ஒரே இருக்கையும் ஒரே படுக்கையும்; ஒரே உணவையே உண்டனர். ஓ த்விஜோத்தமா, அவளின் எட்டாம் ஆண்டு வந்தபோது அவளின் தந்தை (அவளின் எதிர்காலம் குறித்து) சிந்திக்கத் தொடங்கினார்।

Verse 14

विवाहं चिन्तयामास प्रदानाय वरे तथा । सा ज्ञात्वा चेष्टितं तस्य पितुर्दुःखसमन्विता

அவளின் திருமணத்தை எண்ணி, தகுந்த வரனுக்கு அவளை அளித்து கன்யாதானம் செய்ய அவர் திட்டமிட்டார். தந்தையின் எண்ணத்தை அறிந்ததும் அவள் துயரத்தில் மூழ்கினாள்।

Verse 15

सख्या वियोगभीता च प्रोचे रत्नवती तदा । अश्रुपूर्णेक्षणा दीना बाष्पगद्गदया गिरा

அப்போது தோழியிடமிருந்து பிரிவதற்குப் பயந்து ரத்னவதி பேசினாள்—கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பி, மனம் தளர்ந்து, அழுகையால் குரல் தடுக்கித் தடுக்கி வந்தது।

Verse 16

सखि तातो विवाहं मे प्रकरिष्यति सांप्रतम् । विवाहितायाश्च सख्यं न भविष्यति कर्हिचित्

“தோழி, என் தந்தை இப்போதே என் திருமணத்தை ஏற்பாடு செய்கிறார். திருமணம் ஆனபின் நம் நட்பு இனி எப்போதும் முன்புபோல் இருக்காது.”

Verse 17

वज्रपातोपमं वाक्यं तस्याः श्रुत्वा सखी च सा । रुरोद कण्ठमाश्लिष्य स्नेहव्याकुलितेन्द्रिया

அவளின் இடியெனப் பாய்ந்த சொற்களை கேட்ட தோழி அவள் கழுத்தை அணைத்துக் கொண்டு அழுதாள்; அன்பால் அவளின் உணர்வுகள் கலங்கின.

Verse 18

अथ तद्रुदितं श्रुत्वा माता तस्या मृगावती । ससंभ्रमा समागत्य वाक्यमेतदुवाच ह

பின்னர் அந்த அழுகுரலைக் கேட்ட அவளின் தாய் மிருகாவதி பதறி அங்கே வந்து இவ்வாறு கூறினாள்।

Verse 19

किमर्थं रुद्यते पुत्रि केन ते विप्रियं कृतम् । करोमि निग्रहं येन तस्याद्यैव दुरात्मनः

“மகளே, ஏன் அழுகிறாய்? யார் உனக்கு துன்பம் செய்தார்? சொல்; இன்று உடனே அந்த துஷ்டனை நான் தண்டிப்பேன்.”

Verse 21

अनया रहिताहं च न जीवामि कथंचन । एतस्मात्कारणाद्देवि प्ररोदिमि सुदुःखिता

அவளின்றி நான் எவ்விதத்திலும் வாழ இயலேன். ஆகையால், ஓ தேவி, மிகுந்த துயரத்தில் நான் அழுது புலம்புகிறேன்.

Verse 22

मृगावत्युवाच । यद्येवं पुत्रि यत्र त्वं प्रयास्यसि पतेर्गृहे । तस्य राज्ञस्तु यो विप्रः पौरोहित्ये व्यवस्थितः

மிருகாவதி கூறினாள்—அப்படியானால், மகளே, நீ கணவரின் இல்லத்திற்குச் செல்லும் போது, அங்கே அந்த அரசனுக்குரிய ஒரு பிராமணர் அரசபுரோகிதராக நிலைபெற்றுள்ளார்.

Verse 23

तस्य पुत्राय दास्यामि सखीमेनां तव प्रियाम् । तत्रापि येन ते संगो भविष्यत्यनया सह

உனக்கு அன்பான இந்தத் தோழியை அந்தப் புரோகிதரின் மகனுக்குக் கொடுப்பேன்; அங்கேயும் அவளுடன் உனக்கு நட்பு-சங்கம் தொடரும்.

Verse 24

एवमुक्त्वा ततो राज्ञी छादोग्यं द्विजसत्तमम् । समानीयाब्रवीदेनं विनयावनता स्थिता

இவ்வாறு கூறிய பின், அரசி சாந்தோக்யர் எனும் சிறந்த பிராமணரை அழைப்பித்து, பணிவுடன் தலைவணங்கி நின்று அவரை நோக்கி உரைத்தாள்.

Verse 26

तथा तव सुतायाश्च सुतेयं मम सुप्रिया । तस्मात्कुरु वचो मह्यं यच्च वक्ष्यामि सुव्रत

உன் மகள் உனக்கு எவ்வளவு அன்போ, அதுபோல இப்பெண்ணும் எனக்கும் மிக அன்பானவள். ஆகவே, ஓ நல்விரதனே, நான் கூறுவதைச் செய்.

Verse 27

यस्य मे दीयते कन्या कदाचिन्नृपतेरियम् । पुरोधास्तस्य यो विप्रस्तस्मै देया निजा सुता

எந்நாளாவது அரசன் இந்த என் கன்னியை திருமணத்திற்காக யாருக்குக் கொடுப்பானோ, அவனுடைய அரசபுரோகிதனான அந்தப் பிராமணனுக்கே என் சொந்த மகளையும் மணமுடிக்கக் கொடுக்க வேண்டும்।

Verse 28

येन न स्यान्मिथो भेदस्ताभ्यां द्विजवरोत्तम । एकस्थाने स्थिताभ्यां च प्रसा दात्तव सत्तम

ஹே சிறந்த இருபிறப்பாளனே, அந்த இருவருக்கிடையில் பரஸ்பரப் பிளவு எழாதபடி அருள்புரிவாயாக; ஹே நற்புருஷனே, அவர்கள் ஒரே இடத்தில் ஒன்றாகத் தங்கட்டும்।

Verse 29

छांदोग्य उवाच । नागरो नागरं मुक्त्वा योऽन्यस्मै संप्रयच्छति । कन्यकां यः प्रगृह्णाति विवाहार्थं कथंचन

சாந்தோக்யர் கூறினார்—ஒரு நாகரன் நாகரப் பொருத்தத்தை விட்டு வேறொருவருக்குக் கன்னியை அளித்தால்; அல்லது யாரேனும் எவ்விதமாகவாயினும் திருமணத்திற்காகக் கன்னியை ஏற்றுக்கொண்டால்—

Verse 30

स पंक्तिदूषकः पापान्नागरो न भवेदिह । तस्मान्नाहं प्रदास्यामि कथंचिन्निजकन्यकाम् । अन्यस्मै नागरं मुक्त्वा निश्चयोऽयं मया कृतः

அவன் பங்க்தி-தூஷகன் எனும் பாவியாகி, இங்கு உண்மையான நாகரன் எனக் கருதப்படமாட்டான். ஆகவே நாகரப் பொருத்தத்தை விட்டு என் சொந்த கன்னியை வேறொருவருக்குக் கொடுக்கமாட்டேன்—இதுவே என் உறுதி.

Verse 31

ब्राह्मण्युवाच । नाहं पतिं प्रयास्यामि कुमारी ब्रह्मचारिणी । देया प्रिया सखी यत्र तावद्यास्यामि तत्र च

பிராமணக் கன்னி கூறினாள்—நான் குமாரி, பிரம்மச்சாரிணி; கணவரிடம் நான் செல்லமாட்டேன். திருமணத்தில் அளிக்கப்படவுள்ள என் அன்புச் சखी எங்கே இருப்பாளோ, அங்கேயே நான் சென்று அவளுடன் இருப்பேன்।

Verse 32

यदि तात बलान्मह्यं विवाहं त्वं करिष्यसि । विषं वा भक्षयिष्यामि साधयिष्यामि पावकम्

தந்தையே! நீ வலுக்கட்டாயமாக எனக்கு திருமணம் செய்து வைத்தால், நான் விஷம் அருந்துவேன் அல்லது தீயில் புகுவேன்.

Verse 33

शस्त्रेण वा हनिष्यामि स्वदेहं तात निश्चयम् । एवं ज्ञात्वा तु तात त्वं यत्क्षमं तत्समाचर

அல்லது, தந்தையே! நான் நிச்சயமாக ஆயுதத்தால் என் உடலை அழித்துக்கொள்வேன். இதை அறிந்து, தந்தையே, ஏற்றதும் உரியதுமானதைச் செய்.

Verse 34

सूत उवाच । तस्यास्तं निश्चयं ज्ञात्वा स विप्रो दुःखसंयुतः । स्त्रीहत्यापाप भीतस्तु तां त्यक्त्वा स्वगृहं ययौ

சூதர் கூறினார்—அவளின் உறுதியான தீர்மானத்தை அறிந்து அந்தப் பிராமணன் துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்; பெண்-வதைப் பாவத்திற்குப் பயந்து அவளை விட்டுத் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 35

सापि रेमे तया सार्धं रत्नवत्या द्विजोत्तमाः । संहृष्टहृदया नित्यं संत्यक्तपितृसौहृदा

இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! அவளும் ரத்னவதியுடன் மகிழ்ச்சியாய் வாழ்ந்தாள்; எப்போதும் களிப்புற்ற உள்ளத்துடன், தந்தையின் பாசப் பிணைப்பை விட்டு நீங்கியவளாய்.

Verse 36

यौवनं सा तु संप्राप्ता रूपेणाप्रतिमा भुवि

காலப்போக்கில் அவள் யௌவனத்தை அடைந்தாள்; அழகில் பூமியிலே அவளுக்கு ஒப்பாரில்லை.

Verse 195

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये छान्दोग्यब्राह्मणकन्यावृत्तान्तवर्णनंनाम पञ्चनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், புனித ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘சாந்தோக்ய பிராமணனின் மகளின் வரலாறு விளக்கம்’ எனும் நூற்று தொண்ணூற்றைந்தாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 258

इयं तव सुता ब्रह्मन्सुताया मम सुप्रिया । न वियोगं सहत्यस्या मुहूर्तमपि भामिनी

ஓ பிராமணரே! உமது இந்த மகள் என் மகளுக்கு மிகப் பிரியமானவள்; அந்த ஒளிமிகு கன்னி அவளிடமிருந்து ஒரு முஹூர்த்தம்கூடப் பிரிவைத் தாங்கமாட்டாள்।