Adhyaya 10

Verse 2

सूत उवाच । आनर्त्ताधिपतिर्भूपश्चमत्कार इति स्मृतः । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तस्तत्र हंतुं वने मृगान् । स ददर्श मृगीं दूरान्निश्चलांगीं तरोरधः । स्तनं सुताय यच्छंतीं विश्वस्तामकुतोभयाम्

சூதர் கூறினார்: ஆனர்த்தத்தின் அதிபதியான ஒரு அரசன் ‘சமத்கார’ எனப் புகழப்பட்டான். அந்நேரம் அவன் வனத்தில் மான்களை வேட்டையாட அங்கே வந்தான். தொலைவில் அவன் மரத்தின் கீழ் ஒரு மான்பெண்ணைக் கண்டான்—அங்கங்கள் அசையாது, தன் குட்டிக்குப் பால் அளித்து, நம்பிக்கையுடன் எவ்வித அச்சமுமின்றி இருந்தாள்।

Verse 3

अथ तां पार्थिवस्तूर्णं शरेणानतपर्वणा । जघानाकर्णकृष्टेन मर्मस्थाने प्रहर्षितः

அப்போது அரசன் பரவசத்தில், காதுவரை இழுத்து விடப்பட்ட, மூட்டுகள் வளைவில்லாத அம்பால், அவளின் மర్మஸ்தானத்தில் விரைவாகத் தாக்கினான்।

Verse 4

सहसा सा हता तेन गार्द्ध्रपत्रेण पत्रिणा । दिशो विलोकयामास समंताद्व्यथयार्दिता

உடனே அவன் கழுகுப் பறைபோன்ற இறகுகள் பொருந்திய அம்பால் அவளைத் தாக்கினான்; வேதனையால் துடித்தவள் நால்திசைகளிலும் சுற்றிப் பார்த்தாள்।

Verse 5

अथ दृष्ट्वा महीपालं नातिदूरे धनुर्धरम् । प्रोवाचाश्रुपरिक्लिन्नवदना सुतवत्सला

பின்னர் அருகிலேயே வில்லேந்திய அரசனைப் பார்த்து, கண்ணீரால் நனைந்த முகத்துடன் குட்டியின்மேல் பேரன்பு கொண்ட அந்த மான் அவனிடம் பேசினாள்।

Verse 6

मृग्युवाच । अयुक्तं पृथिवीपाल यत्त्वयैतदनुष्ठितम् । हताऽहं बालवत्साऽद्य शरेणानतपर्वणा

மான் கூறினாள்— ஓ பூமிபாலனே! நீ செய்தது தகுதியற்றது. இன்று நான், குட்டியுடைய தாய், உன் வளைவில்லா மூட்டுகளுடைய அம்பால் வீழ்த்தப்பட்டேன்।

Verse 7

नाऽहं शोचामि भूपाल मरणं स्वशरीरगम् । यथेमं वालकं दीनं क्षीरास्वादनलंपटम्

ஓ அரசே! என் உடலுக்கு வரும் மரணத்தை நான் அவ்வளவு வருந்தவில்லை; ஆனால் இந்த ஏழைக் குட்டி—உதவியற்றது, பாலின் சுவைக்காக ஏங்குவது—அதற்காகவே நான் அதிகம் துயருறுகிறேன்।

Verse 8

यस्मात्त्वयेदृशं कर्म निर्दयं समनुष्ठितम् । कुष्ठव्याधिसमायुक्तस्तस्मात्सद्यो भविष्यसि

நீ இத்தகைய இரக்கமற்ற செயலைச் செய்ததால், உடனே நீ குஷ்ட நோயால் பீடிக்கப்படுவாய்।

Verse 9

राजोवाच । स्वधर्म एष भूपानां कुर्वंति मृगसंक्षयम् । तस्मात्स्वधर्मसंयुक्तं न मां त्वं शप्तुमर्हसि

அரசன் கூறினான்—முனிவரே, அரசர்களின் ச்வதர்மம் இதுவே: காடுமிருகங்களின் எண்ணிக்கையை கட்டுப்படுத்துதல். ஆகவே நான் என் தர்மத்தின்படி நடந்தேன்; எனைச் சபிக்க நீர் உரியவர் அல்லீர்.

Verse 10

मृग्युवाच । सत्यमेतन्महीपाल यत्त्वया परिकीर्तितम् । क्षत्त्रियाणां वधार्थाय मृगाः सृष्टाः स्वयंभुवा

மான் பெண் கூறினாள்—மகீபாலரே, நீர் சொன்னது உண்மையே. சுயம்பூ பிரம்மா க்ஷத்திரியர்கள் வேட்டையாடுவதற்காகவே மிருகங்களைப் படைத்தார்.

Verse 11

परं तेन विधिस्तेषांकृतो यस्तं महीपते । शृणुष्वाऽवहितो भूत्वा वदंत्या मम सांप्रतम्

ஆனால், மகீபதியே, அவற்றிற்காக அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட விதியையும் வகுத்துள்ளார். இப்போது கவனமாகக் கேளுங்கள்; நான் சொல்லுவதைச் சிரத்தையுடன் கேளுங்கள்.

Verse 12

सुप्तं मैथुनसंयुक्तं स्तनपानक्रियोद्यतम् । हत्वा मृगं जलासक्तं नरः पापेन लिप्यते

தூங்கிக் கொண்டிருக்கும், இணைவில் ஈடுபட்டிருக்கும், பாலூட்டத் தயாராக இருக்கும், அல்லது நீர் அருந்துவதில் மூழ்கியிருக்கும் மிருகத்தை கொன்றால், அந்த மனிதன் பாவத்தால் மாசுபடுவான்.

Verse 13

एतस्मात्कारणाच्छापस्तव दत्तो मया नृप । न कामतो न मृत्योर्वा सत्येनात्मानमालभे

இந்தக் காரணத்தினாலேயே, அரசே, நான் உமக்கு இச்சாபத்தை அளித்தேன்—ஆசையினாலுமல்ல, மரணப் பயத்தினாலுமல்ல. சத்தியத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு நான் இதை உறுதியாகச் சொல்கிறேன்.

Verse 14

एवमुक्त्वा मृगी प्राणान्सा मुमोच व्यथान्विता । कुष्ठव्याधिसमायुक्तः सोऽपि राजा बभूव ह

இவ்வாறு கூறி வேதனையால் துன்புற்ற அந்த மான்பெண் உயிரை விட்டாள்; அந்த அரசனும் நிச்சயமாக குஷ்டநோயால் பீடிக்கப்பட்டான்।

Verse 15

स दृष्ट्वा कुष्ठसंयुक्तं पार्थिवः स्वं कलेवरम् । ततः स्वान्सेवकानाह समाहूय सुदुःखितः

தன் உடல் குஷ்டத்தால் பாதிக்கப்பட்டதைப் பார்த்த அரசன் மிகுந்த துயருற்றான்; பின்னர் பணியாளர்களை அழைத்து அவர்களிடம் கூறினான்।

Verse 16

अहं तपश्चरिष्यामि पूजयिष्यामि शंकरम् । तावद्यावत्प्रणाशो मे कुष्ठव्याधेर्भविष्यति

நான் தவம் மேற்கொண்டு சங்கரனை வழிபடுவேன்; என் குஷ்டநோய் முற்றிலும் அழியும் வரை.

Verse 17

यत्किंचित्त्रिषु लोकेषु प्रार्थयंति नराः सुखम् । तत्सर्वं तपसा साध्यं तस्मात्कार्यं मया तपः

மூன்று உலகங்களிலும் மனிதர் நாடும் எந்த இன்பமும் தவத்தால் பெறத்தக்கது; ஆகவே நான் தவம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 20

समः शत्रुषु मित्रेषु समलोष्टाश्मकांचनः । भूत्वा कालं नयिष्यामि यावत्कालस्य संस्थितिः

பகைவரும் நண்பரும் என சமமாக இருந்து, மண் கட்டி, கல், பொன் ஆகியவற்றை ஒன்றெனக் கருதி, காலம் அனுமதிக்கும் வரை இவ்வித ஒழுக்கத்தில் காலத்தை கழிப்பேன்।

Verse 21

एवं तान्सेवकान्भूपः सोऽभिधाय विसृज्य च । तीर्थयात्रा परो भूत्वा बभ्राम वसुधातले

இவ்வாறு அந்தப் பணியாளர்களிடம் கூறி அவர்களை விடுத்து, அரசன் தீர்த்தயாத்திரையில் முழுமையாக ஈடுபட்டு பூமித்தளமெங்கும் சுற்றித் திரிந்தான்।

Verse 22

ततः कालेन महता प्राप्य विप्रसमुद्भवम् । उपदेशं नृपः प्राप्तः शंखतीर्थं महोदयम्

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அரசன் ஒரு பிராமணரைச் சந்தித்து, மிக மங்களகரமான சங்கதீர்த்தம் பற்றிய உபதேசத்தைப் பெற்றான்।

Verse 23

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे सर्वव्याधिविनाशकम् । विख्यातं त्रिषु लोकेषु पूरितं स्वच्छवारिणा

ஹாடகேஸ்வரரின் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் எல்லா நோய்களையும் அழிக்கும் ஒரு தீர்த்தம் உள்ளது; அது மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்று, தெளிந்த தூய நீரால் நிரம்பியுள்ளது।

Verse 24

तत्राऽसौ स्नानमात्रेण तत्क्षणात्पार्थिवोतमः । कुष्ठव्याधिवि निर्मुक्तः संजातः सुमहाद्युतिः

அங்கே வெறும் நீராடியதாலேயே அந்தச் சிறந்த அரசன் உடனே குஷ்டநோயிலிருந்து விடுபட்டு, மிகுந்த ஒளியுடன் பிரகாசித்தான்।