Adhyaya 135

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यापि च तत्रास्ति दीर्घिकाख्या सुशोभना । सरसी लोकविख्याता सर्वपातकनाशनी

சூதர் கூறினார்—அங்கே ‘தீர்கிகா’ எனப்படும் இன்னொரு மிக அழகிய ஏரி உள்ளது; அது உலகப் புகழ்பெற்றது, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாய் விளங்குகிறது.

Verse 2

यस्यां स्नातो नरः सम्यग्भास्करस्योदयं प्रति । ज्येष्ठशुक्लचतुर्दश्यां मुच्यते सर्वपातकैः

அந்த தீர்த்தத்தில் ஒருவர் முறையாக நீராடி, சூரியோதயத்தை நோக்கி முகம் வைத்து, ஜ்யேஷ்ட சுக்ல சதுர்தசியன்று எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறார்।

Verse 3

आसीत्पूर्वं द्विजो वीरशर्मनामातिविश्रुतः । वेदविद्याव्रतस्नातो वर्धमाने पुरोत्तमे

முன்னொரு காலத்தில் வर्धமானம் எனும் சிறந்த நகரில் வீரசர்மன் என்ற மிகப் புகழ்பெற்ற இருபிறப்பன் வாழ்ந்தான்; வேதவித்யையிலும் விரதாசாரத்திலும் தேர்ந்தவன்.

Verse 4

तस्य कन्या समुत्पन्ना कदाचिल्लक्षणाच्च्युता । अतिदीर्घा प्रमाणेन जनहास्यविवर्द्धिनी

அவனுக்கு ஒரு மகள் பிறந்தாள்; ஆனால் ஒருகாலத்தில் அவள் நற்குறிகளிலிருந்து விலகினாள். உடல் அளவில் மிக நீளமாக இருந்ததால் மக்கள் ஏளனத்திற்கு காரணமானாள்।

Verse 5

ततः सा यौवनं प्राप्ता तद्रूपापि कुमारिका । न कश्चिद्वरयामास शास्त्रवाक्यमनुस्मरन्

பின்னர் அந்தக் கன்னி யௌவனத்தை அடைந்தாள்; அந்த உருவம் இருந்தும், சாஸ்திர வாக்கியங்களை நினைத்து யாரும் அவளை மணம்கொள்ளத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை।

Verse 6

अतिसंक्षिप्तकेशा या अतिदीर्घातिवामना । उद्वाहयति यः कन्यां पुरुषः काममोहितः

மிகக் குறுகிய கூந்தல் உடையவளாகவோ, அல்லது மிக நீளமானவளாகவோ, அல்லது மிகக் குள்ளமானவளாகவோ உள்ள கன்னியை, காமமயக்கத்தில் ஆண் ஒருவர் மணந்தால்—

Verse 7

षण्मासाभ्यंतरे मृत्युं स प्राप्नोति नरो ध्रुवम् । एतस्मात्कारणात्सर्वे तां त्यजंति कुमारिकाम्

ஆறு மாதங்களுக்குள் அந்த ஆண் நிச்சயமாக மரணத்தை அடைகிறான்; இதனால் அனைவரும் அந்த குமாரியை விலக்குகின்றனர்।

Verse 8

पुरुषा अतिदीर्घत्वयुक्तां वीक्ष्य समंततः । ततो वैराग्यमापन्ना तपस्तेपेऽतिदारुणम्

எங்கும் ஆண்கள் அபூர்வமான நீண்ட ஆயுளுடன் இருப்பதைப் பார்த்து அவள் வைராக்யம் கொண்டாள்; பின்னர் மிகக் கடுமையான தவம் செய்தாள்।

Verse 9

चांद्रायणानि कृच्छ्राणि तया चीर्णान्यनेकशः । पाराकाणि यथोक्तानि तथा सांतपनानि च

அவள் பலமுறை சாந்திராயணமும் க்ருச்சிரமும் செய்தாள்; விதிப்படி பாராகமும் சாந்தபனமும் எனும் பிராயச்சித்தங்களையும் நிறைவேற்றினாள்।

Verse 10

व्रतं यद्विद्यते किंचिन्नियमः संयमस्तथा । अन्यच्चापि शुभं कृत्यं तत्सर्वं च तया कृतम्

எந்த விரதமாயினும், எந்த நியமமும் சுயக்கட்டுப்பாடும், மேலும் பிற எல்லா நல்வினைகளும்—அவை அனைத்தையும் அவள் செய்தாள்।

Verse 11

एवं तस्या व्रतस्थाया जरा सम्यगुपस्थिता । तथापि तेजसो वृद्धिर्ववृधे तपसा कृता

இவ்வாறு விரதத்தில் நிலைத்திருந்த அவளிடம் முதுமை முறையாக வந்தது; ஆயினும் தவத்தின் வலிமையால் அவளது தேஜஸ் மேலும் வளர்ந்தது।

Verse 12

सा च नित्यं महेन्द्रस्य सभां यात्यतिकौतुकात् । देवर्षीणां मतं श्रोतुं देवतानां विशेषतः

அவள் மிகுந்த ஆர்வத்தால் நாள்தோறும் மகேந்திரனின் சபைக்குச் சென்று, குறிப்பாக தேவऋஷிகளும் தேவர்களும் கூறும் கருத்தும் ஆலோசனையும் கேட்பாள்.

Verse 13

यदा सा स्वासनं त्यक्त्वा प्रयाति स्वगृहोन्मुखी । तदैवाभ्युक्षणं चक्रुस्तत्र शक्रस्य किंकराः

அவள் தன் ஆசனத்தை விட்டுத் தன் இல்லத்தை நோக்கி புறப்பட்டவுடனே, அங்கேயே சக்ரனின் பணியாளர்கள் உடனே அப்யுக்ஷணம் (நீர் தெளிக்கும் சடங்கு) செய்தனர்.

Verse 14

तथान्यदिवसे दृष्टं क्रियमाणं तया हि तत् । अभ्युक्षणं स्वकीये च आसने द्विजसत्तमाः

பிறகு மற்றொரு நாளில் அவள் கண்டாள்—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே—அதே அப்யுக்ஷணம் தன் சொந்த ஆசனத்தின் மீதே நடைபெறுகிறது என்று.

Verse 15

ततः कोपपरीतांगी दीर्घिका सा कुमारिका । त्रिशाखां भृकुटीं कृत्वा ततः प्राह पुरंदरम्

அப்போது அந்த நீண்ட ஆயுளுடைய கன்னி கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டாள்; புருவங்களை மும்மடங்காகச் சுருக்கி, புரந்தரனிடம் கூறினாள்.

Verse 16

किं दोषं वीक्ष्य मे शक्र प्रोक्षितं चासनं त्वया । परद्वा रकृतं दोषं किं मयैतत्कृतं क्वचित्

ஓ சக்ரா! என்னில் எந்தக் குற்றத்தைப் பார்த்து என் ஆசனத்தை நீர் தெளித்து (ப்ரோக்ஷணம்) செய்தாய்? இது வாசலில் வேறொருவர் செய்த பழியோ, அல்லது நான் இங்கே எப்போதாவது ஏதாவது தவறு செய்தேனா?

Verse 17

तस्मान्मे पातकं ब्रूहि नो चेच्छापं सुदारुणम् । त्वयि दास्याम्यसंदिग्धं सत्ये नात्मानमालभे

ஆகையால் என் பாவம் என்னவென்று எனக்குச் சொல்; இல்லையெனில் நிச்சயமாக உன்மேல் மிகக் கொடிய சாபத்தை இடுவேன். உண்மையாகச் சொல்கிறேன், ஐயமின்றி அதைச் செய்வேன்; என்னை நான் அடக்கமாட்டேன்.

Verse 18

इन्द्र उवाच । न ते दीर्घेऽस्तिदोषोत्र कश्चिदेकं विना शुभे । तेनाथ क्रियते चैतदासनस्याभिषेचनम्

இந்திரன் கூறினான்—ஓ சுபமே, ஓ தீர்கா! இங்கே உன்னில் எந்தக் குறையும் இல்லை; ஒன்றைத் தவிர. அதனால் தான் இந்த ஆசனத்திற்கு அபிஷேகம் செய்யப்படுகிறது.

Verse 19

त्वं कुमार्यपि संप्राप्ता ऋतुकालं विगर्हिता । तेन दोषं त्वमापन्ना नान्यदस्तीह कारणम्

நீ இன்னும் கன்னியாக இருந்தும் ருதுகாலத்தை அடைந்து, புறக்கணிக்கப்பட்டு/நிந்திக்கப்பட்டாய். அதனால் உனக்கு குறை ஏற்பட்டது; இங்கே வேறு காரணம் இல்லை.

Verse 20

तस्मादद्यापि त्वां कश्चिदुद्वाहयति तापसः । त्वं तं वरय भर्त्तारं येन गच्छसि मेध्यताम्

ஆகையால் இன்றும் ஏதோ ஒரு தபஸ்வி உன்னை மணக்கலாம். நீ மேத்யதா—தூய்மை மற்றும் யாகத்திற்குத் தகுதி—அடையும்படி அவனையே கணவராகத் தேர்ந்தெடு.

Verse 21

ततश्च लज्जया युक्ता सा तदा दीर्घकन्यका । गत्वा भूमितले तूर्णं वर्धमाने पुरोत्तमे

அப்போது வெட்கம் நிறைந்த தீர்ககன்னிகை, சிறந்த நகரமான வர்தமானத்தில் விரைவாக நிலத்திற்குத் தாழ்ந்து/விழுந்தாள்.

Verse 22

ततः फूत्कर्तुमारब्धा चत्वरेषु त्रिकेषु च । उच्छ्रित्य दक्षिणं पाणिं भ्रममाणा इतस्ततः

அப்போது அவள் சதுக்கங்களிலும் மூன்று வழிச் சந்திப்புகளிலும் உரக்கக் கூவத் தொடங்கினாள். வலக்கையை உயர்த்தி இங்கும் அங்கும் அலைந்து திரிந்தாள்.

Verse 23

यदि कश्चिद्द्विजो जात्या करोति मम सांप्रतम् । पाणिग्राहं तपोऽर्द्धस्य श्रेयो यच्छामि तस्य च

“பிறப்பால் இருபிறப்பன் யாரேனும் இப்போது என் பாணிகிரஹணம் செய்தால், என் தவத்தின் பாதிப் புண்ணியமும் ஆன்மிக நன்மையும் அவனுக்கு அளிப்பேன்.”

Verse 24

एवं तां प्रविजल्पन्तीं श्रुत्वा लोका दिवानिशम् । उन्मत्तामिति मन्वाना हास्यं चक्रुः परस्परम्

இவ்வாறு அவள் பகலும் இரவும் பேசிக் கொண்டிருப்பதை கேட்ட மக்கள், ‘இவள் பித்துப் பிடித்தவள்’ என்று எண்ணி ஒருவருக்கொருவர் சிரித்தனர்.

Verse 25

ततः कतिपयाहस्य प्रकुर्वंती च दीर्घिका । कुष्ठव्याधिगृहीतेन ब्राह्मणेन परिश्रुता

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, தீர்கிகா தன் செயலைத் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தபோது, குஷ்ட நோயால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு பிராமணனுக்கு அவள் செய்தி எட்டியது.

Verse 26

ततः प्रोवाच मन्दं स समाहूय सुदुःखिताम्

அப்போது அவன் மிகுந்த துயரத்தில் இருந்த அவளை அருகே அழைத்து மென்மையாகச் சொன்னான்.

Verse 27

अहं त्वामुद्वहाम्यद्य कृत्वा पाणिग्रहं तव । यदि मद्वचनं सर्वं सर्वदैवानुतिष्ठसि

நான் இன்று உன் கைப்பிடித்து (பாணிக்ரஹணம் செய்து) திருமணம் செய்வேன்—நீ என் எல்லா வாக்குகளையும் எப்போதும் தேவஆணைபோல் நிறைவேற்றினால்।

Verse 28

कुमारिकोवाच । करिष्यामि न संदेहस्तव वाक्यं द्विजाधिप । कुरु पाणिग्रहं मेऽद्य विधिदृष्टेन कर्मणा

கன்னி கூறினாள்—ஓ த்விஜாதிபா! உமது வாக்கை நான் ஐயமின்றி நிறைவேற்றுவேன். விதி காட்டிய கர்மப்படி இன்று என் பாணிக்ரஹணத்தைச் செய்யுங்கள்।

Verse 29

सूत उवाच । ततस्तस्याः कुमार्याः स पाणिं जग्राह दक्षिणम् । गृह्योक्तेन विधानेन देवाग्निगुरुसंनिधौ

சூதர் கூறினார்—பின், கிருஹ்ய விதி சொல்லிய முறையின்படி, தேவர்கள், புனித அக்னி, குரு ஆகியோரின் சன்னிதியில், அவன் அந்தக் கன்னியின் வலது கையைப் பற்றினான்।

Verse 30

अथ सा प्राह भूयोऽपि विवाहकृतमंगला । आदेशं देहि मे नाथ यं करोमि तवाधुना

அப்போது திருமணச் சடங்கால் மங்களமடைந்த அவள் மீண்டும் கூறினாள்—என் நாதா! எனக்கு ஆணை அருளுங்கள்; இப்போது நான் உமக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 31

पतिरुवाच । अष्टषष्टिषु तीर्थेषु स्नातुमिच्छामि सुन्दरि । साहाय्येन त्वदीयेन यदि शक्नोषि तत्कुरु

கணவன் கூறினான்—அழகியே! நான் அறுபத்தெட்டு தீர்த்தங்களில் நீராட விரும்புகிறேன். நீ இயன்றால், உன் துணையால் அதை நிறைவேற்று.

Verse 32

बाढमित्येव सा प्रोच्य ततस्तूर्णं पतिव्रता । तत्प्रमाणं दृढं कृत्वा रम्यं वंशकुटीरकम्

“அப்படியே” என்று கூறி அந்தப் பதிவிரதை உடனே செயல்பட்டாள். உரிய அளவையும் உறுதியையும் செய்து, அழகிய மூங்கில் குடிலைக் கட்டினாள்.

Verse 33

मृदु तूलसमायुक्तं ततः प्राह निजं पतिम् । कृतांजलिपुटा भूत्वा प्रहृष्टेनान्तरात्मना

பின்னர் மென்மையான பருத்தியால் அதை அமைத்து, அவள் தன் கணவரிடம் கூறினாள்—கைகூப்பி, உள்ளம் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தவளாய்.

Verse 34

एतत्तव कृते रम्यं कृतं वंशकुटीरकम् । मम नाथारुहाशु त्वं येन कृत्वाथ मूर्धनि । नयामि सर्वतीर्थेषु क्षेत्रेषु सुशुभेषु च

“என் நாதா! உமக்காக இந்த அழகிய மூங்கில் குடிலைச் செய்தேன். விரைவில் இதில் ஏறுங்கள்; இதை என் தலைமேல் வைத்து, உம்மை எல்லா தீர்த்தங்களுக்கும், அழகிய க்ஷேத்திரங்களுக்கும் அழைத்துச் செல்வேன்.”

Verse 35

ततः कुष्ठी प्रहृष्टात्मा शनैरुत्थाय भूतलात् । तया चोद्धृतदेहः सन्सुप्तो वंशकुटीरके

அப்போது குஷ்டரோகி மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் மெதுவாக தரையிலிருந்து எழுந்தான். அவள் தூக்கி வைத்தபின், அவன் மூங்கில் குடிலுக்குள் படுத்தான்.

Verse 36

ततस्तं मस्तके कृत्वा सर्वतीर्थे यथासुखम् । सर्वक्षेत्रेषु बभ्राम स्नापयन्ती निजं पतिम्

பின்னர் அவனைத் தன் தலைமேல் வைத்து, அவள் இலகுவாக எல்லா தீர்த்தங்களிலும் எல்லா க்ஷேத்திரங்களிலும் சுற்றினாள்; தன் கணவரை (ஒவ்வொரு இடத்திலும்) நீராடச் செய்தாள்.

Verse 37

यथा यथा स चक्रेऽथ स्नानं तीर्थेषु कुष्ठभाक् । तथातथास्य गात्रेषु तेजो वृद्धिं प्रगच्छति

அந்த குஷ்டரோகி மனிதன் தீர்த்தங்களில் மீண்டும் மீண்டும் நீராடியபடியே, அவன் அங்கங்களில் ஒளியும் வலிமையும் படிப்படியாக வளர்ந்தன।

Verse 38

ततः क्रमेण सा साध्वी भ्रममाणा महीतले । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे संप्राप्ता रजनी मुखे

பின்னர் காலப்போக்கில் அந்த சாத்வி பூமியில் அலைந்து திரிந்து, இரவின் தொடக்கத்தில் ஹாடகேஸ்வரரின் புனித க்ஷேத்திரத்தை அடைந்தாள்।

Verse 39

क्लान्ता वैक्लव्यमापन्ना भाराक्रान्ता पतिव्रता । निद्रान्धा निश्वसन्ती च प्रस्खलन्ती पदेपदे

அந்த பதிவிரதை மிகுந்த களைப்பும் பலவீனமும் கொண்டு, சுமையால் நெறிக்கப்பட்டாள்; தூக்க மயக்கத்தில் கண்கள் மங்க, கனமாக மூச்சுவிட்டு, ஒவ்வொரு அடியிலும் தடுமாறினாள்।

Verse 40

अथ तत्र प्रदेशे तु माण्डव्यो मुनिपुंगवः । शूलारोपितगात्रस्तु संतिष्ठति सुदुःखितः

அந்த இடத்திலே முனிவர்களில் சிறந்த மாண்டவ்யர், கம்பத்தில் குத்தப்பட்ட உடலுடன், பேர்துயரில் அங்கேயே நிலைத்திருந்தார்।

Verse 41

अथ सा तं समासाद्य शूलं रात्रौ पतिव्रता । निजगात्रेण भारार्त्ता गच्छमाना महासती

அப்போது அந்த மகாசதி பதிவிரதை, இரவில் நடந்துகொண்டே தன் உடல் சுமையால் துன்புற்று, அந்தக் கம்பத்தினை அணுகினாள்।

Verse 42

तया संचालितः सोऽथ मांडव्यो मुनिपुंगवः । परां पीडां समासाद्य ततः प्राह सुदुःखितः

அவளால் அசைக்கப்பட்ட மாமுனி மாண்டவ்யர் மிகுந்த வேதனையில் ஆழ்ந்து, பேர்துயருடன் அப்போது உரைத்தார்.

Verse 43

केनेदं पाप्मना शल्यं ममांतः परिचालितम् । येनाहं दुःखयुक्तोऽपि भूयो दुःखास्पदीकृतः

எந்தப் பாவி என் உள்ளே பதிந்த இந்தச் சல்யத்தை அசைத்தான்? அதனால் நான் துயருற்றிருந்தும் மேலும் பெருந்துயரின் இருப்பிடமாக்கப்பட்டேன்.

Verse 44

दीर्घिकोवाच । न मया त्वं महाभाग निद्रोपहतया दृशा । दृष्टस्तेन परिस्पृष्टो ह्यस्पृश्यः पापकृत्तमः

தீர்கிகா கூறினாள்—ஓ மகாபாக! நித்திரையால் மங்கிய என் பார்வையில் உம்மை நான் காணவில்லை; ஆகவே அந்த மிகப் பாவியான அஸ்ப்ருஷ்யன் உம்மைத் தொட்டான்.

Verse 45

न त्वया सदृशश्चान्यः पापात्मास्ति धरातले । शिरस्युद्भूतशूलोऽपि यो मृत्युं नाधिगच्छति

இந்தப் பூமியில் உன்னைப் போன்ற பாவி வேறு யாருமில்லை; தலையில் கம்பு எழுந்திருந்தும் மரணத்தை அடையாதவன் நீயே.

Verse 46

अहं पतिव्रता मूढ वहामि शिरसा धृतम् । तीर्थयात्राकृते कांतं विकलांगं सुवल्लभम्

நான் பத்தினி—மூடையாயினும்—தீர்த்தயாத்திரைக்காக என் மிகப் பிரியமான, அங்கங்கள் குறைந்த கணவரைத் தலைமேல் தாங்கிச் செல்கிறேன்.

Verse 47

कस्मात्तस्यास्तिरस्कारं मम यच्छसि निष्ठुरम् । अज्ञातां मूढबुद्धिः सन्विशेषान्मानुषोद्भवाम्

என்னை அறியாதபடியே நீ ஏன் என்ன்மேல் இத்தனை கொடூரமான இகழ்ச்சியைச் சுமத்துகிறாய்? நீ மூடபுத்தியாய் இருந்து மனிதநடத்தைக்கு உரிய வேறுபாடுகளை உணரவில்லை।

Verse 48

माण्डव्य उवाच । अहं यादृक्त्वया प्रोक्तस्तादृगेव न संशयः । पापात्मा मूढबुद्धिश्च अस्पृश्यः सर्वदेहिनाम्

மாண்டவ்யர் கூறினார்—நீ என்னை எவ்வாறு சொன்னாயோ, நான் அப்படியே தான்; ஐயமில்லை. நான் பாபசுபாவன், மூடபுத்தியன், எல்லா உடலுடையோருக்கும் அஸ்பரிசன்.

Verse 49

यदि प्रातस्तवायं च भर्त्ता जीवति निष्ठुरे । येन मे जनिता पीडा प्राणांतकरणी दृढा

கொடூரமானவளே, விடியற்காலம் வரை உன் கணவன் உயிரோடு இருந்தால்—எனக்கு உயிரை முடிக்கும் உறுதியான வேதனையை உண்டாக்கிய அவனே—

Verse 50

तस्मादेष तवाभीष्टः स्पृष्टः सूर्यस्य रश्मिभिः । मया शप्तः परित्यागं जीवितस्य करिष्यति

ஆகையால் உனக்கு அருமையான இவன், சூரியன் கதிர்கள் தொட்டவுடனே, என் சாபத்தால் உயிரைத் துறப்பான்.

Verse 51

दीर्घिकोवाच । यद्येवं मरणं पत्युः प्रभाते संभविष्यति । मदीयस्य ततः प्रातर्नोद्गमिष्यति भास्करः

தீர்கிகா கூறினாள்—இவ்வாறு விடியற்காலம் என் கணவனின் மரணம் நிகழுமெனில், என் காரணமாக காலை சூரியன் உதயமாகமாட்டான்.

Verse 52

एवमुक्त्वा ततः साथ निषसाद धरातले । भूमौ तद्भर्तृसंयुक्तं मुक्त्वा वंशकुटीरकम्

அவ்வாறு கூறி அந்தப் பத்தினி பின்னர் தரையில் அமர்ந்தாள். கணவருடன் இருந்த சிறிய மூங்கில் குடிசையை விட்டுவிட்டு மண்ணிலேயே தங்கினாள்.

Verse 53

अथ तां प्राह कुष्ठी स पिपासा संप्रवर्तते । तस्मात्तोयं समानेहि पानार्थमतिशीतलम्

அப்போது குஷ்டரோகி அவளிடம் கூறினான்—“எனக்கு தாகம் எழுந்தது. ஆகவே குடிப்பதற்கு மிகக் குளிர்ந்த நீரை கொண்டு வா.”

Verse 54

तथैव सा समाकर्ण्य भर्तुरादेशमुत्सुका । इतस्ततश्च बभ्राम जलार्थं न प्रपश्यति । न च निर्याति दूरं सा त्यक्त्वारण्ये तथाविधम्

கணவரின் ஆணையை கேட்டவுடன் அவள் ஆவலுடன் நீருக்காக இங்கும் அங்கும் அலைந்தாள்; ஆனால் நீர் எதுவும் காணவில்லை. அந்நிலையில் அவரை காட்டில் விட்டுவிட்டு அவள் தூரமும் செல்லவில்லை.

Verse 55

भर्तारं श्वापदोत्थं च भयं हृदि वितन्वती । उपविश्य ततो भूमौ स्पृष्ट्वा पादौ पतेस्तदा । प्रोवाच दीर्घिका वाक्यं तारवाक्येन दुःखिता

கணவருக்கான அச்சமும் காட்டுமிருகங்களின் பயமும் உள்ளத்தில் பெருக, அவள் தரையில் அமர்ந்தாள். பின்னர் கணவரின் பாதங்களைத் தொட்டு, கடுமையான சொற்களால் துயருற்ற தீர்க்கிகா பேசினாள்.

Verse 56

पतिव्रता त्वमाचीर्णं यदि सम्यङ्मया स्फुटम् । तेन सत्येन भूपृष्ठान्निर्गच्छतु जलं शुभम्

“நான் தெளிவாகவும் முறையாகவும் பத்தினித் தர்மத்தை கடைப்பிடித்திருந்தால், அந்தச் சத்தியத்தின் வலிமையால் பூமியின் மேற்பரப்பிலிருந்து மங்களமான நீர் வெளிப்படுக.”

Verse 57

एवमुक्त्वा जघानाथ पादाघातेन मेदिनीम् । कान्तभक्तिं पुरस्कृत्य तस्य जीवितवांछया

இவ்வாறு கூறி அவள் பாதத்தின் அடியால் பூமியைத் தாக்கினாள்; காதலனின் பக்தியை முன்னிறுத்தி, அவன் உயிர் நிலைக்க வேண்டி விரும்பினாள்।

Verse 58

एतस्मिन्नन्तरे तोयं पादाघातादनन्ततरम् । निष्क्रांतं निर्मलं स्वादु माण्डव्यस्य च पश्यतः

அந்த வேளையில் பாதஅடியால் அளவற்ற நீர் பீறிட்டு வெளிவந்தது—தூயதும் இனிமையும்—மாண்டவ்யர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில்।

Verse 59

ततस्तं स्नापयामास तस्मिंस्तोये श्रमातुरम् । अपाययत्ततः पश्चात्स्वयं स्नात्वा पपौ जलम्

பின்னர் களைப்புற்றவரை அந்த நீரில் குளிப்பாட்டினார்; அதன் பின் குடிக்கவும் அளித்தார்; தாமும் குளித்து அந்த நீரைப் பருகினார்।

Verse 60

एतस्मिन्नंतरे सूर्यः पतिव्रतकृताद्भयात् । नाभ्युदेति समुत्पन्नस्ततः कालात्ययो महान्

இதற்கிடையில் பத்திவிரதையின் ஆற்றலால் உண்டான அச்சத்தால் சூரியன் உதித்தும் எழவில்லை; அதனால் காலத்தில் பெரும் குழப்பம் ஏற்பட்டது।

Verse 61

अथ रात्रिं समालोक्य दीर्घां ये कामुका जनाः । ते सर्वे तुष्टिमापन्नास्तथा च कुल स्त्रियः

பின்னர் நீண்ட இரவைக் கண்டு இன்பவாசனையுடைய மக்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர்; இல்லத்துப் பெண்களும் அதுபோலத் திருப்தியடைந்தனர்।

Verse 62

कौशिका राक्षसाश्चापि चोरा जाराश्च ये नराः । ते सर्वे प्रोचुः संहृष्टाः समालिंग्य परस्परम्

கௌசிகர், ராட்சசர், திருடர், ஜாரர் ஆகிய அந்த ஆண்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து ஒருவரையொருவர் அணைத்துக்கொண்டு உரைத்தனர்।

Verse 63

अद्यास्माकं विधिस्तुष्टो भगवान्मन्मथस्तथा । येन दीर्घा कृता रात्रिर्नाशं नीतश्च भास्करः

“இன்று எங்கள் விதி அனுகூலமாயிற்று; பகவான் மன்மதனும் மகிழ்ந்தான். அவனால் இரவு நீளமாயிற்று; பாஸ்கரன் மறையச் செய்யப்பட்டான்।”

Verse 64

ये पुनर्ब्राह्मणाः शांता यज्ञकर्मसमुद्यताः । ते सर्वे दुःखमापन्नाः सूर्योदयविनाकृताः

ஆனால் யாககர்மத்தில் ஈடுபட்ட அமைதியான பிராமணர்கள் அனைவரும் சூரியோதயம் இன்றி துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர்।

Verse 65

न कश्चिद्यजनं चक्रे याजनं न च सद्द्विजः । न श्राद्धं न च संकल्पं न स्वाध्यायं कथंचन

யாரும் யஜ்ஞம் செய்யவில்லை; எந்தச் சத்-த்விஜனும் யாஜனம் நடத்தவில்லை. ஸ்ராத்தம் இல்லை, சங்கல்பம் இல்லை, எவ்வித ஸ்வாத்யாயமும் இல்லை।

Verse 66

न स्नानं न च दानं च लोकयात्रां विशेषतः । व्यवहारं न कृत्यं च किंचिद्धर्मसमुद्भवम्

ஸ்நானமும் இல்லை, தானமும் இல்லை; குறிப்பாக மக்கள் வழக்கமான வாழ்க்கை ஓட்டமும் இல்லை. பரிவர்த்தனையும் இல்லை, கடமையும் இல்லை—தர்மத்திலிருந்து எழும் எந்தச் செயலும் நடைபெறவில்லை।

Verse 67

एतस्मिन्नन्तरे देवाः सर्वे शक्रपुरोगमाः । परं दौःस्थ्यं समापन्ना यज्ञभागविवर्जिताः

அந்நேரத்தில் சக்கிரன் முன்னணியில் இருந்த எல்லாத் தேவர்களும் யாகப் பங்கின்றி மிகுந்த துன்பநிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர்।

Verse 68

ततो भास्करमासाद्य ऊचुर्दुःखसमन्विताः । कस्मान्नोद्गमनं देव प्रकरोषि दिवाकर

பின்பு துயரால் கலங்கிய அவர்கள் பாஸ்கரனை அணுகி—“தேவா, திவாகரா! நீ ஏன் உதயமாவதில்லை?” என்று கூறினர்।

Verse 69

एतत्त्वया विना सर्वं जगद्व्याकुलतां गतम्

“உம்மை இன்றியே இவ்வுலகம் முழுவதும் கலக்கத்தில் ஆழ்ந்துள்ளது.”

Verse 70

तस्माल्लोकहितार्थाय त्वमुद्गच्छ यथापुरा । अग्निष्टोमादिका यज्ञा वर्तंते येन भूतले

“ஆகையால் உலக நலனுக்காக முன்புபோல் நீ உதயமாகு; பூமியில் அக்னிஷ்டோமம் முதலிய யாகங்கள் நடைபெறும்படியாக.”

Verse 71

सूर्य उवाच पतिव्रतासमादेशात्त्यक्तश्चाभ्युदयो मया । तस्माद्गत्वा सुराः सर्वे तां वदंतु कृते मम

சூரியன் கூறினான்—“அந்த பத்திவிரதையின் ஆணையால் நான் என் உதயத்தை விட்டு விட்டேன்; ஆகவே தேவர்களே, நீங்கள் அனைவரும் சென்று என் பொருட்டு அவளிடம் வேண்டுங்கள்.”

Verse 72

येन तद्वाक्यमासाद्य प्रवर्त्तामि यथासुखम् । अन्यथा मां शपेत्क्रुद्धा नूनं सा हि पतिव्रता

அவளுடைய வாக்கை அடைந்தாலே நான் அமைதியுடன் என் பயணத்தை மீண்டும் தொடர முடியும்; இல்லையெனில் அவள் கோபித்து நிச்சயமாக என்னைச் சபிப்பாள், ஏனெனில் அவள் உண்மையிலே பத்திவிரதை.

Verse 73

एवं सा तपसा युक्ता प्रोत्कृष्टं हि सुरोत्तमाः । पतिव्रतात्वमाधत्ते तथान्यदपरं महत्

இவ்வாறு தவத்தால் யுக்தமான அவள் உண்மையிலே மிக உயர்ந்தவள், ஓ தேவர்களில் சிறந்தவரே; அவள் பத்திவிரதைத் தன்மையையும், அதோடு பிற பெரிய நற்குணங்களையும் உடையவள்.

Verse 74

कस्तस्या वचनं शक्तः कर्तुमेवमतोऽन्यथा । एतस्मात्कारणाद्भीतो नोद्गच्छामि कथंचन

அவளுடைய சொல்லை மீறி வேறுபட யார் செய்ய வல்லார்? இதன் காரணமாகவே அஞ்சி நான் எவ்விதத்திலும் மேலெழுவதில்லை.

Verse 76

ततस्ते विबुधाः सर्वे गत्वा तत्क्षेत्रमुत्तमम् । प्रोचुस्तां दीर्घिकां वाक्यैर्मृदुभिः पुरतः स्थिताः

அப்போது அந்த எல்லா தேவர்களும் அந்தச் சிறந்த க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்று, அவளின் முன்னிலையில் நின்று, அந்தத் தீர்கிகையை மென்மையான சொற்களால் உரைத்தனர்.

Verse 77

त्वया पतिव्रते सूर्यो यन्निषिद्धो न तत्कृतम् । शुभं यतो हताः सर्वा भूतले शोभनाः क्रियाः

ஓ பத்திவிரதையே! நீ சூரியனைத் தடுத்ததால் அவன் (உதயம்) நிகழவில்லை. அதனால் பூமியில் உள்ள எல்லா மங்களமான, அழகிய கிரியைகளும் அழிந்தன.

Verse 78

तस्मादुद्गच्छतु प्राज्ञे त्वद्वाक्यात्तीक्ष्णदीधितिः । यज्ञक्रिया विशेषेण येन वर्तंति भूतले

ஆகையால், ஓ பிராஜ்ஞே, உன் வாக்கினால் கூர்மையான கதிர்களையுடைய பாஸ்கரன் உதயமாகட்டும்; அதனால் பூமியில் விசேஷமாக யாகக் கிரியைகள் நடைபெறட்டும்।

Verse 79

न तत्क्रतुसहस्रेण यजंतः प्राप्नुयुः फलम् । पतिव्रतात्वमापन्ना यत्स्त्री विंदति केवलम्

பதிவிரதா தர்மத்தை ஏற்ற பெண் ஒருத்தி மட்டும் அடையும் பலனை, ஆண்கள் ஆயிரம் யாகங்கள் செய்தாலும் பெற முடியாது।

Verse 80

शप्तश्चानेन दुष्टेन मांडव्येन सुपाप्मना । कार्यं विनापि निर्दिष्टस्तद्ब्रूयां भास्करं कथम्

இந்த துஷ்டனும் மகாபாபியும் ஆன மாண்டவ்யனால் நான் சபிக்கப்பட்டேன்; காரணமின்றியே கட்டாயப்படுத்தப்பட்டேன்—அப்படியிருக்க பாஸ்கரனைப் பற்றி நான் எவ்வாறு சொல்ல முடியும்?

Verse 81

उदयार्थं न मे यज्ञैः कार्यं किंचिन्न चापरैः । श्राद्धदानादिकैः कृत्यैः संजातैर्दर्यितं विना

என் உதயத்திற்காக யாகங்களின் தேவையும் இல்லை; ஸ்ராத்தம், தானம் முதலிய பிற கிரியைகளின் தேவையும் இல்லை; அத்தகைய செயல்களால் கட்டாயப்படாமல் என் நடை தொடர்கிறது।

Verse 82

सूत उवाच । ततस्ते विबुधाः सर्वे समालोक्य परस्परम् । चिरकालं सुदुःखार्तास्तामूचुर्विनयान्विताः

சூதர் கூறினார்—அப்போது அந்த எல்லா தேவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி, நீண்ட காலமாகக் கடும் துயரால் வாடி, பணிவுடன் அவளிடம் கூறினர்।

Verse 83

उद्गच्छतु रविर्भद्रे तवायं दयितः पतिः । प्रयातु निधनं सद्यो भूयादेष मुनीश्वरः

ஓ பத்திரே, சூரியன் உதயமாகட்டும்; இவரே உன் அன்புக் கணவர். இந்த முனீஸ்வரர் உடனே மரணத்தை அடையட்டும்; பின்னர் அவர் மீண்டும் உயிர் பெறுவார்.

Verse 84

पुनर्जीवापयिष्यामो वयमेनमपि द्रुतम् । मृत्युमार्गमनुप्राप्तं त्वत्कृते पतिवत्सले

ஓ கணவன்பற்று கொண்டவளே, உன் பொருட்டு மரணப் பாதையில் சென்றிருந்தாலும் இவரையும் நாம் விரைவில் மீண்டும் உயிர்ப்பிப்போம்.

Verse 85

पञ्चविंशतिवर्षीयं कामदेवमिवापरम् । त्वं द्रक्ष्यसि सुदीप्तांगं सर्वलक्षणलक्षितम्

நீ அவனை இருபத்தைந்து வயது இளைஞனாகக் காண்பாய்—மற்றொரு காமதேவன் போல—ஒளிவீசும் உடலுடன், எல்லா நற்குறிகளாலும் குறியிடப்பட்டவனாக.

Verse 86

भूत्वा पंचदशाब्दीया पद्मपत्रायतेक्षणा । मर्त्यलोके सुखं सम्यक्त्वेच्छया साधयिष्यसि

மேலும் நீ பதினைந்து வயதுடையவளாகி, தாமரை இதழ்போன்ற கண்களுடன், மனித உலகில் உன் விருப்பத்தின்படி நிறைவு பெற்ற இன்பத்தைச் சாதிப்பாய்.

Verse 87

एषोऽपि मुनिशार्दूलो विपाप्मा सांप्रतं शुभे । शूलवेधेन निर्मुक्तः सुखभागी भवत्क्लम

ஓ சுபமே, இந்த முனிசார்தூலனும் இப்போது பாவமற்றவன்; சூலக் குத்திலிருந்து விடுபட்டு இன்பத்தை அனுபவிப்பான், உன் துன்பமும் நீங்கும்.

Verse 88

सूत उवाच । बाढमित्येव च प्रोक्ते तया स द्विजसत्तमाः । उद्गतो भगवान्सूर्यस्तत्क्षणादेव वेगतः

சூதர் கூறினார்—அவள் “பாடம் (ததாஸ்து)” என்று சொன்னவுடன், ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, அதே கணமே பகவான் சூரியன் விரைவாக உதித்தான்।

Verse 89

ततः सूर्यांशुसंस्पृष्टः स मृतश्च सुकुष्ठभाक् । विबुधानां करैः स्पृष्टः पुनरेव समुत्थितः

பின்னர் சூரியக் கதிர்களின் தொடுதலால், இறந்தவனும் குஷ்டம் கொண்டவனுமான அவன், தேவர்களின் கரத் தொடுதலால் மீண்டும் உயிர் பெற்று எழுந்தான்।

Verse 90

पंचविंशतिवर्षीयः कामदेव इवापरः । संस्मरन्पूर्विकां जातिं सर्वा हर्ष समन्वितः

அவன் இருபத்தைந்து வயதுடைய இளமையனாக ஆனான்; மற்றொரு காமதேவன் போல; முன்ஜன்மத்தை நினைத்து, எல்லாத் திசைகளிலும் ஆனந்தம் நிறைந்தான்।

Verse 91

दीर्घिकापि परिस्पृष्टा स्वयं देवेन शंभुना । संजाता यौवनोपेता दिव्यलक्षणलक्षिता

தீர்கிகையும்—தாமே தேவன் சம்பு அனைத்தும் தொட்டருள—இளமையடைந்து, தெய்வீகமான நல்விளக்கங்களால் குறியிடப்பட்டாள்।

Verse 92

पद्मपत्रेक्षणा रम्या चन्द्रबिम्बसमानना । मध्ये क्षामा सुगौरांगी पीनोन्नतपयोधरा

அவள் தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும், நிலவட்டம் போன்ற முகமும் உடைய அழகி; இடையில் மெலிந்த இடுப்பு, நல்வெண்மை உடல், நிறைந்த உயர்ந்த மார்பகங்கள் உடையவளாய்—ஒளிரும் இளமையில் தோன்றினாள்।

Verse 93

ततस्तं मुनिशार्दूलं शूलाग्रादवतार्य च । प्रोचुश्च विबुधश्रेष्ठाः सादरं हर्षसंयुताः

அப்போது தேவர்களில் சிறந்தோர் மகிழ்ச்சியுடனும் பக்தியுடனும் அந்த முனிசார்தூலனை சூலத்தின் முனையிலிருந்து இறக்கி, மரியாதையுடன் உரைத்தனர்।

Verse 94

एतत्सत्यं कृतं वाक्यं मुने तव यथोदितम् । मृतोऽपि ब्राह्मणः कुष्ठी संस्पृष्टो रविरश्मिभिः

முனிவரே, நீங்கள் கூறியபடியே உங்கள் வாக்கு உண்மையாக்கப்பட்டது; குஷ்டமுற்ற பிராமணன் இறந்திருந்தாலும், சூரியக் கதிர்கள் தொட்டவுடன்…

Verse 95

पुनरुत्थापितोऽस्माभिः कृतश्च तरुणः पुनः । अनया भार्यया सार्धं तस्मात्त्वं स्वाश्रमं व्रज

அவனை நாம் மீண்டும் எழுப்பி, மறுபடியும் இளமையாக்கினோம்; ஆகையால் நீ இந்த மனைவியுடன் உன் ஆசிரமத்திற்குச் செல்।

Verse 96

नास्माकं दर्शनं व्यर्थं कथंचिदपि जायते । तस्मात्प्रार्थय यच्चित्ते तव नित्यं समाश्रितम्

எங்கள் தரிசனம் எவ்விதத்திலும் வீணாகாது; ஆகவே உன் உள்ளத்தில் எப்போதும் உறைந்திருக்கும் விருப்பத்தை வேண்டிக் கொள்।