Adhyaya 204

Verse 1

आनर्त उवाच । प्रोक्ताऽस्माकं त्वया विप्र शुद्धिर्नागरसंभवा । वंशजा विस्तरेणैव यथा पृष्टोऽसि सुव्रत

ஆனர்த்தன் கூறினான்—ஓ விப்ரரே! வம்சத்திலிருந்து உண்டாகும் நாகர சுத்தியை, கேட்கப்பட்டபடியே, விரிவாக எங்களுக்கு உரைத்தீர்; ஓ சிறந்த விரதமுடையவரே।

Verse 2

सांप्रतं शीलजां ब्रूहि नष्टवंशश्च यो भवेत् । पितामहं न जानाति न च मातामहीं निजाम् । तस्य शुद्धिः कथं कार्या नागरोऽस्मीति यो वदेत्

இப்போது சீலத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட சுத்தியைச் சொல்லுங்கள். ஒருவரின் வம்சம் அழிந்துவிட்டால்—அவன் தன் பிதாமகனை அறியான்; தன் மாதாமகளையும் அறியான்—‘நான் நாகரன்’ என்று கூறுபவனுக்கு சுத்தி எவ்வாறு செய்யப்பட வேண்டும்?

Verse 3

विश्वामित्र उवाच । एतदर्थं पुरा पृष्टो भर्तृयज्ञश्च नागरैः । नष्टवंशकृते राजन्यथा पृष्टोऽस्मि वै त्व या

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—ஓ அரசனே! இதே பொருட்டு, வம்சம் அழிந்த நிலை குறித்து, முன்பு நாகரர்கள் பர்த்ரியஜ்ஞனையும் கேட்டனர்—இப்போது நீ என்னைக் கேட்டதுபோலவே।

Verse 4

भर्तृयज्ञ उवाच । नष्टवंशस्तु यो ब्रूयान्नागरोऽस्मीति संसदि । तस्य शीलं प्रविज्ञेयं ततः शुद्धिं समादिशेत्

பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—வம்சம் மறைந்தவன் சபையில் ‘நான் நாகரன்’ எனச் சொன்னால், முதலில் அவனுடைய சீல-ஆசாரத்தை நன்கு ஆராய்ந்து, பின்னர் தக்க சுத்தி விதியை விதிக்க வேண்டும்।

Verse 5

नागराणां तु ये धर्मा व्यवहाराश्च केवलाः । तेषु चेद्वर्तते नित्यं संभाव्यो नागरो हि सः

நாகரருக்குரிய தனித்த தர்மங்களும் நற்பண்பான சமூக நடத்தைகளும்—அவற்றில் எவன் எப்போதும் நிலைத்து நடக்கிறானோ, அவனே உண்மையில் மதிக்கத்தக்க நாகரன் எனக் கருதப்படுவான்।

Verse 6

तस्य शुद्धिकृते देयं धटं ब्राह्मणसत्तमाः । धटे तु शुद्धिमापन्ने ततोऽसौ शुद्धतां व्रजेत्

ஓ சிறந்த பிராமணர்களே! அவனுடைய சுத்திக்காக ‘தட்’ (dhaṭa) அளிக்க வேண்டும். அந்த தட் சுத்தமடைந்தபின், அவனும் சுத்தநிலையை அடைவான்।

Verse 7

श्राद्धार्हः कन्यकार्हश्च सोमार्हश्च विशेषतः । सामान्यपदयोग्यश्च समस्ते स्थानकर्मणि

அவன் ஸ்ராத்தத்தில் அர்ப்பணிப்புகளைப் பெறத் தகுதியானவன்; கன்னி-சடங்குகளுக்கும் தகுதியானவன்; குறிப்பாக சோமம் தொடர்பான யாகங்களில் தகுதியானவன்; மேலும் எல்லா இட-விசேஷச் சடங்குகளிலும் பொதுப் பதவிக்கும் உரியவன்।

Verse 8

एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि नरोत्तम । द्वितीया जायते शुद्धिर्यथा नष्टान्वये द्विजे । तस्माद्वद महाराज यद्भूयः श्रोतुमर्हसि

ஓ நரோத்தமா! நீ கேட்ட அனைத்தையும் நான் கூறினேன்—வம்சம் மறைந்த இருபிறப்பனுக்கும் இரண்டாம் (மீளமைக்கும்) சுத்தி எவ்வாறு உண்டாகிறது என்பதை. ஆகவே, ஓ மகாராஜா! மேலும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாயோ கூறு।

Verse 9

आनर्त उवाच । तस्मात्ते नागरा भूत्वा विप्राश्चाष्टकुलोद्भवाः । सर्वेषामुत्तमा जाताः प्राधान्येन व्यवस्थिताः

ஆனர்த்தன் கூறினான்—ஆகையால் எட்டு குலங்களில் பிறந்த அந்தப் பிராமணர்கள் ‘நாகரர்’ ஆகி, அனைவரிலும் சிறந்தவர்களாகி, முதன்மையில் நிலைபெற்றனர்।

Verse 10

तपसः किं प्रभावः स तेषां वा यजनोद्भवः । विद्योद्भवोऽथवा विप्र किं वा दानसमुद्भवः

அவர்களின் மேன்மை தவத்தின் பலனாலா, அல்லது யாகத்தால் உண்டானதா? அல்லது, ஓ பிராமணரே, அது கல்வியாலா—அல்லது தானத்தின் பயனாலா?

Verse 11

विश्वामित्र उवाच । ते सर्वे गुणसंपन्ना यथान्ये नागरास्तथा । विशेषश्चापरस्तेषां ते शक्रेण प्रतिष्ठिताः

விசுவாமித்ரர் கூறினார்—அவர்கள் அனைவரும் குணநிறைந்தவர்கள்; மற்ற நாகரரைப் போலவே. ஆனால் அவர்களுக்கு இன்னொரு சிறப்பு உண்டு—அவர்கள் சக்ரன் (இந்திரன்) ஆல் நிறுவப்பட்டவர்கள்।

Verse 12

तेन ते गौरवं प्राप्ताः सर्वेषां तु द्विजन्मनाम्

அதனால் அவர்கள் எல்லா த்விஜர்களிடையிலும் பெருமை பெற்றனர்।

Verse 13

आनर्त उवाच । कस्मिन्काले तु ते विप्राः शक्रे णात्र प्रतिष्ठिताः । किमर्थं च वदास्माकं विस्तरेण महामते

ஆனர்த்தன் கூறினான்—சக்ரன் இங்கே அந்தப் பிராமணர்களை எந்தக் காலத்தில் நிறுவினான்? எந்தக் காரணத்தால்? ஓ மகாமதியே, எங்களுக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 14

विश्वामित्र उवाच । हिरण्याक्ष इति ख्यातः पुराऽसीद्दानवो त्तमः । अभवत्तस्य संग्रामः शक्रेण सह दारुणः

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் ‘ஹிரண்யாக்ஷன்’ எனப் புகழ்பெற்ற சிறந்த தானவன் இருந்தான். அவனுக்கும் சக்ரன் (இந்திரன்) கும் இடையில் மிகக் கொடிய போர் நிகழ்ந்தது.

Verse 15

तत्र देवासुरे युद्धे मृता भूरिदिवौकसः । दानवाश्च महाराज परस्परजिगीषवः

அந்த தேவர்–அசுரர் போரில் பல விண்ணுலக வாசிகள் உயிரிழந்தனர்; மேலும், ஓ மன்னரே, தானவர்களும் வீழ்ந்தனர்—இரு தரப்பும் ஒருவரை ஒருவர் வெல்ல விரும்பி போரிட்டனர்.

Verse 16

अथ ते दानवाः संख्ये शक्रेण विनिपातिताः । विद्याबलेन ताञ्छुक्रः सजीवान्कुरुते पुनः

அப்போது போர்க்களத்தில் சக்ரன் (இந்திரன்) ஆல் வீழ்த்தப்பட்ட அந்த தானவர்களை, சுக்ராசாரியர் தமது வித்யா-பலத்தால் மீண்டும் உயிர்ப்பித்தார்.

Verse 17

देवाश्च निधनं प्राप्ता न जीवंति कथंचन । कस्यचित्त्वथ कालस्य विष्णुं प्रोवाच वृत्रहा

ஆனால் மரணமடைந்த தேவர்கள் எவ்விதத்திலும் மீண்டும் உயிர்பெறவில்லை. சில காலத்திற்குப் பின் வ்ருத்ரஹா (இந்திரன்) விஷ்ணுவை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 18

धारातीर्थमृतानां च प्रहारैः सन्मुखैः प्रभो । या गतिश्च समादिष्टा तां मे वद जनार्दन

ஓ प्रभு ஜனார்தனே! தாராதீர்த்தத்தில் போரின் முன்னணியில் எதிர்முனைத் தாக்குதல்களை எதிர்கொண்டு உயிர்நீத்தவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்டுள்ள நிலை (கதி) என்னவென்று எனக்குச் சொல்லும்.

Verse 19

पराङ्मुखा मृता ये च पलायनपरायणाः । तेषामपि गतिं ब्रूहि यादृग्जायेतवाच्युत

மேலும் முதுகு காட்டி, தப்பிச் செல்லவே முயன்று இறப்பவர்கள்—ஓ அச்யுதா, அவர்களுடைய கதியையும் கூறுவாயாக; அவர்கள் எந்நிலையை அடைவார்கள்?

Verse 20

विष्णुरुवाच । धारातीर्थमृतानां च सन्मुखानां महाहवे । यथा चोच्छिन्नबीजानां पुनर्जन्म न विद्यते

விஷ்ணு கூறினார்—தாராதீர்த்தத்தில் மாபெரும் போரில் எதிரியை நேருக்கு நேர் எதிர்த்து இறந்தவர்களுக்கு மறுபிறவி இல்லை; வெட்டப்பட்ட விதைகள் மீண்டும் முளைக்காததுபோல்.

Verse 21

ये पुनः पृष्ठदेशे तु हन्यते भयविक्लवाः । भुज्यमानाः परैस्ते च प्रेताः स्युस्त्रिदशाधिप

ஆனால் அச்சத்தால் நடுங்கி, பின்னால் இருந்து கொல்லப்பட்டு, பிறரால் அடக்கப்பட்டவர்கள்—அவர்கள் பிரேதங்களாக ஆகிறார்கள், ஓ முப்பது தேவர்களின் அதிபதியே.

Verse 22

इन्द्र उवाच । केचिद्देवा मृता युद्धे युध्यमानाश्च सन्मुखाः । तथैवान्ये मया दृष्टा हन्यमानाः पराङ्मुखाः । प्रेतत्वं दानवानां च सर्वेषां स्यान्न वा प्रभो

இந்திரன் கூறினான்—சில தேவர்கள் போரில் நேருக்கு நேர் போராடி இறந்தனர்; அதுபோலவே சிலர் முதுகு காட்டி கொல்லப்படுவதையும் நான் கண்டேன். மேலும் தானவர்களுக்கெல்லாம் பிரேதநிலை உண்டாகுமா, இல்லையா, ஓ प्रभுவே?

Verse 23

विष्णुरुवाच । असंशयं सहस्राक्ष हता युद्धे पराङ्मुखाः । प्रेतत्वे यांति ते सर्वे देवा वा मानुषा यदि

விஷ்ணு கூறினார்—ஓ ஆயிரம் கண்களையுடையவனே, ஐயமில்லை: போரில் முதுகு காட்டி கொல்லப்படுபவர்கள் அனைவரும் பிரேதநிலையை அடைவார்கள்—தேவராயினும் மனிதராயினும்.

Verse 24

विषादग्नेः कुलघ्नानां तया चैवात्मघातिनाम् । दंष्ट्रिभिर्हतदेहानां शृंगिभिश्च सुरेश्वर । प्रेतत्वं जायते नूनं सत्यमेतदसंशयम्

விஷாதத்தின் அக்கினியால் எரிந்தோர், குலநாசகர்கள், தம்மையே கொன்றோர்; மேலும் தந்தமுள்ளதும் கொம்புள்ளதும் ஆகிய உயிரினங்களால் உடல் கொல்லப்பட்டோர்—தேவர்களின் ஆண்டவனே, அவர்களுக்கு நிச்சயமாகப் பிரேதத்துவம் உண்டாகும். இது உண்மை; ஐயமில்லை.

Verse 25

इन्द्र उवाच । कथं तेषां भवेन्मुक्तिः प्रेतत्वाद्दारुणाद्विभो । एतन्मे सर्वमाचक्ष्व येन यत्नं करोम्यहम्

இந்திரன் கூறினான்—எங்கும் வியாபித்த இறைவனே! அந்தக் கொடிய பிரேதநிலையிலிருந்து அவர்களுக்கு விடுதலை எவ்வாறு கிடைக்கும்? நான் முயற்சி செய்யும்படி இதையெல்லாம் எனக்கு விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 26

श्रीभगवानुवाच । तेषां संयुज्यते श्राद्धं कन्यासंस्थे दिवाकरे । कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां नभस्यस्य सुरेश्वर

திருப்பெருமான் கூறினார்—தேவர்களின் ஆண்டவனே! சூரியன் கன்னி ராசியில் நிலைபெறும் போது, நபஸ்ய (பாத்ரபத) மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசியன்று அவர்களுக்காக விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 27

गयायां भक्तिपूर्वं तु पितामहवचो यथा । ततः प्रयांति ते मोक्षं सत्यमेतदसंशयम्

ஆனால் கயாவில் பிதாமஹன் (பிரம்மா) விதித்தபடி பக்தியுடன் (ஸ்ராத்தம்) செய்யப்படின், அவர்கள் மோட்சத்தை அடைவார்கள்—இது உண்மை; ஐயமில்லை.

Verse 28

इन्द्र उवाच । कस्मात्तत्र दिने श्राद्धं क्रियते मधुसूदन । शस्त्रैर्विनिहतानां च सर्वं मे विस्तराद्वद

இந்திரன் கூறினான்—மதுசூதனனே! அந்த நாளிலேயே ஸ்ராத்தம் ஏன் செய்யப்படுகிறது? மேலும் ஆயுதங்களால் கொல்லப்பட்டவர்களைப் பற்றியும்—எல்லாவற்றையும் எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 29

श्रीभगवानुवाच । भूतप्रेतपिशाचैश्च कूष्मांडै राक्षसैरपि । पुरा संप्रार्थितः शंभुर्दिने तत्र समागते । अद्यैकं दिवसं देव कन्यासंस्थे दिवाकरे

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் அந்த நாள் வந்தபோது பூதம், பிரேதம், பிசாசு, கூஷ்மாண்டம், ராட்சசர் ஆகியோர் சாம்புவை வேண்டினர்—“தேவா! இன்று சூரியன் கன்னி ராசியில் நிலைத்திருக்க, எங்களுக்கு ஒரு நாள் அருள்வாயாக।”

Verse 30

अस्माकं देहि येन स्यात्तृप्तिर्वर्षसमुद्भवा । प्रदत्ते वंशजैः श्राद्धे दीनानां त्वं दयां कुरु

“எங்களுக்கு ஆண்டு முழுவதும் திருப்தி உண்டாகுமாறு அருள்வாயாக. எங்கள் வம்சத்தார் சிராத்தம் அளிக்கும்போது, துன்புறும் எங்கள்மேல் கருணை செய்।”

Verse 31

श्रीभगवानुवाच । यः करिष्यति वै श्राद्धमस्मिन्नहनि संस्थिते । कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां नभस्यस्य च वंशजः । भविष्यति परा प्रीतिर्यावत्संवत्सरः स्थितः

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—எந்த வம்சத்தாரும் இந்நாளில், நபஸ்ய (பாத்ரபத) மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியில் சிராத்தம் செய்தால், ஆண்டு நிறைவுவரை (பித்ருக்களுக்கு) உன்னதமான திருப்தி உண்டாகும்।

Verse 32

यः पुनस्तु गयां गत्वा युष्मद्वंशसमुद्भवः । करिष्यति तथा श्राद्धं तेन मुक्तिमवाप्स्यथ

மேலும், உங்கள் வம்சத்தில் பிறந்தவர் கயைக்கு சென்று அதே முறையில் சிராத்தம் செய்தால், அதனால் நீங்கள் முக்தியை அடைவீர்கள்।

Verse 33

शस्त्रेण निहतानां च स्वर्गस्थानामपि ध्रुवम् । न करिष्यति यः श्राद्धं तस्मिन्नहनि संस्थिते

ஆயுதத்தால் கொல்லப்பட்டவர்கள்—நிச்சயமாக ஸ்வர்கத்தில் இருப்பினும்—அவர்களுக்கும்கூட: அந்த நாள் வந்தபோது யார் சிராத்தம் செய்யாதிருப்பாரோ…

Verse 34

क्षुत्पिपासार्तदेहाश्च पितरस्तस्य दुःखिताः । स्थास्यंति वत्सरं यावदेतदाह पितामहः

அவனுடைய பித்ருக்கள் பசி, தாகத்தால் உடல் வாடி துயருற்று, ஒரு ஆண்டு வரை வேதனைப்படுவார்கள்—என்று பிதாமஹன் பிரம்மா உரைத்தான்।

Verse 35

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तस्मिन्नहनि कारयेत् । अन्यमुद्दिश्य तत्सर्वं प्रेतानामिह जायते

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் அந்த நாளிலேயே கருமம் (சிராத்தாதி) நடத்தப்பட வேண்டும்; ஏனெனில் இங்கு வேறொருவரை நோக்கி செய்யப்படுவது அனைத்தும் உண்மையில் பிரேதர்களுக்கே ஆகிறது।

Verse 36

ततो भगवता दत्ता तेषां चैव तु सा तिथिः श्रा । द्धकर्मणि संजाते विना शस्त्रहतं जनम्

பின்னர் பகவான் அவர்களுக்காக அதே திதியையே நியமித்தான்; சிராத்தக் கருமம் செய்யும்போது ஆயுதத்தால் கொல்லப்பட்டவரை விலக்கி (மற்றோருக்காக) செய்ய வேண்டும்।

Verse 37

संमुखस्यापि संग्रामे युध्यमानस्य देहिनः । कदाचिच्चलते चित्तं तीक्ष्णशस्त्रहतस्य च

போர்க்களத்தில் நேருக்கு நேர் போரிடும் வீரனின் மனமும் சிலவேளை கலங்கும்—குறிப்பாக கூரிய ஆயுதத்தால் வெட்டப்பட்டு வீழ்ந்தவனுடையது।

Verse 204

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्र माहात्म्ये शक्रविष्णुसंवादे प्रेतश्राद्धकथनंनाम चतुरधिकद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீதி-சாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஸ்ரீ ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ர மாஹாத்ம்யத்தில், சக்ர-விஷ்ணு உரையாடலில் ‘பிரேத-சிராத்தக் கதனம்’ எனும் இருநூற்று நான்காம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।