Adhyaya 200

Verse 1

विश्वामित्र उवाच । ततः प्रभाते संजाते प्रोद्गते रविमण्डले । सा चापि दुहिता तस्य दीक्षितस्य महात्मनः

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—பின்னர் விடியல் வந்தபோது, சூரிய மண்டலம் உதித்தபோது, அந்த தீக்ஷை பெற்ற மகாத்மாவின் மகளும் (அங்கே) தோன்றினாள்.

Verse 2

रोरूयमाणाऽभ्यगमत्पितरं मातरं प्रति । प्रोवाच गद्गदं वाक्यं बाष्पव्याकुललोचना

அவள் பெரிதும் அழுதுகொண்டே தந்தை தாயரிடம் சென்றாள். கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களுடன் குரல் தடுக்கத் தடுக்கச் சொற்களை உரைத்தாள்.

Verse 3

ताताम्ब किमिदं पापं युवाभ्यां समनुष्ठितम् । अन्त्यजस्य प्रदत्ताऽहं यत्पापस्य दुरात्मनः

‘அப்பா, அம்மா, நீங்கள் இருவரும் இப்படிப் பாவம் என்ன செய்தீர்கள்? என்னை ஒரு அந்த்யஜன், தீய மனத்தையுடைய பாவிக்குக் கொடுத்துவிட்டீர்கள்.’

Verse 4

स नष्टो रजनीवक्त्रे ममावेद्य निजं कुलम् । तस्मादहं प्रवेक्ष्यामि प्रदीप्ते हव्यवाहने

‘ஓ நிலவுமுகத்தாளே, அவன் தன் குலத்தை எனக்குச் சொல்லாமலே மறைந்துவிட்டான். ஆகவே நான் கொழுந்தெழும் தீயில் புகுவேன்.’

Verse 5

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा दीक्षितः स सुभद्रकः । निश्चेष्टः पतितो भूमौ वातभग्न इव द्रुमः

அவள் சொற்களை கேட்டதும் தீட்சை பெற்ற சுபத்ரகன் அசைவின்றி தரையில் விழுந்தான்; காற்றால் முறிந்த மரம்போல்.

Verse 6

ततः स शीततोयेन संसिक्तश्च पुनःपुनः । लब्ध्वाशु चेतनां कृच्छ्रात्स्वजनैः परिवारितः । प्रलापान्विविधांश्चक्रे ताडयन्स्वशिरो मुहुः

பின்னர் அவன்மேல் மீண்டும் மீண்டும் குளிர்ந்த நீர் தெளிக்கப்பட்டது. மிகுந்த சிரமத்துடன் உணர்வு பெற்ற அவன், உறவினர்கள் சூழ, பலவகை புலம்பல்களைச் செய்து, மீண்டும் மீண்டும் தன் தலையைத் தட்டிக்கொண்டான்.

Verse 7

अथ ते ब्राह्मणाः सर्वे तस्य संपर्कदूषिताः । भर्तृयज्ञं समासाद्य तेनैव सहितास्ततः

அப்போது அவனுடன் சேர்ந்ததனால் மாசுற்ற அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும் கணவனின் யாகத்திடம் வந்து, பின்னரும் அவனுடனே ஒன்றாய் இருந்தனர்.

Verse 8

प्रोचुर्विनयसंयुक्ताः प्रोच्चैस्तत्सुतया सह । सुभद्रेण निजे हर्म्ये सुतां दत्त्वा निवेशितः

அவர்கள் பணிவுடன் அவன் மகளுடன் சேர்ந்து உரத்த குரலில் கூறினர். சுபத்ரன் மகளைக் கன்னியாதானமாக அளித்து, அவனைத் தன் மாளிகையில் குடியமர்த்தினான்.

Verse 9

चण्डालो द्विजरूपोत्र चंद्रप्रभ इति स्मृतः

இங்கே பிராமண வடிவம் கொண்டிருந்தாலும், ஒரு சண்டாளன் ‘சந்திரப்ரப’ என்ற பெயரால் அறியப்படுகிறான்.

Verse 10

यावत्संवत्सरं सार्धं दैवे पित्र्ये च योजितः । पापकर्मा न विज्ञातः सोऽधुना प्रकटोऽभवत्

ஒரு ஆண்டு அரை காலம் அவன் தேவகாரியங்களிலும் பித்ருகாரியங்களிலும் ஈடுபட்டிருந்தான்; அவன் பாவச் செயல் அறியப்படவில்லை—இப்போது வெளிப்பட்டது.

Verse 11

सुभद्रस्यानुषंगेण स्थानं सर्वं प्रदूषितम् । अन्त्यजेन महाभाग तत्कुरुष्व विनिग्रहम्

சுபத்ரனுடன் சேர்ந்ததனால் இந்த இடமெல்லாம் ஒரு அந்த்யஜனால் மாசடைந்தது. ஓ மகாபாகா, அந்தக் குற்றத்தை அடக்கி ஒழுங்குபடுத்து.

Verse 12

कैश्चित्तस्य गृहे भुक्तं जलं पीतं तथा परैः । अन्यैश्च गृहमानीय प्रदत्तं भोजनं तथा

சிலர் அவன் வீட்டில் உணவு உண்டனர்; மற்றவர்கள் நீர் அருந்தினர். இன்னும் சிலர் உணவை வீட்டிற்கு கொண்டு சென்று (அவர்களுக்கு) அளித்தனர்.

Verse 13

किं वा ते बहुनोक्तेन न स कोऽस्ति द्विजोत्तम । संकरो यस्य नो जातस्तस्य पापस्य संभवः

ஓ த்விஜோத்தமா! அதிகம் சொல்லுவதால் என்ன பயன்? இந்த சங்கரத் தோஷம் எழாதவர் யாரும் இல்லை; அதிலிருந்தே பாவம் தோன்றும் வாய்ப்பு உண்டாகிறது.

Verse 14

त्वया स्थानमिदं पुण्यं कृतं पूर्वं महामते । सर्वेषां च गुरुस्त्वं हि तस्माच्छुद्धिं वदस्व नः

ஓ மகாமதே! முன்பே நீர் இந்த இடத்தைப் புனிதமாக்கினீர். நீர் அனைவருக்கும் குரு; ஆகவே எங்களுக்கு சுத்தியின் வழியை உரைக்கவும்.

Verse 15

ततः संचिन्त्य सुचिरं स्मृतिशास्त्राण्यनेकशः । प्रायश्चित्तं ददौ तेषां सर्वेषां स द्विजन्मनाम्

பின்பு அவர் நீண்ட நேரம் சிந்தித்து, பல ஸ்மிருதி சாஸ்திரங்களை ஆராய்ந்து, அந்த எல்லா த்விஜர்களுக்கும் பிராயச்சித்தத்தை விதித்தார்.

Verse 16

चांद्रायणशतं प्रादात्सुभद्रायाहिताग्नये । सर्वभंडपरित्यागं पुनराधानमेव च

ஆஹிதாக்னி சுபத்ரைக்காக அவர் சந்திராயண விரதங்களை நூறு விதித்தார்; மேலும் எல்லா இல்லப் பாத்திரங்களையும் துறந்து, அக்னிகளை மறுபடியும் ஆதானம் செய்யவும் கட்டளையிட்டார்.

Verse 17

लक्षहोमविधानं च गृहमध्यविशुद्धये । वह्निप्रवेशनं तस्यास्तत्सुतायाः प्रकीर्तितम्

வீட்டின் உள்ளகத் தூய்மைக்காக லட்சஹோம விதி விதிக்கப்பட்டது; அவளுடைய மகளுக்காக அக்னிப் பிரவேசமும் கூறப்பட்டது.

Verse 18

येन यावंति भोज्यानि तस्य भुक्तानि मंदिरे । तस्य तावंति कृच्छ्राणि तेनोक्तानि महात्मना

அவன் வீட்டில் ஒருவர் எத்தனை உணவுப் பொருட்களை உண்டாரோ, அவ்வளவு க்ருச்ச்ரப் பிராயச்சித்தங்களை மகாத்மா விதித்தார்.

Verse 19

यैर्जलानि प्रपीतानि यावन्मात्राणि तद्गृहे । प्राजापत्यानि दत्तानि तेभ्यस्तावंति पार्थिव

அரசே! அந்த வீட்டில் அவர்கள் எத்தனை அளவு நீரைப் பருகினார்களோ, அவர்களுக்கு அவ்வளவு பிராஜாபத்யப் பிராயச்சித்தங்கள் அளிக்கப்பட்டன.

Verse 20

ब्राह्मणानां तथान्येषां तत्र स्थाने निवासिनाम् । तत्स्पर्शदूषितानां च प्राजापत्यं पृथक्पृथक्

அந்த இடத்தில் வாழும் பிராமணர்களுக்கும் பிறருக்கும், மேலும் அதனைத் தொடுதலால் மாசுற்றவர்களுக்கும், ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாகப் பிராஜாபத்யப் பிராயச்சித்தம் விதிக்கப்பட்டது.

Verse 21

स्त्रीशूद्राणां तदर्धं च तदर्ध बालवृद्धयोः । मृन्मयानां च भांडानां परित्यागो निवेदितः

பெண்களுக்கும் சூத்ரர்களுக்கும் அதின் பாதி (பிராயச்சித்தம்) கூறப்பட்டது; குழந்தைகளுக்கும் முதியோருக்கும் அதின் பாதியும்; மேலும் மண் பாத்திரங்களைத் துறக்கவும் விதிக்கப்பட்டது.

Verse 22

सर्वेषामेव लोकानां रसत्यागस्तथैव च । कोटिहोमस्तु निर्दिष्टो ब्रह्मस्थाने यथोदितः । सर्वस्थानविशुद्ध्यर्थं स्थानवित्तेन केवलम्

அனைத்து மக்களுக்கும் ‘ரச’ (இன்பவாசனை/விருப்ப உணவுகள்) துறத்தலும் விதியாகக் கூறப்பட்டது. மேலும் பிரம்மஸ்தானத்தில் யதோக்தமாக கோடிஹோமம் நிர்ணயிக்கப்பட்டது. எல்லா இடங்களின் பரிசுத்தத்திற்காக அந்தந்த இடத்திற்குரிய வளங்களாலேயே இக்கர்மம் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 23

अथोवाच पुनर्विप्रान्स कृत्वा चोच्छ्रितं भुजम । तारनादेन महता सर्वांस्तान्नागरोद्भवान्

பின்னர் அவர் மீண்டும் பிராமணர்களை நோக்கி உரைத்தார்; கை உயர்த்தி, பெரும் ஒலியுடன் முழங்கும் அழைப்பால் நாகரத்தில் பிறந்த அனைவரையும் அவர் அழைத்தார்.

Verse 24

सुभद्रेण च सर्वस्वं देयं विप्रेभ्य एव च । चतुर्थांशश्च यैर्भुक्तं तद्गृहे स्वधनस्य च

மங்கள எண்ணத்துடன் தன் முழுச் செல்வத்தையும் பிராமணர்களுக்கே அளிக்க வேண்டும். மேலும் எவர்கள் நான்கில் ஒரு பங்கை அனுபவித்தார்களோ, அவர்கள் தம் இல்லத்தில் தம் செல்வத்தின் நான்கில் ஒரு பங்கை வழங்க வேண்டும்.

Verse 25

अष्टांशं यैर्जलं पीतं गोदानं स्पर्शसंभवम् । शेषाणामपि लोकानां यथाशक्त्या तु दक्षिणा

எவர்கள் நீரை அருந்தினார்களோ அவர்கள் எட்டில் ஒரு பங்கை அளிக்க வேண்டும்; மேலும் ஸ்பரிச விதியால் உண்டான கோதானமும் செய்ய வேண்டும். மீதமுள்ளோர் தம் திறனுக்கேற்ப தக்ஷிணை-தானம் வழங்க வேண்டும்.

Verse 26

दीक्षितेन जपः कार्यो लक्षगायत्रिसंभवः । शेषैर्विप्रैर्यथा वित्तं तथा कार्यो जपोऽखिलः

தீட்சை பெற்றவர் காயத்ரீ மந்திரத்தை லட்சம் (ஒரு லட்சம்) முறை ஜபிக்க வேண்டும். மற்ற பிராமணர்களும் தம் செல்வ-சாமர்த்தியத்திற்கேற்ப முழு ஜபத்தையும் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 27

अहं चैव करिष्यामि प्राणायामशतत्रयम् । नित्यमेव द्विजश्रेष्ठाः षष्ठकालकृताशनः

நானே மூன்று நூறு பிராணாயாமங்களைச் செய்வேன். ஓ த்விஜச்ரேஷ்டர்களே, நான் தினமும் ஆறாம் காலத்தில் மட்டும் உணவு கொண்டு, நியமத்துடன் இதை ஆற்றுவேன்.

Verse 28

यावत्संवत्सरस्यांतं ततः शुद्धिर्भविष्यति । जन संपर्कसंजाता सैवं तस्य दुरात्मनः

ஆண்டு முடிவுவரை இவ்வாறே இருக்கும்; அதன் பின் சுத்தி உண்டாகும். மக்களுடன் தொடர்பால் உண்டான மாசு அந்த துராத்மனுக்கே—இதுவே அதற்கான பரிகாரம்.

Verse 29

एवमुक्त्वा ततो भूयः स प्रोवाच द्विजोत्तमान् । अथाऽद्यान्मध्यगास्येन ब्रह्मस्थानसमाश्रयान्

இவ்வாறு கூறி, அவர் மீண்டும் உயர்ந்த பிராமணர்களை உரைத்தார். பின்னர் இன்றே, அவர்களிடையே நின்று, பிரஹ்மஸ்தானத்தில் சரணடைந்தவர்களுக்கு உபதேசம் செய்தார்.

Verse 30

अद्यप्रभृति यः कन्यामविदित्वा तु नागरम् । नागरो दास्यति क्वापि पतितः स भविष्यति

இன்றுமுதல், நாகர மரபை அறியாமல் யார் கன்னியாதானம் செய்கிறாரோ, அவர் எங்கே செய்தாலும்—பதிதனாவார்.

Verse 31

अश्राद्धेयो ह्यपांक्तेयो नागराणां विशेषतः

அவர் ஸ்ராத்தம் பெறத் தகுதியற்றவர்; பந்தியில் அமரத் தகுதியற்றவரும் ஆவார்—குறிப்பாக நாகரர்களிடையே.

Verse 32

यः श्राद्धं नागरं मुक्त्वा ह्यन्यस्मै संप्रदास्यति । विमुखास्तस्य यास्यंति पितरो विबुधैः सह

சிராத்தத்தில் நியமிக்கப்பட்ட ‘நாகர’ பாத்திரனை விட்டுவிட்டு வேறொருவருக்கு அளிப்பவன், அவனுடைய பித்ருக்கள் தேவர்களுடன் சேர்ந்து முகம் திருப்பி விலகிச் செல்கின்றனர்।

Verse 33

नागरेण विना यस्तु सोमपानं करिष्यति । स करिष्यत्यसंदिग्धं मद्यपानं तु नागरः । तन्मतेन विना यस्तु श्राद्धकर्म करिष्यति

‘நாகர’ ஆச்சாரியர் இன்றி சோமபான விதியைச் செய்பவன், ஐயமின்றி மதுபான வழியில் வீழ்வான்; மேலும் அந்த நாகர மரபின் நியமமின்றி சிராத்தக் கிரியையைச் செய்பவன்…

Verse 34

ततः सर्वं वृथा तस्य भविष्यति न संशयः । विशुद्धिरहितं यस्तु नागरं भोजयिष्यति

அப்போது அவனுடைய அனைத்தும் பயனற்றதாகிவிடும்—இதில் ஐயமில்லை; மேலும் சுத்தியற்ற ‘நாகர’னை உணவளிப்பவன்…

Verse 35

श्राद्धे तस्यापि तत्सर्वं व्यर्थतां संप्रयास्यति । सर्वेषां नागराणां च मर्यादेयं कृता मया

அவனுடைய சிராத்தத்திலும் அதெல்லாம் வீணாகிவிடும்; எல்லா ‘நாகர’ருக்கும் இம்மரியாதையை நான் விதித்தேன்।

Verse 36

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन शुद्धिः कार्या द्विजोत्तमैः । वर्षेवर्षे तु संप्राप्ते स्वस्थानस्य विशुद्धये

ஆகையால் இருமுறை பிறந்த உயர்ந்தோர் முழு முயற்சியுடன் சுத்தியைச் செய்ய வேண்டும்—ஆண்டுதோறும் காலம் வந்தபோது—தம் இருப்பிடம்/சமுதாயத்தின் பரிசுத்தத்திற்காக।

Verse 37

विश्वामित्र उवाच । एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि नृपोत्तम । श्राद्धार्हा नागरा येन नागराणां व्यवस्थिताः । भर्तृयज्ञेन मर्यादा कृता तेषां यथा पुरा

விசுவாமித்திரர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே! நீ கேட்டதனை எல்லாம் நான் உனக்கு விளக்கினேன்—எதனால் நாகரர் ஸ்ராத்தத்திற்கு உரியவர்களாகக் கருதப்படுகின்றாரோ, எதனால் நாகரரின் விதிமுறை ஒழுங்கு நிலைபெறுகின்றதோ. அவர்களின் ஆச்சார-மரியாதை பூர்வகாலம்போலே பர்த்ருயஜ்ஞத்தால் நிறுவப்பட்டது।