Adhyaya 277

Verse 1

ऋषय ऊचुः । कि नामानो द्विजास्ते च वाराणस्याः समागताः । एकादशप्रकारोऽसौ येषां रुद्रः प्रभक्तितः । तत्संज्ञाश्च समाचक्ष्व विस्तरेण महामुने

ரிஷிகள் கூறினர்—வாரணாசியில் கூடிய அந்தத் த்விஜர்கள் யார், அவர்களின் பெயர்கள் என்ன? ருத்ரனுடன் பதினொன்று வகையில் தொடர்புடைய அவர்களின் அழைப்புப் பெயர்களை, ஓ மகாமுனியே, விரிவாகச் சொல்லும்.

Verse 2

सूत उवाच । एकस्तेषां मृगव्याधो विख्यातो भुवनत्रये । द्वितीयः सर्वसंज्ञश्च निंदितश्च तृतीयकः

சூதர் கூறினார்—அவர்களில் ஒருவர் ‘மிருகவ்யாத’ எனத் திரிலோகத்திலும் புகழ்பெற்றவர்; இரண்டாவது ‘ஸர்வஸஞ்ஞ’ என அழைக்கப்படுகிறார்; மூன்றாவது ‘நிந்தித’ எனப் பிரசித்தி பெற்றவர்.

Verse 3

महायशाश्चतुर्थस्तु कथ्यते मुनिसत्तमाः । अजैकपाद इत्युक्तः पंचमो मुनि सत्तमाः

முனிவரே, நான்காவது ‘மஹாயசா’ எனக் கூறப்படுகின்றான். ஐந்தாவது, முனிசிறந்தவரே, ‘அஜைகபாத’ என்று அழைக்கப்படுகின்றான்.

Verse 4

अहिर्बुध्न्यस्तथा षष्ठः पिनाकी सप्तमस्तथा । परं तपस्तथान्यस्तु दहनो नवमस्तथा

ஆறாவது ‘அஹிர்புத்ந்ய’; ஏழாவது ‘பினாகி’. மற்றொருவன் ‘பரந்தப’ எனவும், ஒன்பதாவது ‘தஹன’ எனவும் கூறப்படுகின்றான்.

Verse 5

ईश्वरो दशमः प्रोक्तः कपाली चांति मस्तथा । तेषामेतानि नामानि स्थितान्येव हि यानि च । रुद्राणामपि तान्येव विहितानि हरेण तु

பத்தாவது ‘ஈஸ்வரன்’ என அறிவிக்கப்பட்டான்; இறுதியானவன் ‘கபாலி’யும். இவையே அவர்களின் நிலைபெற்ற நாமங்கள்; ருத்ரர்களின் அவ்வநாமங்களையும் ஹரியே விதித்தான்.

Verse 6

ऋषय ऊचुः । कानि दानानि शस्यानि तदर्थं वद नो द्रुतम् । जपश्चैव पुरा प्रोक्तस्त्वया कार्यो यथैव च

ரிஷிகள் கூறினர்— அந்த நோக்கத்திற்காக எந்த தானங்கள் மிகப் புகழத்தக்கவை என்பதை எங்களுக்கு விரைவாகச் சொல்லுங்கள். மேலும் நீங்கள் முன்பு உரைத்தபடி எந்த ஜபத்தை, எவ்விதமாகச் செய்ய வேண்டும் என்பதையும் கூறுங்கள்.

Verse 7

सूत उवाच । तदुद्दिश्य प्रदातव्यमेकैकस्य पृथक्पृथक् । प्रत्यक्षाश्च महाभाग दातव्या धेनवः क्रमात्

சூதர் கூறினார்— அவர்களை நினைத்து, ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியாக அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். மகாபாகரே, வரிசைப்படி நேரடியாக (உண்மையான) பசுக்களையும் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 8

मृगव्याधाय प्रत्यक्षा गौर्देया च गुडोद्भवा । कपालिने प्रदातव्या नवनीतसमुद्भवा

மிருகவ்யாதனுக்கு வெல்லம் தொடர்புடைய நேரடியான பசுவை தானமாக அளிக்க வேண்டும்; கபாலி (சிவன்)க்கு வெண்ணெய் தொடர்புடைய தேனுவை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 9

अजपादाय चाज्योत्था अहिर्बुध्न्याय हेमजा । पिनाकिने प्रदातव्या धेनुर्लवणसम्भवा

அஜபாதனுக்கு நெய்யில் தோன்றிய (நெய்-தொடர்புடைய) தேனுவை தானமாக அளிக்க வேண்டும்; அஹிர்புத்ந்யனுக்கு பொன்-தொடர்புடைய தேனு; பினாகி (பினாகம் தாங்கிய சிவன்)க்கு உப்பு-தொடர்புடைய தேனுவை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 10

परंतपाय विप्रेन्द्रास्तथैव रसस म्भवा । अन्नजा दहनायोक्ता ईश्वराय जलोद्भवा

ஓ பிராமணச் சிறந்தவர்களே, பரந்தபனுக்கு இனிய ரசம் தொடர்புடைய தேனுவை அளிக்க வேண்டும்; தஹனனுக்கு அன்னம் தொடர்புடைய தேனு விதிக்கப்பட்டது; ஈஸ்வரன் (சிவன்)க்கு நீர் தொடர்புடைய தேனுவை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 11

एता ददाति यो विप्रा एतेषां च महात्मनाम् । चक्रवर्ती भवेन्नूनमेतदाह पितामहः

ஓ பிராமணர்களே, இம்மகாத்மாக்களுக்கு இத்தானங்களை யார் அளிக்கிறாரோ, அவர் நிச்சயமாகச் சக்ரவர்த்தி ஆவார்—என்று பிதாமஹன் (பிரம்மா) உரைத்தான்।

Verse 12

अन्यत्रापि प्रदत्ताश्च किं पुनर्भवसंनिधौ । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन एता देयाः प्रयत्नतः

இத்தானங்கள் வேறிடத்திலும் அளித்தால் பலன் தரும்; பவா (சிவன்) முன்னிலையில் அளித்தால் எவ்வளவோ அதிகம். ஆகவே முழு முயற்சியுடன் பக்தியோடு இவற்றை நிச்சயமாக வழங்க வேண்டும்।

Verse 13

धेनवो यो न शक्तः स्यादेका देया प्रयत्नतः । सर्वेषामेव रुद्राणां भर्तृयज्ञवचो यथा

பல பசுக்களைத் தானம் செய்ய இயலாதவன் முயன்று ஒரு பசுவையாவது தானம் செய்ய வேண்டும்; பர்த்ருயஜ்ஞரின் வாக்கின்படி அது எல்லா ருத்ரர்களுக்கும் உரியதாக ஏற்கப்படுகிறது।

Verse 277

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये एकादशरुद्रसमीपे दानमाहात्म्यवर्णनं नाम सप्तसप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தின் ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘பதினொன்று ருத்ரர்களின் அருகில் தானமாஹாத்ம்ய வர்ணனை’ எனும் இருநூற்று எழுபத்தேழாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।