Adhyaya 19

Verse 1

। सूत उवाच । एतस्मिन्नंतरे प्राप्तास्तस्य भूपस्य सेवकाः । केचिच्च दैवयो गेन श्वापदैरर्धभक्षिताः

சூதர் கூறினார்—அந்நேரத்தில் அரசனின் சேவகர்கள் வந்தடைந்தனர். அவர்களில் சிலர் விதிவசத்தால் காட்டு மிருகங்களால் அரைமட்டும் உண்டுபோயிருந்தனர்।

Verse 2

क्षुत्पिपासातुरा दीना दुःखेन महताऽन्विताः । पदपद्धतिमार्गेण येन यातः स भूपतिः

அவர்கள் பசி தாகத்தால் வாடி, துன்பத்தில் தாழ்ந்து, பேர்துயரால் சூழப்பட்டிருந்தனர்; அந்த அரசன் சென்ற அதே பாதையிலான கால்நடை வழியே அவர்கள் வந்தடைந்தனர்।

Verse 3

ते दृष्ट्वा पार्थिवं तत्र दिष्ट्यादिष्ट्येति सादरम् । ब्रुवंतः पादयोस्तस्य पतिता हर्षसंयुताः

அங்கே அரசனைப் பார்த்ததும் அவர்கள் மரியாதையுடன் ‘பாக்கியம்! பாக்கியம்!’ என்று கூறி, மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து அவன் திருவடிகளில் விழுந்தனர்।

Verse 4

ततस्तस्य नरेन्द्रस्य व्यसनं सैन्यसंभवम् । प्रोचुश्चैव यथादृष्टम नुभूतं यथाश्रुतम्

பின்பு அவர்கள் மனிதரின் தலைவனான அரசனிடம் படைக்கு ஏற்பட்ட பேராபத்தை அறிவித்தனர்—தாங்கள் கண்டதும், அனுபவித்ததும், கேட்டதும் அனைத்தையும் கூறினர்।

Verse 5

अथ ते तापसाः सर्वे स च राजा ससेवकः । प्रसुप्ताः पादपस्याधः पर्णान्यास्तीर्यभूतले

அப்போது அந்தத் தவசிகள் அனைவரும், சேவகர்களுடன் அரசனும், மரத்தின் கீழ் தரையில் இலைகளை விரித்து உறங்கினர்।

Verse 6

ततस्तेषां प्रसुप्तानां सर्वेषां तत्र कानने । अतिक्रांता सुखेनैव रजनी सा महात्मनाम्

பின்னர் அந்தக் கானகத்தில் அந்த மகாத்மர்கள் அனைவரும் உறங்கிக் கொண்டிருக்க, அந்த இரவு இனிதாகவும் அமைதியாகவும் கழிந்தது।

Verse 7

ततः स प्रातरुत्थाय कृतपूर्वाह्णिकक्रियः । तं मुनिं प्रणिपत्योच्चैरनुज्ञाप्य मुहु र्मुहुः

பின்னர் அவர் விடியற்காலையில் எழுந்து முற்பகல் நித்தியக் கிரியைகளை நிறைவேற்றி, அந்த முனிவரை வணங்கி, பக்தியுடன் மீண்டும் மீண்டும் புறப்பட அனுமதி வேண்டினார்।

Verse 8

निजैस्तैः सेवकैः सार्धं प्रस्थितः स्वपुरीं प्रति । माहिष्मतीं समुद्दिश्य दृष्ट्वा मार्गे शनैःशनैः

தன் சேவகர்களுடன் அவர் தம் நகரை நோக்கிப் புறப்பட்டார்; மாஹிஷ்மதியை இலக்காகக் கொண்டு வழியில் மெதுவாகச் சென்றார்।

Verse 9

ततो निजगृहं प्राप्य कञ्चि त्कालं महीपतिः । विश्रम्य प्रययौ पश्चात्तूर्णं पुण्यं गयाशिरः

பின்னர் அரசன் தன் இல்லத்தை அடைந்து சிறிது நேரம் ஓய்வு கொண்டான்; அதன் பின் தாமதமின்றி புனிதமான கயாசிரத்தை நோக்கி விரைந்து சென்றான்।

Verse 10

तच्च कालेन संप्राप्य स्नात्वा धौतांबरः शुचिः । मांसादाय ददौ श्राद्धं श्रद्धापूतेन चेतसा

காலம் வந்தபோது அவன் அந்தத் தீர்த்தத்தை அடைந்து, நீராடி, கழுவிய ஆடைகளை அணிந்து தூய்மையடைந்தான். பின்னர் மாம்ஸாதனுக்காக, நம்பிக்கையால் புனிதமான மனத்துடன் சிராத்தம் செய்தான்.

Verse 11

अथाऽसौ पृथिवीपालः स्वप्नांते च ददर्श तम् । दिव्यमाल्यांबरधरं दिव्यगंधानुलेपनम् । विमानवरमारूढं स्तूयमानं च किंनरैः

அப்போது அந்தப் பூமிபாலன் கனவின் முடிவில் அவனை கண்டான்—தெய்வீக மாலைகளும் ஆடைகளும் அணிந்து, தெய்வீக நறுமணப் பூச்சால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சிறந்த விமானத்தில் ஏறி, கின்னரர்களால் போற்றப்பட்டவனாக.

Verse 12

मांसाद उवाच । प्रसादात्तव भूपाल मुक्तोऽहं प्रेतयोनितः । स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि सांप्रतं त्रिदिवा लयम्

மாம்ஸாதன் கூறினான்—ஓ அரசே! உமது அருளால் நான் பிரேதயோனியிலிருந்து விடுபட்டேன். உமக்கு நலமுண்டாக. இப்போது நான் திரிதிவத் தாமத்திற்குச் செல்கிறேன்.

Verse 13

ततः स प्रातरुत्थाय हर्षाविष्टो महीपतिः । विदैवतं समुद्दिश्य चक्रे श्राद्धं यथोचितम्

பின்னர் அந்த மன்னன் காலையில் எழுந்து மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, விதிப்படி தெய்வத்தை நோக்கி உரிய முறையில் சிராத்தம் செய்தான்.

Verse 14

सोऽपि तेनैव रूपेण तस्य संदर्शनं गतः । स्वप्नांऽते भूमिपालस्य तद्वच्चोक्त्वा दिवं गतः

அவனும் அதே உருவத்துடன் மன்னனின் கனவின் முடிவில் தோன்றி, முன்புபோலவே அதே சொற்களைச் சொல்லி விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 15

ततः प्रातस्तृतीयेऽह्नि कृतघ्नस्य महीपतिः । चक्रे श्राद्धं यथापूर्वं श्रद्धापूतेन चेतसा

பின்னர் மூன்றாம் நாளின் காலையில் அரசன் க்ருதக்நனுக்காக முன்புபோலவே, பக்திச் சிரத்தையால் தூய்மையடைந்த மனத்துடன் மீண்டும் ஸ்ராத்தம் செய்தான்।

Verse 16

ततः सोऽपि समायातस्तस्य स्वप्ने महीपतेः । तेनैव प्रेतरूपेण दुःखेन महता वृतः

அப்போது அவனும் அந்த அரசனின் கனவில் வந்தான்—அதே பேயுருவில், பேர்த் துயரால் சூழப்பட்டவனாய்।

Verse 17

कृतघ्न उवाच । न मे गतिर्महाराज संजाता पापकर्मिणः । तडागवित्तचौरस्य कृतघ्नस्य तथैव च

க்ருதக்நன் கூறினான்—மகாராஜா, பாவச் செயலாளியான எனக்கு நல்லகதி உண்டாகவில்லை; குளத்திற்கென வைத்திருந்த செல்வத்தைத் திருடியவனும், நன்றிகெட்டவனும் நான்।

Verse 18

तस्मात्संजायते मुक्तिर्यथा मे पार्थिवोत्तम । तथैव त्वं कुरुष्याऽद्य सत्यवाक्यपरो भव

ஆகையால், அரசர்களில் சிறந்தவனே, எனக்கு முக்தி உண்டாகுமாறு இன்று அதேபடி செய்; சத்தியவாக்கில் நிலைத்து அதன்படி நட।

Verse 19

सत्यमेव परं ब्रह्म सत्यमेव परं तपः । सत्यमेव परं ज्ञानं सत्यमेव परं श्रुतम्

சத்தியமே பரம்பிரம்மம்; சத்தியமே உயர்ந்த தவம்; சத்தியமே உயர்ந்த ஞானம்; சத்தியமே உயர்ந்த ஸ்ருதி (வேதவாக்கு)।

Verse 20

सत्येन वायु र्वहति सत्येन तपते रविः । सागरः सत्यवाक्येन मर्यादां न विलंघयेत्

சத்தியத்தால் காற்று வீசுகிறது; சத்தியத்தால் சூரியன் வெப்பம் தருகிறது. சத்தியவாக்கின் வலிமையால் கடல் தன் எல்லையை மீறாது.

Verse 21

तीर्थसेवा तपो दानं स्वाध्यायो गुरुसेवनम् । सर्वं सत्यविहीनस्य व्यर्थं संजायते यतः

தீர்த்தசேவை, தவம், தானம், சுவாத்யாயம், குருசேவை—சத்தியமற்றவர்க்கு இவை அனைத்தும் நிச்சயமாக பயனற்றவையாகின்றன.

Verse 22

सर्वे धर्मा धृताः पूर्वमेकत्राऽन्यत्र चाप्यृतम् । तुलायां कौतुकाद्देवैर्जातं तत्र ऋतं गुरु

முன்னொரு காலத்தில் எல்லா தர்மங்களும் ஒரு பக்கமும், மற்றொரு பக்கத்தில் ‘ருதம்’ என்பதும் வைக்கப்பட்டது. தேவர்கள் ஆர்வத்தால் தராசில் எடையிட்டபோது, அங்கே ருதமே கனமானதாகத் தோன்றியது.

Verse 23

तस्मात्सत्यं पुरस्कृत्य मां तारय महामते । एतत्ते परमं श्रेयस्तपसोऽपि भविष्यति

ஆகையால் சத்தியத்தை முன்னிறுத்தி, ஓ மகாமதி, என்னை மீட்டு அருள்வாயாக. இதுவே உனக்குப் பரம நன்மை—தவத்தையும் மிஞ்சியது.

Verse 24

विदूरथ उवाच । कथं ते जायते मुक्तिर्वद मे प्रेत सत्वरम् । करोमि येन तत्कर्म यद्यपि स्यात्सुदुष्करम् ः

விதூரதன் கூறினான்—ஓ பிரேதா, உனக்கு முக்தி எவ்வாறு கிடைக்கும் என்பதை விரைவாகச் சொல். அது நிகழச் செய்யும் செயலை, அது மிகக் கடினமானதாக இருந்தாலும், நான் செய்வேன்.

Verse 25

प्रेत उवाच । चमत्कारपुरे भूप श्रीक्षेत्रे हाटकेश्वरे । आस्ते पांसुभिराच्छन्नं कलेर्भीतं गयाशिरः

பிரேதன் கூறினான்—ஓ அரசே! சமத்காரபுரத்தில், ஹாடகேஸ்வரரின் திருக்க்ஷேத்திரத்தில், கலியுகத்தால் அஞ்சித் தூசியால் மூடப்பட்ட கயாசிரம் அங்கே உள்ளது।

Verse 26

अधस्तात्प्लक्षवृक्षस्य दर्भस्थानैः समंततः । कालशाकैस्तथानेकैस्तिलैश्चारण्यसंभवैः

பிளக்ஷ மரத்தின் அடியில் சுற்றிலும் தர்பைப் புல் வளரும் இடங்கள் உள்ளன; மேலும் பல காலசாகைச் செடிகளும், காட்டில் தோன்றிய எள்ளும் அங்கே உள்ளன।

Verse 27

तत्र गत्वा तिलैस्तैस्त्वं तैः शाकैस्तैः कुशैस्तथा । श्राद्धं देहि द्रुतं येन मुक्तिः संजायते मम

அங்கே சென்று அந்த எள்ளாலும், அந்த கீரையாலும், அந்த குசப் புல்லாலும் விரைவாகச் சிராத்தம் செய்; அதனால் எனக்கு முக்தி உண்டாகும்।

Verse 28

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स दीनस्य दयान्वितः । जगाम तत्र यत्राऽस्ते स वृक्षः प्लक्षसंज्ञकः

அவன் சொற்களைக் கேட்டதும், துன்புற்றவனுக்கு இரக்கம் கொண்ட அவன், பிளக்ஷம் எனப்படும் அந்த மரம் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 29

दृष्ट्वा शाकांस्तिलांस्तांस्तु दर्भांस्तेन यथोदितान् । अखनत्तत्र देशे च जलार्थे लघु कूपिकाम्

அவன் கூறியபடியே கீரை, எள், தர்பை ஆகியவற்றைக் கண்டு, நீருக்காக அதே இடத்தில் ஒரு சிறிய கிணற்றைத் தோண்டினான்।

Verse 31

कृतमात्रे ततः श्राद्धे दिव्य रूपधरः पुमान् । विमानवरमारूढो विदूरथमथाऽब्रवीत्

ஸ்ராத்தம் நிறைவேறிய உடனே, தெய்வீக ரூபம் கொண்ட ஒரு மனிதன் சிறந்த விமானத்தில் ஏறி, பின்னர் விதூரதனிடம் உரைத்தான்।

Verse 32

मुक्तोऽहं त्वत्प्रसादाच्च प्रेतत्वाद्दारुणाद्विभो । स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि सांप्रतं त्रिदशालयम्

ஓ வல்லவனே! உன் அருளால் நான் கொடிய பிரேத நிலையிலிருந்து விடுபட்டேன். உனக்கு நலம் உண்டாக; இப்போது தேவர்களின் இருப்பிடத்திற்குச் செல்கிறேன்।

Verse 33

सूत उवाच । ततः प्रभृति सा तत्र कूपिका ख्यातिमागता । पितॄणां पुष्टिदा नित्यं गयाशीर्षसमुद्भवा

சூதர் கூறினார்—அதன் பின் அங்கே உள்ள அந்தக் கிணறு புகழ்பெற்றது; அது எப்போதும் பித்ருக்களுக்கு புஷ்டி அளிப்பதும், கயாசீர்ஷத்திலிருந்து தோன்றியதுமென சொல்லப்படுகிறது।

Verse 34

प्रेतपक्षस्य दर्शायां यस्तस्यां श्राद्धमाचरेत् । कालशाकेन विप्रेंद्रास्तथारण्योद्भवैस्तिलैः

ஓ பிராமணர்களில் சிறந்தவர்களே! பிரேதபக்ஷத்தின் தர்ஷா (அமாவாசை) நாளில் அங்கே காலசாகமும் காடில் விளைந்த எள்ளும் கொண்டு ஸ்ராத்தம் செய்பவன்—

Verse 35

कृंतितैश्च तथा दर्भैः सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । स प्राप्नोति फलं कृत्स्नं कृतघ्नप्रेततीर्थतः

—மேலும் முறையாக வெட்டிய தர்பைகளுடன், உண்மையான பக்தி-ஸ்ரத்தையுடன் செய்து, அவன் ‘க்ருதக்ஞ-ப்ரேத-தீர்த்தம்’ மூலம் முழுப் பலனை அடைகிறான்।

Verse 36

अग्निष्वात्ताः पितृगणास्तथा बर्हिषदश्च ये । तत्र संनिहिता नित्यमाज्यपाः सोमपास्तथा

அக்னிஷ்வாத்தர் எனப்படும் பித்ருகணங்களும், பர்ஹிஷதர் எனப்படும் பித்ருகளும்; மேலும் ஆஜ்யபர், சோமபர் ஆகியோரும்—அங்கே எப்போதும் நித்தியமாகச் சன்னிதியாக இருக்கின்றனர்।

Verse 37

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन श्राद्धं तत्र समाचरेत् । काले वा । यदि वाऽकाले पितॄणां तुष्टये सदा

ஆகையால் எல்லா முயற்சியுடனும் அங்கே சிராத்தத்தைச் செய்ய வேண்டும்—காலத்திலோ அல்லது அகாலத்திலோ—ஏனெனில் அதனால் பித்ருக்கள் எப்போதும் திருப்தியடைகின்றனர்।