Adhyaya 45

Verse 1

। सूत उवाच । तत्रैवास्ति द्विजश्रेष्ठाः सुपुण्यं पुष्करत्रयम् । यत्र पूर्वं तपस्तप्तमानर्ताधिपभूभुजा

சூதர் கூறினார்—ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, அங்கேயே மிகப் புண்ணியமான புஷ்கரத் திரயம் உள்ளது; அங்கு முன்பு ஆனர்த்த நாட்டின் அரசன் தவம் செய்தான்.

Verse 2

यस्तत्र कार्तिके मासि कृत्तिकास्थे निशाकरे । मध्याह्ने कुरुते स्नानं स गच्छति परां गतिम्

அங்கே கார்த்திக மாதத்தில், சந்திரன் க்ருத்திகா நட்சத்திரத்தில் இருக்கும் போது, மதியவேளையில் நீராடுகிறவன்—அவன் பரமகதியை அடைகிறான்.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । कथं तत्र समायातं सुपुण्यं पुष्करत्रयम् । कस्मिन्स्थाने च विज्ञेयं कैश्चिह्नैर्वद सूतज

ரிஷிகள் கூறினர்—அங்கே மிகப் புனிதமான புஷ்கரத் திரயம் எவ்வாறு வந்து சேர்ந்தது? அது எந்த இடத்தில் அறியப்பட வேண்டும், எந்த அடையாளங்களால்? சூதபுத்ரா, கூறுவாயாக।

Verse 4

सूत उवाच । अहं वः कीर्तयिष्यामि यैश्चिह्नैः पुष्करत्रयम् । प्राग्दृष्टं मुनिना तत्र विश्वामित्रेण धीमता

சூதன் கூறினான்—எந்த அடையாளங்களால் புஷ்கரத் திரயம் அறியப்படுமோ, அவற்றை உங்களுக்குச் சொல்லுவேன். முற்காலத்தில் அங்கே அறிவுடைய முனி விஸ்வாமித்ரர் அதைத் தரிசித்தார்।

Verse 5

पुरा निवसतस्तस्य विश्वामित्रस्य सन्मुनेः । संप्राप्ता कार्तिकी पुण्या कृत्तिकायोगसंयुता

ஒரு காலத்தில், அந்த நற்குணமுடைய முனி விஸ்வாமித்ரர் அங்கே தங்கியிருந்தபோது, க்ருத்திகா-யோகத்துடன் கூடிய புனித கார்த்திகீத் திதி வந்தடைந்தது।

Verse 6

सर्वतीर्थमयं क्षेत्रं तद्विज्ञाय तपोनिधिः । ततश्च चिन्तयामास स्वचित्ते गाधिनन्दनः

அந்தத் தலம் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் சாரமுமாய் நிறைந்தது என்று அறிந்து, தவநிதியான காதிநந்தனன் தன் உள்ளத்தில் சிந்தித்தான்।

Verse 7

अद्येयं कार्तिकी पुण्या कृत्तिकायोगसंयुता । यस्यां स्नाने नरैः श्रेयः प्राप्यते पुष्करोदके । आद्यं तु पुष्करं दूरे न गन्तुं शक्यतेऽधुना

“இன்று க்ருத்திகா-யோகத்துடன் கூடிய புனித கார்த்திகீ நாள்; இந்நாளில் புஷ்கர நீரில் நீராடினால் மனிதர்க்கு நன்மை கிடைக்கும். ஆனால் ஆதிப் புஷ்கரம் தொலைவில் உள்ளது; இப்போது அங்கே செல்ல இயலாது।”

Verse 8

तस्मादत्र स्थितं यच्च तस्मिन्स्नानं करोम्यहम् । स एवं निश्चयं कृत्वा श्रद्धापूतेन चेतसा

ஆகையால் இங்கே உள்ளதிலேயே நான் நீராடுவேன். இவ்வாறு உறுதி செய்து, பக்தியால் தூய்மையடைந்த உள்ளத்துடன் அவன் அதையே செய்தான்.

Verse 9

ततश्चान्वेषयामास पुष्कराणि समंततः । बहुत्वात्तत्र तीर्थानां निश्चयं नान्वपद्यत

பின்னர் அவன் எங்கும் புஷ்கரங்களைத் தேடினான். ஆனால் அங்கே தீர்த்தங்கள் மிகுதியாக இருந்ததால் உறுதியான முடிவுக்கு வர இயலவில்லை.

Verse 10

दृष्ट्वादृष्ट्वा जलस्थानं स्नानं चक्रे ततः परम् । स तदा श्रममापन्नो भ्रममाण इतस्ततः

ஒரு நீரிடத்தைத் தொடர்ந்து மற்றொன்றைக் கண்டு அவன் மீண்டும் மீண்டும் நீராடினான். பின்னர் இங்கும் அங்கும் அலைந்து களைப்புற்றான்.

Verse 12

वृक्षमूलं समाश्रित्य निविष्टश्च क्षितौ ततः । तुष्टावाथ शुचिर्भूत्वा श्रद्धया च त्रिपुष्करम् । मध्यमाद्योजनं स्वर्गः कनिष्ठादर्ध योजनम् । ज्येष्ठकुण्डात्पुनः ख्यातो हस्तप्रायः शुभात्मभिः

பின்னர் அவன் ஒரு மரத்தின் வேரைச் சார்ந்து தரையில் அமர்ந்தான். தூய்மையடைந்து பக்தியுடன் திரிபுஷ்கரத்தைப் போற்றினான். மத்திய (புஷ்கர)த்திலிருந்து சொர்க்கப் பாதை ஒரு யோஜனை எனவும், கனிஷ்டத்திலிருந்து அரை யோஜனை எனவும்; மேலும் ஜ்யேஷ்ட குண்டத்திலிருந்து அது நற்குணமுடையோரிடையே கைஅளவு தூரமே எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 13

पावयंति हि तीर्थानि स्नानदानादसंशयम् । पुष्करालोकनादेव नरः पापात्प्रमु च्यते

தீர்த்தங்கள் நீராடலும் தானமும் மூலம் நிச்சயமாகப் புனிதப்படுத்துகின்றன; ஆனால் புஷ்கரத்தைத் தரிசித்தாலே மனிதன் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்.

Verse 14

पुष्करारण्यमाश्रित्य शाकमूलफलैरपि । एकस्मिन्भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता

புஷ்கர வனத்தைச் சார்ந்து, கீரை, வேர், கனிகள் மட்டுமாயினும் ஒரே ஒரு பிராமணருக்கு அன்னம் அளித்தால், அங்கே ஒருவரை போஜனம் செய்ததே கோடி பேரை போஜனம் செய்ததற்குச் சமமாகும்।

Verse 15

पुष्करे दुष्करं स्नानं पुष्करे दुष्करं तपः । पुष्करे दुष्करो वासः सर्वं पुष्करदुष्करम्

புஷ்கரத்தில் நீராடுதல் கடினம்; புஷ்கரத்தில் தவம் செய்வதும் கடினம்; புஷ்கரத்தில் வாழ்வதும் கடினம்—புஷ்கரத்தில் அனைத்தும் கடினமே (அதனால் மிகப் புண்ணியமளிப்பவை)।

Verse 16

कार्तिक्यां कृत्तिकायोगे पुष्करे स्नाति यो नरः । स क्षणान्मुच्यते पापादाजन्ममरणोद्भवात्

கார்த்திக மாதத்தில் க்ருத்திகா யோகம் நிகழும் வேளையில் புஷ்கரத்தில் நீராடும் மனிதன், பிறப்பு–இறப்பு சுழற்சியால் சேர்த்த பாவங்களிலிருந்து கணநேரத்தில் விடுபடுவான்।

Verse 17

ज्येष्ठे प्रातश्च मध्याह्ने मध्यमे स्नाति यो नरः । कनिष्ठेऽस्तमिते भानौ सकृत्स्वर्गमवाप्नुयात्

மூத்த புஷ்கரத்தில் காலை நீராடி, நடுப் புஷ்கரத்தில் மதியத்தில் நீராடி, இளைய புஷ்கரத்தில் சூரியன் அஸ்தமிக்கும் வேளையில் நீராடுபவன்—இதை ஒருமுறை செய்தாலே சொர்க்கத்தை அடைவான்।

Verse 18

तावत्तिष्ठति देहेषु पातकं सर्वदेहिनाम् । यावन्न पौष्करैस्तोयैः स्नानं वै कुर्वते नराः

அனைத்து உடலுடையோரின் உடல்களில் பாவம் அத்தனை நேரம் தங்கும்; மனிதர்கள் புஷ்கரத்தின் நீரால் நிச்சயமாக நீராடும் வரை.

Verse 19

दिवाकरकरैः स्पृष्टं तमो यद्वत्प्रणश्यति । पुष्करोदकसंस्पर्शाच्छीघ्रं गच्छति पातकम्

சூரியக் கதிர்கள் தொட்டவுடன் இருள் அழிவதுபோல், புஷ்கரத் தீர்த்த நீரின் ஸ்பரிசத்தால் பாவம் விரைவில் நீங்கும்।

Verse 20

ब्रह्महत्यादिकं पापं कृत्वापि पुरुषो भुवि । कार्तिक्यां पुष्करे स्नात्वा निर्दोषत्वं प्रपद्यते

பூமியில் மனிதன் பிரம்மஹத்தி முதலான பாவங்களைச் செய்திருந்தாலும், கார்த்திக மாதத்தில் புஷ்கரத்தில் நீராடினால் குற்றமின்மை பெறுவான்।

Verse 21

किं दानैः किं व्रतैर्होमैः किं यज्ञैर्वहुविस्तरैः । कार्तिक्यां पुष्करे स्नानैः सर्वेषां लभ्यते फलम्

தானம், விரதம், ஹோமம், விரிவான யாகங்கள்—இவற்றின் தேவையென்ன? கார்த்திகத்தில் புஷ்கரத்தில் நீராடினால் அனைத்தின் பலனும் கிடைக்கும்।

Verse 22

यद्येषा भारती सत्या मया सम्यमुदीरिता । तन्मे स्याद्दर्शनं शीघ्रं सद्यः पुष्करसंभवम्

நான் கட்டுப்பாட்டுடன் உரைத்த இவ்வாக்கு உண்மையாயின், இன்றே விரைவில் புஷ்கர-சம்பவனின் தரிசனம் எனக்குக் கிடைக்கட்டும்।

Verse 23

एवं तस्य ब्रुवाणस्य विश्वामित्रस्य धीमतः । अशरीराऽभवद्वाणी गगनाद्द्विजसत्तमाः

இவ்வாறு ஞானமிகு விஸ்வாமித்ரர் உரைத்துக் கொண்டிருக்கையில், ஆகாயத்திலிருந்து உடலற்ற ஒரு வாக்கு எழுந்தது—ஓ சிறந்த இருபிறப்பினரே!

Verse 24

विश्वामित्र मुनिश्रेष्ठ सदा मे गगने स्थितिः । मुक्त्वैकां कार्तिकीं चैव कृत्तिकायोगसंयुताम्

ஓ விசுவாமித்ர முனிசிறந்தவரே! என் வாசம் எப்போதும் வானிலேயே உள்ளது—கிருத்திகா நட்சத்திர யோகத்துடன் கூடிய அந்த ஒரே கார்த்திகீ நாளைத் தவிர.

Verse 25

तदत्र दिवसे वासो मम भूमितले ध्रुवम् । अस्मिन्नेव वने पुण्ये तत्त्वं स्नानं समाचर

ஆகையால் அந்த நாளில் பூமித்தளத்தில் என் வாசம் உறுதியானது. இவ்வே புனித வனத்தில் தத்துவப்படி முறையாக ஸ்நானம் செய்.

Verse 26

विश्वामित्र उवाच । सर्वेषामेव तीर्थानां श्रूयते च समाश्रयः । तत्कथं वेद्मि तीर्थेश त्वामत्रैव व्यवस्थितम्

விசுவாமித்ரர் கூறினார்—நீங்கள் எல்லா தீர்த்தங்களுக்கும் பொதுவான அடைக்கலம் என்று கேள்விப்படுகிறேன். அப்படியெனில், ஓ தீர்த்தேசா! நீங்கள் இங்கேயே நிலைத்திருக்கிறீர்கள் என்பதை நான் எவ்வாறு அறியலாம்?

Verse 27

तदोत्थिता पुनर्वाणी तारा गगनगोचरा । विश्वामित्रं मुनिश्रेष्ठं हर्षयंती द्विजोत्तमाः

அப்போது மீண்டும் ஒரு வாக்கு எழுந்தது—நட்சத்திரம்போல், வானில் உலாவுவது போல—முனிசிறந்த விசுவாமித்ரரை மகிழ்வித்தது, ஓ த்விஜோத்தமா!

Verse 28

नातिदूरे वनादस्मादत्र संति जलाशयाः । तेषामेकतमे पद्मं विद्यतेऽधोमुखं स्थितम्

இந்த வனத்திலிருந்து மிகத் தொலைவில் அல்ல; இங்கே சில நீர்நிலைகள் உள்ளன. அவற்றில் ஒன்றில் முகம் கீழ்நோக்கி நிற்கும் ஒரு தாமரை உள்ளது.

Verse 29

ऊर्ध्ववक्त्रं द्वितीये च तिर्यग्वक्त्रं तृतीयके । तत्रोर्ध्वास्यैः सरोजैश्च विज्ञेयं ज्येष्ठपुष्करम्

இரண்டாம் நீர்நிலையிலே தாமரை மேல்நோக்கி முகமுடையது; மூன்றாமதில் அது பக்கநோக்கி முகமுடையது. அங்கே மேல்முகத் தாமரைகளால் ஜ்யேஷ்ட புஷ்கரத்தை அறிய வேண்டும்.

Verse 30

पार्श्ववक्त्रैर्द्विजश्रेष्ठ मध्यमं परिकीर्तितम् । अधोवक्त्रैस्तथा ज्ञेयं कनिष्ठं पुष्करं क्षितौ

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! பக்கமுகத் தாமரைகளால் அறியப்படும் புஷ்கரம் ‘மத்தியம புஷ்கரம்’ எனப் புகழப்படுகிறது. கீழ்முகத் தாமரைகளால் குறியிடப்படுவது பூமியில் ‘கனிஷ்ட புஷ்கரம்’ என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 31

एतैश्चिह्नैर्मुनिश्रेष्ठ ज्ञात्वा स्नानं समाचर । तच्छ्रुत्वा स मुनिस्तूर्णं समुत्थाय ययौ ततः

ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவரே! இக்குறிகளால் தீர்த்தத்தை அறிந்து புனித நீராடலைச் செய். இதைக் கேட்ட அந்த முனி உடனே எழுந்து அந்த இடத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 32

तादृशैः कमलैस्तत्र संस्थितास्ते जलाशयाः । तान्दृष्ट्वा श्रद्धयोपेतः कृत्वा स्नानं यथाक्रमम्

அங்கே அத்தகைய தாமரைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நீர்நிலைகள் இருந்தன. அவற்றைக் கண்டு, பக்தியுடன் அவர் முறையே விதிப்படி நீராடினார்.

Verse 33

ततश्च विधिना सम्यक्चकारपितृतर्पणम्

பின்னர் அவர் விதிப்படி முறையாக பித்ரு-தர்ப்பணத்தைச் செய்தார்.

Verse 34

ततः शाकैश्च मूलैश्च नीवारैः फलसंयुतैः । चकार विधिना श्राद्धं तत्रैव द्विजसत्तमाः

பின்னர் கீரைகள், கிழங்குகள், நீவார (காட்டரிசி) மற்றும் பழங்களுடன், சிறந்த இருமுறை பிறந்தோர் அங்கேயே விதிப்படி சிராத்தத்தைச் செய்தனர்।

Verse 35

तत्र तस्यैव तीरस्थो वीक्षांचक्रे समाहितः । कार्तिक्यां कृत्तिकायोगे चिह्नदर्शनलालसः

அங்கேயே அந்தக் கரையில் நின்று, ஒருமுகச் சிந்தையுடன் அவர் கார்த்திக மாதத்தில் கிருத்திகா-யோகம் வந்தபோது புனிதச் சின்னத்தைப் பார்க்க ஆவலுடன் கவனித்துக் காத்திருந்தார்।

Verse 36

ब्राह्मणा ऊचुः । कीदृशं जायते चिह्नं कार्तिक्यां ज्येष्ठपुष्करे । संप्राप्ते कृत्तिकायोगे सर्वं तत्र वदाशु नः

பிராமணர்கள் கூறினர்—கார்த்திக மாதத்தில் ஜ்யேஷ்ட புஷ்கரத்தில் கிருத்திகா-யோகம் வந்தபோது எத்தகைய புனிதச் சின்னம் தோன்றுகிறது? அங்கே நிகழ்வதையெல்லாம் எங்களுக்கு விரைவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 37

सूत उवाच । कार्तिक्यां कृत्तिकायोगे यदा गच्छति चंद्रमाः । तदा निष्क्रामति श्रेष्ठं कमलं जलमध्यतः

சூதர் கூறினார்—கார்த்திக மாதத்தில் கிருத்திகா-யோக நேரத்தில் சந்திரன் அந்த நிலைக்குள் சென்றவுடன், நீரின் நடுவிலிருந்து ஒரு சிறந்த தாமரை வெளிப்படுகிறது।

Verse 38

तन्मध्येंऽगुष्ठमात्रस्तु पुरुषो दृश्यते जनैः । सुस्नातैः श्रद्धयोपेतैस्ततस्तीर्थफलं लभेत्

அதன் நடுவில் மக்கள் பெருவிரல் அளவுள்ள ஒரு புருஷனைத் தரிசிக்கின்றனர்; ஆகவே நன்றாக நீராடி நம்பிக்கையுடன் இருப்போர் அந்தத் தீர்த்தத்தின் முழுப் பலனையும் பெறுவர்।

Verse 39

एतस्मात्कारणात्स्नात्वा विश्वामित्रो महामुनिः । तच्चिह्नं वीक्षयामास महद्यत्नं समाश्रितः

இக்காரணத்தினால் மகாமுனி விஶ்வாமித்ரர் நீராடி, அந்தப் புனிதச் சின்னத்தைப் பார்க்க மிகுந்த முயற்சியுடன் ஈடுபட்டார்।

Verse 40

तस्यैवं वीक्षमाणस्य विश्वामित्रस्य धीमतः । आनर्ताधिपतिस्तत्र प्राप्तो राजा बृहद्बलः

அவ்வாறு நோக்கிக் கொண்டிருந்த ஞானமிகு விஶ்வாமித்ரரிடம், அங்கே ஆனர்த்தத்தின் அரசன் ப்ருஹத்பலன் வந்து சேர்ந்தான்।

Verse 41

अत्यंतं मृगयाश्रांतो हत्वा मृगगणान्बहून् । ऋक्षांश्चैव वराहांश्च सारंगानथ संबरान्

வேட்டையால் மிகுந்த சோர்வுற்ற அவன், பல மான்கூட்டங்களையும், கரடிகளையும், காட்டுப்பன்றிகளையும், சாரங்க மான்களையும், ஷம்பர மான்களையும் கொன்றிருந்தான்।

Verse 42

सिंहान्व्याघ्रान्वृकांश्चैव हिंसानारण्यचारिणः । तथान्यानपि मध्याह्ने तेन मार्गेण संगतः

அதே வழியில் நண்பகலில் அவன் சிங்கங்கள், புலிகள், ஓநாய்கள் போன்ற கொடிய வனவாசி மிருகங்களையும், பிறவற்றையும் சந்தித்தான்।

Verse 43

अथापश्यद्द्रुमोपांते विश्वामित्रं मुनीश्वरम् । उपविष्टं कृतस्नानं वीक्षमाणं जलाशयम्

பின்னர் அவன் மரத்தின் அடியில், நீராடி அமர்ந்து அந்த நீர்த்தடாகத்தை நோக்கிக் கொண்டிருந்த முனிவர்தலைவர் விஶ்வாமித்ரரை கண்டான்।

Verse 44

ततस्तं प्रणिपत्योच्चैरवतीर्य तुरंगमात् । श्रमार्त्तः सलिले तस्मिन्प्रविवेश नृपोत्तमः

அப்போது அவர் அவரை ஆழ்ந்து வணங்கி குதிரையிலிருந்து இறங்கி, களைப்பால் தளர்ந்த அந்தச் சிறந்த அரசன் அந்த நீரில் இறங்கினான்।

Verse 45

एतस्मिन्नंतरे तोयात्कमलं तद्विनिर्गतम् । सहस्रपत्रसंजुष्टं द्वादशार्कसमप्रभम्

அவ்வேளையில் அந்த நீரிலிருந்து ஒரு தாமரை எழுந்தது—ஆயிரம் இதழ்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பன்னிரண்டு சூரியரைப் போல ஒளிவீசியது।

Verse 46

तद्दृष्ट्वा स महीपालः पद्ममत्यद्भुतं महत् । जग्राह कौतुकाविष्टः स्वयं सव्येन पाणिना

அந்த மிகப் பெரும், அதிசயமான தாமரையைப் பார்த்து, ஆர்வத்தில் ஆழ்ந்த அரசன் அதைத் தானே இடக்கையால் எடுத்தான்।

Verse 47

स्पृष्टमात्रे ततस्तस्मिन्कमले द्विजसत्तमाः । उत्थितः सुमहाञ्छब्दो विश्वं येन प्रपूरितम्

ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே, அந்தத் தாமரையைத் தொட்ட மாத்திரத்தில் ஒரு பேரொலி எழுந்தது; அது உலகமெங்கும் நிறைந்தது।

Verse 48

तं शब्दं स महीपालः श्रुत्वा मूर्छामुपाविशत् । पतितश्च जले तस्मिन्पद्मं चादर्शनं गतम्

அந்த ஒலியைக் கேட்ட அரசன் மயக்கமடைந்தான்; அந்த நீரில் விழுந்தவுடன் அந்தத் தாமரையும் கண்முன்னிருந்து மறைந்தது।

Verse 49

ततः कृच्छ्रेण महता कर्षितः सलिलाद्बहिः । सेवकैर्दुःखशोकार्त्तैर्हाहेति प्रतिजल्पकैः

அப்போது மிகுந்த சிரமத்துடன் அவனை நீரிலிருந்து வெளியே இழுத்தெடுத்தனர்; துயர்‑சோகத்தில் ஆற்றாமையுற்ற பணியாளர்கள் “அய்யோ! அய்யோ!” என்று அலறினர்।

Verse 50

ततस्तीरं समासाद्य कृच्छ्रात्प्राप्याथ चेतनाम् । यावद्वीक्षयति स्वांगं तावत्कुष्ठं समागतम्

பின்னர் அவன் சிரமத்துடன் கரையை அடைந்து மெதுவாக உணர்வு பெற்றான்; ஆனால் தன் அங்கங்களைப் பார்த்தவுடனே குஷ்டம் வந்து சேர்ந்திருந்தது।

Verse 51

ततो विषादमापन्नो दृष्ट्वा तादृङ्निजं वपुः । शीर्णघ्राणांघ्रिहस्तं च घर्घरस्वरसंयुतम्

அப்போது தன் உடல் அப்படியாகிவிட்டதைப் பார்த்து அவன் மனம் தளர்ந்தான்; மூக்கு, கால்கள், கைகள் சிதைந்து, குரல் கரகரப்பாகக் கடினமாயிற்று।

Verse 52

अथ गत्वा मुनेः पार्श्वे विश्वामित्रस्य भूमिपः । उवाच वचनं दीनं बाष्पगद्गदया गिरा

பின்னர் அரசன் விஸ்வாமித்ர முனிவரின் அருகே சென்று இரங்கத்தக்க வார்த்தைகளைச் சொன்னான்; கண்ணீரால் குரல் தடுக்கி நடுங்கியது।

Verse 53

भगवन्पश्य मे जातं यादृशं वपुरेव हि । अकस्मादेव मग्नस्य सलिलेऽत्र विगर्हितम्

“பகவனே, பாருங்கள்—என் உடல் எப்படியாகிவிட்டது! நான் திடீரென இந்நீரில் மூழ்கினேன்; உடனே இந்த தேகம் விகாரமடைந்து நிந்தைக்குரியதாயிற்று।”

Verse 54

तत्किं पानीयदोषो वा किं वा भूमेर्मुनी श्वर । येनेदृक्सहसा यातं विकृतिं मे शरीरकम्

முனிவரே! இது குடிநீரின் குறையா, அல்லது நிலத்தின் குறையா? எதனால் என் உடல் திடீரென இவ்வாறு விகாரமடைந்தது?

Verse 55

विश्वामित्र उवाच । सावित्रं पद्ममेवैतद्यत्स्पृष्टं भूपते त्वया । उच्छिष्टेन रविर्मध्ये स्वयं यस्य व्यवस्थितः

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—அரசே! நீ தொட்டது உண்மையிலேயே சாவித்ர தாமரை. அதன் நடுவில் மதியவேளையில் சூரியன் தாமே உறைகிறார்; நீ உச்சிஷ்ட நிலையில் அதைத் தொட்டாய்.

Verse 56

यदा स्यात्कृत्तिकायोगः कार्तिके मासि पार्थिव । शशांकस्य तदा चैतज्जायते पौष्करे जले

அரசே! கார்த்திக மாதத்தில் கிருத்திகா யோகம் நிகழும் போது, சந்திரத்துடன் தொடர்புடைய அந்த நேரத்தில் இது (சாவித்ர தாமரை) புஷ்கர நீரில் தோன்றுகிறது.

Verse 57

तदिदं पुष्करं ज्येष्ठं भवान्यत्र श्रमातुरः । प्रविष्टः कार्तिकी चाद्य कृत्तिकायोगसंयुता

இதுவே முதன்மையான புஷ்கரம்; நீ உழைப்பால் களைப்புற்று இங்கு நுழைந்தாய். இன்று கார்த்திகீ நாள்; அது கிருத்திகா யோகத்துடன் சேர்ந்துள்ளது.

Verse 58

एतद्वीक्ष्य नरो ह्यत्र स्नानं कुर्याज्जलाशये । श्रद्धया परया युक्तः स गच्छति परां गतिम्

இதைத் தரிசித்து மனிதன் இங்கு இந்த நீர்த்தடாகத்தில் நீராட வேண்டும். உன்னதமான பக்தி-நம்பிக்கையுடன் இருப்பவன் உயர்ந்த கதியை அடைவான்.

Verse 59

उच्छिष्टेन त्वया राजन्हरणाय हि केवलम् । एतत्सरोरुहं स्पृष्टं तेनेदृक्संस्थितं फलम्

அரசே, நீ அசௌச நிலையில் வெறும் எடுத்துச் செல்லும் நோக்கத்தோடு இந்தத் தாமரையைத் தொட்டாய்; அதனால் இத்தகைய பலன் ஏற்பட்டது.

Verse 60

बृहद्बल उवाच । कथं मे स्यान्मुनिश्रेष्ठ कुष्ठव्याधिपरिक्षयः । तपसा नियमेनापि व्रतेनापि कृतेन वै

பிருஹத்பலன் கூறினான்— முனிவரே, என் குஷ்டநோய் முழுமையாக எவ்வாறு அழியும்? தவத்தாலா, நியமங்களாலா, அல்லது முறையாகச் செய்த விரதத்தாலா?

Verse 61

विश्वामित्र उवाच । आराधय सहस्रांशुमस्मिन्क्षेत्रे महीपते । ततः प्राप्स्यसि संसिद्धिं कुष्ठनाशसमुद्भवाम्

விசுவாமித்திரர் கூறினார்— அரசே, இத்தலத்தில் ஆயிரக்கதிர் சஹஸ்ராம்சு சூரியனை ஆராதி; அப்பொழுது குஷ்டநாசத்தால் உண்டாகும் உறுதியான சித்தியை அடைவாய்.

Verse 62

तच्छ्रुत्वा स मुनेर्वाक्यं भूमिपालो बृहद्बलः । तत्क्षणात्स्थापयामास सूर्यस्य प्रतिमां तदा

முனிவரின் சொற்களை கேட்டதும், பூமிபாலன் பிருஹத்பலன் அக்கணமே சூரியனின் பிரதிமையை நிறுவினான்.

Verse 63

अर्चयामास विधिवत्पुष्पधूपानुलेपनैः । श्रद्धया परया युक्तो रविवारे विशेषतः

அவன் மலர்கள், தூபம், அனுலேபனம் ஆகியவற்றால் முறையாக (சூரியனை) அர்ச்சித்தான்; பரம பக்தியுடன், குறிப்பாக ஞாயிற்றுக்கிழமையில்.

Verse 64

उपवासपरो भूत्वा रक्तचन्दनसंयुतैः । पूजयन्रक्तपुष्पैश्च श्रद्धया परया युतः

உபவாசத்தில் நிலைத்து, செம்பந்தனம் பூசி, சிவந்த மலர்களாலும் பரம பக்தி-श्रद्धையுடன் வழிபாடு செய்தான்।

Verse 65

ततः संवत्सरस्यांते स बभूव महीपतिः । कुष्ठ व्याधि विनिर्मुक्तो द्वादशार्कसमप्रभः

பின்னர் ஒரு ஆண்டின் முடிவில் அந்த அரசன் குஷ்டம் முதலான நோய்களிலிருந்து விடுபட்டு, பன்னிரண்டு சூரியர்களைப் போல ஒளிர்ந்தான்।

Verse 66

ततः स्वं राज्यमासाद्य भुक्त्वा भोगाननेकशः । देहांते दिननाथस्य संप्राप्तो मंदिरं तथा

பின்னர் தன் அரசை மீட்டுக் கொண்டு பல அரசபோகங்களை அனுபவித்து, உடல் முடிவில் தினநாதன் சூரியபகவானின் ஆலய-லோகத்தை அடைந்தான்।

Verse 67

सूत उवाच । एवं तत्र द्विजश्रेष्ठा विश्वामित्रेण धीमता । प्रकटं सर्वलोकस्य विहितं पुष्करत्रयम्

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜச்ரேஷ்டர்களே! இவ்வாறு அங்கே ஞானமிகு விஸ்வாமித்ரர், எல்லா உலகங்களும் அறியும்படி புஷ்கரத்-திரயத்தை வெளிப்படுத்தி நிறுவினார்।

Verse 68

यस्तत्र कार्तिके मासे कार्त्तिक्यां कृत्तिकासु च । प्रकरोति नरः स्नानं ब्रह्मलोकं स गच्छति

அங்கே கார்த்திக மாதத்தில்—கார்த்திகீ பௌர்ணமியிலும், க்ருத்திகா நட்சத்திரத்திலும்—நீராடும் மனிதன் பிரம்மலோகத்தை அடைவான்।

Verse 69

तथा यो भास्करं पश्येद्बृहद्वलप्रतिष्ठितम् । वत्सरं रविवारेण यावत्कृत्वा क्षणं नरः । स मुच्यते नरो रोगैर्यदि स्याद्रोगसंयुतः

அதேபோல் ப்ருஹத்பலனால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட பாஸ்கரனை ஒருவர் தரிசித்தால்—ஒரு வருடம் முழுவதும் ஒவ்வொரு ஞாயிறும் கணநேரமாவது இவ்வாறு செய்தால்—நோயுற்றிருந்தாலும் அவன் நோய்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 70

नीरोगो वा नरः सद्यो लभते मनसेप्सितम् । निष्कामो मोक्षमाप्नोति प्रसादात्तीक्ष्णदीधितेः

தீக்ஷ்ணதீதிதி (ஒளிவீசும் இறைவர்) அருளால் மனிதன் நோயற்றவனாகி, மனத்தில் விரும்பியதை விரைவில் பெறுவான்; ஆசையற்றவன் மோட்சத்தை அடைவான்.

Verse 71

कार्त्तिक्यां कृत्तिकायोगे वृषोत्सर्गं करोति यः । पुष्करेषु सुपुण्येषु सोऽश्वमेधफलं लभेत्

கார்த்திக மாதத்தில் க்ருத்திகா யோகம் நிலவும் போது, மிகப் புண்ணியமான புஷ்கரங்களில் யார் வ்ருஷோத்ஸர்கம் செய்கிறாரோ, அவர் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவார்.

Verse 72

एष्टव्या बहवः पुत्रा यद्येकोपि गयां व्रजेत् । यजेत वाऽश्वमेधेन नीलं वा वृषमुत्सृजेत्

பல புதல்வர்கள் வேண்டத்தக்கவர்கள்—அவர்களில் ஒருவன் கூட கயாவிற்கு சென்றாலோ; அல்லது அஸ்வமேத யாகம் செய்தாலோ; அல்லது நீல நிறக் காளையை வ்ருஷோத்ஸர்கமாக விடுத்தாலோ.

Verse 73

एकतः सर्वतीर्थानि सर्वदानानि चैकतः । एकतस्तु वृषोत्सर्गः कार्तिक्यां पुष्करेषु च

ஒருபுறம் எல்லா தீர்த்தங்களும், ஒருபுறம் எல்லா தானங்களும்; ஆனால் மறுபுறம் கார்த்திகத்தில் புஷ்கரத்தில் செய்யப்படும் ஒரே வ்ருஷோத்ஸர்கம் (அவற்றை மீறியது).

Verse 74

यश्चैतच्छुणुयान्नित्यं पठेद्वा श्रद्धयान्वितः । संप्राप्य सर्वकामान्वै ब्रह्मलोके महीयते

இதை நாள்தோறும் கேட்பவனும், பக்தியுடன் பாராயணம் செய்வவனும், எல்லா விருப்பங்களையும் அடைந்து பிரம்மலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவான்।