Adhyaya 275
சூதர் கூறுகிறார்—துஃசீலன் என்ற ஒருவன் நடத்தையில் குறை இருந்தாலும், குருபாதங்களை நினைத்து குருவின் பெயரில் ஒரு சிவாலயத்தை நிறுவுகிறான். அது தெற்கு திசை நோக்கி அமைந்ததாகவும் “நிம்பேஸ்வரர்” என்று புகழ்பெற்றதாகவும் சொல்லப்படுகிறது. பக்தியுடன் அடித்தளச் செயலை நிறைவேற்றி, குருபக்தியைத் தன் ஆதாரமாகக் கொள்கிறான். அவனுடைய மனைவி சாகம்பரி தன் பெயரிலேயே துர்கையின் உருவத்தை பிரதிஷ்டை செய்கிறாள்; இதனால் சிவ–தேவி இணைந்த திருத்தலம் உருவாகிறது. மீதமுள்ள செல்வத்தை பூஜைக்காக ஒதுக்கி, தேவர்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் தானம் செய்து, பின்னர் இருவரும் பிச்சை வாழ்வில் வாழ்கிறார்கள். காலத்தில் துஃசீலன் இறந்தபின், சாகம்பரி உறுதியான மனத்துடன் கணவனின் உடலைத் தாங்கி சிதைத் தீயில் நுழைகிறாள்—இது இங்கு தெய்வீகக் கற்பிதமாகக் கூறப்படும் எடுத்துக்காட்டு; சட்டக் கட்டளையாக அல்ல. பின்னர் இருவரும் திவ்ய விமானத்தில், சிறந்த அப்சரஸ்களின் சேவையுடன், ஸ்வர்க்கம் ஏறுகின்றனர். முடிவில் வரும் பலश्रுதி—இந்த “உத்தம” வரலாற்றை வாசிப்பவன் அறியாமையால் செய்த பாவங்களில் இருந்து விடுபடுவான்; பக்தி, தானம், தலத் தொடர்பின் மகிமை விளங்குகிறது.
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । दुःशीलोऽपि च तत्कृत्वा गुरोर्नाम्ना शिवालयम् । निम्बेश्वर इति ख्यातं दक्षिणां दिशमाश्रितम्
சூதர் கூறினார்—துஃசீலனும் அந்தச் செயலைச் செய்து, தன் குருவின் பெயரால் ஒரு சிவாலயத்தை நிறுவினான். அது ‘நிம்பேஸ்வரர்’ எனப் புகழ்பெற்று தெற்குத் திசையில் அமைந்தது.
Verse 2
चकार परया भक्त्या तत्पादाब्जमनुस्मरन् । तथा तस्य तु भार्या या नाम्ना शाकंभरी स्मृता
மிகுந்த பக்தியுடன் (பகவானின்) தாமரைத் திருவடிகளை நினைந்து அவன் அந்த விதியை நிறைவேற்றினான். ‘சாகம்பரி’ என அழைக்கப்பட்ட அவன் மனைவியும் அதேபோல் செய்தாள்.
Verse 3
स्वनामांका तत्र दुर्गा तथा संस्थापिता तया । ततस्तु तद्धनं ताभ्यां किचिच्छेषं व्यवस्थितम्
அங்கே அவள் தன் பெயருடன் இணைந்த துர்காதேவியை நிறுவினாள். அதன் பின் அவர்களின் செல்வத்தில் இருந்து சிறிதளவே இருவரும் மீதமாக வைத்துக் கொண்டனர்.
Verse 4
पूजार्थं देवताभ्यां च ब्राह्मणेभ्यः समर्पितम् । भिक्षाभुजौ ततो जातौ दम्पती तौ ततः परम्
பூஜைக்காக அந்தச் செல்வம் தேவதைகளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது; பிராமணர்களுக்கும் தானமாக வழங்கப்பட்டது. அதன் பின் அந்தத் தம்பதியர் பிச்சையுணவால் வாழத் தொடங்கினர்.
Verse 5
कस्यचित्त्वथ कालस्य दुःशीलो निधनं गतः
சில காலத்திற்குப் பின் துஃசீலன் மரணமடைந்தான்.
Verse 6
शाकंभर्यपि तत्कायं गृहीत्वा हव्यवाहनम् । प्रविष्टा नृपशार्दूल निर्विकल्पेन चेतसा
சாகம்பரியும் அவனுடைய உடலை ஏற்று ஹவ்யவாஹன அக்னியில் பிரவேசித்தாள்; அரசசிங்கமே, அவள் மனம் நிர்விகல்பமாயிருந்தது।
Verse 7
ततो विमानमारुह्य वराप्सरःसुसेवितम् । गतौ तौ द्वावपि स्वर्गं संप्रहृष्टतनूरुहौ
பின்பு சிறந்த அப்சரஸ்கள் சேவிக்கும் விமானத்தில் ஏறி, அவர்கள் இருவரும் ஸ்வர்க்கம் சென்றனர்; ஆனந்தப் புலகத்தால் உடல் சிலிர்த்தது।
Verse 8
एतं दुःशीलजं यस्तु पठेदाख्यानमुत्तमम् । स सर्वैर्मुच्यते पापैरज्ञानविहितैर्नृप
அரசே! தீயொழுக்கத்தவனின் கதையிலிருந்து தோன்றிய இந்த உத்தம ஆக்யானத்தை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் அறியாமையால் செய்த எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவார்।
Verse 275
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये निम्बेश्वरशाकंभर्युत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनं नाम पञ्चसप्तत्युत्तरद्विशततमोद्भयायः
இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாஶீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘நிம்பேஸ்வர-சாகம்பரீ உற்பத்தி மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் 275ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।