Adhyaya 51

Verse 1

। सूत उवाच । अथ ताच्छपथाञ्छ्रुत्वा स व्याघ्रो विस्मयान्वितः । सत्यं मत्वा पुनः प्राह नन्दिनीं पुत्रवत्सलाम्

சூதர் கூறினார்—அந்த சபதங்களைச் செவிமடுத்த புலி வியப்பால் நிறைந்தது. அவை உண்மை எனக் கருதி, பிள்ளைமேல் தாயன்பு கொண்ட நந்தினியிடம் மீண்டும் கூறியது.

Verse 2

यद्येवं तद्गृहं गच्छ वीक्षयस्व निजात्मजम् । सखीनामर्पयित्वाथ भूय आगमनं कुरु

அப்படியானால் உன் இல்லத்திற்குச் சென்று உன் மகனைப் பார்த்துவா. அவனைத் தோழியரிடம் ஒப்படைத்து மீண்டும் இங்கே வா.

Verse 3

सूत उवाच । इति व्याघ्रवचः श्रुत्वा सुशीला नन्दिनी तदा । गतालयं समुद्दिश्य यत्र बालः सुतः स्थितः

சூதர் கூறினார்—புலியின் சொற்களைச் செவிமடுத்த நற்குணமுடைய நந்தினி, தன் சிறு மகன் இருந்த இல்லத்தை நோக்கி அப்போது புறப்பட்டாள்.

Verse 4

अथाकालागतां दृष्ट्वा मातरं त्रस्तचेतसम् । रंभमाणां समालोक्य वत्सः प्रोवाच विस्मयात्

பின்னர், அசமயத்தில் வந்த தன் தாயை—பயத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் அழுதுகொண்டிருப்பதை—கண்டு, குழந்தை வியப்புடன் பேசினான்.

Verse 5

कस्मात् प्राप्तास्यकाले तु कस्मादुद्भ्रांतमानसा । वाष्पक्लिन्नमुखी कस्माद्वद मातर्द्रुतंमम

இந்த நேரத்தில் நீ ஏன் வந்தாய்? உன் மனம் ஏன் கலங்கியுள்ளது? உன் முகம் ஏன் கண்ணீரால் நனைந்துள்ளது? அம்மா, எனக்கு விரைவாகச் சொல்.

Verse 6

नंदिन्युवाच । यदि पृच्छसि मां पुत्र स्तनपानं समाचर । येन तृप्तस्य ते सर्वं वृत्तांतं तद्वदाम्यहम्

நந்தினி கூறினாள்—மகனே, என்னைக் கேட்பாயானால் முதலில் தாய்ப்பால் அருந்து. நீ திருப்தியடைந்த பின் அனைத்துச் செய்தியையும் நான் சொல்வேன்.

Verse 7

सूत उवाच । सोऽपि तद्वचनं श्रुत्वा पीत्वा क्षीरं यथोचितम् । आघ्रातश्च तया मूर्ध्नि ततः प्रोवाच सत्वरम्

சூதர் கூறினார்—அவளுடைய சொற்களை கேட்ட அவனும் முறையாகப் பாலை அருந்தினான். பின்னர் அவள் அன்புடன் அவன் தலையை நுகர்ந்து (முத்தமிட்டு), அவன் உடனே பேசினான்.

Verse 8

सर्वं कीर्तय वृत्तांतमद्यारण्यसमुद्भवम् । येन मे जायते स्वास्थ्यं श्रुत्वा मातस्तवास्यतः

இன்று காட்டில் நிகழ்ந்த அனைத்தையும் கூறு. அம்மா, உன் வாயிலிருந்து கேட்பதால் என் அமைதியும் நலனும் மீண்டும் பெறப்படும்.

Verse 9

नंदिन्युवाच । अहं गता महारण्ये ह्यद्य पुत्र यथेच्छया । व्याघ्रेणासादिता तत्र भ्रममाणा इतस्ततः

நந்தினி கூறினாள்—மகனே, இன்று நான் விருப்பம்போல் பெரிய காட்டிற்குச் சென்றேன். அங்கே இங்கும் அங்கும் அலைந்தபோது ஒரு புலி என்னை எதிர்கொண்டது.

Verse 10

स मया प्रार्थितः पुत्र भक्षमाणो नखायुधः । शपथैरागमिष्यामि गोकुले वीक्ष्य चात्मजम्

மகனே, நகங்களே ஆயுதமாயுள்ள அவன் என்னை விழுங்கத் தயாராயிருந்தான். நான் அவனை வேண்டி சத்தியங்களால் கட்டுப்பட்டு—‘கோகுலம் சென்று என் குழந்தையைப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் வருவேன்’ என்றேன்.

Verse 11

साहं तेन विनिर्मुक्ता शपथैर्बहुभिः कृतैः । भूयस्तत्रैव यास्यामि दृष्टः संभाषितो भवान्

இவ்வாறு பல சத்தியங்களைச் செய்து அவன் என்னை விடுவித்தான். இப்போது உங்களைப் பார்த்தும் உரையாடியும் நான் மீண்டும் அதே இடத்திற்கே செல்வேன்.

Verse 12

वत्स उवाच । अहं तत्रैव यास्यामि यत्र त्वं हि प्रगच्छसि । श्लाघ्यं हि मरणं सम्यङ्मातुरग्रे ममाधुना

வத்ஸன் கூறினான்—நீ செல்லும் இடத்திற்கே நானும் செல்வேன். இப்போது எனக்கு தாயின் முன்னிலையில் முறையாக இறப்பதே போற்றத்தக்க மரணம்.

Verse 13

एकाकिनापि मर्तव्यं त्वया हीनेन वै मया । विनापि क्षीरपानेन स्वल्पेन समयेन तु

நீ இல்லாமல் நான் தனியாக இருந்தாலும் இறக்க வேண்டியதே. பால் அருந்தாவிட்டாலும் சிறிது காலத்திலேயே உயிர் முடியும்.

Verse 14

यदि मातस्त्वया सार्धं व्याघ्रो मां सूदयिष्यति । या गतिर्मातृभक्तानां सा मे नूनं भविष्यति

அம்மையே, உன்னுடன் இருக்கையில் புலி என்னைக் கொன்றாலும், தாய்பக்தர்களுக்குக் கிடைக்கும் அதே கதியே நிச்சயமாக எனக்கும் உண்டாகும்.

Verse 16

नास्ति मातृसमो बन्धुर्बालानां क्षीरजीविनाम् । नास्ति मातृसमो नाथो नास्ति मातृसमा गतिः

பாலால் வாழும் குழந்தைகளுக்கு தாயைப் போன்ற உறவினர் இல்லை; தாயைப் போன்ற காவலன் இல்லை; தாயைப் போன்ற அடைக்கல-கதி இல்லை.

Verse 17

नास्ति मातृसमः पूज्यो नास्ति मातृसमः सखा । नास्ति मातृसमो देव इह लोके परत्र च

தாயைப் போலப் போற்றத்தக்கவர் யாருமில்லை; தாயைப் போல நண்பர் யாருமில்லை. இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் தாயைப் போலத் தெய்வமும் யாருமில்லை.

Verse 18

एवं मत्वा सदा मातुः कर्तव्या भक्तिरुत्तमैः । तमेनं परमं धर्मं प्रजापतिविनिर्मितम् । अनुतिष्ठंति ये पुत्रास्ते यांति परमां गतिम्

இவ்வாறு உணர்ந்து உயர்ந்தோர் எப்போதும் தாயின் மீது உத்தம பக்தியைச் செய்ய வேண்டும். இது பிரஜாபதி அமைத்த பரம தர்மம்; இதை அனுஷ்டிப்போர் ஆகிய புதல்வர் பரம கதியை அடைவர்.

Verse 19

तस्मादहं गमिष्यामि त्वं च तिष्ठात्र गोकुले । आत्मप्राणैस्तव प्राणान्रक्षयिष्याम्यसंशयम्

ஆகையால் நான் செல்கிறேன்; நீ இங்கே கோகுலத்தில் தங்கிவிரு. என் உயிர்வாயுக்களாலேயே உன் உயிரை உறுதியாகக் காப்பேன்.

Verse 20

नंदिन्युवाच । ममैव विहितो मृत्युर्न ते पुत्राद्य वासरे । तत्कथं मम जीवं त्वं रक्षस्यसुभिरात्मनः

நந்தினி கூறினாள்: இன்றைய நாளில் மரணம் எனக்கே விதிக்கப்பட்டது; உனக்கல்ல, மகனே. அப்படியிருக்க, உன் உயிர்வாயுக்களால் என் உயிரை எவ்வாறு காப்பாய்?

Verse 21

अपश्चिममिदं पुत्र मातृसंदिष्टमुत्तमम् । त्वया कार्यं प्रयत्नेन मद्वाक्यमनुतिष्ठता

மகனே, இது தாய் கூறும் இறுதியான, சிறந்த அறிவுரை. என் சொல்லை அனுசரித்து நீ முயற்சியுடன் இதை நிச்சயமாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 22

भ्रममाणो वने पुत्र मा प्रमादं करिष्यसि । लोभात्संजायते नाश इहलोके परत्र च

காட்டில் அலைந்து திரியும் போது, மகனே, அலட்சியம் செய்யாதே. பேராசையால் அழிவு உண்டாகும்—இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும்.

Verse 23

समुद्रमटवीं युद्धं विशंते लोभमोहिताः । इह तन्नास्ति लोभेन यत्र कुर्वंति मानवाः

பேராசையால் மயங்கியோர் கடல் போன்ற காட்டிலும் போரிலும் புகுகின்றனர். இங்கு மனிதர் செய்யும் செயலில் பேராசை இல்லாதது ஒன்றுமில்லை.

Verse 24

लोभात्प्रमादाद्विश्रंभात्पुरुषो वध्यते त्रिभिः । तस्माल्लोभो न कर्तव्यो न प्रमादो न विश्वसेत्

பேராசை, அலட்சியம், கண்மூடி நம்பிக்கை—இந்த மூன்றாலும் மனிதன் அழிகிறான். ஆகவே பேராசை கொள்ளாதே; அலட்சியம் செய்யாதே; விவேகம் இன்றி நம்பாதே.

Verse 25

आत्मा पुत्र त्वया रक्ष्यः सर्वदैव प्रय त्नतः । सर्वेभ्यः श्वापदेभ्यश्च भ्रमता गहने वने

மகனே, நீ எப்போதும் முயற்சியுடன் உன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும்—குறிப்பாக அடர்ந்த காட்டில் அலைந்தபோது, எல்லா கொடிய விலங்குகளிலிருந்தும்.

Verse 26

विषमस्थं तृणान्नाद्यं कथंचित्पुत्रक त्वया । नैकाकिना प्रगंतव्यं यूथं त्यक्त्वा निजं क्वचित्

அன்புக் குழந்தையே, ஆபத்தான இடத்தில் உள்ள புல்லை எவ்விதத்திலும் மேயாதே. மேலும் உன் கூட்டத்தை விட்டுவிட்டு எங்கும் தனியாகச் செல்லாதே.

Verse 27

एवं संभाष्य तं वत्समवलिह्य मुहुर्मुहुः । शोकेन महताविष्टा बाष्पव्याकुललोचना

இவ்வாறு சொல்லி அவள் தன் கன்றை மீண்டும் மீண்டும் நக்கினாள். பேர்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவளது கண்கள் கண்ணீரால் கலங்கின.

Verse 28

ततः सखीजनं सर्वं गता द्रष्टुं द्विजोत्तमाः । नन्दिनीं पुत्रशोकेन पीडितांगी सुविह्वला

பின்னர், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, அவளுடைய தோழியர் அனைவரும் நந்தினியைப் பார்க்கச் சென்றனர்—மகன் துயரால் உடல் வாடி, முற்றிலும் கலங்கியவளாக இருந்தாள்.

Verse 29

ततः प्रोवाच ताः सर्वा गत्वाऽरण्यं द्विजोत्तमाः । चरंतीः स्वेच्छया हृष्टा वांछितानि तृणानि ताः

அப்போது, ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, காட்டிற்குச் சென்று அவள் அனைவரிடமும் கூறினாள்—தம் விருப்பப்படி மகிழ்ந்து அலைந்து, விரும்பிய புல்களை மேய்ந்த அந்தப் பசுக்களிடம்.

Verse 30

बहुले चंपके दामे वसुधारे घटस्रवे । हंसनादि प्रियानंदे शुभक्षीरे महोदये

‘பஹுலா, சம்பக, தாம, வசுதாரா, கடஸ்ரவம் ஆகிய இடங்களில்; மேலும் ஹம்ஸநாதம், பிரியாநந்தம், சுபக்ஷீரம், மஹோதயம் ஆகிய இடங்களில் (சென்று மேயுங்கள்).’

Verse 31

तथान्या धेनवो याश्च संस्थिता गोकुलांतिके । शृण्वंतु वचनं मह्यं कुर्वंतु च ततः परम् । अद्याहं निजयूथस्य भ्रमंती नातिदूरतः

‘அதேபோல் கோகுலத்தின் அருகில் உள்ள மற்ற பசுக்கள் என் சொல்லைக் கேட்டு அதன்படி நடக்கட்டும். இன்று நான் என் கூட்டத்திலிருந்து மிகத் தூரம் அலைவேனில்லை।’

Verse 32

ततश्च गहनं प्राप्ता वनं मानुषवर्जितम् । व्याघ्रेणासादिता तत्र भ्रमंती तृणवांछया

பின்னர் அவள் மனிதர் அற்ற அடர்ந்த வனத்தை அடைந்தாள். அங்கே புல் தேடி அலைந்தபோது ஒரு புலி அவளை எதிர்கொண்டது.

Verse 33

युष्माकं दर्शनार्थाय सुतसंभाषणाय च । संप्राप्ता शपथैः कृच्छ्रात्तं विश्वास्य नखायुधम्

‘உங்களைத் தரிசிக்கவும், என் மகனுடன் பேசவும் நான் பெருந்துன்பத்துடன் வந்தேன். சத்தியங்களால் நக-ஆயுதம் கொண்ட அவனை நம்பச் செய்து அவன் அருகே சென்றேன்.’

Verse 34

दृष्टः संभाषितः पुत्रः शासितश्च मया हि सः । अधुना भवतीनां च प्रदत्तः पुत्रको यथा

‘நான் என் மகனைப் பார்த்தேன், அவனுடன் பேசினேன், அவனுக்கு அறிவுறுத்தலும் செய்தேன். இப்போது இந்தச் சிறுவனை உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறேன்—ஒப்படைக்கப்பட்டவனெனக் கருதி காப்பாற்றுங்கள்.’

Verse 35

अज्ञानाज्ज्ञानतो वापि भवतीनां मया कृतम् । यत्किंचिद्दुष्कृतं भद्रास्तत्क्षंतव्यं प्रसादतः

‘அறியாமையாலோ அறிந்தேவோ உங்களிடம் நான் செய்த எந்தத் தவறும் இருந்தால், நற்குணமுடையோரே, அருளால் அதை மன்னியுங்கள்.’

Verse 36

अनाथो ह्यबलो दीनः क्षीरपो मम बालकः । मातृशोकाभिसंतप्तः पाल्यः सर्वाभिरेव सः

‘என் சிறுவன் ஆதரவற்றவன், பலவீனன், துன்புற்றவன்; இன்னும் பால் மட்டுமே அருந்தி வாழ்கிறான். தாயின் துயரால் எரிந்த அவனை நீங்கள் அனைவரும் காத்துப் பேண வேண்டும்.’

Verse 37

भ्रममाणोऽसमे स्थाने व्रजमानोऽन्यगोकुले । अकार्येषु च संसक्तो निवार्यः सर्वदाऽदरात्

அவன் சமமற்ற இடங்களில் அலைந்தாலோ, வேறு மந்தைக்குச் சென்றாலோ, தகாத செயல்களில் பற்றுக் கொண்டாலோ—அவனை எப்போதும் கவனமும் மரியாதையும் கொண்டு கட்டுப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 38

अहं तत्र गमिष्यामि स व्याघ्रो यत्र संस्थितः । अपश्चिमप्रणामोऽयं सर्वासां विहितो मया

அந்தப் புலி நிற்கும் இடத்திற்கே நான் செல்வேன். விடைபெறும் வேளையில் உங்களெல்லோருக்கும் இதுவே என் இறுதி வணக்கம்।

Verse 39

धेनव ऊचुः । न गंतव्यं त्वया तत्र कथंचिदपि नंदिनि । आपद्धर्मं न वेत्सि त्वं नूनं येन प्रगच्छसि

பசுக்கள் கூறின—நந்தினீ, நீ எந்த விதத்திலும் அங்கே செல்லக்கூடாது. ஆபத்துக் கால தர்மத்தை நீ அறியாததால் தான் நீ முன்னே செல்கிறாய்.

Verse 40

न नर्मयुक्तं वचनं हिनस्ति न स्त्रीषु जातिर्न विवाहकाले । प्राणात्यये सर्वधनापहारे पंचानृतान्याहुरपातकानि

நகைச்சுவையாகச் சொன்ன சொல் தீங்கு செய்யாது; பெண்கள் தொடர்பிலும் அல்ல, திருமண நேரத்திலும் அல்ல. உயிர் ஆபத்தில், எல்லாச் செல்வமும் பறிபோகும் நிலையில்—இந்த ஐந்து பொய்கள் ‘பாவமல்ல’ எனக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 41

तस्मात्तत्र न गंतव्यं दोषो नास्त्यत्र ते शुभे । पालयस्व निजं पुत्रं व्रजास्माभिर्निजं गृहम्

ஆகவே அங்கே செல்ல வேண்டாம்; ஓ மங்களமே, இதில் உனக்குக் குற்றம் இல்லை. உன் மகனைப் பாதுகாப்பாய்—நாங்கள் எங்கள் இல்லத்திற்குத் திரும்புகிறோம்।

Verse 42

नंदिन्युवाच । परेषां प्राणयात्रार्थं तत्कर्तुं युज्यते शुभाः । आत्मप्राणहितार्थाय न साधूनां प्रशस्यते

நந்தினி கூறினாள்—நல்லோரே, பிறரின் உயிர்வாழ்விற்காக அப்படிச் செய்வது உரியது. ஆனால் தன் உயிர்நலனுக்காக மட்டும் செய்யும் செயல் சான்றோரிடத்தில் புகழப்படாது.

Verse 43

सत्ये प्रतिष्ठितो लोको धर्मः सत्ये प्रतिष्ठितः । उदधिः सत्यवाक्येन मर्यादां न विलंघयेत्

உலகம் சத்தியத்தின் மேல் நிலைபெற்றது; தர்மமும் சத்தியத்தின் மேல் நிலைபெற்றது. சத்தியவாக்கின் வலிமையால் கடலும் தன் எல்லையை மீறாது.

Verse 44

विष्णवे पृथिवीं दत्त्वा बलिः पातालमाश्रितः । सत्यवाक्यं समाश्रित्य न निष्क्रामति दैत्यपः

விஷ்ணுவுக்கு பூமியைத் தானமாக அளித்து பலி பாதாளத்தில் அடைக்கலம் கொண்டான். தன் சத்தியவாக்கில் கட்டுப்பட்டு அந்த தைத்யராஜன் அங்கிருந்து வெளியே வரான்.

Verse 45

यः स्वं वाक्यं प्रतिज्ञाय न करोति यथोदितम् । किं तेन न कृतं पापं चौरेणाकृत बुद्धिना

தன் சொல்வாக்கில் உறுதி செய்து கூறியபடி செய்யாதவன்—அறிவிலா திருடனைப் போல—எந்தப் பாவம் செய்யாமல் இருப்பான்?

Verse 46

सख्य ऊचुः । त्वं नंदिनि नमस्कार्या सर्वेरपि सुरासुरैः । या त्वं सत्यप्रतिष्ठार्थं प्राणांस्त्यजसि दुस्त्यजान्

தோழிகள் கூறினர்—நந்தினியே, தேவரும் அசுரரும் அனைவராலும் நீ வணங்கத்தக்கவள்; ஏனெனில் சத்தியத்தின் நிலைபெறுதற்காகத் துறக்க அரிதான உயிரையும் நீ துறக்கிறாய்.

Verse 47

किं त्वां कल्याणि वक्ष्यामः स्वयं धर्मार्थवादिनीम् । सवरेंपि गुणैर्युक्ता नित्यं सत्ये प्रतिष्ठिताम्

ஓ கல்யாணி! உன்னை நாம் என்ன சொல்ல இயலும்? நீயே தர்மமும் அர்த்தமும் உடைய சொற்களை உரைக்கும், எல்லா நற்குணங்களாலும் நிறைந்த, என்றும் சத்தியத்தில் நிலைத்தவள்.

Verse 48

तस्माद्गच्छ महाभागे न शोच्यः पुत्रकस्तव । भवत्या यद्वयं प्रोक्तास्तत्करिष्याम एव हि

ஆகையால், ஓ மகாபாகே! நீ செல்; உன் பிள்ளைக்காக அழுது வருந்த வேண்டாம். நீ எங்களிடம் கூறியதை நிச்சயமாகவே நாம் செய்வோம்.

Verse 49

एतत्पुनर्वयं विद्मः सदा सत्यवतां नृणाम् । न निष्फलः क्रियारंभः कथंचिदपि जायते

இதை நாம் உறுதியாக அறிவோம்: சத்தியநிஷ்டையுடைய மனிதர்களின் தர்மச் செயல் தொடக்கம் எவ்விதத்திலும் பயனற்றதாக ஆகாது.

Verse 50

सूत उवाच । एवं संभाष्य तं सर्वं नंदिनी स्वसखीजनम् । प्रस्थिता व्याघ्रमुद्दिश्य पुत्रशोकेन पीडिता

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு தன் சखीமார்களையெல்லாம் உரையாடி, மகன் துயரால் வாடிய நந்தினி புலியை நோக்கிப் புறப்பட்டாள்.

Verse 51

शोकाग्निनापि संतप्ता निराशा पुत्रदर्शने । वियुक्ता चक्रवाकीव लतेव पतिता तरोः

துக்கத்தின் தீயால் சுட்டெரிந்தவளாய், மகன் தரிசன நம்பிக்கையின்றி, துணையிலிருந்து பிரிந்த சக்கரவாகிப் பறவைபோலும், மரத்திலிருந்து விழுந்த கொடிபோலும் ஆனாள்.

Verse 52

अंधेव दृष्टिनिर्मुक्ता प्रस्खलंती पदेपदे । वनाधिदेवताः सर्वाः प्राऽर्थयच्च सुतार्थतः

பார்வையற்ற அంధையென அவள் அடியடியில் தடுமாறி, தன் மகனின் நலனுக்காக மட்டுமே வனத்தின் எல்லா அதிதேவர்களையும் வேண்டினாள்।

Verse 53

प्रसुप्तं भ्रममाणं वा मम पुत्रं सुबालकम् । वनाधिदेवताः सर्वा रक्षंतु वचनान्मम

என் சிறு மகன் உறங்கினாலும் அலைந்தாலும்—வனத்தின் எல்லா அதிதேவர்களும் என் வாக்கின் வலிமையால் என் நல்ல குழந்தையை காக்கட்டும்।

Verse 54

एवं प्रलप्य मनसा संप्राप्ता तत्र यत्र सः । आस्ते विस्फूर्जितास्यश्च तीक्ष्णदंष्ट्रो भयावहः

இவ்வாறு மனத்துள் புலம்பியவளாய் அவன் இருந்த இடத்தை அடைந்தாள்; அங்கே அவன் நின்றான்—வாய் பிளந்து நடுங்கி, கூரிய கோரப்பற்களுடன், பார்ப்பதற்கே அச்சமூட்டும்.

Verse 55

व्याघ्रः क्षुत्क्षामकण्ठश्च तस्या मार्गावलोककः । संरंभाटोपसंयुक्तः सृक्किणी परिलेहयन्

பசியால் தொண்டை வாடிய அந்தப் புலி அவள் வரும் பாதையை நோக்கிக் காத்திருந்தது; சீற்றமும் அகந்தையும் நிறைந்து, வாயின் ஓரங்களை நக்கிக் கொண்டிருந்தது।

Verse 56

नंदिन्युवाच । आगताहं महाव्याघ्र सत्ये च शपथे स्थिता । कुरु तृप्तिं यथाकामं मम मांसेन सांप्रतम्

நந்தினி கூறினாள்—ஓ மகாபுலியே! சத்தியத்திலும் சபதத்திலும் நிலைத்து நான் வந்தேன். இப்போது என் மாம்சத்தால், உன் விருப்பம்போல், பசியைத் தீர்த்துக் கொள்.

Verse 57

तां दृष्ट्वा सोऽपि दुष्टात्मा वैराग्यं परमं गतः । सत्याशया पुनः प्राप्ता संत्यज्य प्राणजं भयम्

அவளைக் கண்டதும் அந்தத் தீய மனத்தவனும் உன்னத வைராக்யத்தை அடைந்தான். சத்தியத்தைச் சார்ந்து அவள் மீண்டும் வந்து, உயிரோடு ஒட்டிய அச்சத்தைத் துறந்தாள்.

Verse 58

व्याघ्र उवाच । स्वागतं तव कल्याणि सुधेनो सत्यवादिनि । न हि सत्यवतां किंचिदशुभं विद्यते क्वचित्

புலி கூறியது—கல்யாணி, உனக்கு வரவேற்பு; ஓ சுதேனு, சத்தியவாதினி! சத்தியவான்களுக்கு எங்கும் எதுவும் அசுபம் இல்லை.

Verse 59

त्वयोक्तं शपथैर्भद्रे आगमिष्याम्यहं पुनः । तेन मे कौतुकं जातं किमेषा प्रकरिष्यति

பத்ரே, நீ சபதங்களுடன் ‘நான் மீண்டும் வருவேன்’ என்று சொன்னாய். அதனால் எனக்குக் கௌதுகம் எழுந்தது—இவள் உண்மையில் என்ன செய்வாள்?

Verse 60

सोऽहं भद्रे दुराचारो नृशंसो जीवघातकः । यास्यामि नरकं घोरं कर्मणानेन सर्वदा

பத்ரே, நான் தீய நடத்தை உடையவன், கொடூரன், உயிர்களைக் கொல்லுபவன். இந்தக் கர்மத்தால் நான் நிச்சயமாகக் கொடிய நரகத்திற்குச் செல்வேன்.

Verse 61

तस्मात्त्वं मे महाभागे पापास्यातिदुरात्मनः । उपदेशप्रदानेन प्रसादं कर्तुमर्हसि

ஆகையால், மகாபாகே, பாவியான என்னை—மிகத் தீயவனை—உபதேசம் அளித்து அருள் செய்யத் தகுதியானவள் நீயே.

Verse 62

येन मे स्यात्परं श्रेय इह लोके परत्र च । न तेऽस्त्यविदितं किंचित्सत्याचारान्मतिर्मम

இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எனக்கு பரம நன்மை உண்டாகும் வழியை எனக்கு உபதேசியுங்கள். உமக்கு எதுவும் அறியாதது இல்லை; என் மனம் சத்தியாசாரத்தின் வழியில் நிலைத்துள்ளது.

Verse 63

तस्मात्त्वं धर्मसर्वस्वं संक्षेपान्मम कीर्तय । सत्संगमफलं येन मम संजायतेऽखिलम्

ஆகையால், தர்மத்தின் சாரமெல்லாம் எனக்கு சுருக்கமாக உரையுங்கள்; அதனால் சத்சங்கத்தின் முழுப் பயனும் எனக்கு நிறைவாக உண்டாகட்டும்.

Verse 64

नंदिन्युवाच । तपः कृते प्रशंसंति त्रेतायां ध्यानमेव च । द्वापरे यज्ञयोगं च दानमेकं कलौ युगे । सर्वेषामेव दानानां नास्ति दानमतः परम्

நந்தினி கூறினாள்—கிருதயுகத்தில் தவம் போற்றப்படுகிறது; திரேதாவில் தியானமே உயர்வு; துவாபரத்தில் யாக-யோக ஒழுக்கம். ஆனால் கலியுகத்தில் தானமே ஒரே பரம வழி; எல்லாத் தானங்களிலும் இதற்கு மேல் தானம் இல்லை.

Verse 65

चराचराणां भूतानामभयं यः प्रयच्छति । स सर्वभयनिर्मुक्तः परं ब्रह्मा धिगच्छति

அசையும் அசையாத எல்லா உயிர்களுக்கும் அபயம் அளிப்பவன், எல்லாப் பயங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு பரம்பிரம்மத்தை அடைகிறான்.

Verse 66

व्याघ्र उवाच । अन्येषां चैव भूतानां तद्दानं युज्यते शुभे । अहिंसया भवेद्येषां प्राणयात्रान्नपूर्वकम्

புலி கூறியது—அம்மையே, அந்த (அபய) தானம் பிற உயிர்களுக்கே பொருந்தும்; அஹிம்சையால், உணவின் ஆதாரத்தால், உயிர்வாழ்வு நடத்த இயல்வோர்க்கு.

Verse 67

न हिंसया विनाऽस्माकं यतः स्यात्प्राणधारणम् । तस्माद्ब्रूहि महाभागे किञ्चिन्मम सुखावहम् । उपदेशं सुधर्माय हिंसकस्यापि देहिनाम्

அஹிம்சை இன்றியே எங்கள் உயிர்வாழ்வு நிலைநிற்றல் இயலாது. ஆகவே, ஓ மகாபாகே, எனக்கு நலமளிப்பதொன்றைச் சொல்—வன்முறையுடைய உடல்தரித்தவர்க்கும் சத்தர்ம உபதேசம்.

Verse 68

नन्दिन्युवाच । अत्रास्ति सुमहल्लिंगं पुरा बाणप्रतिष्ठितम् । गहने यत्प्रभावेन त्वया मुक्तास्म्यहं ध्रुवम्

நந்தினி கூறினாள்—இங்கே முன்காலத்தில் பாணனால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட மிகப் பெரிய லிங்கம் உள்ளது. இந்த அடர்ந்த காட்டில் அதன் பிரபாவத்தால் உன்னால் நான் நிச்சயமாக விடுதலை பெறுவேன்.

Verse 69

तस्य त्वं प्रातरुत्थाय कुरु नित्यं प्रदक्षिणाम् । प्रणामं च ततः सिद्धिं वांछितां समवाप्स्यसि

நீ தினமும் விடியற்காலையில் எழுந்து அந்த (லிங்கத்தை) நித்தம் பிரதட்சிணை செய். பின்னர் வணங்கி நமஸ்கரி; அப்பொழுது விரும்பிய சித்தி பெறுவாய்.

Verse 70

नान्यस्य कर्मणः शक्तिर्विद्यते ते नखायुध । पूजादिकस्य हीनत्वाद्धस्ताभ्यामिति मे मतिः

ஓ நகாயுதனே, பிற கர்மங்களைச் செய்யும் வல்லமை உனக்கில்லை. பூஜை முதலியவற்றிற்கான சாதனங்கள் இல்லாததால், என் கருத்து—உன் ‘இரு கைகளாலேயே’, அதாவது பிரதட்சிணை, நமஸ்காரம் போன்ற எளிய செயல்களால் பக்தி செய்வதே உகந்தது.

Verse 71

एवमुक्त्वाथ सा धेनुर्व्याघ्रस्याथ वनांतिके । तल्लिंगं दर्शयामास पुरः स्थित्वा द्विजोत्तमाः

இவ்வாறு கூறி அந்த தேனு காட்டின் எல்லையில் புலிக்குத் அந்த லிங்கத்தைத் தரிசிக்கச் செய்தாள்; அதன் முன் நின்று—ஓ த்விஜோத்தமர்களே.

Verse 72

सोऽपि संदर्शनात्तस्य तत्क्षणान्मुक्तिमाप्तवान् । व्याघ्रत्वात्पार्थिवो भूयः स बभूव यथा पुरा

அதன் தரிசனமாத்திரத்தாலே அவனும் அந்தக் கணமே முக்தியை அடைந்தான்; புலித்தன்மையிலிருந்து விடுபட்டு, முன்புபோல மீண்டும் அரசனானான்।

Verse 73

शापं दुर्वाससा दत्तं राज्यं स्वं सहितैः सुतैः । सस्मार स नृपश्रेष्ठस्ततः प्रोवाच नंदिनीम्

துர்வாசர் அளித்த சாபத்தை—அதனால் மக்களுடன் தன் அரசை இழந்ததை—நினைத்து, அரசர்களில் சிறந்தவன் பின்னர் நந்தினியிடம் கூறினான்।

Verse 74

नृपः कलशनामाहं हैहयान्वयसंभवः । शप्तो दुर्वाससा पूर्वं कस्मिंश्चित्कारणांतरे

நான் கலசன் என்னும் அரசன், ஹைஹய குலத்தில் பிறந்தவன்; முன்பு ஏதோ காரணத்தால் துர்வாசர் எனக்கு சாபம் அளித்தார்।

Verse 75

ततः प्रसादितेनोक्तस्तेनाहं नंदिनी यदा । दर्शयिष्यति तल्लिंगं तदा मुक्तिर्भविष्यति

பின்னர் அவர் அருள்புரிந்தபோது எனக்குச் சொன்னார்—‘ஓ நந்தினி, நீ அந்த லிங்கத்தை வெளிப்படுத்தும் போது எனக்கு முக்தி உண்டாகும்।’

Verse 76

सा नूनं नन्दिनी त्वं हि ज्ञाता शापान्ततो मया । तत्त्वं ब्रूहि प्रदेशोऽयं कतमो वरधेनुके

நிச்சயமாக நீயே நந்தினி; சாபம் முடிந்ததால் உன்னை நான் அறிந்தேன். வரமளிக்கும் பசுவே, உண்மையைச் சொல்—இது எந்த இடம்?

Verse 77

येन गच्छाम्यहं भूयः स्वगृहं प्रति सत्वरम् । मार्गं दृष्ट्वा महाभागे मानुषं प्राप्य कञ्चन

நான் எந்த வழியால் விரைவாக மீண்டும் என் இல்லத்திற்குச் செல்லலாம்? ஓ மகாபாக்யவளே, வழியைச் சொல்லி எனக்கு ஒரு மனித வழிகாட்டி கிடைக்கச் செய்.

Verse 78

नंदिन्युवाच । चमत्कारपुरक्षेत्रमेतत्पातकनाशनम् । सर्वतीर्थमयं राजन्सर्वकामप्रदायकम्

நந்தினி கூறினாள்—இது சமத்காரபுரத்தின் புனிதக் க்ஷேத்திரம்; பாபங்களை அழிப்பது. ஓ அரசே, இது எல்லாத் தீர்த்தங்களின் சாரமும், எல்லா நற்காமங்களையும் அருள்வதும் ஆகும்.

Verse 79

यदन्यत्र भवेच्छ्रेयो वत्सरेण तपस्विनाम् । दिनेनैवात्र तत्सम्यग्जायते नात्र संशयः

தபஸ்விகள் வேறு இடங்களில் ஒரு ஆண்டில் அடையும் ஆன்மிகச் சிறப்பு, இங்கே ஒரே நாளில் முழுமையாகக் கிடைக்கிறது; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 80

एवं मत्वा मया लिंगं स्नापितं पयसा सदा । एतद्यूथं परित्यज्य भक्त्या पूतेन चेतसा

இவ்வாறு அறிந்து நான் எப்போதும் பாலால் லிங்கத்திற்கு அபிஷேகம் செய்தேன். இந்தக் கூட்டத்தை விட்டு, பக்தியால் தூய்மையடைந்த மனத்துடன்…

Verse 81

राजोवाच । गच्छ नन्दिनि भद्रं ते निजं प्राप्नुहि बालकम् । गोकुलं च सखीः स्वाश्च तथान्यं च सुहृज्जनम्

அரசன் கூறினான்—செல் நந்தினி; உனக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும். உன் கன்றையும், உன் கோகுலத்தையும், உன் தோழிகளையும், மற்ற நல்வாழ்த்துநர்களையும் சென்று சேர்ந்துகொள்.

Verse 82

एतत्क्षेत्रं मया पूर्वं ब्राह्मणानां मुखाच्छ्रुतम् । वांछितं च सदा प्रष्टुं न च द्रष्टुं प्रपारितम्

இந்தப் புண்ணியத் தலத்தை முன்பு நான் பிராமணர்களின் வாய்மொழியால் கேட்டேன். இதைப் பற்றி வினவ எப்போதும் ஆசைப்பட்டேன்; ஆனால் தரிசிக்க இயலவில்லை.

Verse 83

राज्यकर्मप्रसक्तेन भोगासक्तेन नंदिनि । स्वयमेवाधुना लब्धं नाहं सन्त्यक्तुमुत्सहे

ஓ நந்தினி, அரசக் கடமைகளில் சிக்கி, உலக இன்பங்களில் பற்றுடைய நான்—இப்போதுதான் தானாகக் கிடைத்ததைத் துறக்கத் துணிவில்லை.

Verse 84

दिष्ट्या मे मुनिना तेन दत्तः शापो महात्मना । कथं स्यादन्यथा प्राप्तिः क्षेत्रस्यास्य सुशोभने

நல்லவிதமாக அந்த மகாத்ம முனிவர் எனக்கு சாபம் அளித்தார். ஓ அழகியவளே, இல்லையெனில் இந்தச் சிறந்த புண்ணியத் தலம் எனக்கு எவ்வாறு கிடைத்திருக்கும்?

Verse 85

सूत उवाच । एवमुक्त्वा महीपालो नन्दिनीं तां विसृज्य च । स्थितस्तत्रैव तल्लिंगं ध्यायमानो दिवानिशम्

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அரசன் நந்தினியை விடைபெறச் செய்து, அங்கேயே தங்கி அந்த லிங்கத்தை இரவும் பகலும் தியானித்தான்.

Verse 86

प्रासादं तत्कृते मुख्यं विधायाद्भुतदर्शनम् । कैलासशिखराकारं तपस्तेपे तदग्रतः

அதற்காக அவர் அதிசய அழகுடைய முதன்மை பிராசாதம் (கோவில்) அமைத்து, கைலாசச் சிகரம்போன்ற வடிவில் செய்து, அதன் முன் தவம் செய்தார்.

Verse 87

ततस्तस्य प्रभावेन स्वल्पैरेव दिनैर्द्विजाः । संप्राप्तः परमां सिद्धिं दुर्लभां याज्ञिकैरपि

அப்போது அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையால், ஓ இருபிறப்பினரே, சில நாட்களிலேயே அவன் பரம சித்தியை அடைந்தான்; அது யாகங்களில் ஈடுபடும் யாஜகர்களுக்கும் அரிதானது.

Verse 88

तत्र यः कार्तिके मासि दीपकं संप्रयच्छति । सर्वपापविनिर्मुक्तः शिवलोके महीयते

அங்கே கார்த்திக மாதத்தில் விளக்கை அர்ப்பணிப்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சிவலோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுவான்.

Verse 89

मार्गशीर्षे च सम्प्राप्ते गीतनृत्यादिकं नरः । तदग्रे कुरुते भक्त्या स गच्छति परां गतिम्

மார்கழி (மார்கசீர்ஷ) மாதம் வந்தபோது, பக்தியுடன் அதன் (லிங்கத்தின்) முன்னிலையில் பாடல், நடனம் முதலியவற்றை செய்பவன் பரம கதியை அடைவான்.

Verse 90

एतद्वः सर्वमाख्यातं सर्वपातकनाशनम् । कलशेश्वरमाहात्म्यं विस्तरेण द्विजोत्तमाः

ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே, எல்லா மகாபாதகங்களையும் அழிக்கும் கலசேஸ்வரரின் மஹாத்மியத்தை நான் உங்களுக்கு விரிவாக உரைத்தேன்.

Verse 91

भक्त्या पठति यश्चैतच्छ्रद्धया परया युतः । सोऽपि पापविनिर्मुक्तः शिवलोके महीयते

பரம நம்பிக்கையுடன் பக்தியாய் இதை ஓதுபவனும் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு சிவலோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுவான்.

Verse 151

अथवा ये त्वया तस्य विहिताः शपथाः शुभे । ते संतु मम तिष्ठ त्वं तस्मादत्रैव गोकुले

அல்லது, ஓ மங்களப் பெண்ணே! நீ அவன்மேல் விதித்த சபதங்கள் எனக்கே நிலைத்திருக்கட்டும்; ஆகவே நீ இங்கேயே இந்த கோகுலத்திலேயே தங்கியிரு।