Adhyaya 102

Verse 1

सूत उवाच । संप्रस्थितस्य रामस्य स्वकीयं सदनं प्रति । यदाश्चर्यमभून्मार्गे श्रूयतां द्विजसत्तमाः

சூதர் கூறினார்—தமது இல்லத்திற்குத் திரும்பப் புறப்பட்ட ஸ்ரீராமனின் வழியில் நிகழ்ந்த அதிசயத்தை கேளுங்கள், ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே।

Verse 2

नभोमार्गेण गच्छत्तद्विमानं पुष्पकं द्विजाः । अकस्मादेव सञ्जातं निश्चलं चित्रकृन्नृणाम्

ஓ இருபிறப்பினரே, ஆகாயப் பாதையில் சென்ற புஷ்பக விமானம் திடீரென அசையாது நின்றது; அது மக்களுக்கு வியப்பூட்டும் காட்சியாக இருந்தது।

Verse 3

अथ तन्निश्चलं दृष्ट्वा पुष्पकं गगनांगणे । रामो वायुसुतस्येदं वचनं प्राह विस्मयात्

அப்போது விரிந்த ஆகாயத்தில் அசையாது நின்ற புஷ்பகத்தைப் பார்த்த ஸ்ரீராமன் வியந்து, வாயுபுத்திரன் (ஹனுமான்)ிடம் இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 4

त्वं गत्वा मारुते शीघ्रं भूमिं जानीहि कारणम् । किमेतत्पुष्पकं व्योम्नि निश्चलत्वमुपागतम्

ஓ மாருதி, நீ விரைந்து சென்று பூமியில் காரணத்தை அறிந்து வா; இந்த புஷ்பக விமானம் ஆகாயத்தில் ஏன் அசையாது நின்றது?

Verse 5

कदाचिद्धार्यते नास्य गतिः कुत्रापि केनचित् । ब्रह्मदृष्टिप्रसूतस्य पुष्पकस्य महात्मनः

பிரம்மாவின் திருஷ்டியிலிருந்து தோன்றிய அந்த மகாத்மா புஷ்பகத்தின் இயக்கம் எப்போதும், எங்கும், யாராலும் தடுக்கப்படாது।

Verse 6

बाढमित्येव स प्रोच्य हनूमान्धरणीतलम् । गत्वा शीघ्रं पुनः प्राह प्रणिपत्य रघूत्तमम्

“அப்படியே” என்று கூறி ஹனுமான் விரைவாக பூமித்தளத்திற்குச் சென்று, மீண்டும் வந்து ரகூத்தமனை வணங்கி மறுபடியும் உரைத்தான்।

Verse 7

अत्रास्याधः शुभं क्षेत्रं हाटकेश्वर संज्ञितम् । यत्र साक्षाज्जगत्कर्ता स्वयं ब्रह्मा व्यवस्थितः

இதன் கீழே ‘ஹாடகேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்ற ஒரு மங்களகரமான க்ஷேத்திரம் உள்ளது; அங்கே உலகத்தைப் படைத்த பிரம்மா தாமே சாட்சாத் உறைகிறார்।

Verse 8

आदित्या वसवो रुद्रा देववैद्यौ तथाश्विनौ । तत्र तिष्ठन्ति ते सर्वे तथान्ये सिद्धकिन्नराः

அங்கே ஆதித்யர்கள், வசுக்கள், ருத்ரர்கள், மேலும் தேவ வைத்தியர்களான அஷ்வின்கள்—அவர்கள் அனைவரும், பிற சித்தர் கின்னரரும் தங்கியுள்ளனர்।

Verse 9

एतस्मात्कारणान्नैतदतिक्रामति पुष्पकम् । तत्क्षेत्रं निश्चलीभूतं सत्यमेतन्मयोदितम्

இந்தக் காரணத்தினாலே புஷ்பகம் இதைத் தாண்டிச் செல்லாது; அந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் மேல் அது அசையாது நிலைகொள்கிறது—இது நான் உரைத்த உண்மை।

Verse 11

सर्वैस्तैर्वानरैः सार्धं राक्षसैश्च पृथग्विधैः । अवतीर्य ततो हृष्टस्तस्मिन्क्षेत्रे समन्ततः

அப்போது அவர் அந்த எல்லா வானரர்களுடனும் பலவகை ராட்சசர்களுடனும் சேர்ந்து அங்கே இறங்கி, அந்தப் புண்ணியக் க்ஷேத்திரத்தில் எங்கும் மகிழ்ந்தார்।

Verse 12

तीर्थमालोकयामास पुण्यान्यायतनानि च । ततो विलोकयामास पितामहविनिर्मिताम् । चामुण्डां तत्र च स्नात्वा कुण्डे कामप्रदायिनि

அவர் அந்தத் தீர்த்தத்தையும் அங்கே உள்ள புண்ணியத் தலங்களையும் ஆலயங்களையும் கண்டார். பின்னர் பிதாமஹன் (பிரம்மா) நிறுவியதாகப் புகழப்படும் சாமுண்டையைத் தரிசித்து, காமம் அருளும் குண்டத்தில் நீராடி தீர்த்த-சுத்தி விதியை நிறைவேற்றினார்।

Verse 13

ततो विलोकयामास पित्रा तस्य विनिर्मितम् । रामः स्वमिव देवेशं दृष्ट्वा देवं चतुर्भुजम्

பின்னர் ராமர் அங்கே தம் தந்தையால் நிறுவப்பட்டதாகக் கூறப்படும் நான்கு கரங்களையுடைய தேவேசனைத் தரிசித்தார். அந்தத் தெய்வ வடிவைக் கண்டு, அவரைத் தம் இஷ்டதேவனாக எண்ணி வணங்கி வழிபட்டார்।

Verse 14

राजवाप्यां शुचिर्भूत्वा स्नात्वा तर्प्य निजान्पितॄन् । ततश्च चिन्तयामास क्षेत्रे त्र बहुपुण्यदे

ராஜவாபியில் நீராடி தூய்மையடைந்து, தம் பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்தார். பின்னர் அந்த மிகப் புண்ணியமிக்க க்ஷேத்திரத்தில் அவர் சிந்தனை செய்தார்।

Verse 15

लिंगं संस्थापयाम्येव यद्वत्तातेन केशवः । तथा मे दयितो भ्राता लक्ष्मणो दिवमाश्रितः

“நான் நிச்சயமாக ஒரு லிங்கத்தை நிறுவுவேன்; என் தந்தை கேசவனை நிறுவியதுபோல. மேலும் என் அன்புத் தம்பி லக்ஷ்மணன் இப்போது விண்ணுலகை அடைந்தான்.”

Verse 16

यस्तस्य नामनिर्दिष्टं लिंगं संस्थापयाम्यहम् । तं चापि मूर्तिमंतं च सीतया सहितं शुभम् । क्षेत्रे मेध्यतमे चात्र तथात्मानं दृषन्मयम्

அவரது நாமத்தால் குறிக்கப்பட்ட அந்த லிங்கத்தை நான் பிரதிஷ்டை செய்வேன். மேலும் இவ்வமிகப் புனிதமான க்ஷேத்திரத்தில் சீதையுடன் கூடிய மங்களமான சாகார மூர்த்தியையும், எனது கல்லுருவப் பிரதிமையையும் நிறுவுவேன்.

Verse 17

एवं स निश्चयं कृत्वा प्रासादानां च पंचकम् । स्थापयामास सद्भक्त्या रामः शस्त्रभृतां वरः

இவ்வாறு தீர்மானம் செய்து, ஆயுததாரர்களில் சிறந்த ராமன் உண்மைப் பக்தியுடன் ஐந்து பிராசாதங்களை (ஆலயங்களை) நிறுவினான்.

Verse 18

ततस्ते वानराः सर्वे राक्षसाश्च विशेषतः । लिंगानि स्थापयामासुः स्वानिस्वानि पृथक्पृथक्

பின்பு அந்த வானரர்கள் அனைவரும்—முக்கியமாக ராக்ஷசர்கள்—தத்தம் லிங்கங்களைத் தனித்தனியாக நிறுவினர்.

Verse 19

तत्रैव सुचिरं कालं स्थितास्ते श्रद्धयाऽन्विताः । ततो जग्मुरयोध्यायां विमानवरमाश्रिताः

அங்கேயே அவர்கள் நீண்ட காலம் பக்தியுடன் தங்கினர்; பின்னர் சிறந்த விமானத்தில் ஏறி அயோத்திக்குச் சென்றனர்.

Verse 20

एतद्वः सर्वमाख्यातं यथा रामेश्वरो महान् । लक्ष्मणेश्वरसंयुक्तस्तस्मिंस्तीर्थे सुशोभने

இவை அனைத்தும் உங்களுக்குக் கூறப்பட்டது—அந்த அழகிய தீர்த்தத்தில் லக்ஷ்மணேஸ்வரருடன் இணைந்த மகா ராமேஸ்வரர் எவ்வாறு விளங்குகிறார் என்பதே.

Verse 21

यस्तौ प्रातः समुत्थाय सदा पश्यति मानवः । स कृत्स्नं फलमाप्नोति श्रुते रामायणेऽत्र यत्

விடியற்காலையில் எழுந்து எப்போதும் அந்த இரு தெய்வங்களையும் தரிசிப்பவன், இங்கு ராமாயணச் செவியறிவால் கூறப்பட்ட முழுப் பலனையும் அடைவான்.

Verse 22

अथाष्टम्यां चतुर्दश्यां यो रामचरितं पठेत् । तदग्रे वाजिमेधस्य स कृत्स्नं लभते फलम्

அஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி திதிகளில் ராமசரிதத்தைப் பாராயணம் செய்பவன், அஸ்வமேத யாகத்தால் கிடைக்கும் முழுப் புண்ணியப் பலனையும் முழுமையாக அடைவான்.

Verse 102

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कौतूहलसमवितः । पुष्पकं प्रेरयामास तत्क्षेत्रं प्रति राघवः

சூதர் கூறினார்—அவ்வசனங்களைச் செவியுற்று ஆவலான வியப்பால் நிறைந்த ராகவன், புஷ்பக விமானத்தை அந்தப் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தை நோக்கி உடனே செலுத்தினான்.