Adhyaya 36

Verse 1

ऋषय ऊचुः । चित्रेश्वरमिदं पीठमगस्त्यमुनिनिर्मितम् । यत्प्रमाणं यत्प्रभावं तदस्माकं प्रकीर्तय

ரிஷிகள் கூறினர்—அகஸ்திய முனிவர் நிறுவிய இந்தச் சித்ரேஸ்வரப் பீடத்தின் அளவு (விரிவு/வடிவு) மற்றும் அதன் ஆன்மீகப் பெருமை எமக்கு விரிவாக உரைக்கவும்.

Verse 2

सूत उवाच । तस्य पीठस्य माहात्म्यं वक्तुं नो शक्यते द्विजाः । सहस्रेणापि वर्षाणां मुखानामयुतैरपि

சூதர் கூறினார்—ஓ த்விஜர்களே, அந்தப் புனிதப் பீடத்தின் மஹிமையை முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது; ஆயிரம் ஆண்டுகள் பேசினாலும், பத்தாயிரம் வாய்கள் இருந்தாலும் கூட முடியாது.

Verse 3

तत्र सिद्धिमनुप्राप्ताः शतशोऽथ सहस्रशः । अनुध्यानसमायुक्ता योगिनः शंसितव्रताः

அங்கே நூற்றுக்கணக்காகவும் ஆயிரக்கணக்காகவும் யோகிகள் சித்தியை அடைந்துள்ளனர்—தொடர்ந்த தியானத்தில் ஒன்றியவர்களாய், புகழப்பட்ட ஒழுக்கவிரதங்களில் நிலைத்தவர்களாய்.

Verse 4

अन्यपीठेषु या सिद्धिर्वर्षानुष्ठानतो भवेत् । दिनेनैकेन तां सिद्धिं लभंते योगिनो ध्रुवम्

மற்ற பீடங்களில் ஆண்டாண்டு அனுஷ்டானங்களால் கிடைக்கும் சித்தி, அதே சித்தியை இங்கே யோகிகள் உறுதியாக ஒரே நாளில் பெறுகின்றனர்.

Verse 5

यस्तत्राथ र्वणान्मंत्राञ्जपेच्छ्रद्धासमन्वितः । तेषामर्थोद्भवं कृत्स्नं फलं प्राप्नोति स ध्रुवम्

அங்கே நம்பிக்கையுடன் அதர்வண மந்திரங்களை ஜபிப்பவன், அவற்றின் பொருளிலிருந்து எழும் முழுப் பலனையும் உறுதியாகப் பெறுவான்.

Verse 6

पुत्रकामो नरस्तत्र पुंलिंगान्यो जपेन्नरः । स लभेतेप्सितान्पुत्रान्यद्यपि स्याज्जरान्वितः

மகப்பேறு விரும்பும் ஆண் அங்கே புல்லிங்க மந்திரங்களை ஜபிக்க வேண்டும். முதுமை வந்திருந்தாலும் அவன் விரும்பிய புதல்வர்களைப் பெறுவான்.

Verse 7

गर्भोपनिषदं तत्र पुत्रकामो जपेन्नरः । अपि वन्ध्याप्रसंगेन स्यात्स पुत्रसमन्वितः

மகப்பேறு விரும்பும் ஆண் அங்கே கர்போபநிஷத்தை ஜபிக்க வேண்டும். பிள்ளையின்மை என்ற துன்பம் இருந்தாலும் அவன் சந்தானம் பெறுவான்.

Verse 8

शत्रुलोकविनाशाय यो जपेच्छतरुद्रियम् । तस्मिन्पीठेऽरयस्तस्य सद्यो गच्छंति संक्षयम् ०

பகைவர் கூட்டத்தை அழிக்க அங்கே சதருத்ரீயத்தை ஜபிப்பவன், அந்த பீடத்தில் அவனுடைய பகைவர்கள் உடனே அழிவுறுவர்.

Verse 9

भूतप्रेतपिशाचादिरक्षार्थं तत्र मानवः । यो जपेद्वामदेव्यं च स स्याद्धि निरुपद्रवः

பூதம், பிரேதம், பிசாசு முதலியவற்றிலிருந்து காக்க அங்கே வாமதேவ்யத்தை ஜபிப்பவன் நிச்சயமாகத் துன்பமற்றவனாவான்.

Verse 10

कोऽदादिति नरस्तत्र कन्यार्थं यो जपेदृचम् । यां कन्यां ध्यायमानस्तु स तां प्राप्नोत्यसंशयम्

மணமகள் பெறுவதற்காக அங்கே ‘கோऽதாதிதி’ என்று தொடங்கும் ருக் மந்திரத்தை ஜபிப்பவன், தன் மனத்தில் தியானிக்கும் அந்தக் கன்னியையே ஐயமின்றி பெறுவான்.

Verse 11

यो भूपालप्रसादार्थमिमं देवा निशं जपेत् । निरर्गलः प्रसादः स्यात्तस्य पार्थिवसंभवः

தேவர்களே! அரசரின் அருளைப் பெற இரவில் இம்மந்திரத்தை ஜபிப்பவன், அரசனின் நல்விருப்பத்தால் பிறக்கும் தடையற்ற அரசஅருள்-பிரசாதத்தை அடைவான்।

Verse 12

स्वस्त्रीस्नेहकृतेयस्तु तं पत्नीभिरिति द्विजाः । जपेद्भार्या भवेत्साध्वी तस्य सा स्नेहवत्सला

இருபிறப்பினரே! மனைவியின் அன்பைப் பெற ‘தம் பத்நீபிர்…’ எனத் தொடங்கும் மந்திரத்தை ஜபிப்பவனின் மனைவி சாத்வியாகவும் பதி-விரதையாகவும் இருந்து நிலையான நேசத்துடன் அன்பு செலுத்துவாள்।

Verse 13

यो लोकानुग्रहार्थाय जपेददितिरित्यपि । तस्य लोकानुरागः स्यात्सलाभश्च विशेषतः

மக்களின் நலனுக்காக ‘அதிதிர்…’ மந்திரத்தையும் ஜபிப்பவன், மக்களின் அன்பும் ஆதரவும் பெறுவான்; குறிப்பாக லாபமும் வெற்றிச் சித்தியும் அடைவான்।

Verse 14

वित्तार्थी यो जपेत्तत्र श्रीसूक्तं मनुजो द्विजाः । सर्वतस्तस्य वित्तानि समागच्छंत्यनेकशः

பிராமணர்களே! செல்வம் வேண்டி அங்கு ஸ்ரீஸூக்தத்தை ஜபிக்கும் மனிதனிடம், எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் பலவகைச் செல்வம் வந்து சேரும்।

Verse 16

जपेद्रथंतरं साम यानार्थं तत्र यो नरः । स प्राप्नोति हि यानानि शीघ्रगानि शुभानि च

வாகனங்கள் வேண்டி அங்கு ரதந்தர சாமத்தை ஜபிப்பவன், நிச்சயமாக மங்களமானவும் விரைவாகச் செல்லும் வாகனங்களையும் பயண சாதனங்களையும் பெறுவான்।

Verse 17

गजार्थी यो जपेत्तत्र गणानां द्विजसत्तमाः । स प्राप्नोति गजान्मर्त्यो मदप्लावितभूतलान्

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவர்களே! யார் யானை வேண்டி அங்கே ‘கணானாம்…’ மந்திரத்தை ஜபிக்கிறாரோ, அவர் மதத்தால் நிலத்தைப் பெருக்கச் செய்யும் வலிமைமிகு யானைகளைப் பெறுவார்।

Verse 18

न तद्रक्षेति यो मन्त्रं जपेद्र क्षाकृते नरः । तस्य स्यात्सर्वतो रक्षा समेषु विषमेषु च

பாதுகாப்பிற்காக அங்கே ‘ந தத் ரக்ஷே…’ மந்திரத்தை ஜபிக்கும் மனிதனுக்கு எல்லாத் திசைகளிலும் பாதுகாப்பு உண்டாகும்—இலகுவிலும் இடரிலும்।

Verse 19

सप्तर्षय इति श्रेष्ठां यो जपेत्तु समाहितः । ऋचं रोगविनाशाय स रोगैः परि मुच्यते

ஒருமுக மனத்துடன் நோய் நாசத்திற்காக ‘ஸப்தர்ஷயః…’ எனத் தொடங்கும் சிறந்த ருக் மந்திரத்தை ஜபிப்பவன், எல்லா நோய்களிலிருந்தும் முற்றிலும் விடுபடுவான்।

Verse 20

यदुभी यो जपेत्तत्र ग्रहपीडार्दितो जनः । सानुकूला ग्रहास्तस्य प्रभवंति न संशयः

கிரகத் துன்பத்தால் வாடும் ஒருவர் அங்கே ‘யதுபீ…’ எனத் தொடங்கும் செய்யுளை ஜபித்தால், அவனுக்கு கிரகங்கள் அனுகூலமாகும்; ஐயமில்லை।

Verse 21

भूतपीडार्दितो यश्च बृहत्साम जपेन्नरः । पितृवज्जायते तस्य स भूतोऽप्यंतकोऽपि चेत्

பேய்த் துன்பத்தால் வாடும் மனிதன் ப்ருஹத்ஸாமத்தை ஜபித்தால், அந்தப் பேய் அவனுக்கு தந்தைபோல் ஆகும்; அது உயிர்கொல்லியதாக இருந்தாலும் கூட।

Verse 22

यात्रासिद्धिकृते यश्च जपेत्सूक्तं च शाकुनम् । तस्य संसिध्यते यात्रा यद्यपि स्यादकिंचनः

பயண வெற்றிக்காக யார் சாகுனசூக்தத்தை ஜபிக்கிறாரோ, அவருடைய பயணம் நிச்சயமாக நிறைவேறும்; அவர் வளமற்றவராயினும் கூட।

Verse 23

सर्पनाशाय यस्तत्र सार्पसूक्तं जपेन्नरः । न तस्य मंदिरे सर्पाः प्रविशंति कथंचन

பாம்புகளை அழிக்க அங்கே யார் ஸார்பசூக்தத்தை ஜபிக்கிறாரோ, அவருடைய இல்லத்தில் பாம்புகள் எவ்விதத்திலும் நுழையாது।

Verse 24

विषनाशाय यस्तत्र जपेच्छ्र द्धासमन्वितः । उत्तिष्ठेति विषं सद्यस्तस्य नाशं प्रयास्यति

விஷநாசத்திற்காக அங்கே யார் பக்தியுடன் ‘உத்திஷ்ட’ என்று தொடங்கும் மந்திரத்தை ஜபிக்கிறாரோ, அவருடைய விஷம் உடனே அழிவடையும்।

Verse 25

स्थावरजगमं वापि कृत्रिमं यदि वा विषम् । तस्य नाम्ना विनिर्याति तमः सूर्योदये यथा

விஷம் நிலையானதிலிருந்தோ நகர்வதிலிருந்தோ வந்ததாயினும், செயற்கையாயினும்—அந்த (மந்திரத்தின்) நாம உச்சாரணத்தால் அது சூரியோதயத்தில் இருள் நீங்குவது போல விலகும்।

Verse 26

व्याघ्रसाम जपेद्यस्तु तत्र श्रद्धासमन्वितः । तस्य व्याघ्रादयो व्याला जायंते सौम्यचेतसः

அங்கே யார் பக்தியுடன் வ்யாக்ரஸாமத்தை ஜபிக்கிறாரோ, அவருக்குப் புலி முதலிய கொடிய மிருகங்களும் மென்மையான மனத்துடன் ஆகும்।

Verse 27

कृषिकर्मप्रसि द्ध्यर्थं यो जपेल्लांगलानि च । वृष्टिहीनेऽपि लोकेऽस्मिन्कृषिस्तस्य प्रसिध्यति

வேளாண் தொழில் சித்திக்காக அங்கே ‘லாங்கலானி’ மந்திரங்களை ஜபிப்பவன், இவ்வுலகில் மழையின்மை இருந்தாலும் அவன் விவசாயம் வெற்றியடைந்து புகழ்பெறும்.

Verse 28

ईतिनाशाय तत्रैव जपेद्देवव्रतं नरः । ततः संकीर्त्तना देव ईतयो यांति संक्षयम्

துன்பங்களும் தொற்றுநோய்களும் அழிய அங்கேயே மனிதன் ‘தேவவ்ரத’ மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்; அந்த ஸங்கீர்த்தனத்தால் தேவஅருளால் எல்லா ஈதிகளும் நாசமடையும்.

Verse 29

अनावृष्टिहते लोके पंचेंद्रं तत्र यो जपेत् । तस्य हस्तकृते होमे तन्मंत्रैः स्याज्जलागमः

உலகம் மழையின்மையால் துன்புறும் போது அங்கே ‘பஞ்சேந்திர’ மந்திரத்தை ஜபிப்பவன்—அவன் கையால் செய்யும் ஹோமத்தில் அந்த மந்திரங்களின் பலனால் நீர்வரவு, அதாவது மழை, உண்டாகும்.

Verse 30

दंष्ट्राभ्या मिति यस्तत्र नरश्चौरार्दितः पठेत् । नोपद्रवो भवेत्तस्य कदाचिच्चौरसंभवः

திருடர்களால் துன்புறும் மனிதன் அங்கே ‘தம்ஷ்ட்ராப்யாம்’ என்று பாராயணம் செய்தால், திருடர்களால் உண்டாகும் எந்தத் தொல்லையும் அவனுக்கு எப்போதும் ஏற்படாது.

Verse 31

विवादार्थं जपेद्यस्तु संसृष्टमिति तत्र च । विवादे विजय स्तस्य पापस्यापि प्रजायते

விவாதத்திற்காக அங்கே ‘ஸம்ஸ்ருஷ்டம்’ மந்திரத்தை ஜபிப்பவனுக்கு, விவாதத்தில் வெற்றி உண்டாகும்—பாவியாயினும் கூட.

Verse 32

यो रिपूच्चाटनार्थाय नरो रुद्रशिरो जपेत् । तस्य ते रिपवो यांति देशं त्यक्त्वा कुबुद्धितः

எதிரிகளை அகற்றும் பொருட்டு யார் ருத்ரசிரஸ் மந்திரத்தை ஜபிக்கிறாரோ, அவருடைய பகைவர்கள் தங்களின் தீய புத்தியால் இடத்தை விட்டு விலகி தூரம் சென்று விடுவர்।

Verse 33

मोहनाय रिपूणां च यो जपेद्विष्णुसंहिताम् । तस्य मोहाभिभूतास्ते जायंते रिपवो ध्रुवम्

எதிரிகளை மயக்குவதற்காக யார் விஷ்ணுசம்ஹிதையை ஜபிக்கிறாரோ, அவருடைய பகைவர்கள் நிச்சயமாக மோகத்தில் ஆட்படுவர்।

Verse 34

वशीकरणहेतोर्यः कूष्मांडीः प्रजपेन्नरः । शत्रवोऽपि वशे तस्य किं पुनः प्रमदादयः

வசீகரணத்திற்காக யார் கூஷ்மாண்டீ மந்திரத்தை ஜபிக்கிறாரோ, அவரின் வசத்தில் பகைவரும் வருவர்; பெண்கள் முதலியோர் பற்றி சொல்லவே வேண்டுமா?

Verse 35

यः स्तंभाय रिपूणां वै प्राजापत्यं च वारुणम् । मंत्रं जपेद्द्विजश्रेष्ठाः सम्यक्छ्रद्धापरायणः । मंत्रसंस्तंभितास्तस्य जायंते सर्वशत्रवः

ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்களே! யார் சரியான பக்தியுடன் எதிரிகளை ஸ்தம்பிக்கப் பிராஜாபத்யமும் வாருணமும் ஆகிய மந்திரங்களை ஜபிக்கிறாரோ, அவருடைய எல்லாப் பகைவரும் அந்த மந்திரத்தால் நிச்சயமாக ஸ்தம்பிக்கப்படுவர்।

Verse 36

जपेत्काली करालीति यः शोषाय नरो द्विजाः । स शोषयति तत्कृत्स्नं यच्चित्ते धारयेन्नरः

ஓ த்விஜர்களே! ‘காளி, கராளி’ என்று உலர்த்தும் நோக்கில் ஜபிப்பவன், தன் மனத்தில் எதை இலக்காகக் கொள்கிறானோ அதனை முழுவதும் உலரச் செய்கிறான்।

Verse 37

एष मंत्रस्तदा जप्तो ह्यगस्त्येन महात्मना । यत्प्रभावान्नदीनाथस्तेन संशोषितो ध्रुवम्

அதே மந்திரத்தை அப்போது மகாத்மா அகஸ்தியர் ஜபித்தார்; அதன் பிரபாவத்தால் நதிகளின் நாதன் (சமுத்திரன்) அவரால் நிச்சயமாக வற்றச் செய்யப்பட்டான்।

Verse 38

एतत्प्रभावं यत्पीठं मंत्राणां सिद्धिकारकम् । ऐहिकानां फलानां च तन्मया वः प्रकीर्तितम्

மந்திரங்களுக்கு சித்தியை அளித்து, உலகியலான பலன்களையும் வழங்கும் அந்தப் புனித பீடத்தின் பிரபாவத்தை நான் உங்களுக்குக் கூறினேன்।

Verse 39

यो वांछति पुनः स्वर्गं स तत्र द्विजसत्तमाः । स्नानं करोतु दानं च श्राद्धं चापि विशेषतः

ஓ த்விஜசிரேஷ்டர்களே! யார் ஸ்வர்கத்தை விரும்புகிறாரோ, அவர் அங்கே ஸ்நானம் செய்து, தானம் செய்து, குறிப்பாக ஸ்ராத்தமும் செய்யட்டும்।

Verse 40

अथ वांछति यो मोक्षं विरक्तो भवसागरात् । निष्कामस्तत्र संतुष्टस्तपस्तप्येत्सुबुद्धिमान्

மோட்சத்தை விரும்புபவன்—பவசாகரத்தில் பற்றற்றவன்—நிஷ்காமனாய் அங்கே திருப்தியுடன் இருந்து, தெளிந்த அறிவுடன் தவம் செய்யட்டும்।

Verse 41

ऋषय ऊचुः । मंत्रजाप्यस्य माहात्म्यं यत्त्वया नः प्रकीर्तितम् । तत्कथं सिद्धिमायाति मंत्रजाप्यं हि सूतज

ரிஷிகள் கூறினர்—ஓ சூதபுத்ரா! நீங்கள் எங்களுக்கு மந்திரஜபத்தின் மஹாத்மியத்தை உரைத்தீர்கள்; ஆனால் மந்திரஜபம் எவ்வாறு சித்தியை அடைகிறது?

Verse 42

सूत उवाच । अत्र तत्कथयिष्यामि यन्मया पितृतः श्रुतम् । वदतो ब्राह्मणेंद्रस्य पुरा दुर्वाससो मुनेः

சூதர் கூறினார்—இங்கே நான் என் தந்தையிடமிருந்து கேட்டதை விளக்குகிறேன்; முற்காலத்தில் பிராமணர்களில் முதன்மையான துர்வாச முனிவரின் வாக்கினால்.

Verse 43

तेन पूर्वं पिताऽस्माकं पृष्टो दुर्वाससा द्विजाः । मंत्रवादकृते यच्च शृणुध्वं सुसमाहिताः

ஓ இருபிறப்பினரே, முன்பு துர்வாசர் எங்கள் தந்தையிடம் மந்திரவித்தையின் சாதனை குறித்து கேட்டார்; அவர் சொன்னதை நீங்கள் மனம் ஒருமித்து கேளுங்கள்.

Verse 44

दुर्वासा उवाच । साधयिष्याम्यहं मन्त्रमभीष्टं कमपि व्रती । तस्य सिद्धिकृते ब्रूहि विधानं शास्त्रसंभवम्

துர்வாசர் கூறினார்—நான் விரதம் கொண்டவனாய், விரும்பிய ஒரு மந்திரத்தைச் சித்தி செய்ய விரைகிறேன்; அதற்கான சாஸ்திரசம்பந்தமான விதியைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 45

लोमहर्षण उवाच । मंत्राणां साधनं कष्टं सर्वेषामपि सन्मुने । प्रत्यवायसमोपेतं बहुच्छिद्रसमाकुलम्

லோமஹர்ஷணர் கூறினார்—ஓ நற்குரு முனிவரே, மந்திர சாதனை அனைவருக்கும் கடினம்; அதில் எதிர்விளைவு (பிரத்யவாயம்) உண்டு, பல இடர்பாடுகளால் சூழப்பட்டது.

Verse 46

तस्मान्मंत्रकृते सिद्धिं यदि त्वं वांछसि द्विज । चमत्कारपुरे क्षेत्रे तत्र त्वं गंतुमर्हसि

ஆகையால், ஓ இருபிறப்பினரே, மந்திர சாதனையில் சித்தி வேண்டுமெனில், சமத்காரபுரம் எனும் புனித க்ஷேத்திரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 47

तत्र चित्रेश्वरीपीठमगस्त्येन विनिर्मितम् । सद्यः सिद्धिकरं प्रोक्तं मन्त्राणां हृदि वर्तिनाम्

அங்கே அகஸ்திய முனிவர் நிறுவிய சித்ரேஸ்வரீ பீடம் விளங்குகிறது. இதயத்தில் மந்திரம் நிலைபெற்றோர்க்கு அது உடனடி சித்தியை அளிக்கும் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 48

न तत्र जायते छिद्रं प्रत्यवायो न च द्विज । नासिद्धिर्वरदानेन सर्वेषां त्रिदिवौकसाम्

ஓ இருமுறை பிறந்தவனே! அங்கே குறை எதுவும் எழாது; எதிர்விளைவும் இல்லை. அந்தப் பீடத்தின் வரப்பிரசாதத்தால் தோல்வி இல்லை—இதை விண்ணுலக வாசிகளும் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்।

Verse 49

चातुर्युंग्यं हि तत्पीठं स्थितानां सिद्धिमाह रेत् । युगानुरूपतः सद्यस्ततो वक्ष्याम्यहं द्विज

அந்தப் பீடம் நான்கு யுகங்களிலும் வல்லமை உடையது; அங்கே தங்குவோர்க்கு யுகத்திற்கேற்றவாறு விரைவில் சித்தியை அளிக்கும். ஆகவே, ஓ இருமுறை பிறந்தவனே, இப்போது முறையைச் சொல்கிறேன்।

Verse 50

यो यं साधयितुं मन्त्रमिच्छति द्विजसत्तम । स तस्य पूर्वमेवाथ लक्षमेकं जपेन्नरः

ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவனே! எவன் எந்த மந்திரத்தைச் சித்தி செய்ய விரும்புகிறானோ, அவன் முதலில் அதையே ஒரு லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 51

ततो भवति संसिद्धो मंत्रार्हः स नरः शुचिः । जपेद्ब्राह्मणशार्दूल ततो लक्षचतुष्टयम् । दशांशेन तु होमः स्यात्सुसमिद्धे हुताशने

அப்போது அந்த சாதகர் முழுமையாகச் சித்தியடைந்து, தூய்மையுடன் மந்திரத்தைத் தாங்கத் தகுதியானவனாகிறான். ஓ பிராமண சிங்கமே! பின்னர் மேலும் நான்கு லட்சம் ஜபம் செய்ய வேண்டும்; ஜபத்தின் பத்தில் ஒரு பங்கினை நன்கு எரியும் அக்னியில் ஹோமமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 52

ततस्तु जायते सिद्धिर्नूनं तन्मंत्रसंभवा । तत्र सौम्येषु कृत्येषु होमः सिद्धार्थकैः सितैः

அதன்பின் மந்திரத்தால் உண்டாகும் சித்தி நிச்சயமாகப் பிறக்கும். அங்கே சௌம்யமான நல்வினைகளில் வெள்ளை கடுகு (சித்தார்த்தக) கொண்டு ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 53

तर्पणैः कन्यकानां च होमः स्यात्स फलप्रदः

கன்னியரின் நலனுக்காக தர்ப்பணம் மற்றும் ஹோமம் செய்தால் அது நிச்சயமாகப் பலன் தரும்; விரும்பிய புண்ணியப் பயனை அளிக்கும்.

Verse 54

एतत्कृतयुगे प्रोक्तं मंत्रसाधनमुत्त मम् । सर्वेषां साधकानां च मया प्रोक्तं द्विजोत्तम

இது க்ருதயுகத்தில் உரைக்கப்பட்ட உத்தம மந்திரசாதனமாகும். ஓ த்விஜோத்தமா, எல்லா சாதகர்களுக்கும் இதை நான் போதித்தேன்.

Verse 55

एतत्त्रेतायुगे प्रोक्तं पादोनं मन्त्रसाधनम् । युग्मार्धं द्वापरे कार्यं चतुर्थांशं कलौ युगे

த்ரேதாயுகத்தில் இந்த மந்திரசாதனம் ஒரு பாதம் குறைத்ததாக உரைக்கப்பட்டது. த்வாபரத்தில் அரை அளவு செய்ய வேண்டும்; கலியுகத்தில் நான்கில் ஒரு பங்கு செய்ய வேண்டும்.

Verse 56

एवं तत्र समासाद्य सिद्धिं मंत्रसमुद्भवाम् । तत्र पीठे ततः कृत्यं साधयेत्स्वेच्छया नरः

இவ்வாறு அங்கே மந்திரத்தால் உண்டான சித்தியை அடைந்து, அந்தப் புனித பீடத்தில் மனிதன் தன் விருப்பப்படி தன் காரியத்தை நிறைவேற்றலாம்.

Verse 57

शापानुग्रहसामर्थ्यसंयुतस्तेज साऽन्वितः । अजेयः सर्वभूतानां साधूनां संमतस्तथा

சாபமும் அருளும் அளிக்கும் வல்லமையுடன், தெய்வீகத் தேஜஸால் நிறைந்த அவர் எல்லா உயிர்களாலும் வெல்ல முடியாதவராகிறார்; சாது மக்களாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறார்.

Verse 58

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा स मुनिस्तस्य पितुर्मम वचोऽखिलम् । ततश्चित्रेश्वरं पीठं समायातोऽथ सन्मुनिः

சூதர் கூறினார்—அவன் தந்தையின் நலனுக்காக நான் சொன்ன இவ்வார்த்தைகள் அனைத்தையும் முழுதும் கேட்ட அந்த சன்முனி பின்னர் சித்ரேஸ்வரரின் புனிதப் பீடத்துக்கு வந்தடைந்தார்.

Verse 59

तत्र संसाधयामास सर्वान्मंत्रान्यथाक्रमम् । विधिना शास्त्रदृष्टेन श्रद्धया परया युतः

அங்கே அவர் முறையே எல்லா மந்திரங்களையும் சாதித்தார்—சாஸ்திரம் காட்டிய விதிப்படி, உன்னதமான பக்தி-நம்பிக்கையுடன் கூடியவராய்.

Verse 60

इति संसिद्धमंत्रः स चमत्कारपुरं गतः । विप्राणां प्रार्थनार्थाय भूमिखंडकृते द्विजाः

இவ்வாறு மந்திரசித்தி பெற்ற அவர் சமத்காரபுரத்திற்குச் சென்றார்—ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, பிராமணர்களின் வேண்டுதலுக்காக, நிலப்பகுதி தொடர்பான காரியத்தினால்.