Adhyaya 54

Verse 1

। सूत उवाच । चर्ममुंडा तथा देवी तस्मिन्स्थाने व्यवस्थिता । नलेन स्थापिता पूर्वं स्वयमेव महात्मना

சூதர் கூறினார்—அதே இடத்தில் தேவி சர்மமுண்டா வீற்றிருக்கிறாள்; முன்பு மகாத்மா நலன் தானே அவளை அங்கே பிரதிஷ்டை செய்தான்.

Verse 2

अभ्यर्चयति तां भक्त्या यो महानवमी दिने । स कामान्वांछितांल्लब्ध्वा पदं प्राप्नोति शाश्वतम्

மகாநவமி நாளில் அந்த தேவியை பக்தியுடன் வழிபடுவோர், வேண்டிய வரங்களைப் பெற்று நித்தியப் பதத்தை அடைவர்।

Verse 3

वीरसेनसुतः पूर्वं नलोनाम महीपतिः । आसीत्सर्वगुणोपेतः सर्व शत्रुक्षयावहः

முன்னொரு காலத்தில் வீரசேனனின் புதல்வன் நளன் என்னும் மன்னன் இருந்தான்; அவன் எல்லா நற்குணங்களும் உடையவன், பகைவரை அழிப்பவன்।

Verse 4

भार्या तस्याभवत्साध्वी प्राणेभ्योपि गरीयसी । दमयंतीति विख्याता विदर्भाधिपतेः सुता

அவனுடைய மனைவி சாத்வி; உயிரினும் மேலான அன்புக்குரியவள்; விதர்ப அரசனின் மகள், தமயந்தி எனப் புகழ்பெற்றவள்।

Verse 5

अथासौ कलिनाविष्टो द्यूतं चक्रे महीपतिः । पुष्करेण समं विप्रा दायादेन दिवानिशम्

பின்பு அந்த மன்னன் கலியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, ஓ விப்ரர்களே, தன் உறவினன் புஷ்கரனுடன் பகல் இரவு சூதாடினான்।

Verse 6

ततः स व्यसनासक्तो वार्यमाणोऽपि सज्जनैः । हारयामास सप्तांगं राज्यं मुक्त्वा च तां प्रियाम्

அதன்பின் அந்த அழிவூட்டும் பழக்கத்தில் மூழ்கி, நல்லோர் தடுத்தும், தன் சப்தாங்க ராஜ்யத்தை இழந்து, தன் பிரியமான மனைவியையும் விட்டுவிட்டான்।

Verse 7

अथ तां स समादाय प्रविष्टो गहनं वनम् । निर्जलं लज्जयाविष्टो दुःखव्याकुलितेंद्रियः

அப்போது அவளை உடன் அழைத்துக் கொண்டு, நீரற்ற அடர்ந்த காட்டினுள் அவன் நுழைந்தான். வெட்கத்தால் மூடப்பட்டு, துயரால் அவன் உணர்வுகள் கலங்கின.

Verse 8

ततः स चिंतयामास यद्येषा भीममंदिरे । याति तन्मुच्यते कष्टाद्वनवाससमुद्भवात्

பின்பு அவன் சிந்தித்தான்—“இவள் பீமனின் அரண்மனைக்குச் சென்றால், இந்த வனவாசத்தால் எழுந்த துன்பங்களிலிருந்து விடுபடுவாள்.”

Verse 9

न मया तत्र गंतव्यं कथंचिदपि मानिना । तस्मादेनां परित्यज्य रात्रौ गच्छामि दूरतः

“நான்—அகந்தையால் கட்டுப்பட்டவன்—எவ்விதத்திலும் அங்கே செல்லக் கூடாது. ஆகவே அவளை விட்டுவிட்டு இரவில் தூரம் செல்வேன்.”

Verse 10

येन त्यक्ता मया साध्वी कुण्डिनं याति तत्पुरम् । स एवं निश्चयं कृत्वा सुखसुप्तां विहाय ताम् । प्रजगाम वनं घोरं वन्यश्वापदसंकुलम्

“நான் அவளை விட்டுச் சென்றால், இந்த சத்வி குண்டினம் எனும் நகரத்திற்குச் செல்வாள்.” என்று தீர்மானித்து, இனிதாக உறங்கிய அவளை விட்டுவிட்டு, காட்டு மிருகங்கள் நிறைந்த அச்சமூட்டும் காட்டினுள் அவன் சென்றான்.

Verse 11

प्रत्यूषे चापि सोत्थाय यावत्पश्यति भाभिनी । तावत्पश्यतिशून्यं स्वं पार्श्वं यत्र नलः स्थितः

விடியற்காலையில் அந்த ஒளிமிகு பெண் எழுந்து பார்த்தாள்; நளன் இருந்த தன் அருகிலான இடம் வெறுமையாக இருப்பதைக் கண்டாள்.

Verse 12

ततो विलप्य दुःखार्ता करुणं तत्र कानने । जगाम मार्गमाश्रित्थ पितुर्हर्म्यं शनैःशनैः

அப்போது துயரால் வாடிய அவள் அந்தக் காட்டில் கருணையுடன் புலம்பினாள்; பாதையைப் பற்றிக் கொண்டு மெதுவாகத் தந்தையின் அரண்மனை நோக்கி சென்றாள்।

Verse 13

नलोऽपि च वने तस्मिन्भ्रममाणो महीपतिः । एकाकी वृक्षकुंजानि सेवयामास सर्वदा

நலனும் அந்தக் காட்டில் அலைந்து திரிந்தான்—பூமியின் அரசன்—தனியாக இருந்து எப்போதும் மரக்கூட்டங்களும் புதர்களும் இடையே தங்கினான்।

Verse 14

ततस्तद्वनमुत्सृज्य जगामान्यन्महावनम् । नानावृक्षगणैर्युक्तं बहुश्वापदसंकुलम्

பின்னர் அவன் அந்தக் காட்டை விட்டு மற்றொரு பெருங்காட்டிற்குச் சென்றான்; அது பலவகை மரக்கூட்டங்களால் நிறைந்ததும், எண்ணற்ற காட்டுமிருகங்களால் நிரம்பியதும் ஆக இருந்தது।

Verse 15

एवं स पृथिवीपालो भ्रममाणोवनाद्वनम् । हाटकेश्वरजं क्षेत्रमाससाद ततः परम्

இவ்வாறு பூமியைப் பாதுகாக்கும் அரசன் காடு காடாக அலைந்து, இறுதியில் ஹாடகேஸ்வரரின் புனிதத் தலத்தை அடைந்தான்।

Verse 16

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तं तन्महानवमीदिनम् । विशेषाद्यत्र भूपालाः पूजयन्ति सुरेश्वरीम्

இதற்கிடையில் மகாநவமி நாள் வந்தடைந்தது; அந்த நாளில் அரசர்கள் சிறப்பாக தேவர்களின் அதிபதியான தேவியை வழிபடுகின்றனர்।

Verse 17

ततः स मृन्मयीं कृत्वा चर्ममुण्डधरां नृपः । विभवाभावतः पश्चात्फलमूलैरतर्पयत्

பின்பு அந்த அரசன் தோலும் முண்டமாலையும் தரித்த தேவியின் மண்ணால் ஆன திருவுருவை அமைத்து, செல்வமின்மையால் பின்னர் பழங்களும் கிழங்குகளும் நைவேத்யமாக அர்ப்பணித்து அவளைத் திருப்திப்படுத்தினான்।

Verse 18

ततस्तस्याः स्तुतिं कृत्वा पुरः स्थित्वा कृतांजलिः । श्रद्धया परया युक्तो निषधाधिपतिः स्वयम्

அதன்பின் நிஷதத்தின் அதிபதி தானே பரம பக்தியுடன், கைகூப்பி தேவியின் முன் நின்று அவளைப் புகழ்ந்து ஸ்தோத்திரம் செய்தான்।

Verse 19

जय सर्वगते देवि चर्ममुण्डधरे वरे । जय दैत्यकुलोच्छेददक्षे दक्षात्मजे शुभे

ஜெயம், எங்கும் நிறைந்த தேவியே; தோலும் முண்டங்களும் தரித்த உத்தமியே! ஜெயம், அசுரகுலத்தை அழிப்பதில் திறமையுடையவளே; தக்ஷனின் திருக்குமாரி, மங்களமே!

Verse 20

कालरात्रि जयाचिन्त्ये नवम्यष्टमिवल्लभे । त्रिनेत्रे त्र्यंबकाभीष्टे जय देवि सुरार्चिते

ஜெயம், காலராத்திரியே; ஜெயம், சிந்திக்க இயலாதவளே; நவமி, அஷ்டமி திதிகளின் பிரியமே! மும்முகக் கண்களையுடையவளே, திரியம்பகன் (சிவன்) விரும்பியவளே—தேவரால் அர்ச்சிக்கப்படுபவளே, ஜெயம்!

Verse 21

भीमरूपे सुरूपे च महाविद्ये महाबले । महोदये महाकाये जयदेवि महाव्रते

ஜெயம், தேவியே; பயங்கர ரூபமாயினும் அழகிய ரூபமுடையவளே; மகாவித்யை, மகாபலமே; மாபெரும் உதய ஒளியுடையவளே, மகாகாயமே—மகாவிரதம் காக்கும் தேவியே, ஜெயம்!

Verse 22

नित्यरूपे जगद्धात्रि सुरामांसवसाप्रिये । विकरालि महाकालि जय प्रेतजनानुगे

ஜயம் உனக்கே, நித்தியரூபிணி ஜகத்தாத்ரி, சுரா‑மாம்ச‑வசா நைவேத்தியத்தில் மகிழ்பவளே. விகராளி, மகாகாளி—பிரேதகணங்கள் தொடர்வவளே, உனக்கே ஜயம்॥

Verse 23

शवयानरते रम्ये भुजंगाभरणान्विते । पाशहस्ते महाहस्ते रुधिरौघकृतास्पदे

சவயானத்தில் இன்புறும் அழகியவளே, புஜங்க ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளே. பாசம் ஏந்தியவளே, மகாகரத்தவளே—இரத்தப் பெருக்குகளிடையே உறைவிடமுடையவளே॥

Verse 24

फेत्कारा रवशोभिष्ठे गीतवाद्यविराजिते । जयानाद्ये जय ध्येये भर्गदेहार्धसंश्रये

‘பெட்’கார ஒலியால் ஒளிவிடுபவளே, பாடலும் வாத்தியங்களும் பொலிவூட்டுபவளே. அனாதியே, உனக்கே ஜயம்; தியானத்திற்குரியவளே, பர்கன் (சிவன்) அரைஉடலாக உறைவவளே, உனக்கே ஜயம்॥

Verse 25

त्वं रतिस्त्वं धृतिस्तुष्टिस्त्वं गौरी त्वं सुरेश्वरी । त्वं लक्ष्मीस्त्वं च सावित्री गायत्री त्वमसंशयम्

நீயே ரதி, நீயே த்ருதி, நீயே துஷ்டி; நீயே கௌரி, தேவர்களின் ஈஸ்வரியும் நீயே. நீயே லக்ஷ்மி, நீயே சாவித்ரி—ஐயமின்றி நீயே காயத்ரி॥

Verse 26

यत्किंचित्त्रिषु लोकेषु स्त्रीरूपं देवि दृश्यते । तत्सर्वं त्वन्मयं नात्र विकल्पोऽस्ति मम क्वचित्

தேவி, மூன்று உலகங்களிலும் காணப்படும் எந்தப் பெண் வடிவமாயினும் அது அனைத்தும் உன் மயமே. இதில் எனக்கு எங்கும் ஐயமில்லை॥

Verse 27

येन सत्येन तेन त्वमत्रावासं द्रुतं कुरु । सान्निध्यं भक्तितस्तुष्टा सुरासुरनमस्कृते

அந்த சத்தியத்தின் வலிமையால் நீ இங்கே விரைவில் வாசம் செய். பக்தியால் மகிழ்ந்து, தேவர்-அசுரர் வணங்கும் தேவியே, உன் சாந்நித்யத்தை அருள்வாயாக।

Verse 28

सूत उवाच । एवं स्तुता च सा देवी नलेन पृथिवीभुजा । प्रोवाच दर्शनं गत्वा तं नृपं भक्तवत्सला

சூதர் கூறினார்: இவ்வாறு பூமிபதி நலனால் ஸ்துதிக்கப்பட்ட பக்தவத்ஸலையான தேவி தரிசனம் அளித்து அந்த அரசனிடம் உரைத்தாள்।

Verse 29

श्रीदेव्युवाच । परितुष्टाऽस्मि ते वत्स स्तोत्रेणानेन सांप्रतम् । तस्माद्गृहाण मत्तस्त्वं वरं मनसि संस्थितम्

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்: குழந்தையே, இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் இப்போது நான் முழுமையாக உன்னில் திருப்தியடைந்தேன். ஆகவே உன் மனத்தில் நிலைத்த வரத்தை என்னிடமிருந்து பெற்றுக்கொள்।

Verse 30

नल उवाच । दमयन्तीति मे भार्या प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । सा मया निर्जने मुक्ता । वने व्यालगणान्विते

நலன் கூறினான்: தமயந்தி என் மனைவி; உயிரைவிடவும் அருமையானவள். ஆயினும் நான் அவளை வனவிலங்குகள் நிறைந்த நிர்ஜனக் காட்டில் தனியாக விட்டுவிட்டேன்।

Verse 31

अखण्डशीलां निर्दोषां यथाहं त्वत्प्रसादतः । लभे भूयोऽपि तां देवि तथात्र कुरु सत्वरम्

தேவியே, உன் அருளால் நான் மீண்டும் அந்த அக்கண்டசீலமும் குற்றமற்றவளுமானவளை அடையும்படி—இங்கேயே விரைவாக அருள்செய்வாயாக।

Verse 32

स्तोत्रेणानेन यो देवि स्तुतिं कुर्यात्पुरस्तव । तत्रैव दिवसे तस्मै त्वया देयं मनोगतम्

தேவி, இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் உன் முன்னிலையில் ஸ்துதி செய்பவர்க்கு, அதே நாளிலே நீ அவன் உள்ளத்தின் விருப்பத்தை அருள்வாயாக।

Verse 33

सूत उवाच । सा तथेति प्रतिज्ञाय जगामादर्शनं ततः । सोऽपि पार्थिवशार्दूलो लेभे सर्वं तयोदितम्

சூதர் கூறினார்—“அப்படியே ஆகுக” என்று அவள் அவ்வாறு உறுதி செய்து, பின்னர் கண்களுக்கு மறைந்தாள். அரசர்களில் புலியான அவனும் அவள் சொன்ன அனைத்தையும் பெற்றான்।

Verse 54

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये नलनिर्मितचर्ममुण्डामाहात्म्यवर्णनंनाम चतुष्पञ्चाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தின் எண்பத்தொன்றாயிரச் செய்யுட்கள் கொண்ட ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நாகரகண்டத்தின் ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘நலனால் நிறுவப்பட்ட சர்மமுண்டா மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனும் ஐம்பத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।