Adhyaya 17

Verse 2

। ऋषय ऊचुः । चमत्कारपुरोत्पत्तिः श्रुता त्वत्तो महामते । तत्क्षेत्रस्य प्रमाणं यत्तदस्माकं प्रकीर्तय । यानि तत्र च पुण्यानि तीर्थान्यायतनानि च । सहितानि प्रभावेण तानि सर्वाणि कीर्तय

ரிஷிகள் கூறினர்— ஓ மகாமதியே, சமத்காரபுரத்தின் தோற்றத்தை உம்மிடமிருந்து கேட்டோம். இப்போது அந்த க்ஷேத்திரத்தின் அளவை எங்களுக்கு உரைத்தருக; மேலும் அங்கே உள்ள புண்ணிய தீர்த்தங்களையும் ஆலயங்களையும், அவற்றின் மகிமையோடு சேர்த்து அனைத்தையும் கூறுக.

Verse 3

सूत उवाच । पञ्चक्रोशप्रमाणेन क्षेत्रं ब्राह्मणसत्तमाः । आयामव्यासतश्चैव चमत्कारपुरोत्तमम्

சூதர் கூறினார்— ஓ பிராமணசிரேஷ்டர்களே, சிறந்த சமத்காரபுரத்தின் க்ஷேத்திரம் ஐந்து குரோச அளவுடையது; நீளமும் அகலமும் இரண்டிலும் அதே அளவே.

Verse 4

प्राच्यां तस्य गयाशीर्षं पश्चिमेन हरेः पदम् । दक्षिणोत्तरयोश्चैव गोकर्णेश्वरसंज्ञितौ

அதன் கிழக்கில் கயாசீர்ஷம், மேற்கில் ஹரியின் பாதச்சின்னம் உள்ளது. தெற்கும் வடக்குமாக ‘கோகರ್ಣேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்ற தீர்த்தங்கள் உள்ளன.

Verse 5

हाटकेश्वर संज्ञं तु पूर्वमासीद्द्विजोत्तमाः । तत्क्षेत्रं प्रथितं लोके सर्वपातकनाशनम्

ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவர்களே, முன்பு அதற்கு ‘ஹாடகேஸ்வர’ என்ற பெயர் இருந்தது. அந்தக் க்ஷேத்திரம் உலகில் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகப் புகழ்பெற்றது.

Verse 6

यतः प्रभृति विप्रेभ्यो दत्तं तेन महात्मना । चमत्कारेण तत्स्थानं नाम्ना ख्यातिं ततो गतम्

அந்த மகாத்மா அதை பிராமணர்களுக்கு தானமாக அளித்த நாள்முதல், ஒரு அதிசய நிகழ்வினால் அந்த இடம் அதே பெயரால் புகழடைந்தது.

Verse 7

ब्राह्मणा ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं तस्य पूर्वे गयाशिरः । माहात्म्यं तस्य नो ब्रूहि सूतपुत्र सविस्तरम्

பிராமணர்கள் கூறினர்—அதன் கிழக்கில் கயாசீர்ஷம் உள்ளது என்று நீங்கள் சொன்னீர்கள். ஓ சூதபுத்திரா, அந்தப் புனிதத் தலத்தின் மகிமையை எங்களுக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 8

सूत उवाच । आसीद्विदूरथोनाम हैहयाधिपतिः पुरा । यो वै दानपतिर्दक्षः शत्रुपक्षक्षयावहः

சூதர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் ஹைஹயர்களின் அரசன் விதூரதன் என்ற பெயருடையவன் இருந்தான். அவன் தானத்தில் தலைவன், திறமைமிக்கவன், பகைவரின் படைகளை அழிப்பவன்.

Verse 9

स कदाचिन्मृगान्हंतुं नृपः सेनावृतो ययौ । नानावृक्षलताकीर्णं वनं श्वापदसंकुलम्

ஒருமுறை அந்த அரசன் படையால் சூழப்பட்டவனாய் மான்களை வேட்டையாடச் சென்று, பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்த, காட்டு விலங்குகள் நிரம்பிய வனத்தில் நுழைந்தான்।

Verse 10

स जघान मृगांस्तत्र शरैराशीविषोपमैः । महिषांश्चवराहांश्च तरक्षूञ्च्छम्बरान्रुरून्

அங்கே அவன் விஷப் பாம்பைப் போன்ற கூரிய அம்புகளால் விலங்குகளை வீழ்த்தினான்—மான், எருமை, காட்டுப்பன்றி, களரி (ஹயீனா), சாம்பர மான், ருரு மான் ஆகியவற்றையும்।

Verse 11

सिंहान्व्याघ्रान्गजान्मत्ताञ्च्छतशोऽथ सहस्रशः । अथ तेन मृगो विद्धः शरेणाऽनतपर्वणा

சிங்கங்கள், புலிகள், மதம் கொண்ட யானைகள் நூறுகளாகவும் ஆயிரங்களாகவும் எதிர்ந்தன; அப்போது அந்த மான் அவன் வளைவில்லா மூட்டுகளுடைய அம்பால் குத்தப்பட்டது।

Verse 12

न पपात धरापृष्ठे सशरो दुद्रुवे द्रुतम् । ततः स कौतुकाविष्टस्तस्य पृष्ठे हयोत्तमम् । प्रेरयामास वेगेन मनोमारुतवेगधृक्

அம்பால் குத்தப்பட்டிருந்தும் அது தரையில் விழவில்லை; மிக வேகமாக ஓடியது. அப்போது ஆவலால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அரசன் அதன் பின்னால் தன் சிறந்த குதிரையை மனமும் காற்றும் போன்ற வேகத்தில் செலுத்தினான்।

Verse 13

ततः सैन्यं समुत्सज्य मृगं लिप्सुर्महीपतिः । अन्यद्वनांतरं प्राप्तो रौद्रं चित्तभयावहम्

பின்னர் அந்த மானை பிடிக்க விரும்பிய அரசன் படையை விட்டுவிட்டு, வேறொரு வனப்பகுதிக்குச் சென்றான்; அது கொடுமையும் அச்சமும் இதயத்தை நடுங்கச் செய்வதுமாய் இருந்தது।

Verse 14

कण्टकीबदरीप्रायं शाल्मलीवनसंकुलम् । तथान्यैः कण्टकाकीर्णै रूक्षै र्वृक्षैः समन्वितम्

அவ்விடம் பெரும்பாலும் முள்ளுள்ள பதரி புதர்களால் நிரம்பி, சால்மலீ மரங்களின் அடர்ந்த வனத்தால் சூழப்பட்டு, மேலும் பல கடினமான முள்ளேறிய மரங்களாலும் நிறைந்திருந்தது।

Verse 15

तत्र रूक्षाऽखिला भूमिर्निर्जला तमसा वृता । चीरिकोलूकगृधाढ्या शीर्षच्छायाविवर्जिता

அங்கே முழு நிலமும் வறண்டு நீரற்றதாக, இருளால் மூடப்பட்டதாக இருந்தது; கீச்சிடும் பறவைகள், ஆந்தைகள், கழுகுகள் நிறைந்திருந்தன; மேலிருந்து காக்கும் நிழல் இல்லாதது।

Verse 16

ग्रीष्मे मध्यगते सूर्ये मृगाकृष्टः स पार्थिवः । दूराध्वानं जगामाऽथ प्रासपाणिर्वराश्वगः

கோடைக்காலத்தில் சூரியன் நடுவானில் இருந்தபோது, மானின் ஈர்ப்பால் இழுக்கப்பட்ட அந்த அரசன், கையில் ஈட்டியுடன், சிறந்த குதிரையில் ஏறி, நீண்ட தூரப் பாதையைச் சென்றான்।

Verse 17

तेन तस्यानुगा भृत्याः सर्वे सुश्रांतवाहनाः । क्षुत्पिपासाकुलाः श्रांताः स्थाने स्थाने समाश्रिताः

அந்தத் தொடர்ச்சியான வேட்டையால், அவனுடைய பின்தொடர்ந்த பணியாளர்கள் அனைவரும்—அவர்களின் வாகனங்கள் மிகுந்த சோர்வடைந்து—பசி, தாகத்தால் வாடி, களைப்புற்று, வழியெங்கும் இடமிடமாகத் தஞ்சமடைந்தனர்।

Verse 18

सिंहव्याघ्रैस्तथा चान्यैः पतिता नष्टचेतनाः । भक्ष्यंते चेतयन्तोऽपि तथाऽन्ये चलनाक्षमाः

சிலர் சிங்கம், புலி முதலிய பிற விலங்குகளால் வீழ்த்தப்பட்டு மயங்கிய நிலையில் உண்டாக்கப்பட்டனர்; இன்னும் சிலர் உணர்வுடன் இருந்தும் நகர இயலாததால், அவர்களும் இரையாகினர்।

Verse 19

ततः सोऽपि महीपालः क्षुत्पिपासासमाकुलः । दृष्ट्वा तद्व्यसनं प्राप्तमात्मनः सेवकैः समम्

அப்போது அந்த மன்னனும் பசி தாகத்தால் கலங்கித் தன் சேவகர்களுடன் தன்ன்மேல் வந்த அந்தத் துயரத்தைப் பார்த்தான்।

Verse 20

कांतारस्यांतमन्विच्छन्प्रेरयामास तं हयम् । जात्यं सर्वगुणोपेतं कशाघातैः प्रताडयन्

காட்டின் எல்லையைத் தேடி, எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த அந்தச் சிறந்த குதிரையைச் சாட்டையடிகளால் ஊக்கி முன்னே செலுத்தினான்।

Verse 21

ततः स नृपतिस्तेन वायुवेगेन वाजिना । नीतो दूरं दुर्गमार्गं सर्वजंतुविवर्जितम्

பின்னர் காற்றின் வேகத்தை ஒத்த அந்தக் குதிரையால், அந்த அரசன் மிகத் தொலைவில், உயிர்கள் எதுவும் இல்லாத கடினப் பாதையில் கொண்டு செல்லப்பட்டான்।

Verse 22

एवं तस्य नरेन्द्रस्य कांदिशीकेऽनवस्थिते । सोऽश्वोऽपतद्धरापृष्ठे सोऽप्यधस्तात्तुरंगमात्

இவ்வாறு அந்த நரேந்திரன் குழம்பி நிலையற்றிருந்தபோது, அந்தக் குதிரை பூமியில் விழுந்தது; அவனும் குதிரையிலிருந்து கீழே விழுந்தான்।