Adhyaya 206

Verse 1

विश्वामित्र उवाच । इंद्रोऽपि विष्णुवाक्येन हिमवंतं समागतः । ऐरावतं समारुह्य नागेद्रं पर्वतोपमम्

விஸ்வாமித்ரர் கூறினார்—விஷ்ணுவின் வாக்கால் தூண்டப்பட்ட இந்திரனும் ஹிமவானை அணைந்தான். ஐராவதத்தில் ஏறி, மலைபோல் உயர்ந்த நாகேந்திரன் எனும் பர்வதராஜனை அணுகினான்।

Verse 2

तत्रापश्यदृषींस्तान्स चमत्कार समुद्भवान् । नियमैः संयमैर्युक्तान्सदाचारपरायणान् । वानप्रस्थाश्रमोपेतान्कामक्रोधविवर्जितान्

அங்கே அவன் அந்த ரிஷிகளை கண்டான்—அற்புத ஆன்ம ஒளியால் விளங்குபவர்கள்; நியமமும் சுயக்கட்டுப்பாடும் உடையவர்கள்; சதாசாரத்தில் நிலைத்தவர்கள்; வானப்ரஸ்த ஆச்ரமத்தில் இருப்பவர்கள்; காமம், கோபம் அற்றவர்கள்।

Verse 3

एके विप्राः स्थितास्तेषामेकांतरितभोजनाः । षष्ठकालाशिनश्चान्ये चांद्रायणपरायणाः

அவர்களில் சில பிராமணர்கள் ஒரு நாள் விட்டு ஒரு நாள் உண்பவர்கள்; சிலர் ஆறாம் காலத்தில் மட்டும் உண்பவர்கள்; மேலும் சிலர் சந்திராயண விரதத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டவர்கள்।

Verse 4

अश्मकुट्टाः स्थिताः केचिद्दंतोलूखलिनः परे । शीर्णपर्णाशनाः केचिज्जलाहारास्तथा परे । वायुभक्षास्तथैवान्ये तपस्तेपुः सुदारुणम्

சிலர் கற்களை இடித்து இடித்து தவம் செய்தனர்; சிலர் பற்களையே உலக்கையாகக் கொண்டு. சிலர் உதிர்ந்த இலைகளை உணவாக்கினர்; சிலர் நீரையே உணவாகக் கொண்டனர்; இன்னும் சிலர் காற்றையே உணவெனக் கொண்டு மிகக் கடுமையான தவம் புரிந்தனர்।

Verse 5

अथ शक्रं समालोक्य तत्राऽयांतं द्विजोत्तमाः । पूजितं चारणैः सिद्धैस्तैरदृष्टं कदाचन

அப்போது அங்கே வந்தடைந்த சக்ரனைப் பார்த்து சிறந்த இருபிறப்பினர் வியப்புற்றனர். சாரணரும் சித்தரும் வழிபடும் அந்த தேவனை அவர்கள் முன்பு ஒருபோதும் கண்டதில்லை.

Verse 6

ते सर्वे ब्राह्मणाः प्रोक्तास्तदाश्रमसमीपगैः

அப்போது அந்த ஆசிரமத்தின் அருகிலிருந்தவர்கள் அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரையும் நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 7

अयं शक्रः समायातो भवतामाश्रमे द्विजाः । क्रियतामर्हणं चास्मै यच्चोक्तं शास्त्रचिंतकैः

“ஓ இருபிறப்பினரே! இந்தச் சக்ரன் உங்கள் ஆசிரமத்திற்கு வந்துள்ளார். சாஸ்திரம் ஆராய்ந்தோர் விதித்தபடி இவருக்கு உரிய அர்ஹண மரியாதையைச் செய்யுங்கள்.”

Verse 8

ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे विस्मयोत्फुल्ललोचनाः । संमुखाः प्रययुस्तूर्णं कृतांजलिपुटाः स्थिताः

அப்போது அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும் வியப்பால் விரிந்த கண்களுடன் விரைந்து அவர்முன் சென்று, கைகூப்பி பக்தியுடன் நின்றனர்.

Verse 9

गृह्योक्तविधिना तस्मै संप्रहृष्टतनूरुहा । प्रोचुश्च विनयात्सर्वे किमागमनकारणम्

மகிழ்ச்சியால் மெய்சிலிர்த்து அவர்கள் கிருஹ்ய விதிப்படி அவரை வரவேற்று, பணிவுடன் அனைவரும் கேட்டனர்—“தாங்கள் வந்த காரணம் என்ன?”

Verse 10

निरीहस्यापि देवेंद्र कौतुकं नो व्यवस्थितम्

தேவேந்திரா! ஆசையற்றவருக்குக் கூட இங்கே உமது வருகையின் நோக்கம் எமக்கு தெளிவாகப் புலப்படவில்லை।

Verse 11

इन्द्र उवाच । कुशलं वो द्विजश्रेष्ठा अनिहोत्रेषु कृत्स्नशः । तपश्चर्यासु सर्वासु वेदाभ्यासे तथा श्रुते

இந்திரன் கூறினான்—ஓ இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தோரே! நீங்கள் எல்லாரும் நலமா? அனிஹோத்ரக் கடமைகளிலும், எல்லாத் தவநெறிகளிலும், வேதப் பயிற்சியிலும், ஸ்ருதி-உபதேசங்களிலும் அனைத்தும் சீராக உள்ளதா?

Verse 12

हाटकेश्वरजं क्षेत्रं त्यक्त्वा तीर्थमयं शुभम् । कस्मादत्र समायाता हिमार्तिजनके गिरौ

தீர்த்தங்கள் நிறைந்த புனித ஹாடகேஸ்வரக் க்ஷேத்திரத்தை விட்டுவிட்டு, குளிர் வேதனை உண்டாக்கும் இந்த மலைக்கு நீங்கள் ஏன் இங்கே வந்தீர்கள்?

Verse 13

तस्मात्सर्वे मया सार्धं समागच्छंतु सद्द्विजाः । चमत्कारपुरे पुण्ये बहुविप्रसमाकुले

ஆகையால், ஓ நற்க் த்விஜர்களே! நீங்கள் அனைவரும் என்னுடன் வாருங்கள்—பல விப்ரர்கள் நிறைந்த புனிதமான சமத்காரபுரத்திற்குச் செல்லலாம்।

Verse 14

वासुदेवसमादेशात्तत्र गत्वाथ सांप्रतम् । गयाकूपे करिष्यामि श्राद्धं भक्त्या द्विजोत्तमाः

ஓ த்விஜோத்தமர்களே! வாசுதேவனின் ஆணையினால் இப்போது அங்கே சென்று, கயா-கூபத்தில் பக்தியுடன் ஸ்ராத்தம் செய்வேன்।

Verse 15

युष्मदग्रे चतुर्दश्यां प्रेतपक्ष उपस्थिते । खेचरत्वं समायातं सर्वेषां भवतां स्फुटम्

உங்கள் முன்னிலையிலேயே, சதுர்தசி நாளில் பிரேதபக்ஷம் வந்தபோது, உங்களெல்லோருக்கும் தெளிவாக ‘கேசரத்வம்’ (வானில் செல்லும் நிலை) கிடைத்துள்ளது.

Verse 16

सबालवृद्धपत्नीकाः साग्निहोत्रा मया सह । तस्माद्गच्छत भद्रं वस्तत्र स्थानं भविष्यति

குழந்தைகள், முதியோர், மனைவியர் உடன்—உங்கள் அக்னிஹோத்ர அக்கினிகளோடும்—என்னுடன் வாருங்கள். ஆகவே புறப்படுங்கள்; உங்களுக்கு நலம் உண்டாகுக. அங்கே உங்களுக்கு உரிய வாசஸ்தலம் கிடைக்கும்.

Verse 17

ब्राह्मणा ऊचुः । न वयं तत्र यास्यामश्चमत्कारपुरं पुनः । अन्येऽपि ब्राह्मणास्तत्र वेदवेदांगपारगाः

பிராமணர்கள் கூறினர்—நாங்கள் மீண்டும் அந்தச் சமத்காரபுரத்திற்குச் செல்லமாட்டோம். அங்கே வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்த பிற பிராமணர்களும் உள்ளனர்.

Verse 18

नागरा याज्ञिकाः संति स्मार्ताः श्रुतिपरायणाः । तेषामग्रे कुरु श्राद्धं श्रद्धा चेच्छ्राद्धजा तव

அங்கே நாகர யாஜ்ஞிகப் பிராமணர்கள் உள்ளனர்—ஸ்மார்த்தர்கள், ஸ்ருதி-பராயணர்கள். உனது நம்பிக்கை உண்மையில் ஸ்ராத்தத்திலிருந்து பிறந்ததாயின், அவர்களின் முன்னிலையில் ஸ்ராத்தம் செய்.

Verse 19

इन्द्र उवाच । तत्र ये ब्राह्मणाः केचिद्भवद्भिः संप्रकीर्तिताः । तथाविधाश्च ते सर्वे वेदवेदांगपारगाः

இந்திரன் கூறினான்—அங்கே நீங்கள் குறிப்பிட்ட பிராமணர்கள் அனைவரும் உண்மையிலேயே அத்தகையவர்களே; வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்தவர்கள்.

Verse 20

श्रुताध्ययनसंपन्ना याज्ञिकाश्च विशेषतः । परं द्वेषपराः सर्वे तथा परुषवादिनः

அவர்கள் ஸ்ருதி-அத்தியயனத்தில் நிறைந்தவர்களும், குறிப்பாக யாகக் கிரியைகளில் தேர்ந்தவர்களும் ஆவர்; ஆயினும் அனைவரும் மிகுந்த வெறுப்பில் மூழ்கி கடுஞ்சொல் பேசுவோர்.

Verse 21

अहंकारेण संयुक्ताः परस्परजिगीषवः । तपसा विप्रयुक्ताश्च भोगसक्ता दिवानिशम्

அகங்காரத்தில் கட்டுண்டு, ஒருவரை ஒருவர் மிஞ்ச முயன்று, தவத்திலிருந்து வழுவி, பகல்-இரவு இன்பங்களில் பற்றுடையோர்—அவர்கள் தர்மத்தால் அல்ல, போட்டியால் இயக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 22

यूयं सर्वगुणोपेता विष्णुना मे प्रकीर्तिताः । तस्मादागमनं कार्यं मया सार्धं समस्तकैः

நீங்கள் எல்லா நற்குணங்களாலும் நிறைந்தவர்கள்; விஷ்ணு உங்கள் புகழை எனக்குச் சொன்னார். ஆகையால் நீங்கள் அனைவரும், எவ்வித விலக்குமின்றி, என்னுடன் வருதல் வேண்டும்.

Verse 23

ब्राह्मणा ऊचुः । अस्माभिस्तेन दोषेण त्यक्तं स्थानं निजं हि तत् । बहुतीर्थसमोपेतं स्वर्गमार्गप्रदर्शकम्

பிராமணர்கள் கூறினர்: அந்தக் குற்றத்தின் காரணமாக நாங்கள் எங்கள் சொந்த வாசஸ்தலத்தைத் துறந்தோம்—அதே இடம் பல தீர்த்தங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஸ்வர்க மார்க்கத்தை வெளிப்படுத்துவது.

Verse 24

यदि यास्यामहे तत्र त्वया सार्धं पुरंदर । अस्माकं स्वजनाः सर्वे रागद्वेषपरायणाः

ஓ புரந்தரா! நாங்கள் உம்முடன் அங்கே சென்றால், எங்கள் சொந்த மக்கள் அனைவரும் ராக-த்வேஷங்களில் பற்றுடையவர்களாகவே உள்ளனர்.

Verse 25

अपराधान्करिष्यंति नित्यमेव पदेपदे । ईर्ष्याधर्मसमोपेताः परुषाक्षरजल्पकाः

அவர்கள் அடியடியாக எப்போதும் குற்றங்களைச் செய்வர்; பொறாமை, அதர்மம் நிறைந்து கடுஞ்சொற்கள் பேசுவர்।

Verse 26

ततः संपत्स्यते क्रोधः क्रोधाच्च तपसः क्षयः । ततो न प्राप्यते मुक्तिस्तद्गच्छामः कथं विभो

அதனால் கோபம் எழும்; கோபத்தால் தவம் சிதையும். அப்பொழுது முக்தி கிடையாது—ஓ விபோ, அங்கே எவ்வாறு செல்வோம்?

Verse 27

अपरं तत्र भूपोऽस्ति देशे दानपरः सदा । आनर्ताधिपतिः ख्यातः सर्वभूमौ सदैव सः

மேலும், அந்த நாட்டில் எப்போதும் தானத்தில் ஈடுபடும் ஒரு அரசன் உள்ளான். அவன் ‘ஆனர்த்த’த்தின் அதிபதி எனப் புகழ்பெற்று, எல்லா நாடுகளிலும் பிரசித்தன்.

Verse 28

ददाति विविधं दानं हस्त्यश्वकनकादिकम् । यदि तत्र न गृह्णीमस्तदा कोपं स गच्छति

அவன் யானை, குதிரை, பொன் முதலிய பலவகை தானங்களை அளிக்கிறான். நாம் அங்கே அவற்றை ஏற்காவிட்டால் அவன் கோபமடைவான்.

Verse 29

भूपाले कोपमापन्ने स्वजनेषु विरोधिषु । सिद्धिर्नो तपसोऽस्माकं तेन त्यक्तं निजं पुरम्

அரசன் கோபமடைந்து, நம் சொந்த மக்கள் பகைவரானால், எங்கள் தவத்திற்கு சித்தி கிடையாது; ஆகவே நாங்கள் எங்கள் நகரை விட்டு விலகினோம்.

Verse 30

यदि गृह्णीमहे दानं तस्य भूपस्य देवप । तपसः संप्रणाशः स्याद्यद्धि प्रोक्तं स्वयंभुवा

ஓ தெய்வமே! நாம் அந்த அரசனின் தானத்தை ஏற்றுக்கொண்டால், எங்கள் தவம் முற்றிலும் அழிந்துவிடும்—என்று ஸ்வயம்பூ பிரம்மா தாமே உரைத்தார்।

Verse 31

दशसूनासमश्चक्री दशचक्रिसमो ध्वजी । दशध्वजि समा वेश्या दशवेश्यासमो नृपः

சக்கரம் செய்வோர் பத்து வதஸாலைகளுக்கு ஒப்பான பாவி எனக் கூறப்படுகிறார்; கொடிவாங்கி பத்து சக்கரக்காரருக்கு ஒப்பான்; விலைமகள் பத்து கொடிவாங்கிகளுக்கு ஒப்பாள்; அரசன் பத்து விலைமகளுக்கு ஒப்பான்।

Verse 32

तत्कथं तस्य गृह्णीमो दानं पापरतस्य च । यथाऽन्ये नागराः सर्वे लोभेन महतान्विताः

அப்படியெனில் பாவத்தில் ஈடுபட்ட அவனுடைய தானத்தை நாம் எவ்வாறு ஏற்றுக்கொள்வோம்? மற்ற நகரவாசிகள் அனைவரும் பேராசையால் நிறைந்திருக்கின்றனர் அல்லவா?

Verse 33

इन्द्र उवाच । प्रभावोऽयं द्विजश्रेष्ठास्तस्य क्षेत्रस्य संस्थितः । हाटकेश्वरसंज्ञस्य सर्वदैव व्यवस्थितः

இந்திரன் கூறினான்—ஓ இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே! அந்தக் க்ஷேத்திரத்தின் இப்பெருமை அங்கேயே நிலைபெற்றுள்ளது; ஹாடகேஸ்வர எனப்படும் புனிதக் க்ஷேத்திரத்தில் அது எந்நேரமும் நிலைத்திருக்கிறது।

Verse 34

पितॄणां च सुतानां च बंधूनां च विशेषतः । श्वश्रूणां च स्नुषाणां च भगिनीभ्रातृभार्ययोः

தந்தையரும் மகன்களும், குறிப்பாக உறவினரும்; மாமியாரும் மருமகளும்; மேலும் சகோதரிகளும் சகோதரர்களின் மனைவிகளும்—

Verse 35

तस्याधस्तात्स्वयं देवो हाटकेश्वरसंज्ञितः । पुरस्य विद्यते तस्य प्रतापेनाखिला जनाः

அதன் கீழே தாமே தேவன் ‘ஹாடகேஸ்வரர்’ என்ற நாமத்துடன் உறைகிறார்; அந்த நகரின் மகிமையால் எல்லா மக்களும் ஆட்படுகின்றனர்.

Verse 36

सन्तप्यंते ततो द्वेषं प्रकुर्वंति परस्परम् । किं न श्रुतं भवद्भिस्तु यथा रामः सलक्ष्मणः । सीतया सह संप्राप्तो विरोधं परमं गतः

அப்போது அவர்கள் உள்ளே எரிந்து, ஒருவருக்கொருவர் பகையை வளர்க்கின்றனர். நீங்கள் கேளாததோ? சீதையுடன் லக்ஷ்மணனோடு வந்த ராமனும் பெரும் முரண்பாட்டில் அகப்பட்டான்.

Verse 37

सीतया लक्ष्मणेनैव सार्धं कोपेन संयुतः । अवाच्यं प्रोक्तवान्विप्रास्तौ च तेन समं तदा

கோபத்துடன், சீதையுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் சேர்ந்து இருந்தபோது, சொல்லக்கூடாத வார்த்தைகளை அவன் சொன்னான்; அப்போது அந்த இருவரும் அவனுக்கு அதேபோல் பதிலளித்தனர்.

Verse 38

अपि मासं वसेत्तत्र यदि कोपविवर्जितः । तदा मुक्तिमवाप्नोति स्वर्गभाक्पञ्चरात्रतः

கோபமின்றி ஒருவர் அங்கே ஒரு மாதம்கூட தங்கினால், அவன் முக்தியை அடைவான்; ஐந்து இரவுகளிலேயே ஸ்வர்க்கப் பங்காளியாகிறான்.

Verse 39

तस्मात्तत्र प्रगंतव्यं युष्माभिस्तु मया सह । ईर्ष्याधर्मं न युष्माभिस्ते करिष्यंति नागराः

ஆகையால் நீங்கள் என்னுடன் அங்கே செல்ல வேண்டும்; நகரத்தார் உங்கள்மீது பொறாமை எனும் தர்மத்தைச் செய்யமாட்டார்கள்.

Verse 40

न चैव भवतां कोपस्तत्रस्थानां भविष्यति । प्रसादान्मम विप्रेंद्राः सत्यमेतन्मयोदितम्

அங்கே நீங்கள் தங்கியிருக்கும் போது உங்களுக்குக் கோபமும் எப்போதும் எழாது. என் அருளால், ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே, இதை நான் உண்மையென உரைக்கிறேன்.

Verse 41

आनर्तः पार्थिवो दाने योजयिष्यति न क्वचित् । युष्माकं पुत्रपौत्रेभ्यो ये दास्यंति च कन्यकाः

ஆனர்த்த நாட்டின் அரசன் தானம் தொடர்பான காரியங்களில் எப்போதும் யாரையும் கட்டாயப்படுத்தமாட்டான். உங்கள் மகன்-பேரன்களுக்கு அளிக்கப்படும் கன்னியர் தங்கள் விருப்பத்தால் அளிக்கப்படுவர்; வலுக்கட்டாயமல்ல.

Verse 42

सहस्रगुणितं तेषां तत्फलं संभविष्यति । अमावास्यादिने श्राद्धं कन्यासंस्थे दिवाकरे

அவர்களுக்கு அந்தச் செய்கையின் பலன் ஆயிரமடங்காக நிச்சயமாக விளையும்—குறிப்பாக அமாவாசை நாளில், சூரியன் கன்னி ராசியில் இருக்கும் போது சிராத்தம் செய்தால்.

Verse 43

युष्मदग्रे द्विजश्रेष्ठा गया कूप्यां करिष्यति । यस्तस्य तत्फलं भावि सहस्रशतसंमितम्

ஓ இருபிறப்புச் சிறந்தோரே, உங்கள் முன்னிலையிலேயே கூப்யாவில் கயா-சிராத்தம் செய்யப்படும். அதை யார் செய்கிறாரோ, அவருக்குக் கிடைக்கும் பலன் இலட்சமடங்காகும்.

Verse 44

गयाश्राद्धान्न सन्देहः सत्यमेतन्मयोदितम् । यदि श्राद्धकृते तत्र नायास्यथ द्विजोत्तमाः

கயா-சிராத்தம் குறித்து எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை; இதை நான் உண்மையென கூறுகிறேன். நீங்கள், ஓ பிராமணச் சிறந்தோரே, சிராத்தம் செய்ய அங்கே செல்லாவிட்டால்…

Verse 45

ततः शापं प्रदास्यामि तपोविघ्नकरं हि वः । एवं ज्ञात्वा मया सार्धं तत्राऽगच्छत सत्वरम्

அப்போது நான் உங்கள்மேல் ஒரு சாபத்தை உரைப்பேன்; அது நிச்சயமாக உங்கள் தவத்திற்கு இடையூறு செய்யும். இதை அறிந்து என்னுடன் அங்கே விரைவாக வாருங்கள்.

Verse 46

इत्युक्तास्तेन ते सर्वे शक्रेण सह तत्क्षणात् । कश्यपश्चैव कौंडिन्य उक्ष्णाशः शार्कवो द्विषः

அவன் இவ்வாறு கூறியவுடன், அவர்கள் அனைவரும் அந்தக் கணமே சக்ரன் (இந்திரன்) உடன் புறப்பட்டனர்—கஷ்யபர், கௌண்டின்யர், உக்ஷ்ணாஶர், ஷார்கவர், த்விஷர்.

Verse 47

बैजवापश्चैव षष्ठः कापिष्ठलो द्विकस्तथा । एतत्कुलाष्टकं प्राप्तमिंद्रेण सह पार्थिव

ஆறாவதாக பைஜவாபர்; மேலும் காபிஷ்டலர், த்விகரும்—ஓ அரசே! இந்த எட்டு குலங்களின் குழு இந்திரனுடன் அங்கே வந்தடைந்தது.

Verse 48

अग्निष्वात्तादिकान्सर्वान्पितॄनाहूय कृत्स्नशः । विश्वेदेवांस्तथा चैव प्रस्थितः पाकशासनः

அக்னிஷ்வாத்தர் முதலிய அனைத்து பித்ருக்களையும் முழுமையாக அழைத்து, விஷ்வேதேவர்களையும் கூட அழைத்துப் பாகசாசனன் (இந்திரன்) புறப்பட்டான்.

Verse 49

सम्यक्छ्रद्धासमाविष्टश्चमत्कारपुरं प्रति । एतस्मिन्नेव काले तु ब्रह्मा लोकपितामहः

அவன் முழு பக்தி-நம்பிக்கையால் நிறைந்து சமைத்காரபுரம் நோக்கிப் புறப்பட்டான். அதே நேரத்தில் உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா (மற்றும் செயல்பட்டான்).

Verse 50

गयायां प्रस्थितः सोऽपि श्राद्धार्थं तत्र वासरे । विश्वेदेवाः प्रतिज्ञाय गयायां प्रस्थिता विधिम्

அவனும் அன்றே ஸ்ராத்தத்திற்காக கயாவை நோக்கிப் புறப்பட்டான். விச்வேதேவர்கள் உறுதி செய்து, விதிப்படி கயாவிற்குச் சென்றனர்.

Verse 51

शक्र श्राद्धं परित्यज्य गता यत्र पितामहः । शक्रोऽपि तत्पुरं प्राप्य गयाकूप्यामुपागतः

பிதாமஹன் (பிரம்மா) ஸ்ராத்தத்தையும் விட்டு சென்ற இடமான அந்த நகரைச் சக்கிரன் (இந்திரன்) அடைந்து, கயா-கூபி எனும் புனிதக் கிணற்றை அணைந்தான்.

Verse 52

ततः स्नात्वाह्वयामास श्राद्धार्थं श्रद्धयान्वितः । विश्वेदेवान्पितॄंश्चैव काले कुतपसंज्ञिते

பின்னர் நீராடி, பக்திச் சிரத்தையுடன், ஸ்ராத்தத்திற்காக ‘குதப’ எனப்படும் காலத்தில் விச்வேதேவர்களையும் பித்ருக்களையும் அவன் ஆவாஹனம் செய்தான்.

Verse 53

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ताः समाहूताश्च तेन ये । पितरो देवरूपा ये प्रेतरूपास्तथैव च

இந்நேரத்தில் அவன் அழைத்தவர்கள் வந்தடைந்தனர்—பித்ருக்கள்; சிலர் தேவ ரூபமாகவும், சிலர் அதேபோல் பிரேத ரூபமாகவும் தோன்றினர்.

Verse 54

प्रत्यक्षरूपिणः सर्वे द्विजोपांते समाश्रिताः । विश्वेदेवा न संप्राप्ता ये गयायां गतास्तदा

அவர்கள் அனைவரும் கண்கூடாகத் தோன்றி, அந்தப் பிராமணனின் அருகில் அமர்ந்தனர்; ஆனால் அப்போது விச்வேதேவர்கள் வரவில்லை, ஏனெனில் அவர்கள் கயாவிற்குச் சென்றிருந்தனர்.

Verse 55

ततो विलंबमकरोत्तदर्थं पाक शासनः । विश्वेदेवा यतः श्राद्धे पूज्याः प्रथममेव च

அதனால் பாகசாசனன் (இந்திரன்) அந்தக் காரணத்திற்காகச் சடங்கைத் தாமதித்தான்; ஏனெனில் சிராத்தத்தில் விஸ்வேதேவர்கள் முதலில் வணங்கப்பட வேண்டியவர்கள்।

Verse 56

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो नारदो मुनिसत्तमः । शक्रं प्राह समागत्य विश्वेदेवाऽभिकांक्षिणम्

அந்நேரத்தில் முனிவருள் சிறந்த நாரதர் வந்தடைந்தார்; விஸ்வேதேவர்கள் தோன்ற ஆவலுற்ற சக்ரனிடம் அருகே சென்று பேசினார்।

Verse 57

नारद उवाच । विश्वेदेवा गताः शक्र श्राद्धे पैतामहेऽधुना । गयायां ते मया दृष्टा गच्छमानाः प्रहर्षिताः

நாரதர் கூறினார்—ஓ சக்ரா! விஸ்வேதேவர்கள் இப்போது பிதாமஹரின் சிராத்தத்திற்குச் சென்றுள்ளனர். கயாவில் நான் அவர்களைப் பார்த்தேன்—மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டுச் சென்றனர்।

Verse 58

तच्छ्रुत्वा तत्र कुपितस्तेषामुपरि तत्क्षणात् । अब्रवीत्परुषं वाक्यं विप्राणां पुरतः स्थितः

இதைக் கேட்டவுடன் அவன் அவர்கள்மேல் உடனே கோபமுற்றான்; பிராமணர்களின் முன்னிலையில் நின்று கடுமையான சொற்களைச் சொன்னான்।

Verse 59

विश्वेदेवान्विना श्राद्धं करिष्याम्यहमद्य भोः । तथान्ये मानवाः सर्वे करिष्यंति धरातले

அவன் கூறினான்—கேளுங்கள்! இன்று நான் விஸ்வேதேவர்கள் இன்றியே சிராத்தம் செய்வேன்; அதுபோல பூமியிலுள்ள மற்ற எல்லா மனிதரும் செய்வார்கள்।

Verse 61

एवमुक्त्वा सहस्राक्ष एकोद्दिष्टानि कृत्स्नशः । चकार सर्वदेवानां ये हता रणमूर्धनि

இவ்வாறு கூறி, சகஸ்ராக்ஷன் இந்திரன் போர்க்களத்தில் வீழ்ந்த அனைத்து தேவர்களுக்காக விதிப்படி முழுமையாக ஏகோத்திஷ்ட சிராத்தக் கிரியையைச் செய்தான்।

Verse 62

एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । येषामुद्दिश्य तच्छ्राद्धं कृतं तेषां नृपोत्तम

அதே நேரத்தில் உடலற்ற வாக்கு ஒலித்தது— “அரசர்களில் சிறந்தவனே! யாருடைய நாம-சங்கல்பத்துடன் அந்தச் சிராத்தம் செய்யப்பட்டது, அவர்களுக்கு அதன் நியத பலன் நிச்சயமாகக் கிடைக்கும்।”

Verse 63

शक्रशक्र महाबाहो येषां श्राद्धं कृतं त्वया । प्रेतत्वे संस्थितानां च प्रेतत्वेन विवर्जिताः

“சக்ரா, மகாபாஹுவே! நீ யாருக்காகச் சிராத்தம் செய்தாயோ, அவர்கள் பிரேத நிலையிலிருந்தாலும் பிரேதத்துவத்திலிருந்து விடுபட்டனர்।”

Verse 64

गताः स्वर्गप्रसादात्ते दिव्यरूपवपुर्धराः । ये पुनः स्वर्गताः पूर्वं युध्यमाना महाहवे

“சுவர்க்கப் பிரசாதத்தால் அவர்கள் தெய்வீக ரூபம் தாங்கி சுவர்க்கம் சென்றனர்; மேலும் முன்பு மாபெரும் போரில் போராடிக்கொண்டே சுவர்க்கம் அடைந்தவர்கள்…”

Verse 65

ते च मोक्षं गताः सर्वे प्रसादात्तव वासव । तच्छ्रुत्वा वासवो वाक्यं तोषेण महतान्वितः

“அவர்களெல்லாரும், வாசவா! உன் அருளால் மோட்சத்தையும் அடைந்தனர்.” இதைக் கேட்ட வாசவன் இந்திரன் பேரானந்தத்தால் நிறைந்தான்।

Verse 66

अहो तीर्थमहो तीर्थं शंसमानः पुनःपुनः । एतस्मिन्नन्तरे प्राप्ता विश्वे देवाः समुत्सुकाः

அவன் மீண்டும் மீண்டும் “அஹோ! தீர்த்தம்—அஹோ! தீர்த்தம்!” என்று கூறி அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையைப் போற்றினான். அச்சமயத்தில் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்த விஶ்வேதேவர்கள் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 67

निर्वृत्य ब्रह्मणः श्राद्धं गयायां तत्र पार्थिव । प्रोचुश्च वृत्रहंतारं कुरु श्राद्धं शतक्रतो

அரசே! கயாவில் அங்கே பிரம்மாவின் சிராத்தத்தை முறையாக நிறைவேற்றிய பின், அவர்கள் வ்ருத்ரஹந்தாவிடம்— “ஓ சதக்ரது! சிராத்தம் செய்” என்று கூறினர்.

Verse 68

भूयोऽपि न विनाऽस्माभिर्लभ्यते श्राद्धजं फलम् । वयं दूरात्समायातास्तव श्राद्धस्य कारणात् । निर्वर्त्य ब्रह्मणः श्राद्धं येन पूर्वं निमंत्रिताः

மேலும், எங்கள் (விஶ்வேதேவர்கள்) இன்றிச் சிராத்தத்தின் பலன் கிடையாது. உன் சிராத்தத்திற்காகவே நாங்கள் தூரத்திலிருந்து வந்தோம்; முன்பே அழைக்கப்பட்டிருந்த பிரம்மாவின் சிராத்தத்தை நிறைவேற்றி வந்தோம்.

Verse 69

तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां कुपितः पाकशासनः । अब्रवीत्परुषं वाक्यं मेघगम्भीरया गिरा

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட பாகசாசனன் (இந்திரன்) கோபமடைந்தான். மேகம்போல் கனத்த குரலில் கடுமையான வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 70

अद्यप्रभृति यः श्राद्धं मर्त्यलोके करिष्यति । अन्योऽपि यो भवत्पूर्वं वृथा तस्य भविष्यति

இந்திரன் கூறினான்— “இன்றுமுதல் மானிட உலகில் யார் சிராத்தம் செய்தாலும், உங்களுக்குமுன் இருந்தபடி வேறு எந்த முறையும் அவனுக்கு பலனற்றதாகும்.”

Verse 71

एकोद्दिष्टानि श्राद्धानि करिष्यंत्यखिला जनाः । सांप्रतं मर्त्यलोकेऽत्र मर्यादेयं कृता मया

இந்திரன் கூறினான்—இப்போது இந்த மர்த்தியலோகத்தில் அனைவரும் ஏகோத்திஷ்ட-சிராத்தங்களைச் செய்வார்கள். இந்த எல்லையும் நியமமும் நான் நிறுவினேன்.

Verse 72

भूताः प्रेताः पिशाचाश्च ये चान्ये श्राद्धहारकाः । विश्वेदेवैः प्ररक्ष्यंते रक्षयिष्यामि तानहम्

பூதம், பிரேதம், பிசாசு மற்றும் பிற சிராத்த-ஹாரகர்கள்—விச்வேதேவர்கள் காக்கும்வர்களை நான் தானே காப்பேன்.

Verse 73

यजमानस्य काये च श्राद्धं संयोज्य यत्नतः । मया हताः प्रयास्यंति सर्वे ते दूरतो द्रुतम्

யஜமானனின் உடலோடு சிராத்தத்தை முயற்சியுடன் இணைத்தால், என் தாக்கத்தால் அவர்கள் அனைவரும் விரைவில் தொலைதூரம் ஓடிப்போவார்கள்.

Verse 74

एवमुक्त्वा सहस्राक्षो विश्वेदेवांस्ततः परम् । प्रोवाच ब्राह्मणान्सर्वान्विश्वेदेवैर्विना कृतम् । श्राद्धकर्म भवद्भिस्तु कार्यमन्यैश्च मानवैः

இவ்வாறு கூறிய பின் சஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) விச்வேதேவர்களிடம் மேலும் சொல்லி, எல்லா பிராமணர்களிடமும் அறிவித்தான்—“விச்வேதேவர்கள் இன்றியும் நீங்கள் மற்றும் பிற மனிதர்கள் சிராத்தக் கர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும்.”

Verse 76

तेषामुष्णाश्रुणा तेन यत्पृथ्वी प्लाविता नृप । भूतान्यंडान्यनेकानि संख्यया रहितानि च

அரசே, அவர்களின் சூடான கண்ணீரால் பூமி வெள்ளமாயிற்று; உயிர்களின் முட்டைகள் எண்ணற்றவை—கணக்கிற்கு அப்பாற்பட்டவை.

Verse 77

ततोंऽडेभ्यो विनिष्क्रांताः प्राणिनो रौद्ररूपिणः । कृष्णदंताः शंकुकर्णा ऊर्ध्वकेशा भयावहाः । रक्ताक्षाश्च ततः प्रोचुर्विश्वेदेवांश्च ते नृप

அப்போது அந்த முட்டைகளிலிருந்து அச்சமூட்டும் உருவமுடைய உயிர்கள் வெளிப்பட்டன—கருந்தந்தங்கள், கூர்முனை போன்ற காதுகள், நிமிர்ந்த கூந்தல், பயங்கரத் தோற்றம், செந்நிறக் கண்கள். பின்னர், அரசே, அவர்கள் விஸ்வேதேவர்களை நோக்கி உரைத்தனர்.

Verse 78

वयं बुभुक्षिताः सर्वे भोजनं दीयतां ध्रुवम् । भवद्भिर्विहिता यस्माद्याचयामो न चापरम्

நாங்கள் அனைவரும் பசியுற்றோம்; நிச்சயமாக எங்களுக்கு உணவு அளியுங்கள். நீங்கள் எங்களை நியமித்ததனால், இதையே வேண்டுகிறோம்; வேறொன்றல்ல.

Verse 79

तथेत्युक्ते द्विजेंद्रैश्च विश्वेदेवाः सुदुःखिताः । रुरुदुर्बाष्पपूरेण प्लावयन्तो वसुन्धराम्

முதன்மை பிராமணர்கள் “அப்படியே ஆகுக” என்று கூறியதும், விஸ்வேதேவர்கள் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தனர். கண்ணீர் வெள்ளமாக அழுது, பூமியையே மூழ்கடிப்பதுபோல் இருந்தனர்.

Verse 80

एवमुक्त्वा तु ते श्राद्धं विश्वेदेवा नृपोत्तम । ब्रह्मलोकं गताः सर्वे दुःखेन महताऽन्विताः । प्रोचुश्च दीनया वाचा प्रणिपत्य पितामहम्

இவ்வாறு ஸ்ராத்தம் குறித்து கூறிவிட்டு, அரசர்களில் சிறந்தவனே, விஸ்வேதேவர்கள் அனைவரும் பெருந்துயருடன் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றனர். அங்கு பிதாமஹன் பிரம்மாவை வணங்கி, தாழ்மையான குரலில் உரைத்தனர்.

Verse 81

वयं बाह्याः कृता देव श्राद्धानां बलविद्विषा । तव श्राद्धे गता यस्माद्गयायां प्राङ्निमंत्रिताः

தேவனே! பலனின் பகைவன் (இந்திரன்) எங்களை ஸ்ராத்தங்களில் இருந்து வெளியேற்றிவிட்டான். ஏனெனில் முன்கூட்டியே அழைக்கப்பட்டு, கயாவில் உமது ஸ்ராத்தத்திற்கு நாங்கள் சென்றிருந்தோம்.

Verse 82

तेन रुष्टः सहस्राक्षस्तव चांते समागताः । तस्मात्कुरु प्रसादं नः श्राद्धार्हाः स्याम वै यथा

அதனால் ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) சினந்தான்; நாங்கள் உமது சன்னிதிக்கு வந்தோம். ஆகவே எங்களுக்கு அருள் புரிவாயாக; அப்பொழுது நாங்கள் நிச்சயமாக ஸ்ராத்தத் தானம் பெறத் தகுதியுடையவர்களாவோம்.

Verse 83

तच्छ्रुत्वा सत्वरं ब्रह्मा कृपया परयान्वितः । विश्वेदेवान्समादाय कूप्माण्डैस्तैः समन्वितान्

அதை கேட்டவுடன் பரம கருணையால் நிறைந்த பிரம்மா, விஶ்வேதேவர்களை ஒன்றுசேர்த்துக் கொண்டு, அவர்களுடன் கூஷ்மாண்டர்களையும் இணைத்து அழைத்தார்.

Verse 85

एतस्मिन्नेव काले तु ब्रह्मा तत्र समागतः । विश्वेदेवसमायुक्तो हंसयानसमाश्रितः

அதே நேரத்தில் பிரம்மா அங்கே வந்தடைந்தார்; விஶ்வேதேவர்களுடன் கூடி, ஹம்ஸ யானத்தில் அமர்ந்திருந்தார்.

Verse 86

शक्रोऽपि सहसा दृष्ट्वा संप्राप्तं कमलासनम् । अर्घ्यमादाय पाद्यं च सत्वरं सम्मुखो ययौ

சக்ரன் (இந்திரன்) கூட திடீரென கமலாசனன் வந்ததைப் பார்த்து, அர்க்யமும் பாத்யமும் எடுத்துக்கொண்டு விரைந்து எதிரே சென்று வரவேற்றான்.

Verse 87

ततः प्रणम्य शिरसा साष्टांगं विनयान्वितः । प्रोवाच प्रांजलिर्भूत्वा स्वागतं ते पितामह

பின் பணிவுடன் தலை தாழ்த்தி சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து, கைகூப்பி கூறினான்—“பிதாமஹா, உமக்கு ஸ்வாகதம்.”

Verse 88

तव संदर्शनादेव ज्ञातं जन्मत्रयं मया । द्रुतं पूर्वं शुभं कर्म करोमि च यथाऽधुना

உமது தரிசனமாத்திரத்தாலே எனக்கு என் மூன்று பிறவிகளும் அறியப்பட்டன. இப்போது முன் நியமிக்கப்பட்ட நற்கருமத்தை விரைவாகச் செய்கிறேன்.

Verse 89

करिष्यामि परे लोके व्यक्तमेतदसंशयम्

அப்பரலோகத்திலும் இதை நான் செய்வேன்—இது வெளிப்படை; ஐயமில்லை.

Verse 90

निःस्पृहस्यापि ते देव यदागमनकारणम् । तन्मे द्रुततरं ब्रूहि येन सर्वं करोम्यहम्

தேவனே! நீர் நிர்ஸ்ப்ருஹனாயினும், உமது வருகைக்குக் காரணம் என்ன? அதை எனக்கு விரைவாகச் சொல்லும்; அதனால் நான் வேண்டிய அனைத்தையும் செய்வேன்.

Verse 91

ब्रह्मोवाच । यैर्विना न भवेच्छ्राद्धं ममापि सुरसत्तम । विश्वेदेवास्त्वया तेऽद्य श्राद्धबाह्या विनिर्मिताः

பிரம்மா கூறினார்—தேவர்களில் சிறந்தவனே! யாரின்றி எனது ஸ்ராத்தமும் நடைபெறாதோ, அந்த விஶ்வேதேவர்கள் இன்று உன்னால் ஸ்ராத்தத்திற்குப் புறம்பாகச் செய்யப்பட்டனர்.

Verse 92

तत्त्वया न कृतं भद्रं तेन कर्म वितन्वता । अप्रमाणं कृता वेदा यतश्च स्मृतयस्तथा

அந்தச் செயலை விரிவாக்கியதனால் நீ நன்மை செய்யவில்லை; ஏனெனில் அதனால் வேதங்களும், அதுபோல ஸ்மிருதிகளும் அப்பிரமாணமாக (அதிகாரமற்றதாக) ஆக்கப்பட்டன.

Verse 93

एते पूर्वं मया शक्र श्राद्धार्थं विनिमंत्रिताः । पश्चात्त्वया न दोषोऽस्ति तस्माच्चैषां महात्मनाम्

ஓ சக்ரா! சிராத்தத்திற்காக இவர்களை முதலில் நான் தான் அழைத்தேன். பின்னர் உனக்குக் குற்றமில்லை; ஆகவே இம்மகாத்மாக்களைப் பற்றி…

Verse 94

तस्माच्छापप्रमोक्षार्थं त्वं यतस्व सुरेश्वर । येन स्युः श्राद्धयोग्याश्च सर्वेऽमी दुःखिता भृशम्

ஆகவே, தேவர்களின் ஆண்டவனே! இந்த சாபத்திலிருந்து விடுதலை பெற நீ முயல்க; இதனால் இவர்கள் அனைவரும் மீண்டும் சிராத்தத்திற்குத் தகுதியானவர்களாவர், ஏனெனில் அவர்கள் மிகுந்த துயரில் உள்ளனர்.

Verse 95

पुरा ह्येतन्मया प्रोक्तं सर्वेषां च द्विजन्मनाम् । एतत्पूर्वं च यच्छ्राद्धं सफलं तद्भविष्यति

உண்மையாகவே, இதை நான் முன்பே எல்லா இருபிறப்பினருக்கும் அறிவித்தேன்; மேலும் இதற்கு முன் செய்யப்பட்ட சிராத்தம் வெற்றியுடனும் பலனுடனும் அமையும்.

Verse 96

तत्कथं मम वाक्यं त्वमसत्यं प्रकरोषि च

அப்படியிருக்க, என் வாக்கை நீ எவ்வாறு பொய்யாக்குகிறாய்?

Verse 97

इंद्र उवाच । मयाऽपि कोपयुक्तेन शप्ता एते पितामह । तद्यथा सत्यवाक्योऽहं प्रभवामि तथा कुरु

இந்திரன் கூறினான்: ஓ பிதாமகா! கோபத்தால் நான் கூட இவர்களைச் சபித்தேன். ஆகவே நான் சத்தியவாக்கினனாக நிலைத்திருக்கவும், என் வாக்கு பலிக்கவும் நீ ஏற்பாடு செய்.

Verse 98

ब्रह्मोवाच । तव वाक्यं यथा सत्यं प्रभविष्यति वासव । तथाऽहं संविधास्यामि विश्वेदेवार्थमेव ह

பிரம்மா கூறினார்—ஹே வாசவா! உன் வாக்கு எவ்வாறு உண்மையாய் நிறைவேறுமோ, அவ்வாறே விச்வேதேவர்களின் பொருட்டே நான் அனைத்தையும் ஒழுங்குபடுத்துவேன்.

Verse 99

विश्वेदेवैर्विना श्राद्धं यत्त्वया समुदाहृतम् । एकोद्दिष्टं नराः सर्वे करिष्यंति धरातले

விச்வேதேவர்கள் இன்றிச் செய்ய வேண்டுமென நீ கூறிய சிராத்தத்தை, பூமியில் உள்ள அனைவரும் ஏகோத்திஷ்ட சிராத்தமாகச் செய்வார்கள்.

Verse 100

तस्मिन्नहनि देवेंद्र त्वया यत्र विनिर्मितम् । प्रेतपक्षे चतुर्दश्यां शस्त्रेण निहतस्य च

ஹே தேவேந்திரா! நீ நிறுவிய அந்த நாளில்—பிரேதபக்ஷத்தின் சதுர்தசியன்று—ஆயுதத்தால் கொல்லப்பட்டவருக்கும்கூட (அதே விதி அமையும்).

Verse 101

क्षयाहे चाऽपि संजाते विश्वेदेवैर्विना कृतम् । नागरस्य शुभं श्राद्धं वचनान्मे भविष्यति

க்ஷயாஹம் ஏற்பட்டாலும், விச்வேதேவர்கள் இன்றிச் செய்யப்படும் நாகர சுப சிராத்தம் என் வாக்கினால் நிறைவேறி பலன் தரும்.

Verse 102

शेषकाले तु यः श्राद्धं प्रकरिष्यति तैर्विना । व्यर्थं संपत्स्यते तस्य मम वाक्यादसंशयम्

ஆனால் மற்ற காலங்களில் அவர்களை (விச்வேதேவர்களை) இன்றிச் சிராத்தம் செய்பவர்க்கு அது வீணாகும்; இது என் வாக்கினால் ஐயமின்றி.

Verse 104

मुक्त्वा शस्त्रहतं चैकं तस्मिन्नहनि यो नरः । करिष्यति तथा श्राद्धं भूतभोज्यं भविष्यति । विश्वामित्र उवाच । तथेत्युक्ते तु शक्रेण ब्रह्मा लोकपितामहः । विश्वेदेवैस्ततः प्रोक्तो विनयावनतैः स्थितैः

ஆயுதத்தால் கொல்லப்பட்ட ஒருவனைத் தவிர, அந்த நாளில் யார் அப்படியே ஸ்ராத்தம் செய்வாரோ, அந்த அன்னம் பூதங்களுக்கு உணவாகிவிடும். விஸ்வாமித்ரர் கூறினார்—சக்ரன் (இந்திரன்) ‘ததாஸ்து’ எனச் சொன்னபின், பணிவுடன் வணங்கி நின்ற விஸ்வேதேவர்கள் உலகப் பிதாமகன் பிரம்மாவை அணுகி விண்ணப்பித்தனர்.

Verse 105

एते पुत्राः समुत्पन्ना अस्मदश्रुभ्य एव च । तेषां तु भोजनं दत्तं क्षुधार्तानां मया विभो

இப்புதல்வர்கள் என் கண்ணீரிலிருந்தே தோன்றினர்; ஓ விபோ, பசியால் வாடியபோது அவர்களுக்கு நான் தான் உணவு அளித்தேன்.

Verse 106

अस्मद्विवर्जितं श्राद्धं कुपितैर्वासवोपरि । तद्यथा जायते सत्यं वाक्यमस्मदुदीरितम्

எங்களை விலக்கி ஸ்ராத்தம் செய்யப்படுகிறது; அதனால் வாசவன் (இந்திரன்) மீது (தேவர்கள்) கோபமுற்றுள்ளனர். எங்களால் உச்சரிக்கப்பட்ட வாக்கு கூறியபடியே உண்மையாவதாக.

Verse 107

अस्माकं वासवस्यापि तथा कुरु पितामह । निरूपय शुभाहारं येन स्यात्तृप्तिरुत्तमा

பிதாமகரே, எங்களுக்கும் வாசவன் (இந்திரன்) க்கும் அதுபோல ஏற்பாடு செய்யுங்கள். உத்தம திருப்தி உண்டாகுமாறு மங்களமான உணவு-நிவேதனத்தை நிர்ணயியுங்கள்.

Verse 108

एतेषामेव सर्वेषां प्रसादात्तव पद्मज

பத்மஜனே (பிரம்மா), இவர்கள் அனைவருக்கும் அருள் உமது கிருபையாலேயே கிடைக்கிறது.

Verse 109

पद्मज उवाच । श्राद्धकाले तु विप्राणां भोज्यपात्रेषु कृत्स्नशः । भस्मरेखां प्रदास्यंति ह्येतैस्तत्त्याज्यमेव हि

பத்மஜன் (பிரம்மா) கூறினார்—சிராத்தக் காலத்தில் இவர்கள் பிராமணர்களின் உணவுப் பாத்திரங்களைச் சுற்றிலும் சாம்பல் கோடுகளை இழுப்பார்கள்; ஆகவே அவர்களிடத்தில் அந்த ஏற்பாடு/உணவு நிச்சயமாகத் தவிர்க்கப்பட வேண்டும்.

Verse 111

एतेभ्यश्चैव तद्दत्तं मया तुष्टेन सांप्रतम् । एवमुक्त्वा ततो नाम तेषां चक्रे पितामहः

இவர்களுக்கும்—நான் இப்போது திருப்தியடைந்து—இப்பொழுதே அந்தப் பங்கினை அளித்தேன். இவ்வாறு கூறி பிதாமஹன் (பிரம்மா) அவர்களுக்கு ஒரு பெயரை வைத்தான்.

Verse 112

कुशब्देन स्मृता भूमिः संसिक्ता चाश्रुणा यतः । ततोंऽडानि च जातानि तेभ्यो जाता अमी घनाः । कूष्मांडा इति विख्याता भविष्यंति जगत्त्रये

‘கு’ என்ற சொல்லால் பூமி நினைக்கப்பட்டு, அது கண்ணீரால் நனைந்தது; அதிலிருந்து முட்டைகள் தோன்றின; அந்த முட்டைகளிலிருந்து இவ்வடர்ந்த உடலுடையோர் பிறந்தனர். மூன்று உலகங்களிலும் இவர்கள் ‘கூஷ்மாண்டர்’ எனப் புகழ்பெறுவர்.

Verse 113

ततस्तांश्च त्रिधा कृत्वा क्रमेणैवार्पयत्तदा । अग्नेर्वायोस्तथार्कस्य वाक्यमेतदुवाच ह

பின்னர் அவர்களை மூன்று பிரிவுகளாகப் பிரித்து, முறையே அக்னி, வாயு, மேலும் அர்க்கன் (சூரியன்) அவர்களுக்கு அர்ப்பணித்தான்; பின்னர் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 114

यजुर्वेदे प्रविख्यातं यद्देवति ऋचां त्रयम् । तेन भागः प्रदातव्य एतेषां भक्तिहोमतः

யஜுர்வேதத்தில் புகழ்பெற்ற, தேவதைகளை நோக்கி உரைக்கப்படும் மூன்று ருக் மந்திரங்களால்—பக்தியுடன் ஹோம ஆஹுதிகளைச் செலுத்தி—இவர்களுக்குரிய பங்கை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 115

कोटिहोमोद्भवे चैव निजभागस्य मध्यतः । तेन तृप्तिं प्रयास्यंति मम वाक्यादसंशयम्

கோடி ஹோமங்களில் உண்டாகும் புண்ணியத்தால்—தம் தம் பங்கின் நடுவிலிருந்தே—அவர்கள் திருப்தியை அடைவார்கள்; என் வாக்கினால் இதில் ஐயமில்லை.

Verse 116

एवमुक्त्वा चतुर्वक्त्रस्ततश्चादर्शनं गतः । विश्वेदेवास्तथा हृष्टाः कूष्माण्डाश्च विशेषतः

இவ்வாறு கூறி நான்முகன் (பிரம்மா) பின்னர் கண்களுக்கு எட்டாதவனாய் மறைந்தான். விஸ்வேதேவர்கள் மகிழ்ந்தனர்; குறிப்பாக கூஷ்மாண்டர்கள் மிகுந்த ஆனந்தமடைந்தனர்.

Verse 117

एतस्मात्कारणाद्रक्षा क्रियते भस्मसम्भवा । विप्राणां भोज्यपात्रेषु श्राद्धे कूष्मांडजाद्भयात् । नागराणां न वांछंति श्राद्धे छिद्रं यतः शृणु

இதனால், ஸ்ராத்தத்தில் பிராமணர்களின் உணவுப் பாத்திரங்களில் கூஷ்மாண்டம் காரணமான அச்சத்தால் சாம்பலால் உண்டான பாதுகாப்புச் சடங்கு செய்யப்படுகிறது. ஆகவே நாகரர் ஸ்ராத்தத்தில் எந்த ‘சித்ரம்’ (குறை) யும் விரும்பார்; ஏன் என்று கேள்.

Verse 118

तेषां स्थाने यतो जाता दाक्षिण्येन समन्विताः । निषिद्धा भस्मजा रक्षा भर्तृयज्ञेन तेजसा

அவர்களின் இடத்தில் கருணையும் மரியாதையும் கொண்டோர் தோன்றியதால், பர்த்ரு-யஜ்ஞத்தின் தேஜஸால் சாம்பல்-பிறந்த பாதுகாப்புச் சடங்கு தடைசெய்யப்பட்டது.

Verse 119

तदर्थं नागराः सर्वे न कुर्वन्ति हि कर्हिचित् । इन्द्रोऽपि च गते तस्मिंश्चतुर्वक्त्रे निजालयम्

அதனால் நாகரர் அனைவரும் அதை எப்போதும் செய்யார். அந்த நான்முகன் தன் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றபின், இந்திரனும் (அதன்படி) செயல்பட்டான்.

Verse 120

अब्रवीद्ब्राह्मणान्सर्वांश्चमत्कारपुरोद्भवान् । कृतांजलिपुटो भूत्वा विनयावनतः स्थितः

அந்த அதிசய நகரில் தோன்றிய எல்லா பிராமணர்களையும் அவர் உரைத்தார்; கைகளை அஞ்சலியாகக் கூப்பி, பணிவுடன் வணங்கி பக்தியோடு நின்றார்।

Verse 121

श्रूयतां मद्वचो विप्राः करिष्यथ ततः परम् । स्थापयिष्याम्यहं लिंगं देवदेवस्य शूलिनः

ஓ விப்ரர்களே, என் சொற்களை கேளுங்கள்; பின்னர் அதற்கேற்ப நீங்கள் செயல் புரியுங்கள். தேவர்களின் தேவனான சூலினின் லிங்கத்தை நான் நிறுவுவேன்।

Verse 122

ततस्तैर्ब्राह्मणैस्तस्य दर्शितं स्थानमुत्तमम् । सोऽपि लिंगं च संस्थाप्य प्रहृष्टस्त्रिदिवं ययौ

அப்போது அந்த பிராமணர்கள் அவருக்கு மிகச் சிறந்த இடத்தை காட்டினர். அவரும் லிங்கத்தை நிறுவி, மகிழ்ச்சியுடன் திரிதிவம் (சுவர்க்கம்) சென்றார்।

Verse 123

विश्वामित्र उवाच । एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि नराधिप । गयाकूप्याश्च माहात्म्यं सर्वकामप्रदायकम्

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—ஓ அரசே, நீ கேட்ட அனைத்தையும் நான் உனக்குச் சொன்னேன்; எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும் கயாகூபியின் மஹாத்மியம் அது।

Verse 124

आनर्त उवाच । गयाकूप्याश्च माहात्म्यं भवता मे प्रकीर्तितम् । बालमंडनजं वापि सांप्रतं वक्तुमर्हसि

ஆனர்த்தன் கூறினான்—நீங்கள் எனக்கு கயாகூபியின் மஹாத்மியத்தை உரைத்தீர்கள். இப்போது குழந்தை மொட்டையடிப்பு (பால-மண்டனம்) தொடர்பான தீர்த்தப் பயனையும் கூற வேண்டும்।

Verse 126

विश्वामित्र उवाच । सहस्राक्षेण ते विप्रा लिंगार्थं याचिता यदा । स्थानं शुभं पवित्रं च सर्वक्षेत्रस्य मध्यगम्

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—சஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) லிங்கம் நிறுவ வேண்டி அந்தப் பிராமணர்களை வேண்டியபோது, அவர்கள் எல்லாக் க்ஷேத்திரங்களின் நடுவில் உள்ள மங்களமும் மிகப் புனிதமும் ஆன இடத்தைச் சுட்டிக் காட்டினர்।

Verse 127

ततस्तैर्दर्शितं लिंगं सुपुण्यं बालमंडनम् । यत्र बालाः पुरा जाता मरुदाख्या दितेः सुताः

பின்னர் அவர்கள் ‘பாலமண்டனம்’ எனப் புகழ்பெற்ற மிகப் புண்ணியமான லிங்கத்தை காட்டினர்—அந்த இடத்திலேயே பழங்காலத்தில் திதியின் புதல்வர்களான ‘மருத்’ எனப்படும் இளையோர் பிறந்தனர்।

Verse 128

तेनैव च पुरा ध्वस्ता न च मृत्युमुपागताः । तच्च मेध्यतमं ज्ञात्वा स्थानं दृष्टं पुरा च यत्

அதே வல்லமையால் அவர்கள் ஒருமுறை வீழ்த்தப்பட்டாலும் மரணத்தை அடையவில்லை. அந்த இடம் மிகச் சுத்திகரமானது என்றும், பழங்காலம் முதலே காணப்பட்டு வணங்கப்பட்ட இடமென்றும் அறிந்து அவர்கள் இவ்வாறு கூறினர்।

Verse 129

यत्र दित्या तपस्तप्तं सुसुतं कांक्षमाणया । तद्दृष्ट्वा परमं स्थानं जीवं प्रोवाच देवपः

நல்ல புதல்வரை விரும்பி திதி தவம் செய்த இடமான அந்தப் பரம புனிதத் தலத்தைப் பார்த்து தேவர்களின் அதிபதி ‘ஜீவ’னை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 130

गुरो ब्रूहि ममाशु त्वं सुमुहूर्तं च सांप्रतम् । दिवसं यत्र सल्लिंगं स्थापयामि हरोद्भवम् । प्रलयेऽपि समुत्पन्ने न नाशो यत्र जायते

குருவே! இப்பொழுதே விரைவாக எனக்கு அந்த மங்களமான முகூர்த்தத்தையும் நாளையும் கூறுங்கள்; நான் ஹரனிடமிருந்து தோன்றிய இந்த உண்மை லிங்கத்தை நிறுவும் நாள் அது—அந்த இடத்தில் பிரளயம் வந்தாலும் அழிவு ஏற்படாது।

Verse 131

ततः सोऽपि चिरं ध्यात्वा तं प्रोवाच शचीपतिम् । माघमासे सिते पक्षे पुष्यर्क्षे रविवासरे

அப்போது அவனும் நீண்ட நேரம் தியானித்து, சசீபதியிடம் கூறினான்— ‘மாசி (மா஘) மாதத்தின் சுக்கிலப் பக்கத்தில், புஷ்ய நக்ஷத்திரத்தில், ஞாயிற்றுக்கிழமையில்…’

Verse 132

त्रयोदश्यामभीष्टे तु संजातेऽ भ्युदये शुभे । संस्थापय विभो लिंगं मम वाक्येन सांप्रतम्

‘விரும்பிய திரயோதசியில், மங்களமான உதயம் ஏற்பட்டபோது, ஓ வல்லவனே— என் வாக்கின்படி இப்போதே லிங்கத்தை நிறுவு.’

Verse 133

आकल्पांतसमं दिव्यं स्थिरं ते तद्भविष्यति । तच्छ्रुत्वा देवराजस्तु हर्षेण महताऽन्वितः

‘இது உனக்குக் கல்பாந்தம் வரை தெய்வீகமாகவும் நிலையாகவும் இருக்கும்.’ இதைக் கேட்ட தேவராஜன் பேரானந்தம் கொண்டான்.

Verse 134

बालमंडनसांनिध्ये स्थापयामास तत्तदा । विप्रपुण्याहघोषेण गीतवादित्रनिस्वनैः

அப்போது பாலமண்டனின் சன்னிதியில் அவன் அதை நிறுவினான்— அந்தணர்களின் புண்யாஹ முழக்கமும், பாடல்-வாத்தியங்களின் ஒலியும் சூழ.

Verse 135

ततो होमावसाने तु तर्पयित्वा द्विजोत्तमान् । दक्षिणायां ददौ तेषामाघाटं स्थानमुत्तमम्

பின்னர் ஹோமம் நிறைவுற்றபோது, சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களைத் திருப்திப்படுத்தி, அவர்களுக்கு தக்ஷிணை அளித்தான்— ‘ஆகாட’ எனும் சிறந்த இடத்தையும் வழங்கினான்.

Verse 136

मांकूले संस्थितं यच्च दिव्यप्राकारभूषितम् । सर्वेषामेव विप्राणां सामान्येन नृपोत्तम

மாங்கூலத்தில் அமைந்து தெய்வீகப் பிராகாரத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டது, அரசர்களில் சிறந்தவனே, அது எல்லா பிராமணர்களுக்கும் பொதுவாக உரியது.

Verse 137

ततोऽष्टकुलिकान्विप्रान्समाहूयाब्रवीदिदम् । युष्माभिस्तु सदा कार्या चिंता लिंगसमुद्भवा

பின்னர் எட்டு குலப் பிராமணர்களை அழைத்து அவர் கூறினார்—“சிவலிங்க சேவையிலிருந்து எழும் புனிதக் கவனமும் பராமரிப்பும் நீங்கள் எப்போதும் செய்யவேண்டும்.”

Verse 138

अस्य यस्मान्मया दत्ता वृत्तिश्चन्द्रार्ककालिका । सा च ग्राह्या तदर्थे च द्वादशग्रामसंभवा

“நான் அவனுக்கு சந்திரன்-சூரியன் உள்ளவரை நீடிக்கும் வாழ்வாதாரத்தை அளித்துள்ளேன்; ஆகவே அந்த ஏற்பாடு ஏற்கப்பட வேண்டும்; அதற்காக அது பன்னிரண்டு கிராமங்களிலிருந்து பெறப்பட வேண்டும்.”

Verse 139

ब्राह्मणा ऊचुः । न वयं विबुधश्रेष्ठ करिष्यामो वचस्तव । लिंगचिंतासमुद्भूतं श्रूयतामत्र कारणम्

பிராமணர்கள் கூறினர்—“தேவர்களில் சிறந்தவனே, உமது ஆணையை நாங்கள் நிறைவேற்றமாட்டோம். லிங்கம் குறித்த கவலையிலிருந்து எழும் காரணத்தை இங்கு கேளுங்கள்.”

Verse 140

ब्रह्मस्वं विबुधस्वं च तडागोत्थं विशेषतः । भक्षितं स्वल्पमप्यत्र नाश येत्सर्वपूर्वजान्

“பிராமணர்களின் செல்வமும் தேவர்களின் செல்வமும்—குறிப்பாக குளம்/தடாகத்திலிருந்து உண்டான தானச் சொத்து—இங்கு சிறிதளவும் உண்டால் அது எல்லா முன்னோர்களையும் அழிக்கிறது.”

Verse 141

यदि कश्चित्कुलेऽस्माकं जातस्तद्भक्षयिष्यति । पातयिष्यति नः सर्वांस्तदस्माकं महद्भयम्

எங்கள் குலத்தில் பிறந்த யாரேனும் அதை உண்டால், அவன் எங்களை எல்லோரையும் வீழ்ச்சிக்குள் தள்ளுவான்; அதுவே எங்கள் பெரும் அச்சம்.

Verse 142

अथ तं मध्यगः प्राह कृतांजलिर्द्विजोत्तमः । दृष्ट्वाऽन्यमनसं शक्रं कृतपूर्वोपकारिणम्

அப்போது அவர்களிடையே நின்று, கைகூப்பிய நிலையில் இருந்த ஒரு சிறந்த பிராமணர்—முன்பு உதவி செய்த சக்ரன் மனம் சிதறியதைப் பார்த்து—அவனிடம் கூறினார்.

Verse 143

देवशर्माभिधानस्तु विख्यातः प्रवरैस्त्रिभिः । अहं चिंतां करिष्यामि तव लिंगसमुद्भवाम्

நான் தேவசர்மா என அழைக்கப்படுகிறேன்; மூன்று சிறந்தோரில் ஒருவனாகப் புகழ்பெற்றவன்; உன் பொருட்டு லிங்கம் சார்ந்த விரதக் கடமையை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்.

Verse 144

अपुत्रस्य तु मे पुत्रं यदि यच्छसि वासव । यस्मात्संजायते वंशो यावदाभूतसंप्लवम्

ஓ வாசவா, நான் புத்திரமற்றவன்; நீ எனக்கு ஒரு மகனை அருளினால், அவனால் வம்சம் தோன்றி மகாப்ரளயம் வரை இடையறாது நிலைத்திருக்கும்; (அப்போது நான் அதைச் செய்வேன்).

Verse 145

धर्मज्ञस्तु कृतज्ञस्तु देवस्वपरिवर्जकः । तच्छ्रुत्वा वासवो हृष्टस्तमुवाच द्विजोत्तमम्

அவன் தர்மத்தை அறிந்தவன், நன்றியுணர்வுடையவன், தேவஸ்வத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்தாதவன்; இதைக் கேட்ட வாசவன் மகிழ்ந்து அந்தச் சிறந்த பிராமணரிடம் பேசினான்.

Verse 146

इन्द्र उवाच । भविष्यति शुभस्तुभ्यं पुत्रो वंशधरः परः । धर्मात्मा सत्यवादी च देवस्वपरिवर्जकः

இந்திரன் கூறினான்—உனக்கு ஒரு மங்களமான மகன் பிறப்பான்; அவன் சிறந்த குலதாரன்; தர்மாத்மா, சத்தியவாக்கு உடையவன், தேவர்களின் சொத்தை அபகரிக்காதவன்.

Verse 147

तस्यान्वये तु ये पुत्रा भविष्यंति महात्मनः । ते सर्वेऽत्र भविष्यंति तद्रूपा वेदपारगाः

அந்த மகாத்மாவின் வம்சத்தில் பிறக்கும் மகன்கள் அனைவரும் இங்கேயே வாசிப்பர்; அவனது இயல்பே உடையவர்களாய், सिद्धர்களாய், வேதப் பாரங்கதர்களாய் இருப்பர்.

Verse 148

अपरं शृणु मे वाक्यं यत्ते वक्ष्यामि सद्द्विज । तथा शृण्वंतु विप्रेंद्राः सर्वे येऽत्र समागताः

நல்ல பிராமணனே, நான் உனக்குச் சொல்லவிருக்கும் இன்னொரு வார்த்தையையும் கேள்; இங்கே கூடியுள்ள தலைசிறந்த பிராமணர்கள் அனைவரும் கேட்கட்டும்.

Verse 149

बालमण्डनके तीर्थे मयैतल्लिंगमुत्तमम् । चतुर्वक्त्र समादेशाच्चतुर्वक्त्रं प्रतिष्ठितम्

பாலமண்டனக தீர்த்தத்தில் நான் இந்த உயர்ந்த லிங்கத்தை நிறுவினேன்; நான்முகன் (பிரம்மா) ஆணையினால் இது ‘சதுர்வக்த்ர’ எனப் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது.

Verse 150

योऽत्र स्नानविधिं कृत्वा तीर्थेऽत्र पितृतर्पणम् । आजन्म पितरस्तेन प्रभविष्यंति तर्पिताः

இங்கே முறையான ஸ்நான விதியைச் செய்து, இந்த தீர்த்தத்தில் பித்ரு தர்ப்பணம் செய்பவன்—அந்த செயல் காரணமாக அவன் முன்னோர்கள் பிறவி பிறவியாக நிச்சயமாக திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 151

ग्रामा द्वादश ये दत्ता मया देवस्य चास्य भोः । वसिष्यंति च ये विप्रा वृद्धिश्राद्ध उपस्थिते । ते श्राद्धं प्रथमं चास्य कृत्वा श्राद्धं ततः परम्

ஓ ஐயா! இந்தத் தேவனுக்காக நான் பன்னிரண்டு கிராமங்களைத் தானமாக அளித்தேன். விருத்தி-சிராத்தம் வரும் வேளையில் அங்கு வாழும் பிராமணர்கள் முதலில் இந்தத் தேவனுக்குச் சிராத்தம் செய்து, பின்னர் பிற சிராத்தக் கிரியைகளைச் செய்வார்கள்।

Verse 152

तत्कृत्यानि करिष्यन्ति ते विघ्नेन विवर्जिताः । वृद्धिः संपत्स्यते तेषां नो चेद्विघ्नं भविष्यति

அவர்கள் செய்ய வேண்டிய கடமைகளைத் தடையின்றி நிறைவேற்றுவார்கள். அவர்களுக்கு வளர்ச்சியும் செல்வமும் உண்டாகும்; எந்த இடையூறும் ஏற்படாது।

Verse 153

माघमासे सिते पक्षे त्रयो दश्यां दिने स्थिते । तद्ग्रामसंस्थिता लोका येऽत्रागत्य समाहिताः

மாசி (மா஘) மாதத்தின் சுக்லபட்சத்தில் திரயோதசி திதி வந்தபோது, அந்தக் கிராமங்களில் வாழும் மக்கள் இங்கு ஒருமனத்துடன் வந்து—

Verse 154

बालमण्डनके स्नात्वा लिंगमेतत्समाहिताः । पूजयिष्यंति सद्भक्त्या ते यास्यंति परां गतिम्

அவர்கள் பாலமண்டனகத்தில் நீராடி, ஒருமனத்துடன், இந்த லிங்கத்தை உண்மையான பக்தியால் வழிபடுவார்கள்; அவர்கள் பரமகதியை அடைவார்கள்।

Verse 155

ग्रामाणां मम लिंगस्य ये करिष्यंति पीडनम् । कालांतरेऽपि संप्राप्तास्ते यास्यंति च संक्षयम्

எவர்கள் என் லிங்கத்திற்கோ (இத்தலத்திற்காக) அளிக்கப்பட்ட கிராமங்களுக்கோ தீங்கு விளைவிப்பார்களோ, அவர்கள் பிற்காலத்தில் தோன்றினாலும் இறுதியில் அழிவை அடைவார்கள்।

Verse 156

पृथिव्यां यानि तीर्थानि ह्यासमुद्रसरांसि च । बालमण्डनके तीर्थ आगमिष्यंति तद्दिने

பூமியிலுள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களும், கடல் மற்றும் ஏரிகளோடு தொடர்புடைய தீர்த்தங்களும்—அந்த நாளிலே பாலமண்டனக தீர்த்தத்திற்கே வந்து கூடும்.

Verse 157

विश्वामित्र उवाच । एतदुक्त्वा सहस्राक्षस्ततश्चाष्टकुलान्द्विजान् । अग्रतः कोपसंयुक्तस्ततोवचनमब्रवीत्

விச்வாமித்ரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, சஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) கோபம் கொண்டவனாய், எட்டு குலப் பிராமணர்களை முன்னே வரவழைத்து, பின்னர் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 158

एतैः सप्तकुलैर्विप्रैर्यत्कृतं वचनं न मे । कृतघ्नैस्ता ञ्छपिष्यामि कृतघ्नत्वान्न संशयः

இந்த ஏழு குல விப்ரர்கள் என் ஆணையை நிறைவேற்றவில்லை; அவர்கள் நன்றிக்கெட்டவர்கள். ஆகவே அவர்களை நான் சபிப்பேன்—அவர்களின் நன்றிக்கேடில் ஐயமில்லை.

Verse 159

यस्मादिदंपुरा प्रोक्तं मनुना सत्यवादिना । स्वायंभुवेन प्रोद्दिश्य कृतघ्नं सकलं जनम्

ஏனெனில் இதை முன்பே சத்தியவாதியான ஸ்வாயம்புவ மனு கூறியுள்ளார்—நன்றிக்கேடு எல்லா மக்களையும் எங்கும் மாசுபடுத்தும் என அவர் சுட்டினார்.

Verse 160

ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चौरे भग्नवते शठे । निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः

பிராமணனை கொன்றவன், மதுபானம் அருந்துபவன், திருடன், நம்பிக்கையை முறிப்பவன், வஞ்சகன்—இவர்களுக்கு நல்லோர் பிராயச்சித்தம் விதித்துள்ளனர்; ஆனால் நன்றிக்கெட்டவனுக்கு பிராயச்சித்தம் இல்லை.

Verse 161

अवध्या ब्राह्मणा गावः स्त्रियो बालास्तपस्विनः । तेनाऽहं न वधाम्येताञ्छिद्रेऽपि महति स्थिते

பிராமணர், பசு, பெண்கள், குழந்தைகள், தவசிகள் கொல்லப்படாதவர்கள். ஆகவே பெரிய குறை ஏற்பட்டாலும் நான் அவர்களை வதம் செய்யேன்.

Verse 162

ततस्तोयं समादाय सदर्भं निजपाणिना । शशाप तान्द्विजश्रेष्ठान्कृतघ्नान्पाकशासनः

அப்போது பாகசாசனன் இந்திரன் தன் கையில் தர்பையுடன் நீரை எடுத்துக் கொண்டு, நன்றிக்கெட்ட அந்தச் சிறந்த பிராமணர்களை சபித்தான்.

Verse 163

मम वाक्यादपि प्राप्य एते लक्ष्मीं द्विजोत्तमाः । निर्धनाः संभविष्यंति नीत्वा यद्द्वारतो ऽखिलम्

என் வாக்கினாலேயே செல்வம் பெற்றும், இச் சிறந்த பிராமணர்கள் வாசலுக்கு வந்த அனைத்தையும் எடுத்துச் சென்று இறுதியில் வறியவர்களாவார்கள்.

Verse 164

भक्तानां च पीरत्यागमेतेषां वंशजा द्विजाः । करिष्यंति न सन्देहो यथा मम सुनिष्ठुराः । दाक्षिण्यरहिताः सर्वे तथा बह्वाशिनः सदा

இவர்களின் வம்சத்தில் பிறக்கும் பிராமணர்கள் துன்புறும் பக்தர்களை கைவிடுவார்கள்—சந்தேகம் இல்லை. என்னிடம் இருந்தபோல் கடுமையுடன், அனைவரும் கருணையற்றவர்களாகவும் எப்போதும் அதிகம் உண்ணுபவர்களாகவும் இருப்பார்கள்.

Verse 165

एवमुक्त्वाऽथ तान्विप्रान्सप्तवंशसमुद्भवान् । पुनः प्रोवाच तान्विप्राञ्छेषान्नगरसंभवान्

இவ்வாறு ஏழு வம்சங்களில் பிறந்த அந்தப் பிராமணர்களிடம் கூறியபின், நகரத்தில் தோன்றிய மீதமுள்ள பிராமணர்களையும் அவர் மீண்டும் உரைத்தார்.

Verse 166

ममात्र दीयतां स्थानं स्थानेऽत्रैव द्विजोत्तमाः । येन संवत्सरस्यांते पंचरात्रं वसाम्यहम्

ஓ த்விஜோத்தமர்களே, எனக்கு இங்கேயே நிலையான ஒரு இடத்தை அருளுங்கள்; அதனால் ஆண்டின் முடிவில் நான் ஐந்து இரவுகள் இங்கே தங்க இயலும்.

Verse 167

देवस्यास्य प्रपूजार्थं मर्त्यलोकसु खाय च । ब्राह्मणानां प्रपूजार्थं सर्वेषां भवतामिह

இந்தத் தெய்வத்தின் முழுமையான பூஜைக்காகவும், மর্ত்யலோக நலனுக்காகவும், மேலும் பிராமணர்களை முறையாகப் போற்றுவதற்காகவும்—நீங்கள் அனைவரும் இங்கே இதைச் செய்யுங்கள்.

Verse 168

विश्वामित्र उवाच । ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे तदर्थं स्थानमुत्तमम् । दर्शयामासुः संहृष्टाः प्रोचुश्च तदनंतरम्

வిశ்வாமித்ரர் கூறினார்—அப்போது அந்தப் பிராமணர்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்து, அந்த நோக்கத்திற்கு ஏற்ற சிறந்த இடத்தை காட்டினர்; உடனே அதன் பின் அவர்கள் பேசினர்.

Verse 169

ब्रह्मस्थाने त्वया शक्र पंचरात्रमुपेत्य च । स्थातव्यं मर्त्यलोकस्य सुखमासेव्यतां प्रभो

ஓ சக்ரா, பிரம்மஸ்தானத்திற்கு வந்து நீ ஐந்து இரவுகள் தங்க வேண்டும்; ஓ பிரபுவே, இந்த அனுஷ்டானத்தால் மর্ত்யலோகத்தின் இன்பம் அனுபவிக்கப்படுக.

Verse 170

अत्र स्थाने तवाऽग्रे तु करिष्यामो महोत्सवम् । गीतवादित्रनिर्घोषैर्गंधमाल्यानुलेपनैः । द्विजानां तर्पणैश्चैव सर्वकामसमृद्धिदम्

இந்த இடத்தில், உமது முன்னிலையில், நாம் ஒரு மகோৎসவத்தை நடத்துவோம்—பாடலும் வாத்தியங்களின் முழக்கமும், நறுமணம், மலர்மாலைகள், அனுலேபனமும், மேலும் த்விஜர்களுக்குத் தர்ப்பணமும் உடையது; இது எல்லா விருப்பங்களுக்கும் செழிப்பை அளிப்பது.

Verse 171

विश्वामित्र उवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां प्रहृष्टः पाकशासनः । पूजयित्वा द्विजान्सर्वान्गतोऽथ त्रिदिवालयम्

விசுவாமித்ரர் கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்ட பாகசாசனன் (இந்திரன்) மிக மகிழ்ந்தான். எல்லா த்விஜர்களையும் பூஜித்து, பின்னர் தன் திரிதிவ வாசஸ்தலத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 206

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्ड हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये बालमण्डनतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम षडुत्तर द्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்காந்த மகாபுராணத்தின் ஏகாசீதிசாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் பகுதியில், நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர-க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தில் ‘பாலமண்டன தீர்த்த மாஹாத்ம்ய வர்ணனம்’ எனப்படும் 206ஆம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 215

कस्मिन्स्थाने च शक्रेण तच्च लिंगं प्रतिष्ठितम । वदास्माकं महाभाग तस्मिन्दृष्टे तु किं फलम्

சக்ரன் (இந்திரன்) அந்த லிங்கத்தை எந்த இடத்தில் பிரதிஷ்டை செய்தான்? ஓ மகாபாகா, எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்—அதன் தரிசனத்தால் என்ன பலன் உண்டாகும்?

Verse 984

शक्रोऽपि श्राद्धकर्माणि कृत्वा तेषां दिवौकसाम् । तीर्थयात्रापरो भूत्वा तथैव च व्यवस्थितः

சக்ரனும் (இந்திரனும்) அந்த திவௌகஸருக்காக ஸ்ராத்தக் கிரியைகளைச் செய்தான். பின்னர் தீர்த்தயாத்திரையில் ஈடுபட்டு அதே வழியில் நிலைத்திருந்தான்.