Adhyaya 150

Verse 1

सूत उवाच । शुक्रस्तस्य वचः श्रुत्वा चित्ते कृत्वा दयां ततः । हाटकेश्वरजं क्षेत्रं गत्वा सिद्धिप्रदायकम्

சூதர் கூறினார்—அவனுடைய சொற்களை கேட்ட சுக்ரர் மனத்தில் கருணை கொண்டு, பின்னர் சித்தி அளிக்கும் ஹாடகேஸ்வரத் திருக்க்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 2

चकार विधिवद्धोमं स्वमांसेन हुताशने । मंत्रैराथर्वणै रौद्रैः कुण्डं कृत्वा त्रिकोणकम्

அங்கே அவன் விதிப்படி ஹோமம் செய்தான்; தன் மாம்சத்தையே ஜ்வலிக்கும் அக்னியில் ஆஹுதியாக அளித்தான்; ரௌத்ர அதர்வண மந்திரங்களால் முக்கோண குண்டத்தை அமைத்தான்।

Verse 3

एवं संजुह्वतस्तस्य तेन वै विधिना तदा । यथा रुद्रेण संतुष्टा देवी केलीश्वरी तदा

அவன் அதே விதியின்படி ஆஹுதிகளைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தபோது, தேவியான கேளீஸ்வரி அப்பொழுது மகிழ்ந்தாள்—முன்பு ருத்ரனால் திருப்தியடைந்ததுபோலவே।

Verse 4

तं प्रोवाच समेत्याशु शुक्रं दैत्यपुरोहितम् । मा त्वं भार्गवशार्दूल कुरु मांसपरिक्षयम्

தேவி விரைந்து அணுகி, தைத்யர்களின் புரோகிதனான சுக்ரனிடம் கூறினாள்—“ஓ பார்கவச் சிங்கமே, உன் மாம்சம் சிதையுமாறு செய்யாதே।”

Verse 5

भाविताऽहं त्रिनेत्रेण तत्किं ब्रूहि करोमि ते

“முக்கண்ணனான இறைவனால் நான் ஆற்றல் பெற்றவள்; ஆகவே சொல்—உனக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”

Verse 6

शुक्र उवाच । यथा रुद्रस्य साहाय्यं त्वयात्र विहितं शुभे । अंधकस्याऽपि कर्तव्यं तथैवैष वरो मम

சுக்ரன் கூறினான்—“ஓ சுபையே, இங்கே நீ ருத்ரனுக்கு உதவி செய்ததுபோல, அந்தகனுக்கும் அதேபடி செய்ய வேண்டும்; இதுவே என் வரம்।”

Verse 7

ये केचिद्दानवा युद्धे भक्षिताश्च विनाशिताः । अस्य सैन्यस्य ते सर्वे पुनर्जीवंतु सत्वरम्

இந்த படையில் போரில் உண்டுபோனவர்களாகவோ அழிந்தவர்களாகவோ இருந்த தானவர்கள் அனைவரும் உடனே மீண்டும் உயிர்பெறுக।

Verse 8

देव्युवाच । जीवयिष्यामि तान्सर्वान्दानवान्निहतान्रणे । नवसंभक्षितान्विप्र प्रविष्टान्योगिनीमुखे

தேவி கூறினாள்—ஓ விப்ரரே! போரில் கொல்லப்பட்ட அந்த தானவர்கள் அனைவரையும் நான் உயிர்ப்பிப்பேன்; இப்போதுதான் உண்டுபோய் யோகினியின் வாயில் புகுந்தவர்களையும் கூட।

Verse 9

एवमुक्त्वा ददौ तस्मै सा देवी हर्षितानना । नाम्नाऽमृतवतीं विद्यां यया जीवंति ते मृताः

இவ்வாறு சொல்லி, மகிழ்ச்சியால் ஒளிர்ந்த முகத்தையுடைய அந்த தேவி அவனுக்கு ‘அம்ருதவதி’ எனப்படும் வித்யையை அருளினாள்; அதன் மூலம் இறந்தவர்களும் மீண்டும் உயிர்பெறுவர்।

Verse 10

ततः शुक्रः प्रहृष्टात्मा गत्वांधकमुवाच ह । सिद्धा केलीश्वरी देवी यथा शम्भोस्तथा मम

பின்னர் மகிழ்ந்த உள்ளத்தையுடைய சுக்ரன் அந்தகனிடம் சென்று கூறினான்—‘கேலீஸ்வரீ தேவி सिद्धா, தவறாதவள்; சாம்புவுக்கு எப்படியோ, எனக்கும் அப்படியே.’

Verse 11

तया दत्ता शुभा विद्या मम दैत्या मृताश्च ये । तान्सर्वांस्तत्प्रभावेन योजयिष्यामि जीविते

அவள் அருளிய மங்கள வித்யையின் சக்தியால், என் தைத்யர்களில் இறந்த அனைவரையும் நான் மீண்டும் உயிரில் இணைப்பேன்।

Verse 12

त्वयाऽस्याः सततं भक्तिः कार्या दानव सत्तम । अष्टम्यां च विशेषेण चतुर्दश्यां च सर्वदा

ஓ தானவச் சிறந்தவனே, நீ அவளிடம் எப்போதும் பக்தியைப் பேண வேண்டும்—விசேஷமாக அஷ்டமி, சதுர்தசி திதிகளில் என்றும்।

Verse 13

एषा सा परमा शक्तिर्यया व्याप्तमिदं जगत् । केवलं भक्तिसाध्या सा न दण्डेन कथंचन

இவளே அந்த பரம சக்தி; அவளால் இவ்வுலகம் முழுதும் வியாபித்துள்ளது. அவள் பக்தியால் மட்டுமே அடையப்படுவாள்; தண்டனையாலும் வலியாலும் அல்ல.

Verse 14

एवमुक्तस्तु शुक्रेण स तदा दानवाधिपः । तां देवीं पूजयामास भावभक्तिसमन्वितः

சுக்ரரின் உபதேசத்தை ஏற்று, தானவர்களின் அதிபதி அப்போது உள்ளார்ந்த பக்தியுடன் அந்த தேவியை வழிபட்டான்।

Verse 15

स्तुत्वा च विविधैः स्तोत्रैस्ततः प्रोवाच सादरम् । तथान्या मातरः सर्वा यथाज्येष्ठं यथाक्रमम्

பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் துதித்து, பின்னர் அவன் மரியாதையுடன் உரைத்தான்; அதுபோல மற்ற எல்லா மாத்ரு தேவிகளையும் மூத்தமைக்கும் முறைக்கும் ஏற்ப வணங்கி உரைத்தான்।

Verse 16

अज्ञानाद्यन्मया देवि कृतः कोपस्तवोपरि । मर्षणीयस्तथा सोऽद्य दीनस्य प्रणतस्य च

தேவி, அறியாமையால் உம்மேல் நான் காட்டிய கோபம் இன்று மன்னிக்கப்படுக; நான் தாழ்ந்தவன், சரணடைந்து வணங்குகிறேன்।

Verse 17

श्रीदेव्युवाच । परितुष्टाऽस्मि ते वत्स प्रभावाद्भार्गवस्य च । वरं वरय तस्मात्त्वं न वृथा दर्शनं मम

ஸ்ரீதேவி கூறினாள்—குழந்தையே, உன்னாலும் பார்கவ (சுக்ர) அவரின் பிரபாவத்தாலும் நான் மகிழ்ந்தேன். ஆகவே வரம் கேள்; என் தரிசனம் உனக்கு வீணாகாது.

Verse 18

अन्धक उवाच । अनेनैव तु रूपेण ये त्वां ध्यायंति देहिनः । पूजयंति च सद्भक्त्या संस्थाप्य प्रतिमां तव । तेषां सिद्धिः प्रदातव्या त्वया हृदयवांछिता

அந்தகன் கூறினான்—இவ்வுருவிலேயே உம்மைத் தியானித்து, உமது பிரதிமையை நிறுவி உண்மைப் பக்தியுடன் பூஜிப்போர்; அவர்களின் உள்ளம் விரும்பும் சித்தியை நீயே அருள வேண்டும்.

Verse 19

देव्युवाच । यो मामनेन रूपेण स्थापयिष्यति मानवः । तस्य मोक्षं प्रदास्यामि पापस्यापि न संशयः

தேவி கூறினாள்—எவன் என்னை இவ்வுருவிலேயே நிறுவுகிறானோ, அவனுக்கு நான் மோட்சத்தை அருள்வேன்; பாவியாயினும் இதில் ஐயமில்லை.

Verse 20

योऽष्टम्यां च चतुर्दश्यां मम पूजां करिष्यति । तस्मै स्वर्गं प्रदास्यामि पापस्यापि दनूत्तम

தனுவில் சிறந்தவனே, எவன் அஷ்டமியும் சதுர்தசியும் என் பூஜை செய்கிறானோ, அவனுக்கு நான் ஸ்வர்கத்தை அருள்வேன்; பாவியாயினும்.

Verse 21

केवलं दर्शनं यश्च ध्यानं वा मे करिष्यति । तस्य राज्यं प्रदास्यामि भोगान्मानुषसंभवान्

மேலும் எவன் வெறும் என் தரிசனமோ அல்லது என் தியானமோ செய்கிறானோ, அவனுக்கு நான் அரசாட்சியையும் மனிதர்க்குரிய போகங்களையும் அருள்வேன்.

Verse 22

एवमुक्त्वाऽथ सा देवी ततश्चादर्शनं गता । तैश्च मातृगणैः सार्धं पश्यतस्तस्य तत्क्षणात्

இவ்வாறு கூறிய பின், அந்த தேவி மாத்ருகணங்களுடன் சேர்ந்து, அவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே அந்தக் கணமே மறைந்து அதரிசனமானாள்।

Verse 23

शक्रोऽपि दानवान्सर्वांस्तया संसिद्धया ततः । मृतान्संजीवयामास दैतेयान्नवभक्षितान्

அப்போது சக்ரன் (இந்திரன்) கூட, அந்த सिद्ध சக்தியின் மூலம், இறந்திருந்த எல்லா தானவர்களையும்—புதிதாக விழுங்கப்பட்ட தைத்தியர்களையும்—மீண்டும் உயிர்ப்பித்தான்।

Verse 24

तैः समेत्य स दैत्येन्द्रः प्रहृष्टेनांतरात्मना । तां पुरीं प्राप्य शक्रस्य राज्यं चक्रे दिवानिशम्

அவர்களுடன் மீண்டும் சேர்ந்த அந்த தைத்தியேந்திரன் உள்ளம் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்து, அந்த நகரை அடைந்து, சக்ரனின் அரசாட்சியை பகலும் இரவும் கைப்பற்றினான்।

Verse 25

तां देवीं ध्यायमानस्तु पूजयानो दिवानिशम् । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां विशेषेण महाबलः

அந்த மகாபலன் தேவியைத் தியானித்து பகலும் இரவும் வழிபட்டான்; குறிப்பாக அஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி நாட்களில் விசேஷமாகச் செய்தான்।

Verse 26

अथ तस्याः प्रभावं तं ज्ञात्वा व्याससमुद्भवः । स्थानेऽत्र स्थापयामास संसिद्धिं प परां गतः

பின்னர் வ்யாசசமுத்பவனானவர் அவளுடைய அந்தப் பிரபாவ மகிமையை அறிந்து, இவ்விடத்திலேயே (வழிபாடு/பிரதிஷ்டை) நிறுவி, பரம சித்தியை அடைந்தார்।

Verse 27

सूत उवाच एवं केलीश्वर देवी संजाता परमेश्वरी । तस्मात्स्थाप्या च पूज्या च ध्येया चैव विशेषतः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு கேளீஸ்வர தேவி பரமேஸ்வரியாக ஆனாள். ஆகையால் அவளை பிரதிஷ்டை செய்து, பூஜித்து, குறிப்பாகத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 28

एवं देव्या नरो यश्च पठते वा शृणोति वा । वाच्यमानं स मुच्येत व्यसनेन गरीयसा

தேவியின் இந்த மகிமையை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ அல்லது வாசிக்கப்படும்போது கேட்கிறாரோ, அவர் மிகக் கடுமையான பேராபத்திலிருந்தும் விடுபடுவார்.

Verse 29

भ्रष्टराज्योऽथवा राजा यः शृणोत्यष्टमीदिने । स राज्यं लभते भूयो निखिलं हतकंटकम्

அரசாட்சியை இழந்த அரசனும் அஷ்டமி நாளில் இதைக் கேட்டால், அவன் மீண்டும் முழுமையான, முள்ளற்ற (இடையூறு அற்ற) அரசாட்சியை அடைவான்.

Verse 30

युद्धकाले च संप्राप्ते यश्चैतच्छृणुयान्नरः । स हत्वा शत्रुसंघातं विजयं च समाप्नुयात्

போர்காலம் வந்தபோது இதைக் கேட்கும் மனிதன், பகைவர்களின் கூட்டத்தை வீழ்த்தி வெற்றியை அடைவான்.