Adhyaya 222

Verse 1

भर्तृयज्ञ उवाच । येषां च शस्त्रमृत्युः स्यादपमृत्युरथापि वा । उपसर्गान्मृतानां च विषमृत्युमुपेयुषाम्

பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—ஆயுதங்களால் மரணமடைவோர், அல்லது அகால மரணத்தை அடைவோர்; பேரிடர்களால் இறப்போர், மேலும் விஷத்தால் மரணத்தை அடைவோர்—

Verse 2

वह्निना च प्रदग्धानां जलमृत्युमुपेयुषाम् । सर्पव्याघ्रहतानां च शृंगैरुद्बन्धनैरपि

அக்னியால் எரிந்து இறந்தவர்களுக்கும், நீரில் மரணம் அடைந்தவர்களுக்கும், பாம்பு அல்லது புலியால் கொல்லப்பட்டவர்களுக்கும், மேலும் கொம்பால் குத்தப்பட்டோ தூக்கிலிட்டோ இறந்தவர்களுக்கும்—அவர்களுக்கும்.

Verse 3

श्राद्धं तेषां प्रकर्तव्यं चतुर्दश्यां नराधिप । तेषां तस्मिन्कृते तृप्तिस्ततस्तत्पक्षजा भवेत्

அரசே! அவர்களுக்கான (பிரேதர்களுக்கான) சிராத்தம் சதுர்தசி திதியில் செய்யப்பட வேண்டும். அந்நாளில் செய்தால், அந்தந்த பக்ஷ விதிக்கேற்ப அவர்களுக்கு திருப்தி உண்டாகும்.

Verse 4

आनर्त उवाच । कस्माच्छस्त्रहतानां च प्रोक्ता श्राद्धे चतुर्दशी । नान्येषां दिवसे तत्र संशयोऽयं वदस्व मे

ஆனர்த்தன் கூறினான்—ஆயுதத்தால் கொல்லப்பட்டவர்களின் சிராத்தத்திற்கு ஏன் சதுர்தசியே விதிக்கப்பட்டது? அந்நாளில் மற்றவர்களுக்கு ஏன் இல்லை? இந்த ஐயம் எனக்கு; கூறுக.

Verse 5

एकोद्दिष्टं न शंसंति सपिण्डीकरणं परम् । कस्मात्तत्र प्रकर्तव्यं वदैतन्मम विस्त रात्

சிலர் ஏகோத்திஷ்டத்தைப் பாராட்டுவதில்லை; மேலும் (சிலர்) சபிண்டீகரணமே உயர்ந்தது என்கிறார்கள். அப்படியிருக்க, அங்கே அது ஏன் செய்யப்பட வேண்டும்? விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 6

कस्मान्न पार्वणं तत्र क्रियते दिवसे स्थिते । प्रेतपक्षे विशेषेण कृते श्राद्धेऽखिलेऽपि च

திதி இருக்கும்போதும் அங்கே பார்வண சிராத்தம் ஏன் செய்யப்படுவதில்லை? குறிப்பாக முழு பிரேதபக்ஷத்திலும் எங்கும் சிராத்தம் நடைபெறும்போதும்.

Verse 7

भर्तृयज्ञौवाच । बृहत्कल्पे पुरा राजन्हिरण्याक्षो महासुरः । बभूव बलवाञ्छूरः सर्वदेवभयंकरः

பர்த்ருயஜ்ஞர் கூறினார்—ஓ அரசே, பழங்காலப் பெருங்கல்பத்தில் ஹிரண்யாக்ஷன் என்னும் மகாசுரன் இருந்தான்; அவன் மிகப் பலவான், வீரன், எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அச்சமூட்டுவான்.

Verse 8

ब्रह्मा प्रतोषितस्तेन विधाय विविधं तपः । कृष्णपक्षे विशेषेण नभस्ये मासि संस्थिते

அவன் பலவகைத் தவங்களைச் செய்து பிரம்மனை மகிழ்வித்தான்—குறிப்பாக நபஸ்ய மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷத்தில்.

Verse 9

ब्रह्मोवाच । परितुष्टोस्मि ते वत्स प्रार्थयस्व यथेप्सितम् । अदेयमपि दास्यामि तस्मात्प्रार्थय मा चिरम्

பிரம்மா கூறினார்—குழந்தையே, நான் உன்னால் மிகுந்த திருப்தியடைந்தேன்; உனக்கு வேண்டியதை வேண்டு. தரக்கூடாததாயினும் தருவேன்; ஆகவே தாமதமின்றி கேள்.

Verse 10

हिरण्याक्ष उवाच । भूताः प्रेताः पिशाचाश्च राक्षसा दैत्यदानवाः । बुभुक्षिताः प्रयाचंते मां नित्यं पद्मसंभव

ஹிரண்யாக்ஷன் கூறினான்—ஓ பத்மசம்பவா (பிரம்மா), பூதங்கள், பிரேதங்கள், பிசாசுகள், ராக்ஷசர்கள், தைத்யர், தானவர்கள்—இவர்கள் எல்லாம் பசியுடன் தினந்தோறும் என்னிடம் யாசிக்கின்றனர்.

Verse 11

प्रेतपक्षे कृते श्राद्धे कन्यासंस्थे दिवाकरे । एकस्मिन्नहनि प्रायस्तृप्तिः स्याद्वर्षसंभवा

பிரேதபக்ஷத்தில் ஸ்ராத்தம் செய்யப்படும் போது, சூரியன் கன்னி ராசியில் நிலைத்திருந்தால், ஒரே நாளில் ஆண்டுதோறும் கிடைக்கும் தೃப்தி போலத் திருப்தி உண்டாகும்.

Verse 12

तत्त्वमद्य दिनं देहि तेभ्यः कमलसम्भव । तेन तृप्तिं गताः सर्वे स्थास्यंत्यब्दं पितामह

ஆகையால், ஹே தாமரையில் பிறந்த பிதாமக பிரம்மா, இவர்களுக்கு இன்றைய நாளை ஒரு சிறப்பு நாளாக அருள்வாயாக. அதனால் அனைவரும் திருப்தியடைந்து ஒரு ஆண்டு முழுதும் அவ்வாறே இருப்பர்.

Verse 13

श्रीब्रह्मोवाच । यः कश्चिन्मानवः श्राद्धं स्वपितृभ्यः प्रदास्यति । प्रेतपक्षे चतुर्दश्यां नभस्ये मा सि संस्थिते

ஸ்ரீ பிரம்மா கூறினார்—எந்த மனிதனும் தன் பித்ருக்களுக்கு ஸ்ராத்தம் அளிப்பானாயின், பிரேதபக்ஷத்தின் சதுர்தசி நாளில், நபஸ்ய (பாத்ரபத) மாதத்தில்,

Verse 14

प्रेतानां राक्षसानां च भूतादीनां भविष्यति । मम वाक्यादसंदिग्धं ये चान्ये कीर्तितास्त्वया

அது பிரேதர்கள், ராக்ஷசர்கள், பூதாதிகள் முதலியோருக்கும் நிச்சயமாகப் பயன் தரும். என் வாக்கினால் இதில் ஐயமில்லை; நீ கூறிய பிறவர்களுக்கும் அதுவே.

Verse 15

दुर्मृत्युना मृता ये च संग्रामेषु हताश्च ये । एकोद्दिष्टे सुतैर्दत्ते तेषां तृप्तिर्भविष्यति

துர்மரணத்தால் இறந்தவர்களும், போரில் கொல்லப்பட்டவர்களும்—அவர்களின் புதல்வர்கள் ஏகோதிஷ்ட ஸ்ராத்தம் அளித்தால், அவர்களுக்கு திருப்தியும் சமாதானமும் உண்டாகும்.

Verse 16

एवमुक्त्वा ततो ब्रह्मा ततश्चादर्शनं गतः । हिरण्याक्षोऽपि संहृष्टः स्वमेव भवनं ययौ

இவ்வாறு கூறிய பின் பிரம்மா கண்முன்னிருந்து மறைந்தார். ஹிரண்யாக்ஷனும் மகிழ்ந்து தன் இல்லத்திற்கே சென்றான்.

Verse 17

यच्च शस्त्रहतानां च तस्मिन्नहनि दीयते । एकोद्दिष्टं नरैः श्राद्धं तत्ते वक्ष्यामि कारणम्

ஆயுதத்தால் கொல்லப்பட்டவர்களுக்காக அதே நாளில் மக்கள் அளிக்கும் ஏகோத்திஷ்ட சிராத்தத்தின் காரணத்தை உனக்கு நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 18

संख्ये शस्त्रहता ये च निर्विकल्पेन चेतसा । युध्यमाना न ते मर्त्ये जायते मनुजाः पुनः

போர்க்களத்தில் அசையாத மனத்துடன் போராடிக்கொண்டே ஆயுதத்தால் வீழ்ந்தவர்கள், இம்மர்த்தியலோகத்தில் மீண்டும் மனிதராகப் பிறப்பதில்லை.

Verse 19

पराङ्मुखाश्च हन्यंते पलायनपरायणाः । ते भवंति नराः प्रेता एतदाह पितामहः

முதுகு காட்டி ஓடுவதிலேயே பற்றுடன் இருந்து கொல்லப்படுவோர், அந்த மனிதர்கள் பிரேதராகிறார்கள்—இது பிதாமஹன் (பிரம்மா) கூறியது.

Verse 20

सम्मुखा अपि ये दैन्यं हन्यमाना वदंति च । पश्चात्तापं च वा कुर्युः प्रहारैर्जर्जरीकृताः

எதிரியை நேரில் எதிர்கொண்டிருந்தாலும், வீழ்த்தப்படும்போது துயரச் சொற்கள் பேசுவோர், அல்லது அடிகளால் சிதைந்து பின்வருத்தம் கொள்வோர்—

Verse 21

तेऽपि प्रेता भवन्तीह मनुः स्वायंभुवोऽब्रवीत् । कदाचिच्चित्तचलनं शूराणामपि जायते

அவர்களும் இங்கே பிரேதராகிறார்கள்—இது ஸ்வாயம்புவ மனு கூறியது; ஏனெனில் சில வேளைகளில் வீரருக்கும் மனம் அசையலாம்.

Verse 22

तेषां भ्रांत्या दिने तत्र श्राद्धं देयं निजैः सुतैः । अपमृत्युमृतानां च सर्वेषामपि देहिनाम्

ஆகையால் அவர்களின் மயக்கத்தினால் அந்த நாளில் அங்கே தம் தம் புதல்வர்கள் சிராத்தம் அளிக்க வேண்டும்—அபமரணம் அடைந்தவர்களுக்கும், எல்லா உடலுடைய மறைந்த உயிர்களுக்கும்।

Verse 23

प्रेतत्वं जायते यस्मात्तस्माच्छ्राद्धस्य तद्दिनम् । श्राद्धार्हं पार्थिवश्रेष्ठ विशेषेण प्रकीर्तितम्

அந்த நாளில் பிரேதநிலை உண்டாகுவதால், அந்த நாளே—அரசர்களில் சிறந்தவரே—சிராத்தத்திற்கு விசேஷமாகத் தகுதியானது என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 24

एकोद्दिष्टं प्रकर्तव्यं यस्मात्तत्र दिने नरैः । सपिंडीकरणादूर्ध्वं तत्ते वक्ष्याभि कारणम्

ஆகையால் அந்த நாளில் அங்கே மனிதர்கள் ஏகோத்திஷ்ட சிராத்தம் செய்ய வேண்டும். சபிண்டீகரணத்திற்குப் பின் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதற்கான காரணத்தை நான் உனக்குச் சொல்வேன்।

Verse 25

यदि प्रेतत्वमापन्नः कदाचित्स्वपिता भवेत् । तृप्त्यर्थं तस्य कर्तव्यं श्राद्धं तत्र दिने नृप

எப்போதாவது தன் தந்தை பிரேதநிலையை அடைந்திருந்தால், அரசனே, அவரின் திருப்திக்காக அந்த நாளில் அங்கே அவருக்குச் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 26

पितामहाद्यास्तत्राह्नि श्राद्धं नार्हंति कुत्रचित् । अथ चेद्भ्रांतितो दद्याद्धियते राक्षसैस्तु तत्

அந்த நாளில் பிதாமகர் முதலிய முன்னோர்கள் எங்கும் சிராத்தம் பெறத் தகுதியுடையவர்கள் அல்லர். மயக்கத்தால் யாரேனும் அளித்தால், அது ராக்ஷசர்களால் பறிக்கப்படும்।

Verse 27

ब्रह्मणो वचनाद्राजन्भूतप्रेतैश्च दानवैः । तेनैकोद्दिष्टमेवात्र कर्तव्यं न तु पार्वणम्

ஓ அரசனே! பிரம்மாவின் வாக்கினாலும், பூதங்கள், பிரேதங்கள் மற்றும் தானவர்களாலும், இங்கே ஏகோத்திஷ்ட சிராத்தம் மட்டுமே செய்ய வேண்டும், பார்வண சிராத்தம் அல்ல.

Verse 28

पितृपक्षे चतुर्दश्यां कन्यासंस्थे दिवाकरे । पितामहो न गृह्णाति पित्रा तेन समं तदा

பித்ரு பட்சத்தில் சதுர்த்தசி திதியில் சூரியன் கன்னி ராசியில் இருக்கும்போது, பாட்டனார் (பிதாமகர்) சிராத்தத்தை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை, ஏனெனில் அப்போது அவர் தந்தைக்கு சமமாக இருக்கிறார்.

Verse 29

न च तस्य पिता राजंस्तथैव प्रपितामहः

ஓ அரசனே! அவ்வாறே அவரது தந்தையோ அல்லது கொள்ளுத் தாத்தாவோ (பிரபிதாமகர்) அதை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.

Verse 30

एतस्मात्कारणाद्राजन्पार्वणं न विधीयते । तस्मिन्नहनि संप्राप्ते व्यर्थं श्राद्धं भवेद्यतः

ஓ அரசனே! இந்தக் காரணத்தினால்தான் பார்வண சிராத்தம் விதிக்கப்படவில்லை; ஏனெனில் அந்த நாள் வரும்போது செய்யப்படும் பார்வண சிராத்தம் பயனற்றதாகிவிடும்.

Verse 31

नान्यस्थानोद्भवैर्विप्रैः श्राद्धकर्मव्रतानि च । नागरो नागरैः कुर्यादन्यथा तद्वृथा भवेत्

வேறு இடங்களில் பிறந்த அந்தணர்களைக் கொண்டு சிராத்த கர்மாக்களையும் விரதங்களையும் செய்யக்கூடாது. ஒரு நாகரர் நாகர அந்தணர்களைக் கொண்டே அவற்றைச் செய்ய வேண்டும்; இல்லையெனில் அது வீணாகிவிடும்.

Verse 32

अन्यस्थानोद्भवैर्विप्रैर्यच्छ्राद्धं क्रियते ध्रुवम् । संपूर्णं व्यर्थतां याति नागराणां क्रियापरैः

வேறு இடத்தில் பிறந்த பிராமணர்களால் செய்யப்படும் சிராத்தம், முழுமையாகச் செய்தாலும்—கிரியாபராயணமான நாகரர்க்கு—நிச்சயமாகப் பயனற்றதாகிறது.

Verse 33

अथाचारपरिभ्रष्टाः श्राद्धार्हा एव नागराः । वलीवर्दसमानोऽपि ज्ञातीयो यदि लभ्यते । किमन्यैर्बहुभिर्विप्रैर्वेदवेदांगपारगैः

ஆசாரத்திலிருந்து வழுவினாலும் நாகரர் சிராத்தத்திற்குத் தகுதியானவர்களே. எருதுபோல் தாழ்வாகக் கருதப்படும் உறவினரேனும் கிடைத்தால், வேத-வேதாங்கங்களில் தேர்ந்த பல பிற பிராமணர்கள் எதற்கு?

Verse 222

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्ध कल्पे चतुर्दशीशस्त्रहतश्राद्धनिर्णयवर्णनंनाम द्वाविंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீஸ்காந்த மஹாபுராணத்தின் ஏகாஷீதிஸாஹஸ்ரீ ஸம்ஹிதையில், ஆறாம் நூலான நாகரகண்டத்தில், ஹாடகேஸ்வர க்ஷேத்ரமாஹாத்ம்யத்தின் சிராத்தகல்பப் பகுதியில் ‘சதுர்தசியில் ஆயுதத்தால் கொல்லப்பட்டோரின் சிராத்த நிர்ணய விளக்கம்’ எனும் இருநூற்று இருபத்திரண்டாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.